sadalone

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 เป็นความผิดของฉันเองที่เกิดมาเป็นผู้หญิง

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 เป็นความผิดของฉันเองที่เกิดมาเป็นผู้หญิง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2561 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 เป็นความผิดของฉันเองที่เกิดมาเป็นผู้หญิง
แบบอักษร

ผมขับรถไปจอดสวนสาธารณะริมทะเล ดึกขนาดนี้ผู้คนเงียบงัน แต่ไม่บรรยากาศวังเวงน่ากลัว

ในที่สุดก็หาที่เหมาะๆ ได้สักที ผมดับเครื่องหันไปมองสาวสวยที่นั่งกอดอกอยู่เบาะหลัง

เธอมองไปรอบๆ ก่อนเอ่ย “อย่างน้อยคุณควรพาฉันไปโรงแรม”

“ใครจะโง่ไปที่แบบนั้น ป่านนี้สามีเธอสั่งคนออกตามหาฉันทั่วเมือง แน่นอนว่าต้องหาตามโรงแรมก่อนอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง!” ผมแทรกตัวไปเบาะหลัง กดร่างบางอรชรลงกับเบาะหนังก่อนพูดต่อ “ไม่ต้องห่วงจัดการเธอเสร็จฉันจะไปจัดการแก๊งของเธอต่อ”

จะได้ไม่มีปัญหาตามาทีหลัง..

นิ้วเรียวยาวของสุรเชษฐ์สัมผัสริมฝีปากสีแดงนุ่มนิ่ม จัสมินจ้องตาผม ผมจ้องตาเธอ

เมื่อหน้าของผมเข้าไปใกล้ เธอหันหลบทำให้ได้เพียงหอมไม่ได้จูบสาวงาม

ผมรู้ว่าเธอไม่ต้องการจะจูบ แต่แล้วยังไง? ด้วยอารมณ์คุกรุ่น ผมจับใบหน้ารูปไข่หันกลับมาพรมจูบอย่างป่าเถื่อนจนปากเธอบวมไปหมด จากนั้นเริ่มซุกไซ้ไปตอบต้นคอหอมหวาน มือไม้ไม่ยอมอยู่เฉยบีบนวดเคล้นคลึงสิ่งกลมนิ่มอย่างรุนแรง

“...” (จัสมิน)

.....................

................

............

เมื่อจัดการสาวสวยเสร็จ ก็โล่งสบายไปทั้งตัว

จัสมินแต่งตัวทำสีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ระหว่างมองสาวงามที่เพิ่งตกเป็นของผมอย่างพึงพอใจก็เหลือบไปเห็นรอยเลือดผมเลิกคิ้วถาม “เมนส์มาเหรอ?”

“หยาบคาย” จัสมินปล่อยยิ้มมากเสน่ห์ออกมา

ไม่สิ.. ผู้หญิงที่มีเมนส์ควรจะใส่พวกผ้าอนามัยไหม? ไม่เห็นจัสมินใส่อะไรแบบนั้นเลย

เมื่อสมองผมทำงานเต็มที่ความโง่ของผมก็หายไป ผมหันไปถามจัสมินอย่างไม่อยากจะเชื่อ “นี่.. ครั้งแรก?”

“...” จัสมินไม่ตอบ เธอเปลี่ยนเรื่อง “เสร็จเรื่องแล้ว ตอนนี้คุณช่วยไปส่งฉันหน่อยสิคะ”

“ได้ ฉันก็อยากไปเยี่ยมแก๊งของเธอเหมือนกัน”

“ไม่ใช่ค่ะ ช่วยไปส่งฉันที่บ้าน”

“บ้าน?”

จัสมินพยักหน้าเบาๆ หนึ่งครั้ง

ผมขับรถตามทางที่จัสมินบอก ในหมู่บ้านที่รวมเอาบ้านราคาแพงเข้าไว้ด้วยกันจัสมินหยิบรีโมทจากกระเป๋าถือมากดเปิดประตูรั้วก่อนเดินลงรถเธอพูดกับผมว่า “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง ขอให้คุณโชคดี”

ผมถูจมูกสองสามทีตัดสินใจเดินตามสาวเจ้าเข้าบ้านไปด้วย บางทีที่นี่อาจจะเป็นรังของพวกสมาพันธ์กางเขนทอง

เธอหันกลับมามองผมแต่ก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้ผมเดินตามเข้าบ้านไป ทั้งยังชงชามาให้ผมแก้วหนึ่งเมื่อเราเข้าไปในบ้าน ผมชื่นชมในความสงบนิ่งและท่าทีสง่างามของเธอมาก

“เธออยู่บ้านนี้คนเดียว?” ในห้องรับแขกผมที่นั่งอยู่บนชุดโซฟาสีขาวถามขึ้นมา

“อยู่กับสามี” จัสมินตอบเรียบๆ

จากนั้นความเงียบเริ่มทำให้บรรยากาศน่าอึดอัด สุดท้ายผมถามสิ่งที่อยากรู้ออกไป

“เธอ.. ไม่เคยมีอะไรกับสามี?”

