ณ ธารา

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 1 หน้ากาก

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 หน้ากาก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2561 15:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 หน้ากาก
แบบอักษร

​ปีเฉินหลง (ปีที่4) ของรัชสมัยฮ่องเต้หลงอวี้เฉิน แห่งแคว้นมู่ บ้านเมืองมีศึกสงครามเนืองๆ กับแคว้นอั้นและแคว้นเย่ว์ระหว่างชายแดน ทำให้เป็นที่ระคายใจเรื่อยมาตั่งแต่ฮ่องเต้หลงหมิงตี้ 

"ทางชายแดนได้ความว่าอย่างไรแม่ทัพหม่า" 

"ทูลฝ่าบาท กระหม่อมต้านทัพเยว์จนล่าถอยไปแล้วพะยะค่ะ" แม่ทัพหม่าผู้ชำนาญศึกตั่งแต่สมัยฮองเต้หลงหลงตี้

"ดีมากแม่ทัพหม่า หลินกงกง เจ้าสั่งการลงไปให้ทองห้าสิบชั่งแก่แม่ทัพหม่าและให้ทหารในกองทัพได้กลับบ้านไปหาลูกหาเมียใครไปรบครั้งนี้งดภาษีให้กับครอบครัวนั้นเป็นเวลาสามปี"

"ขอจงทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นๆ ปี"

นางกำนัลคนหนึ่งวิ่งเข้ามาทางหลังฉากเดินมาหาหลินกงกงหน้าม่าน ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก หลินกงกงลากนาง เข้ามาหลังม่าน

"หลินกงกง หลินกงกง" 

"ว่าไงจู่เหม่ย วิ่งหน้าตาตื่นมาเชียว หยางหวงโฮ่ว เป็นอันใดหรือ" หลินกงกงมองใบหน้านาง ที่มองตนดูแตกตื่น

"กงกง หยางหวงโฮ่วจะได้เวลาประสูติกาลแล้ว" จู่เหม่ยสีหน้าดีใจ 

"จริงหรือข้าจะรีบกราบทูลฝ่าบาทเดี๋ยวนี้" หลินกงกงรีบเดินออกไปจากหลังม่าน


"เบ่งอีกเพคะ...หยางหวงโฮ่ว...เบ่งอีกเพคะ"

"กริ๊ด....อืมม์....อืมม์"

"ใกล้แล้วเพคะ อีกนิดเดียว" 

เสียงร้องกับเสียงกล่อมสลับกันไป ทำให้คนข้างนอกเดินไม่ติดก็คือฮ่องเต้นั้นเอง 

"ทำไมยังไม่ออกอีกนะ นี้มันก็สองชั่วยามแล้วนะ" 

"พระทัยเย็นพะยะค่ะ เดี๋ยวพระโอรสองค์น้อยๆ ก็จะออกมาวิ่งเล่นแล้วพะยะค่ะ" หลินกงกงมองฮ่องเต้ของเขาจนมึนหัวตามไปด้วย

"เบ่งอีกเพคะ"

"อืมม์....กริ๊ดดดดดดด...."

"อุ๊แว้...อุ๊แว้...." เสียงเด็กร้องดังขึ้น ทำให้หลงอวี้เฉินรีบเข้าไปในห้องประสูติ นั่งบนแท่นบรรทมของหยางหวงโฮ่ว 

"หยางเอ่อร์...หยางเอ่อร์...ข้ามาแล้ว เจ้าเจ็บมากไหม" เขากุมมือนางไว้ มองเห็นหมอหลวงหญิงกำลังนำเด็กน้อยไปอาบน้ำลบรอยเลือดที่ติดตามตัว นางกำนัลอีกสองคนเช็ดรอยเลือดบนขาของนาง

"หม่อมฉันหายเจ็บแล้วเพคะ" นางยิ้มให้เขาอย่างมีความสุข

"ฝ่าบาท หวงโฮ่วเพคะ พระองค์ได้พระโอรสเพคะ" นางกำนัลอุ้มเด็กชายให้กับซุนอวี้เฉิน เขารับไว้ในอ้อมกอด อุ้มองค์ชายน้อยในอ้อมกอดมองพระจันทร์ยามค่ำคืน ปรากฎดาวแปดดวงเรียงกัน

"พ่อจะตั่งชื่อเจ้าว่าหลงเอ่อร์ องค์ชายแปด หลงหลานมู่"

"ฝ่าบาทเป็นนิมิตหมายที่ดีนัก ทำนายไว้ว่าเมื่อสามร้อยปีที่แล้ว ถ้าดาวเรียกกันแปดดวงผู้ทรงอำนาจจะถือกำเนิดเป็นจอมจักรพรรดิและหญิงใดที่เกิดในเวลานี้ จะมีอำนาจเกื้อกูลหนุนส่งกันและกันพะยะค่ะ" หลินกงกงพูดขึ้นมา

"ก็ดีนะซิ ถ่ายทอดคำสั่งลงไปให้จัดฉลองแปดวันแปดคืน ติดโคมไฟรอบเมืองลู่ชิง งดภาษีให้ราชฎรเป็นระยะเวลาหนึ่งปี" 

"ขอจงทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นๆ ปี"


ฤดูกาลผันเปลี่ยนไปย่ำเข้าสิบหกปี สาวน้อยที่ชื่อซุนหลี่ได้เป็นสาวแรกรุ่นเป็นธิดาของฮ่องเต้ซุนเกาหวางกับหวังหวงโฮ่ว

"องค์หญิงหลี่ องค์หญิงเพคะ องค์หญิงซุนหลี่" 

"จ้างให้ข้าก็ไม่ออกหลอก" เสียงใสๆ ของหญิงสาวที่มีนามว่าซุนหลี่ อยู่หลังต้นไม้ต้นใหญ่มองสาวใช้ในหน้ากากครึ่งหน้าสีทองลวดลายวิจิตรงดงาม

แต่แล้วมีมือปริศนามาสะกิดนางให้หัน

"อย่ามายุ่ง ข้าจะดูคนวิ่งหาข้าจ้างให้ก็ไม่เจอ" นางหัวเราะคิกอย่างมีความสุข แต่มือนั้นก็สะกิดไม่เลิก

"หลี่เอ่อร์" 

หญิงสาวหันไปช้าๆ มองใบหน้าของหญิงวัยกลางคน ยิ้มแหยๆ

"เสด็จแม่" ซุนหลี่ลุกขึ้นย่อตัวให้นาง

"พวกเจ้าไม่ต้องหาแล้วกลับไปทำหน้าที่ของพวกเจ้าเถอะ" 

"เพคะ หวังหวงโฮ่ว" นางกำนัลจึงเดินออกจากตรงนั้นไป

"ข้าจะทำอย่างไงกับเจ้าดี หลี่เอ่อร์" หวังหวงโฮ่วมองลูกสาวที่ยิ้มให้กับนาง แล้วสวมกอดผู้เป็นมารดา

"รักหม่อมฉันให้มากๆ ทำขนมกุ้ยฮัวให้หม่อมฉันกินเยอะๆ เพคะ" 

"เสด็จแม่ อย่าดุน้องหญิงเลยพะยะค่ะ นางแค่สิบหกปีเองอย่าถือสาน้องเลยพะยะค่ะ" ชายหนุ่มประมาณอายุยี่สิบปีเดินมาหาหญิงทั้งสองที่ยืนกอดกันอยู่

"เพราะเจ้าและเสด็จพ่อของเจ้าให้ท้ายหลี่เอ่อร์แบบนี้ นางถึงซนแบบนี้ เจ้าเป็นสาวแล้วนะ หลี่เอ่อร์แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะถอดหน้ากากออกจากใบหน้าสักที รู้ไหมแม่จำใบหน้าที่แท้จริงของเจ้าไม่ได้แล้วนะ อีกไม่นานพ่อเจ้าคงให้เจ้าแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นใดแคว้นหนึ่ง" 

"เสด็จแม่เพคะ หม่อมฉันไม่อยากถอดมัน หม่อมฉันอยากใส่แบบนี้ต่อไป ที่สำคัญหม่อมฉันจะอยู่กับเสด็จแม่ เสด็จพ่อและพี่ชายที่น่ารักของหม่อมฉัน และอีกคนคือน้องหว่านเอ่อร์" 

"หลี่เอ่อร์เจ้ามันจริงๆ เลยนะ" หวังหวงโฮ่ว​ลูบหัวธิดาของนางด้วยความรัก


"องค์หญิงเพคะ บรรทมไม่หลับหรือเพคะ หม่อมฉันจะเอาชากุ้ยฮวามาถวายให้เพคะ" นางกำนัลนามว่าหนิงเหม่ยถามซุนหลี่

"ข้าแค่ฝันซ้ำแต่เรื่องเดิมๆ ตั่งแต่ข้าจำความได้" ซุนหลี่หันมาหาหนิงเหม่ย

"องค์หญิงไม่ได้ฝันถึงเรื่องนั้นมาสักพักหนึ่งแล้วมิใช่หรือเพคะ" 

"ใช่ แต่สามสี่วันนี้ข้าฝันถึงผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว แต่ไม่ได้เห็นแค่หลังเหมือนทุกครั้ง แต่ข้าเห็นใบหน้าเขา แต่ไม่ค่อยชัดเจนสักเท่าไหร่"

"อาจเป็นชายที่ฟ้าส่งมาให้เป็นเนื้อคู่ และองค์หญิงจะได้เจอเขาเร็วๆ นี้ก็ได้เพคะ"

"เหลวไหลหน่าข้าจะไม่แต่งงานแล้วข้าจะไปนอน เจ้าจุดกลิ่นกุ้ยฮวาอีกข้ารู้สึกว่ากลิ่นมันใกล้หมดแล้ว" 

"เพคะ"


นิยายฟรี ขอเม้นด้วยนะ เป็นกำลังใจให้ไรท์

1 เม้น 1 กำลังใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น