ณวดี / B.crazy'

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : FIERCE GUY 1

คำค้น : หล่อ ดุ ใจร้าย ใจดำ เลือดเย็น อำมหิต เย็นชา เครื่องมือ จ้างรัก เมีย อกหัก ช้ำรัก โหด หื่น หึง หวง 18+

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2561 13:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
FIERCE GUY 1
แบบอักษร

MESA

“สวัสดีค่ะพี่โอเล่”

“อุ๊ยน้องเม! หนูมาแล้วเหรอจ๊ะ โอ๊ยยย เหมือนสวรรค์มาโปรดพี่จริงๆ” พี่โอเล่ทำท่าทางราวกับภูเขาหินน้ำหนักหลายพันตันเพิ่งจะกระเด็นหลุดพ้นออกจากอก ทำเอาฉันอดสงสัยไม่ได้

“เอ่อ มีอะไรเหรอคะ”

“มีสิจ๊ะ เรื่องใหญ่มากด้วย แล้วพี่ก็...เอ่อ อยากขอให้น้องเมช่วยพี่หน่อยน่ะจ้ะ นะจ๊ะ ตอนนี้พี่คิดว่ามีน้องเมคนเดียวเท่านั้นที่ช่วยพี่ได้” 

“เรื่องอะไรเหรอคะ” ตอนนี้ฉันไม่ค่อยแน่ใจหรอกว่าเรื่องดีหรือไม่ดี แต่คิดว่าน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า ไม่งั้นพี่โอเล่ผู้จัดการร้านคงไม่มีอาการแบบนี้

“คืองี้จ้ะน้องเม เดี๋ยวพี่เล่าให้ฟัง” พี่โอเล่เดินมาใกล้ฉันอีกนิด

“หนูเห็นลูกค้าโต๊ะนั้นมั้ยคะลูก” นางชี้มือชี้ไม้ให้ฉันมองไปที่โซนวีไอพี

“คนที่นั่งดื่มอยู่คนเดียวท่าทางอารมณ์ไม่ค่อยจะดีน่ะเหรอคะ”

“ใช่จ้ะ หนูรู้มั้ยว่านั่นใคร นั่นคุณคีย์ เพื่อนสนิทของคุณแดนเจ้าของร้าน แต่บังเอิญว่าวันนี้คุณแดนติดธุระมาไม่ได้ เลยให้พวกพี่ช่วยดูแลแทน แต่ไม่ว่าพี่จะส่งอีหนูคนไหนไปนะ ไม่พ้นโดนคุณคีย์ไล่ตะเพิดกลับมาหมด ไม่มีใครเข้าหน้านางได้สักคน ความหวังของพี่ก็เลยอยู่ที่น้องเมคนเดียวนี่แหละจ้ะ ช่วยพี่หน่อยนะ ไม่งั้นคุณแดนเอาพี่ตายแน่ โทษฐานที่ดูแลแขกคนสำคัญไม่ดี” ฉันเข้าใจอารมณ์พี่โอเล่นะ แต่ฉันก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี ว่าฉันจะเข้าหน้าคุณคีย์อะไรนั่นติดได้ยังไง ในเมื่อไม่มีใครทำได้เลยสักคน

“แล้วเมจะทำได้เหรอคะ”

“อุ๊ย! ได้อยู่แล้วจ้ะ พี่เชื่อใจหนูนะ”

“แล้วถ้าเมทำไม่ได้...”

“ยังไงก็ลองดูก่อนนะจ๊ะ แบบว่าพี่เองก็ไม่อยากให้ทั้งพี่ทั้งพวกหนูๆต้องตกงานกันยกแก็งค์ หนูก็รู้ ว่าคุณแดนซีเรียสเรื่องพวกนี้” คราวนี้ดูเครียดจริงจังเลยแฮะ แถมความเครียดก็ยังลามมาถึงฉันด้วยอีกประมาณเศษสามส่วนสี่ (75%)