“คุณรู้จักคำนี้ไหมคะ เรื่องในบ้านไม่ควรเอาไปเล่านอกบ้าน” จัสมินปฏิเสธที่จะตอบ

“แต่ตอนนี้พวกเรานั่งอยู่ในบ้าน” ผมเถียงด้วยรอยยิ้ม

จัสมินเหมือนขี้เกียจต่อคำ เธอลุกขึ้น

“ฉันขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนนะคะ ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้วเชิญคุณ..”

“พอดีเลยผมก็อยากอาบน้ำ ไปอาบด้วยกันเลยแล้วกัน”

เธอยังพูดไม่จบผมก็ขัดเสียก่อน คิดจะไล่ผมไป? ไม่ง่ายหรอก

จัสมินมองผมด้วยหน้านิ่งๆ สีหน้าประมาณว่ากำลังมองคนหน้าด้านคนหนึ่ง

ผมยิ้มอายๆ ก่อนเอ่ย “อย่าลืมว่าคืนนี้เธอเป็นของฉัน”

“...” (จัสมิน)

จัสมินเดินขึ้นบันไดไปผมก็ตามไปด้วย เมื่อเข้าไปในห้องนอนเรียบร้อยโทนเย็น ผมก็ได้กลิ่นหอมๆ เหมือนกลิ่นของหญิงสาว

“คุณจะตามฉันเข้าไปจริงๆ?” จัสมินที่ถือผ้าเช็ดตัวอยู่เอ่ย

“แน่นอน” ผมยักคิ้วให้

ห้องน้ำขนาดใหญ่มีอ่างจากุชชี่ เมื่อร่างบางขาวผ่องจนเกือบเปล่งแสงได้ปรากฏสู่สายตาเลือดในกายผมก็สูบฉีดอีกครั้ง ผู้หญิงตรงหน้างดงามราวกับเทพธิดาแล้วใครจะอดใจไหว?

จัสมินมองผมและมองต่ำลงมาจากนั้นเธอลงอ่างจากุชชี่ไป ไม่มีเขินอาย ไม่มีหน้าแดง!

...................

...............

..........

อย่างที่คำเขาบอกที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด ตลอดคืนไม่มีใครมาที่บ้านของจัสมินแม้แต่คนเดียว

ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่กล้าหลับ

โทรศัพท์มีข้อความ sms ถูกส่งมาตั้งแต่ตี 5

sms : พี่จะกลับมาทานอาหารเช้าไหมคะ

หัวหน้าห้องตื่นเช้าขนาดนี้เลย? ผมส่งข้อความกลับไปว่ามีเรื่องต้องจัดการวันนี้อาจไม่ได้กลับ

ใช่แล้วผมจะไม่ให้หัวหน้าห้องมาพัวพันเรื่องแก๊งมาเฟีย

ส่งข้อความเสร็จแล้วก็มองไปข้างๆ สาวสวยยังนอนหลับสนิท ใบหน้าราวหลับชวนหลงใหลเกินต้านทาน

ทันใดนั้นผมได้ยินเสียงคนวิ่งขึ้นมา ประตูถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว

เป็นชายหน้าสวยในชุดเดิม บนหน้าของเขาเห็นได้ชัดว่าไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน

ทันทีที่เห็นผม หน้าตาเขาก็เขียวจนคล้ำมองผมอย่างรุนแรง หากใช้สายตาฆ่าคนได้ผมคงตายไปกว่าหมื่นครั้ง

มันชักปืนขึ้นมาผมรีบเอ่ยอย่างยียวน “คิดว่าแม่นพอไหม? เคยฝึกยิงมาหรือยัง? หากมึงยิงพลาดไปโดนเมียกูจะทำยังไง?”

“ไอ้ตัวบัดซบ! ตายซะ!”

ปัง! ปัง! ๆ

เสียงปืนทำให้จัสมินตื่น

ส่วนตัวผมใช้ออกด้วยตัดนภาหลบกระสุน 4 นัด อย่างง่ายดาย จากนั้นใช้อีกครั้งเพื่อย่นระยะไปใกล้ชายหน้าสวยเพื่อเตะปืนในมือมันทิ้ง

“คุณสุรเชษฐ์ ได้โปรดปล่อยเขาลง!” ในขณะที่ผมบีบคอชายหน้าสวยและยกมันขึ้นด้วยมือเดียวจัสมินก็ตะโกนขึ้นมาด้วยสีหน้ากังวล เธอกลัวว่าผมจะฆ่าเขา?

