Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

•ตอนพิเศษ : เรื่องลับๆระหว่างผมกับเจ้าบราวน์! (End)

ชื่อตอน : •ตอนพิเศษ : เรื่องลับๆระหว่างผมกับเจ้าบราวน์! (End)

คำค้น : ไอ้แว่นเนี่ยเมียกู,คู่รอง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2561 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
•ตอนพิเศษ : เรื่องลับๆระหว่างผมกับเจ้าบราวน์! (End)
แบบอักษร

​"ผสมพันธุ์กันนะวาโย^^"

"ผมสบ้านมึงสิไอ้หมาเวร!"

"ง่ะ! เค้าเป็นคนแย้วว"

"ไปไกลตีน!"

.

.

.

.

นี่มันเรื่องเหี้_อะไรวะเนี้ย! ตื่นๆอีวาโยอีคนใจร่านมีผัวแล้วสองคน มึงตื่นสักที!!!

นี่กูฝันไปแน่นอลลลลล แต่...เมื่อไหร่กูจะตื่นนนนน!!!

"วาโยบ่นไรคนเดียวอ่ะ ที่บราวน์ถามโยได้ยินมั้ย?"

"ห๊ะ! ถามไร?"

"ก็บราวน์บอกว่าอยากเล่นนํ้า"

อีนี่...มึงเปลี่ยนเรื่องไวม้าก! ตอนแรกยังเซ้าซี้จะผสมพันธุ์อยู่เลยไม่ใช่หรอวะ? เดี๋ยวๆ...แล้วอีวาโยคนนี้จะไปเรียกร้องถามหาประแสงบ้านโคกเนินไปทำไมอีกละ!

"ก็ไปเล่นดิ จะมาบอกเพื่อไร...โน่น กระโดดลงไปเถอะ"

ผมชี้ไปทางประตูเลื่อนบานใสขนาดใหญ่ที่มองทะลุออกไปก็เจอเข้ากับสระว่ายนํ้าส่วนตัวที่โครตอลัง คงไม่ต้องสงสัยเพราะไอ้ความอลังของมันก็ได้ไอ้สองทึกนั่นจ้างคนมาตกแต่งซะดิบดี

"เล่นได้ใช่ไหม"

"ก็เออสิ จะไปเล่นก็ไปซะ"

"งั้น...วาโยไปเล่นกับบราวน์นะ"

"ไม่!"

"ตอบนี่ไม่คิดหน่อยหรอ?"

"ไม่ก็คือไม่!"

"ใจร้าย!"

เออสะบัดเข้าไปฟาดงวงฟาดงาเข้าไปสิไอ้หมาเวร ว่าแล้วก็เดินหน้าบูดออกไปแล้วกระโดดลงนํ้าตังตูมใหญ่ๆ ผมเองก็แอบมองไอ้หมาที่กลายเป็นคนที่ไม่ยอยพูดจาอะไรหรือแม้แต่จะเปลี่ยนชุดแล้วกระโดดลงนํ้าทันที

"แม่ง ชุดก็ยังไม่เปลี่ยนเลย"

ผมกอดอกพลางส่ายหัวให้กับความเงอะงะของอีกคนที่ดำผุดดำว่ายอยู่ในสระก่อนจะเดินตามไปยังสระนํ้า เอิ่ม....สภาพอากาศแบบนี้จะให้เล่นนํ้าหรอ? 

"แดดร้อนโครต"

"วาโยใจร้ายตามบราวน์มาทำไม?"

"นี่ห้องกูป้ะ?"

"เชอะ! ไม่อยากคุยกับคนใจร้ายแร่ว!"

"แล้วแต่"

ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะหยักไหล่แบบชิวๆก่อนจะเดินไปนอนที่เก้าอี้ที่ใช้นอนอาบแดดอยู่ใต้ร่มแบบสบายๆ โดยก็แอบชำเลืองมองไอ้คนหน้าหง๋ออยู่นิดนึงว่าจะมีปฏิกิริยาอะไรบ้าง 

สรุป มีครับ...หน้านิ่วคิ้วนี่เป็นปมก่อนจะเบะปากแล้วเชิดหน้าอย่างอารมณ์เสียแล้วหันไปดำผุดดำว่ายต่อ

"นี่มันความเป็นจริงหรือฝันอยู่วะ?"