“เอ่อ ก็ได้ค่ะ แต่เมขอถามอะไรนิดนึงได้มั้ยคะ คือ คุณคีย์ที่พี่โอเล่ว่านี่ เอ่อ เขาเป็นอะไรเหรอคะ ทำไมถึงได้ดูอาการหนักขนาดนั้น” ที่ฉันถามเพราะอยากรู้ข้อมูลเบื้องต้นน่ะ เผื่อจะได้รับมือกับเขาถูก

“อุ๊ย รู้แล้วเหยียบมิดเลยนะคะลูก คืองี้ค่ะ รู้สึกว่านางจะอกหักช้ำรักอะไรประมาณนี้แหละ”

“อกหักเหรอคะ”

“จ้ะ ไม่อยากเชื่อใช่มะ พี่เองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน หล่อรวยเพอร์เฟคครบตามแบบฉบับผู้ชายในฝันขนาดนั้น ใครกันนะ ช่างกล้ามั่นหน้าหักอกนางได้ลงคอ ชิ มีตาหามีแววไม่” ดูๆแล้วเหมือนพี่โอเล่จะโกรธแทนผู้ชายที่ชื่อคีย์คนนั้นอยู่ไม่มากก็น้อยว่ามั้ย

“ใจเย็นค่ะพี่โอเล่ งั้นเดี๋ยวเมจะลองเข้าไปนั่งเป็นเพื่อนเขาแล้วกันค่ะ แต่เมไม่รับประกันนะคะ ว่าเขาจะไล่เมกลับมาเหมือนคนอื่นๆรึเปล่า” ตอนนี้ฉันพยายามทำใจอยู่ลึกๆ เพราะไม่มีทางเลือก ถึงยังไง ฉันก็ต้องเข้าไปหาเขาอยู่ดี ถึงแม้จะนึกกลัวเขาตั้งแต่เห็นแว้บแรกก็เถอะ

“จ้ะ” พี่โอเล่พยักหน้าพร้อมสายตาให้กำลังใจ ฉันเลยตัดสินใจฮึดสู้แล้วเดินเข้าไปหาเขา เขาที่ดูท่าทางแล้ว ไม่น่าจะอยากต้อนรับใครทั้งนั้น

“สวัสดีค่ะ” ฉันพูดเบาๆแล้วค่อยๆนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามกับเขา เขาก็เงยขึ้นมามองนะ หน้าเขาหล่อมาก ดูเหมือนสรรพคุณจะตรงอย่างที่พี่โอเล่พรรณนาเอาไว้ทุกอย่าง แต่ติดตรงที่หน้าเขาดูไม่รับแขกนี่สิ สายตาที่มองมาที่ฉันตอนนี้ก็แปลความหมายได้ไม่ยาก ว่าเขาคงกำลังถามฉันว่า สะเออะโผล่หน้ามาทำไม ไม่ได้เชิญ

“ฉันไม่ได้เรียก กลับไป” นั่นไง ฉันเดาไม่ผิดจริงๆด้วย แต่จะให้ฉันทำไง ก็ในเมื่อฉันต้องทำตามหน้าที่ ยอมหน้าด้านกับยอมโดนไล่ออก ฉันคิดว่า ถ้าฉันยอมอย่างแรก มันน่าจะมีผลกระทบกับชีวิตฉันน้อยกว่ายอมอย่างหลัง...😓!!!

“ให้ฉันนั่งเป็นเพื่อนได้มั้ยคะ ฉันยังไม่อยากโดนไล่ออก” ที่ฉันพูดแบบนี้เพราะฉันไม่รู้จะแถยังไง เลยฉายตัวตรงเลยละกัน

“ทำไมต้องโดนไล่ออก” เขาถามนิ่งๆสีหน้ายังคงไม่รับแขก มือก็พลางยกแก้วกรอกเหล้าเข้าปากเหมือนไม่ได้สนใจกับสิ่งที่ถามเท่าไหร่ แต่ก็ยังดีนะที่เขาอุตส่าห์ถาม ฉันจะได้ตอบ แต่จะว่าไป เขาดูท่าทางมึนๆหน่อยๆนะ เหมือนจะเริ่มเมา แต่ก็แหงล่ะ เพราะฟังจากที่พี่โอเล่บอก ดูเหมือนเขาจะนั่งดื่มอยู่ตรงนี้มานานแล้ว แต่เดี๋ยวนะ รู้สึกว่าเมื่อกี้เขาจะถามฉัน งั้นฉันตอบก่อนละกัน ขืนช้า ฉันกลัวโดนหักคอ...😓

