ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

ชื่อตอน : สิ่งตอบแทน

คำค้น : นิยายวาย กำลังภายใน ย้อนยุค ฮาเร็ม ชาย แฟยตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2561 19:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิ่งตอบแทน
แบบอักษร

"ข้าต้องขออภัย..ด้วยขอรับนายท่าน" 

น่านฟ้าส่งของสิ่งนั้นคืน..โดยการวางไว้บนโต๊ะอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งออกประตูไปทันที อย่างไม่เสียเวลากลับมามองด้วยซ้ำไป.. 

"ท่านหัวหน้า..ให้ข้าไปตามคนผู้นั้นกลับมาหรือไม่ขอรับ"

"ไม่ต้อง..เพราะถึงอย่างไรก็หนีข้าไม่พ้นอยู่ดี".

.แม่ง..อุสาห์ลืมไปแล้วตั้งเกือบเดือน ทำไมอยู่ๆมาโผล่ที่นี้วะ..หรือเรื่องที่ไอ้ดินจะบอกคือเรื่องนี้...

.เอาไงดีวะเนี่ย..เมื่อกี๊ของที่อยู่ในมือทำเอาขนลุก..หวีหยกขนาดเท่าฝ่ามือ..ผิวของมันเรียบและเย็น..เย็นจนสั่น..

ก็ว่าจะปาทิ้งต่อหน้าไอ้นั้น..แต่เพราะสายตาที่นิ่งมาก..นิ่งจนกูคิดว่ามึงจะฆ่ากูใช่ไหม..ถ้ากูปามันลงพื้น..

จึงต้องเปลี่ยนไปวางไว้บนโต๊ะ แล้ววิ่งหนีออกมาแทน..

นึกถึงความทรงจำในอดีส เมื่อก่อนตอนน้องลู่เจอไอ้อ๋องชาเย็นครั้งแรก ก็ได้รับหวีหยกเช่นกันตั้งแต่พบกันครั้งแรก..

เพราะอายุยังน้อยไม่ทันคน พอไอ้อ๋องชาเย็นมันขอถุงหอมของน้องลู่ที่พกติดกายไป..โดยที่มิรู้สักนิดว่ามันเป็นการหมั้นหมายทางอ้อม  

น้องอายุแต่สิบสอง 

..จะไปทันเลห์ของไอ้โลลิค่อนทันได้อย่างไง  วันต่อมาก็มีราชโองการให้แต่งเข้าจวนอ๋องในฐานะอนุ..

ลู่หนิงเทียนในตอนนั้นพอโดนคำหวานหยอดนิดหน่อย ก็หลงรักอย่างโง่งมในเวลาสั้นๆ..

แล้วอย่างไร...สุดท้ายลงเอยที่มันมีคนใหม่ทิ้งกว้างของเก่า  นึกจะเอามาใช้ก็ปัดฝุ่น พอใช้แล้วก็ทิ้งเหมือนถุงยาง ลงเอยที่การตายของลู่หนิงเทียนและน่านฟ้าที่มาสิงร่างนี่.....

พี่สัญญาว่าจะไม่ให้น้องลู่ต้องกลับไปอยู่กับชะตากรรมบัดซบแบบนั้นอีก..ใช้ของเวียนกันทั้งจวนแบบนั้น...ติดโรคหรือเปล่สก็ไม่รู้..

ไอ้ลุงหนวดนั้น  พบกันแค่ครั้งสองครั้งคิดจะมาหลอกไอ้แสบแบบน่านฟ้า เสียใจด้วยเลเวลของกูนะสูง อีกอย่างก็ไม่ได้เป็นเกย์..

.ออกจะชอบผู้หญิงมากด้วยซ้ำ...

น่านฟ้ามารู้จากแดนดิน ที่ค่อนข้างจะรู้เรื่องของภพนี้ดีกว่าเพื่อนว่า  

หยกเป็นสัญลักษณ์ของบุรุษชอบนำหยกมอบให้กับบุคคลอันเป็นที่รัก เพื่อแสดงถึงความรักอันไร้ขีดจำกัดแล้วยิ่งเป็นหวีด้วยแล้ว ก็เหมือนปิ่นปักผมของหญิงสาวเมื่ออายุครบสิบสองปีแล้ว 

จะรวบผมขมวดขึ้นแล้วเสียบปิ่นปักผมหรือห้อยหวีเล็กแทน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แสดงว่าถึงวัยออกเหย้าออกเรือนแล้ว ถึงแม้ว่าปิ่นปักผมและหวีจะเป็นของชิ้นเล็ก 

แต่ความหมายลึกซึ้งเป็นสัญลักษณ์การถูกตรีตราจอง  และฝ่ายที่รับจะต้องให้ถุงหอมพกที่ทำขึ้นเองและถักด้วยเชือกถักรวมใจหรือเชือกที่พันเป็นเกลียวหมายถึงผูกพันรักไคร่เป็นการตอบรับ 

น่านฟ้าเดินเร็วขึ้นอย่างหงุดหงิด เพื่อไปหาแดนดินแต่สะดุดกับภาพของสายนทีที่โดนคนป่าจับพาดบ่าเข้าห้องพัก  ที่จัดเตรียมให้ลูกค้าที่จองในชื่อพรรคหลิงหลง.