ผมได้แต่เฝ้าถามตัวเองอย่าง งวยงง กับเหตุการณ์ที่ผ่านมา มันเหลือเชื่อซะยิ่งกว่าอะไรทำไมหมาผมถึงเป็นคนได้จริงๆ ผมหยิกแขนตัวเองซํ้าแล้วซํ้าเล่ามันก็เจ็บจี๊ดจนไม่อยากจะหยิกให้มันเจ็บเปล่าๆ

"บ้าไปแล้วแน่ๆไอ้วาโยเอ๊ย"

แหมะ แหมะ

ในขณะที่ผมกำลังนอนหลับตาพลางคิดเรื่องซํ้าๆเดิมๆ ก็ต้องลืมตาตื่นเพราะเหมือนมีหยดนํ้าเย็นๆตกแหมะมาอยู่บนหน้า แต่จำได้นะว่านอนในร่มแล้วฝนมันตกมาโดนได้ไงวะ?

"ฝนตกหรอวะ...เห้ย! ไอ้บราวน์!"

"เสียงดังอีกละวาโยนี่ ทำไมชอบเสียงดังจัง"

"ก็โผล่มาตอบหลับงี้ใครจะไม่ตกใจละห๊ะ! แล้วก็ถอยไปหน่อยสิวะ! หน้าน่ะ!"

"อ่า บราวน์ขอโทษ"

เดี๋ยวนะ...ไอ้หน้าตาหมาหง๋อยแบบนี้มึงไปเลียนแบบไอ้ทึกสองตัวนั่นมารึไงฟ้ะ! ทำไมทำให้ตัวกูรู้สึกผิดตลอดเลยละเนี้ย! โอ๊ยยย...ไอ้โยคนนี้จะบ้าตายยยย

"...."จ้อง

"...."ยืนหง๋อย

"...."จ้อง ใจกูเริ่มสั่นแล้ววนะ!

"...."เบะปาก นํ้าตาคลอเหมือนจะร้อง

"เออ ขอโทษ...ไม่ได้ตั้งใจจะดุ"

"ไม่ บราวน์โกรธวาโยบราวน์ไม่หาย เพราะวาโยใจร้าย"

ไอ้เวรนี่...ตอนแรกเมื่อกี้ยังขอโทษกูอยู่เลย ไงตอนนี้กูผิดอ่ะ บ้าบอ!

แต่สุดท้ายถามว่าง้อมันมั้ย ตอบเลย!...ง้อครับ!!!

"ไม่ได้จะดุซะหน่อย ก็อยู่ๆเล่นโผล่มาก็ต้องตกใจมั้ยละ"

"ก็บอกกันดีๆก็ได้นิ ไม่เห็นต้องเสียงดัง"

"เออๆ ผิดเองแหละ...นี่ แล้วอย่าร้องไห้นะ มานั่งนี่มา"

ผมตบตรงพื้นที่ว่างของเก้าอี้นอนก่อนจะเรียกไอ้หมาหง๋อยมานั่ง มองตัวอีกคนก็เปียกโชกไปด้วยนํ้า เอิ่มมม...

บราวน์มันยอมมานั่งดีๆโดยไม่ขัดคำสั่ง ก่อนจะเงยหน้าจ้องผมด้วยแววตานิ่งๆ ส่วนผมเองก็ยื่นมือไปลูบกลุ่มผมสีนํ้าตาลอ่อนเหมือนขนนุ่มๆของเจ้าบราวน์ไม่มีผิด ไล่เลื่อนลงมาก็คือปลอกคอหนังสีดำที่อีกคนใส่ป้ายชื่อเหล็กสีเงินวาววับสลักชื่อของหมาผมลงไป

"บราวน์"

ผมอ่านออกมาเบาๆส่วนอีกคนก็เอียงคอมองราวกับกำลังสงสัย

"ครับ?"

"เมื่อไหร่กูจะตื่นสักที"

"ตื่นอะไร วาโยพูดพาบราวน์งงแล้วนะ"

"เอ่อ เปล่าๆไม่มีไร"

ผมรีบส่ายหน้ารัวก่อนจะอมยิ้มเบาๆให้อีกคนที่ทำหน้าตาไม่รู้เรื่อง นี่อาจจะเป็นฝันก็ได้ถูกมั้ย แต่ผมไม่ได้รังเกียจที่หมากลายเป็นคนได้หรอกนะ ผมแค่ตื่นเต้นต่างหากแล้วก็ตกใจด้วยเพราะมันไม่น่าเชื่อจริงๆ

"วาโยยิ้มด้วยล่ะ บราวน์ชอบนะ"

"หือ?"

"ชอบไง วาโยน่ะเวลาเล่นกับบราวน์วาโยจะยิ้มตลอดเลยล่ะ แต่..."