“คือ คุณแดนสั่งให้มาดูแลคุณ แล้วถ้าเกิดพวกเราไม่ทำให้ดีที่สุด ผลกระทบก็คงไม่พ้นหางานใหม่ เพราะฉะนั้นคุณสงสารเถอะนะคะ”

“ฉันจะบอกไอ้แดนให้ว่าฉันเป็นคนไม่ต้องการเอง” เขาบอกโดยไม่ได้มองหน้าฉัน มือก็ยังจับแก้วเหล้าเทใส่ปากไม่หยุด ส่วนสิ่งที่เขาพูดมา มันก็ดูเหมือนจะดีนะ แต่...

“ทำแบบนั้นไม่ได้นะคะ”

“ทำไม”

“ก็ถ้าคุณแดนรู้ว่าฉันบอกคุณตรงๆ เดี๋ยวคุณแดนคงเขม่นฉันแน่เลย เพราะฉะนั้นคุณสงสารเถอะนะคะ ให้ฉันนั่งตรงนี้ คอยรินเหล้าให้อย่างเดียวก็ได้ ฉันสัญญาว่าจะไม่พูดไม่ถามหรือว่าทำอะไรให้คุณต้องรำคาญ”

“ทำให้ได้อย่างที่พูดแล้วกัน” เขาตอบนิ่งๆ แต่เดี๋ยวนะ เขาตอบแบบนี้ หมายความว่าเขาตกลงน่ะสิ เย้!!! สำเร็จแล้ว อะไรมันจะฟลุ๊คขนาดนี้ นึกว่าจะต้องไปบนพระเจ็ดวัดให้มาช่วยกล่อมเขาซะแล้ว

“ขอบคุณนะคะ” เขาไม่พูดอะไร แต่ฉันนี่สิ ดีใจจนแทบจะลุกขึ้นเต้นอยู่แล้ว จะว่าไป เขาก็น่าจะไม่ใช่คนร้ายกาจอะไรหรอกมั้ง แต่ที่ไล่ตะเพิดใครต่อใครจนหัวหดหมดก็คงเป็นเพราะอาการอกหักยังไม่หาย คิดไปคิดมาก็น่าสงสารเขาเหมือนกันนะ ไม่รู้ว่าฉันพอจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง เพื่อตอบแทนที่เขายอมช่วยไม่ให้ฉันตกงาน



3 ชั่วโมงผ่านไป...

ตอนนี้อยากรู้มั้ย ว่าสภาพแขกวีไอพีของคุณแดนเจ้านายฉันเป็นยังไง หึ เมาแอ๋ไม่รู้เรื่องไปแล้ว แล้วฉันจะทำยังไงดีล่ะทีนี้ ร้านก็ใกล้ปิดแล้ว จะโทรให้ใครมารับเขา ก็รู้สึกว่าโทรศัพท์เขาจะแบตหมด ถามว่ารู้ได้ไงอ่ะเหรอ ก็เพราะฉันเพิ่งจะแอบล้วงจากกระเป๋ากางเกงของเขาขึ้นมาดูนี่ไง พอนึกได้ว่ามีอีกทางเลือกนึงคือให้พี่โอเล่ช่วยโทรหาคุณแดน รายนั้นก็ดันติดต่อไม่ได้ซะงั้น ผลลัพธ์มันก็เลยกลายเป็นว่า ฉันกับพี่โอเล่ต้องมานั่งกลุ้มพร้อมกับนั่งเฝ้าคนเมาไปในตัวอย่างตอนนี้

“ทำไงดีคะพี่โอเล่ เดี๋ยวพอถึงเวลาปิดร้าน เราคงมานั่งเฝ้าเขาแบบนี้ไม่ได้”