"หยุดนะ..ทำอะไร..ปล่อยเพื่อนกู....ปล่อยเพื่อนข้าลง"

"มึงไอ้ฟ้า ลู่หนิงเทียน ช่วยกูด้วยไอ้หมีเผือกจะแดกกูแล้ว"

สายนทีร้องอย่างดีใจ เมื่อเห็นน่านฟ้าวิ่งเข้ามาช่วย..หมีควายเผือกหันควับ น่านฟ้าชะงักถอยหลังไปหนึ่งก้าว..

โคตรน่ากลัวเลย..มึงไปตกตัวอะไรกลับมาเนี่ยไอ้น้ำ...

แต่เพื่อนกำลังลำบากจะให้ปล่อยแล้วหนีคงไม่ได้...เอางี้แล้วกัน..เอาวะ..นิดหน่อยคงไม่เป็นไร

"...ช่วยด้วย..อ๊าห์~~อย่านะ~~อย่าทำข้า.."

"ฟุบ..เจ้าเป็นอะไรลู่เออร์"

ไม่คิดว่ามันจะได้ผล..ก็แค่ลองดู ถ้ามันให้หวีหยกอาจจะมีใจมาช่วยก็ได้ ก็เลยลองร้องเสียดังแบบตกใจโดนกระชากลากถูไปกระทำชำเราประมาณนั้น...

แม่งเสือกได้ผลซะด้วย. ไอ้เจ้าสำนักที่เขาพึ่งจะหนีมาเมื่อกี๊ สัส~โผล่มาอย่างกับผีอยู่ด้านข้าง

"นายท่าน..ช่วยเพื่อนข้าที..ขอรับ"

เหยี่ยนจวิ้นมองหลิงหลงและชายหนุ่มอีกคนที่โดนอุ้มพาดบ่า แล้วกลับมามองคนที่ตนรีบเร่งออกมาดูเพราะได้ยินเสียงร้อง

"ช่วยแล้วข้าจะได้อะไร..ข้าไม่ทำการค้าขาดทุน"

"ท่าน.!!!"

อ๊ะ!ไอ้นี้..มนุษย์สยธรรมรู้จักไหม เพื่อนมนุษย์ต้องช่วยกัน.. กูไม่ได้โง่นะ ถึงไม่เห็นสายตาที่มองอยู่หลังผ้าปิดหน้า...

แต่ฟ้ารู้ฟ้าสัมผัสได้.....

น่านฟ้าถอนใจดังเฮือกเพื่อเพื่อน..ถ่องไว้..เพื่อไอ้น้ำ

"ช่วยเพื่อนข้าก่อน..แล้วท่านขอได้หนึ่งอย่าง..ในสิ่งที่ขอบเขตข้าทำได้"

"ตกลง"

เหยี่ยนจวิ้น หันไปหาเจ้าหมีควายเผือก ฉายาที่สมกับรูปลักษณ์สุดๆ ประสานมือเล็กน้อยเหมือนทักทาย

"ยินดีที่ได้พบกันท่านหลิงหลง."

"ยินดีที่ได้พบเช่นกันท่านหัวหน้าเหยี่ยน.."

"ชายผู้นั้นคงเป็นเทียนหยางหลิวว่าที่ฮูหยินของท่านสินะ..".

.."ใช่และกำลังจะเป็นฮูหยินในไม่ช้า"

"ใคร....ใครจะเป็นฮูหยินเจ้าไม่ทราบ..ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้เลยเจ้าหมีเผือก".

.น่านฟ้าชักไม่แน่ใจว่าคิดถูกหรือเปล่าที่ขอให้ลุงหนวดช่วย

"ว่าที่ฮูหยินท่านนี้กล้าหาญไม่เบา..แต่ท่านหลิงหลงหากว่าทำการบุมบ่ามไม่คำนึงถึงขั้นตอน..ว่าที่ฮูหยินหลิงอาจจะถูกครหาได้นะว่าไม่รักนวลสงวนตัวปล่อยให้เลยเถิดก่อนเวลา..ท่านลองตรองดูเถิด"

เหยี่ยนจวิ้นไม่ได้ห้ามแต่พูดนำทางดูเหมือนหลิงหลงจะเห็นด้วย จึงปล่อยร่างของเทียนหยางหลิวลงยืนกับพื้นแต่ไม่ยอมปล่อยเอวบางใช้แขนโอบไว้หลวมๆ

"ข้าลืมคิดถึงชื่อเสียงของเทียนเอ๋อร์..ขอโทษนะข้าใจร้อนไปหน่อย..มามา..เราไปเดินดูจวนของเจ้ากันดีกว่า.."

จบคำน้องน้ำก็โดนหมีควายเผือกลากออกไปอย่างรวดเร็ว..ทิ้งน่านฟ้าให้อ้าปากค้างกับการมาเร็ว ไปเร็ว เคลมเร็ว ของเจ้าหมีควายเผือก..