"แต่อะไรละ?"ผมขยี้หัวของอีกคนเบาๆ

"แต่ถ้าบราวน์ดื้อหรือไม่เชื่อฟัง วาโยก็จะหน้าบึ้งอะนะ แหะๆ"

เจ้าคนตรงหน้าหัวเราะแห้งๆออกมาพร้อมกับเกาท้ายทอยเล็กน้อย นาทีนี้ผมพึ่งรู้ตัวว่าผมใกล้เจ้าคนตรงหน้านี้มาก ใบหน้าสะอาดสะอ้านสีผิวออกโทนนํ้าผึ่งตาคมใส ริมฝีปากหนาหยักได้รูปมาพร้อมกับร่างกายที่สมส่วนตัวสูงเท่าไอ้ทึ่กสองคนนั้นอย่างเป๊ะๆ

'หล่อและดูดี'

สมองผมมันคำนวณออกมาได้แค่สองประโยคนี้ ซึ่งมันคือสิ่งที่เป็นอยู่จริงๆในตอนนี้และเวลานี้ 

"วาโย วาโยยิ้มบ่อยๆนะ"

"ทำไมต้องยิ้มบ่อยๆล่ะ"

"ก็บราวน์ชอบนี่น่า ชอบให้วาโยกอดแล้วก็ลูบหัวเหมือนตอนนี้ด้วย"

"ส่วนมึงก็จะชอบเลียปาก ใช่มั้ย?"

"แหะๆ ครับ"

"ไม่ต้องห่วง ถ้าทำตัวดีก็จะลูบหัวแล้วก็กอดแน่นๆเลยด้วย"

"จริงหรอ!?"ตาเป็นประกายเชียวนะไอ้นี่นิ

"อื้ม!"

คนตรงหน้ายิ้มร่าก่อนที่ผมจะลากมันกลับเข้ามาภายในห้องแล้วไปหยิบชุดของไอ้บูมมาให้ไอ้บราวน์ใส่ ก่อนที่อีกคนจะเดินออกมาจากห้องนํ้าในชุดที่ผมเอาให้ดูแล้วมันก็ใส่ได้พอดีเป๊ะ

'แล้วจะเอาไงต่อดีล่ะ?'

ผมที่นั่งเหม่อลอยอยู่ปลายเตียงนอนก็นึกคิดอะไรหลายอย่างที่เริ่มตีวนกันเรื่อยๆ ไม่มั่นใจเลยสักครั้งที่ถามตัวเองว่านี่มันเรื่องจริงหรือฝันกันแน่

แต่ว่านะถ้าตอนนี้เป็นฝันมันก็เหมือจริงมากเกินกว่าจะเชื่อ แต่ไอ้สิ่งที่ไม่น่าเชื่อยิ่งกว่าคือไอ้คนตรงหน้าผมที่มันต้องเป็นหมาสิไม่ใช่คน!

จึ๊ก~

ปลายนิ้วเรียวยาวของอีกคนจิ้มลงมาระหว่างกลางหัวคิ้วผม ทำเอาผมต้องเงยหน้ามองมันอยู่แบบนั้น แต่อีกคนก็คลี่ยิ้มให้แล้วโน้มใบหน้าเข้ามาไม่ใกล้แต่ก็ไม่ห่างมาก

"คิ้วจะติดกันแล้วนะ"

"ห่างหน่อย"

"ไม่อ่ะ อยากมองหน้าวาโยใกล้ๆ"

"จะมองให้ได้อะไรไม่ทราบ?"

"มองแล้วสบายใจ มองแล้วน่ารัก มองแล้วอบอุ่น..."

"?..."

"มองแล้วรักด้วย"

หือ!!! ไอ้โยคนนี่ใจกระตุกเลยค่ะซิส! ไอ้แรกๆที่มองก็ใจเต้นวูบวาบแล้ว แต่อีมองแล้วรักอันสุดท้ายนี่คือไรวะ!?

"เยอะไปล่ะ ไปไกลๆเลย จะใกล้ไปไหนห้ะ?"

"วาโยเขินน่ะยิ่งน่ารักด้วย"

"เออๆรู้แล้วน่า"

"นี่ วาโย"

"อะไร?"

"...."

ผมมองหน้าไอ้คนที่เรียกชื่ออยู่ๆก็นิ่งไป เอ้า!?...เรียกกูแล้วก็เงียบ อารมณ์มึงนี่กูนึกว่าไบโพล่า ไอ้เวรรรรรร

ผมจ้องหน้ารอมันพูดอยู่นานสองนานชักจะหงุดหงิดแล้วสะบัดหน้าหนีมันทันที ก่อนจะผลักหน้าอกแกร่งของอีกคนแล้วประชดด้วยการหนีขึ้นเตียงไปนอนคลุมโปรงแม่งโลดดดด

พรึ่บ!