“นั่นสิ พี่ก็มืดแปดด้านไปหมด ต๊าย! จริงด้วยสิ!” อยู่ๆก็มีประกายวาววับเกิดขึ้นมาในดวงตา ซึ่งความจริงฉันควรจะดีใจสิที่ดูเหมือนพี่โอเล่จะหาทางออกเจอ แต่นี่ไม่เลย มันกลับรู้สึกเสียวสันหลังวาบซะมากกว่า เหมือนความซวยกำลังจะมาเยือนอะไรประมาณนั้น

“พี่นึกออกแล้ว น้องเมช่วยพี่นะ” นั่นไง ฉันว่าแล้ว ว่าแต่พี่โอเล่จะให้ช่วยอะไรอ่ะ?

“ช่วยยังไงเหรอคะ”

“ช่วยพาคุณคีย์ไปส่งโรงแรมที”

“พาไปส่งโรงแรมเหรอคะ” ความซวยบังเกิดแล้วจริงๆสินะ

“จ้ะ เอาโรงแรมแถวๆนี้แหละ แต่เลือกที่มันดูดีมีสไตล์สมฐานะคุณคีย์สุดหล่อเขาหน่อยแล้วกันนะจ๊ะ เดี๋ยวเกิดตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ม่านรูดถูกๆล่ะก็รับรอง งานเข้าหนูกับพี่แน่”

“อันนั้นเมเข้าใจนะคะ แต่เมจะเอาเงินที่ไหนไปเช่าโรงแรมดีๆให้เขาล่ะคะพี่โอเล่ อีกอย่าง เมก็ยังไม่เลิกงานด้วย”

“เดี๋ยวพี่ให้น้องเมเลิกงานก่อนเวลาแล้วกันจ้ะ ส่วนเรื่องค่าโรงแรม หนูก็ควักเอาจากกระเป๋าพ่อเทพบุตรนั่นแหละ เขาไม่ว่าหรอก ก็เขาเป็นคนนอน สรุปว่าตามนี้นะจ๊ะ ช่วยพี่หน่อยนะ ความจริงพี่ก็อยากพาเขาไปเองนั่นแหละ แต่ติดตรงที่พี่ต้องอยู่ปิดร้านน่ะสิจ๊ะ นะ เข้าใจพี่นะ” ไม่อยากจะบอกเลยว่าความหนักใจมันกำลังคืบคลานเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ มันคือสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก  กดดันขั้นรุนแรง 

“เอ่อ ค่ะ เมเข้าใจ เดี๋ยวเมพาเขาไปเองค่ะ” สุดท้ายฉันก็แพ้สายตาน่าสงสารของพี่โอเล่

“อุ๊ย จริงเหรอคะลูก อ๊ายย หนูประเสริฐอะไรเช่นนี้ ขอบคุณมากนะคะ”

“ค่ะ” ฉันพยักหน้าแล้วยิ้มนิดๆ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วพยุงคนขี้เมาเจ้าปัญหาขึ้นมา โดยมีพี่โอเล่ช่วยพยุงไปจนถึงรถแท็กซี่ด้านหน้าผับ

“ขอบใจอีกครั้งนะจ๊ะน้องเม ฝากด้วยนะ อ้อ! ถึงบ้านแล้วอย่าลืมโทรบอกพี่นะจ๊ะ พี่เป็นห่วง”

“ค่ะพี่โอเล่” ฉันพยักหน้ารับยิ้มๆ ก่อนพี่โอเล่จะยิ้มให้ฉันอีกทีแล้วช่วยปิดประตูรถให้

“ไปไหนเหรอหนู”

“ไปโรงแรมค่ะ เอ่อ ไม่ทราบว่าลุงพอจะรู้จักโรงแรมดีๆแถวนี้บ้างมั้ยคะ พอดีเพื่อนหนูเขาเมากลับบ้านไม่ไหวน่ะค่ะ”

“ก็พอรู้อยู่บ้างนะ เดี๋ยวลุงพาไปละกัน”

“ขอบคุณค่ะลุง”


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น