"ข้าช่วยเพื่อนเจ้าแล้ว..ดังนั้น.."

"ข้านึกได้ว่าจะต้องไปช่วยอาเฟิงเตรียมอาหาร..ขะ...ข้าไปก่อนนะ..เหวอ..ปล่อยข้านะลุงหนวด"

เอวบางถูกรวบเข้าสู่อ้อมแขน หน้าชนอกของอีกคนพอดีมุดเข้าไปใต้หมวกนั้น...เงยหน้าขึ้นไปก็เจอหน้าของคนที่ยังไว้หนวดเหนือริมฝีปากใส่หน้ากากครึ่งหน้า....แววตาที่ยังคงเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือไม่น่าไว้วางใจสักนิด..

"ลุงหนวด..อื้อ~~"

ปากถูกปิดลงด้วยริมฝีปากของอีกคน..มือเล็กดันหน้าอกอีกคนไว้ แต่ไม่ได้ผลเช่นเดิมปากที่ติดเย็นและมีกลิ่นของชามะลิที่เพิ่งดื่มเข้าไป อบอวนภายในปากที่ลิ้นอวบนั้นแทรกเข้ามาหาความหวานภายใน

มือที่กอดเอวอยู่เลื่อนลงลูบแถวก้นกอยจนร่างน้อยสะดุ้งเพราะสัมผัสชวนเสียตัว....ที่ก่อขึ้น..ใช้มือตัวเองจับมืออีกฝ่ายเพื่อหยุดการกระทำนั้นไว้กลายเป็นมือถูกกุมไว้ในมือใหญ่แทน

น่านฟ้าเคลิ้มกับความชำนาญของอีกฝ่ายถึงอย่างไรเขากับน้องลู่เหมือนกันตรงที่ด้อยประสบการณ์...พอมาเจอครูที่ดีน่านฟ้าผู้ชอบหาความรู้ใส่ตัวย่อมกระตือรือร้นที่จะศึกษาและเรียนรู้..

ตอนแรกจูบตอบอย่างเงอะเงะจนเมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายชอบเพราะเสียงครางต่ำในลำคอและแรงบดที่มากขึ้น..น้องฟ้าได้ใจใช้ลิ้นตวัดลิ้นของอีกฝ่ายแล้วดูดบ้าง..

โอ๊ย~~ใจกู....มึงช่วยรักดีแล้วรู้สึกรังเกียจสักนิดเถอะ....เสือกจูบตอบอีก..อื้อ..หายใจจะไม่ออกแล้วเนี่ย

น่านฟ้าที่เริ่มจะได้สติบ้าง ตุบหน้าอกอีกฝ่ายหนักๆหลายทีเพราะอากาศจะหมดอยู่แล้ว 

จนคนบางคนยอมถอนปากออกไป..สองขาเหมือนจะไม่มีแรงจะยืนทรุดฮวบแต่ถูกบางคนรวบเอาไว้ทันเสียก่อน

"กลิ่นตัวก็หอม..ปากก็หวาน..อย่างลืมสิว่าเจ้าสัญญากับข้าไว้ลูเอ๋อร์"

เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูบางใช้หนวดของตัวเองเกลี่ยลำคอขาวจนเป็นรอย..

"ท่านกับข้าไม่ได้เป็นอะไรกันจะมาเรียกลู่เอ๋อร์ไม่ได้ เรียกคุณชายลู่ก็ได้หรือไม่ก็เถ้าแก่ลู่....แล้วก็เมื่อกี้ท่านจูบข้าไปแล้ว..ถือว่าหายกัน"

"ลู่เอ๋อร์เจ้ารู้ความหมายไหมว่าสิ่งที่ข้าให้เจ้าคืออะไร...ข้ายังไม่ได้ทำโทษเรื่องต่างหูนี้เลยนะเด็กดื้อ"

"โอ๊ย!!อีกแล้วนะ..ท่านจะกัดข้าเพื่อ..หรืออยากจะเป็นสุนัขขึ้นมา"

น้องฟ้าร้องเสียงหลงเพราะโดนกัดที่คอตรงจุดเดิมอีกแล้ว..แถมยังถูกอีกฝ่ายทำลายพลอยน้ำเงิน เหลือไว้แต่ของเดิมที่ต้องการปกปิด 

"นับจากนี้ไปหนึ่งเดือนเจ้าจะต้องคอยยกอาหารและมาส่งด้วยตัวเองทุกมื้อ..เสื้อผ้าของข้าเจ้าจะต้องเป็นคนจัดการทุกอย่าง."

"เข้าใจใช่ไหมลู่เอ๋อร์"

น่านฟ้าสะบัดหน้าหนีมันซะเลยแอบพึมพัมที่คนร่างสูงก็คงไม่ยินเพราะหูดีเหลือเกิน

"คอยดูเถอะ..กู..จะเอายาถ่ายใส่ให้กินทุกวันเลยคอยดู"

"หึ..หึ..หึ..หวังว่าเจ้าจะทำสำเร็จนะ..ลู่เอ๋อร์"


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น