"อ่าว ทำวาโยงอนซะแล้ว"

"เออ! ไม่ต้องมาพูดเลยนะ ไอ้หมาบ้าอุตส่านั่งรอฟังแล้วก็เรียกชื่อซะดิบดี!"

"ง่ะ! ก็บราวน์ลืมนิจะพูดอะไร แหะๆ"

แม่ง!...พูดง่ายโครตว่าลืม! เห็นใจกูหน่อยที่อุตส่ารอฟัง ไอ้เวรเอ้ยยย นอยด์โครตๆอ่ะแม่งมีมาหัวเราะแหะๆ หัวเราะบ้านป้ามึงมั้ยล่ะ!

"ไม่ต้องมาหัวเราะ! รําคาญ!"

"โห่...วาโยไม่เกรี้ยวกราดสิ"

"ไม่ได้เกรี้ยวกราด! มึงอย่ามาปรักปรำกูนะ!"

"ง่ะ! นั่นแหละที่เรียกว่าเกรี้ยวกราดอ่ะแถมด่ากราดด้วยแหละ"

"จะหาว่ากูงี่เง่าช่ะ!?"

"เปล๊าาาาา บราวน์พูดตอนไหนง่ะ!?"

"ไม่ต้องเลยนะ! ไอ้หมาบ้า!"

กูนี่เหมือนคนเมนส์มาไม่ถูกเวลาเลยเนอะแม่งเกรี้ยวกราดจริง แต่ไอ้ตัวต้นเหตุที่ทำให้ด่ากราดขนาดนี้มันก็ยังยืนยิ้มอยู่!!!

เออ...เอากับมันสิ สำนึกอะมีมั้ย!

"วาโย"

"อะไรอีก!"

"ง่ะ...เกรี้ยวกราดอีกล้าา"

"เปล่า!"

"ขี้จุ๊ด้วย"

"จุ๊บ้านป้า!มึงสิ! แล้วจะเรียกเพื่อ! กลัวลืมรึไงห๊ะ!?"

ผมที่นอนคลุมโปร่งตะแคงคางก็บ่นอุ๊บอิ๊บอยู่ใต้ผ้าห่ม ก็ไม่ได้โผล่หน้ามองหรอกว่าไอ้หมาที่กลายเป็นคนได้น่ะมันอยู่ตรงไหนเพราะได้ยินแต่เสียงมัน

"ก็เรียกไม่ได้หรอ? วาโยเป็นเจ้าของบราวน์นะ อีกอย่าง..."

"..."

"บราวน์เป็นหมานะ แล้วหมาที่ไหนพูดได้กันล่ะ ที่บราวน์เรียกก็เพราะมีโอกาศนี่ไง"

"..."

"ไม่รู้เหมือนกันว่าบราวน์จะได้เรียกวาโยอีกมั้ย"

นํ้าเสียงทุ้มนุ่มนั้นเอ่ยออกมารู้กระทั่งถึงไม่เปิดผ้าห่มไปมองหน้าก็เข้าใจได้เลยว่าจริงจังและปนเศร้าขนาดไหน นั่นสิ...แบบนี้ทำเอาผมนึปคิดได้เลยว่า ไม่มีสัตว์เลี้ยงที่ไหนพูดได้หรอกแม้กระทั่งเรียกชื่อเจ้าของ

ฟึ่บ

"บราวน์ มานี่มา"

"ครับ"

ผมตอบที่นอนข้างๆพร้อมกับเรียกชื่ออีกคนให้มานอนลงก่อนที่จะลูบกลุ่มผมสีนํ้าตาลนั้นอีกครั้ง บราวน์เองก็จ้องมองผมด้วยแววตาใสซื่อและน่ารักที่ผมมักจะชมมันเสมอ

"บราวน์กอดโยได้มั้ย?"