ผมเหวี่ยงร่างของมันลงไปที่พื้น ว่าแต่ชายคนนี้ตัวเบากว่าที่คิด

จัสมินรีบเข้าไปดูอาการสามีของเธอ ผมยืนพิงประตูรอดูฉากหวานซึ้ง

“แค่กๆ” ชายหน้าสวยไอ

“ไหวไหม?” จัสมินถามด้วยความเป็นห่วง

“อย่ามาจับ! เล่นจนได้เรื่อง!” ชายหน้าสวยปัดมือจัสมินออกอย่างโมโห

“แต่ฉันทำเพื่อเธอนะ!” จัสมินกัดฟันพูด

“...” ชายหน้าสวยดวงตาสั่นไหวจากนั้นมองมาที่ผมและชี้หน้า “แกตายแน่! ทั้งแก ครอบครัวของแก! จะฆ่าไม่ให้เหลือสักคน!”

“ถ้ายังไม่เก็บมือไปมึงนั่นแหละจะตายก่อน” กับคนที่ยิงผม ผมจำต้องสุภาพด้วยเหรอ?

“มินัท ให้เรื่องมันจบแค่นี้ได้ไหม นะ..” จัสมินกอดสามีของเธอไว้แน่น

“เฮอะ!” มินัทพ่นลมหายใจอย่างรังเกียจ “ไปเล่นชู้กับมันแล้วจะให้ฉันยอมง่ายๆ?”

“ถ้าเธอไม่ฟังฉันแล้ว งั้นเราแยกทางกันเถอะ” จัสมินลุกขึ้นยืนเดินไปหากระเป๋าเดินทางทันที

“ไม่! เดี๋ยว! แม่ดอกมะลิน้อยของฉันใจเย็นก่อน” มินัทแย่งกระเป๋ามา เมื่อเห็นท่าจะโดนทิ้งไอ้หนุ่มนี่ใจเย็นลงทันที? นี่มันพ่อบ้านใจกล้า?

จัสมินหันมามองผม “คุณสุรเชษฐ์ฉันต้องขอโทษแทนสามีที่เขาพยายามทำร้ายคุณ แต่คุยช่วยกลับไปก่อนได้ไหมคะ ฉันจะคุยกับสามีเอง”

“ฉันจะกลับไปได้ยังไงหลังจากที่มันเพิ่งขู่ฆ่าครอบครัวของฉัน?” ผมขมวดคิ้ว

“รับรองเรื่องแบบนั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้น” จัสมินเอ่ย

“คำพูดของมาเฟียเชื่อถือไม่ได้” ผมส่ายหน้า

“ถ้าอย่างนั้นคุณช่วยลงไปรอข้างล่างสักครู่นะคะ” จัสมินขอร้อง

ผมเห็นว่าจัสมินอย่างคุยกับมินัทจริงๆ จึงยอมลงมาก่อน จากนั้นก็ไปหาอะไรกินในตู้เย็นทำอย่างกับเป็นบ้านของตัวเอง

...

บนห้องนอนโทนเย็นสองสามีภรรยานั่งอยู่บนเตียงกว้าง

มินัทกำผ้าปูที่นอนอย่างโมโห “เธอคิดอะไรอยู่ถึงกล้านอนกับมันบนเตียงของเรา!”

“ฉันก็คิดถึงอนาคตไงล่ะ”

“อนาคต เฮอะ!” มินัทหันไปอีกทางพ้นลมหายใจอย่างโมโห โมโหจนอกจะระเบิดแตกตายอยู่แล้ว!

“เขามียีนที่ดีทั้งหน้าตาและความสามารถ เธอก็เห็นว่าเขาหลบลูกกระสุนได้บางทีเขาอาจแข็งแกร่งพอๆ กับปู่ฮิน”

อันที่จริงจัสมินแค่คิดว่าอยากได้ลูกที่น่ารักสักคนจึงหาพ่อพันธุ์หน้าตาดี เรื่องความสามารถนั้นเธอแทบไม่คิดถึงเลย

“เธอจะบอกว่าทำเพื่อยีนของมัน?” มินัทยังรับไม่ได้

จัสมินพยักหน้า “เด็กหลอดแก้วไม่มีทางมียีนที่เปี่ยมพรสวรรค์ขนาดนี้ได้ ฉันแค่อยากมีลูกที่น่ารักสักคน”

“...” มินัทคลายสีหน้าลงดึงร่างบางเข้ามากอด “เป็นความผิดของฉันเองที่เกิดมาเป็นผู้หญิง..”

“ฉันชอบเธอก็เพราะเธอเป็นผู้หญิง...”

เอ่ยจบจัสมินก็ส่อแววตาลังเล หลังจากได้รับความสุขแบบที่ผู้หญิงให้ไม่ได้ จิตใจรักดนตรีไทยก็เริ่มสั่นคลอนเสียแล้ว

“หวังว่าจะติดในครั้งเดียว ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก” มินัทเอ่ย

“อืม.. ส่วนเขาคนนั้น เราไม่ควรไปเสี่ยง เด็กที่แข็งแกร่งได้ขนาดนี้บางทีอาจมีเบื้องหลังใหญ่โตสนับสนุน” จัสมินแนะนำ

 มินัทพยักหน้ายอมรับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น