"อืม ได้สิ"

บราวน์ใช้แขนแกร่งโอบรัดตัวผมไว้แน่นพอหายใจได้ก่อนจะซุกหน้าเข้ามาที่อกผมและถูไถไปมาราวกับกำลังอ้อนให้ลูบหัว ซึ่งผมเองก็ยอมลูบหัวมันดีๆ

"วาโย บราวน์รักวาโยนะ รักที่สุดเลย"

"อืม รักเหมือนกันไอ้หมาบื้อ"

รู้ตัวอีกทีก็มีสิ่งสำคัญอยู่สามอย่างคือไอ้ทึกสองตัวนั่นแถมเจ้านี่อีกหนึ่ง

หวนย้อนนึกภาพตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นและได้เปิดรับเจ้านี้มาเป็นสมาชิกในครอบครัว เวลาสองคนนั้นไปทำงานผมก็มักจะอยู่กับเจ้าบราวน์ที่อยู่เป็นเพื่อนคลายเหงาได้ แววตาเจ้าหมาตัวนี้ทั้งใสซื่อและซื่อสัตย์กับผมเป็นที่สุด

"บราวน์จะอยู่ข้างๆวาโยนะ"

"อืม ขอบคุณนะบราวน์ที่อยู่กับโยน่ะ"

แสงตะวันเริ่มลับลงในยามเย็นเมื่อมมองออกไป ผมยังคงนอนกอดไอ้คนตัวโตอยู่ให้นานแสนนานตราบเท่าที่จะเก็บเกี่ยวความรู้สึกอุ่นใจนี้เอาไว้ได้ ความซื่อสัตย์ และความน่ารักของมันผมจดจำมันไว้ได้ดี แต่เดี๋ยวอีกไม่นานพระอาทิตย์ก็จะลับขอบฟ้าไปแล้ว....

.

.

.

.

.

"วาโย"

"..."

"วาโยตื่นเถอะ"

"อืมมมม บราวน์หรอ?"

"ไม่ใช่นี่ภาคเอง ภาคกลับมาแล้ว วาโยตื่นเถอะ...นอนตอนเย็นไม่ดีนะ"

"ฮ่าววว อืมมม"

ผมลืมตาตื่นแล้วลุกขึ้นนั่งก่อนจะมองไปรอบๆห้อง ทำไมเจอแต่ไอ้ภาคที่มาปลุกล่ะ เหตุนี้ทำเอาผมหันซ้ายหันขวาจนไอ้คนที่ปลุกถึงกับถามด้วยความสงสัย

"โยมองหาอะไรอยู่ ไปกินข้าวกันเถอะไอ้บูมรออยู่นะ"

"อื้อ!"

'บราวน์ไปไหนแล้วล่ะ?'

เมื่ออีกคนจับข้อมมือผมให้เดินตามออกมาจากห้องนอนผมเองก็พบกับไอ้บูมที่เดินเข้ามากอดแน่น

"ไงครับที่รัก บูมคิดถึงนะ"

"ภาคก็คิดถึง ไปทำงานเหนื่อยมาก"

ผมฉีกยิ้มให้กับความขี้อ้อนของไอ้สองทึกนี้ทำเอาไอ้ตัวขี้อ้อนอย่างบราวน์ต้องยอมใจกับไอ้สองคนนี้แทน ผมที่ยืนเล่นกับไอ้สองคนนี้อย่างเพลิน ก็เกือบลืมไอ้เจ้าสี่ขาที่หายไปเล่นไหนก็ไม่รู้

แหมะ แหมะ

"ฮะๆๆๆ วาโยดูนั่นสิ งานนี้มีเกรี้ยวกราดแน่เลย"

"อากาศคงร้อนแหละเนอะ เข้าใจเจ้านั่นหน่อยนะโย"

"โฮ่งๆ!!! แหะๆๆๆ"

"โอ้โห!!! มึงไปกระโดดนํ้ามาใช่มั่ยห๊ะ! เปียกโชกมาแต่ไกลเลยะไอ้บราวน์!!!"

นั่นแหละครับ บราวน์ก็ยังคงเป็นไอ้บราวน์ที่หาเรื่องให้ผมได้เกรี้ยวกราดอยู่ทุกวัน ไม่ต่างอะไรจากไอ้สองทึกนี่เลย

ส่วนเรื่องที่ผ่านมามันก็แค่ฝันไปเท่านั้นแหละครับ ถ้าให้เลือกรักไอ้บราวน์แบบคนหรือหมา ผมรักมันแบบหมาดีกว่า เพราะยังไงมันก็คือหมาของผมตั้งแต่แรกนี่ครับ^^



​•| END |•













​จบแล้วค่าาาาา ขอบคุณที่ติดตามและให้กำลังใจพร้อมกับคอมเม้นติชมนะคะ ขอบคุณที่คอยเป็นกำลังใจให้กับนักเขียนคนนี้ด้วยค่ะ^^

​-ไว้เจอกันใหม่ในเรื่องหน้านะคะ บ๊ายบาย^∆^

​ปล.เรื่องใหม่อยากได้แบบไหนเม้นบอกได้นะคะ ไรท์อยากตามในนักอ่านอยู่แล้ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น