กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่5.2 พายุเข้า

ชื่อตอน : บทที่5.2 พายุเข้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 71.6k

ความคิดเห็น : 125

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2561 19:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่5.2 พายุเข้า
แบบอักษร

ละอองทรายเบือนหน้าไม่สบตาเขา หยาดน้ำตาใสไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เป็นเพราะแบบนี้หรือเปล่าเขาถึงพยายามเข้าหาเธออย่างหนัก เพราะหวังอยากได้อะไรในตัวเธอเพื่อตอบสนองความต้องการของเขา และถ้าได้แล้วยังไงต่อ ให้จนเขาพอใจแล้วจบ จากนั้นก็ต่างคนต่างไปอย่างที่เขาบอกไว้ตั้งแต่แรก เขาต้องการแค่เพียงเท่านั้นใช่มั้ย 

“อย่าร้องเลยนะ เพราะเธอดื้อไงฉันถึงได้ดุ” ราฟาเอลเอ่ยเสียงอ่อนโยน ราวกับหยดน้ำตาของเธอหล่นลงกระทบใจเขา คนมองอึดอัดจนหายใจไม่ออก ต้องเอื้อมปลายนิ้วขึ้นลูบไล้ใบหน้าหวานเกลี่ยรอยน้ำตาให้จางหาย เพียงสัมผัสที่เปียกชุ่มอุ่นชื้นก็พาเอาชายหนุ่มไปไม่เป็น ใจเขาอ่อนยวบละลายเหลวลงไปกองกับพื้นในทันใด 

“ลุกได้มั้ยคะ หนูนิดหนัก” ละอองทรายยกมือดันเขาให้ออกห่าง 

“โอเค” ราฟาเอลพยักหน้ารับ ก่อนจะขยับกายลุกขึ้น พลางหันไปมองหญิงสาวที่ขยับลุกขึ้นนั่งตาม นัยน์ตาลุ่มลึกมองแพขนตางอนที่เปียกชุ่มด้วยใจวาบไหว เขาไม่ชอบน้ำตาเธอ ไม่อยากเห็นเธอร้องไห้ มันทนไม่ได้เอาเสียเลย 

“อยากสอนนาฏศิลป์มั้ย พวกลูกๆคนงานช่วงนี้ปิดเทอม ถ้าอยากฉันจะบอกพวกคนงานให้”  คนทำให้เธอร้องไห้เอ่ยถามเพราะอยากให้เธอยิ้มได้บ้าง

“อยากค่ะ” ละอองทรายรีบหันมาพยักหน้ารับด้วยท่าทีตื่นเต้น  

“ถ้าอย่างนั้นต้องสัญญา ว่าจะไม่ดื้อจะเชื่อฟัง จะทำตัวเป็นภรรยาที่ดี”  

“แต่…”  

“หนูนิดเด็กกว่าฉันตั้ง10ปีนะ ทำอะไรก็ต้องเคารพเชื่อฟังกันบ้างสิ อีกอย่างฉันคุมลูกน้องที่ฟาร์มตั้งหลายสิบชีวิต ถ้าเมียคนเดียวยังคุมไม่ได้แล้วลูกน้องที่ไหนจะเชื่อฟัง”  

“ค่ะ” ละอองทรายรับคำ ที่เขาให้เหตุผลมาก็จริงอยู่ อีกอย่างก็หน่ายจะเถียงกับเขาแล้ว เพราะยังไงก็ไม่เห็นหนทางชนะเลยสักนิด 

“หนูนิดคนเดิมกลับมาแล้วสินะ ค่ะๆเหมือนเดิมแล้ว” ราฟาเอลยกมือลูบศีรษะเล็กอย่างแผ่วเบา 

“น่ะ…นี่…จะทำอะไรคะ หนูนิดยังไม่…ไม่พร้อมค่ะ” ละอองทรายละล่ำละลักเมื่อคนตัวโตขยับเข้ามาใกล้ ใช้มือข้างหนึ่งโอบรอบเอวของเธอไว้ อีกข้างก็วางแนบอยู่ที่พวงแก้มนุ่ม ออกแรงดันเบาๆให้เธอแหงนหงายหน้าขึ้น ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขาจะขยับโน้มลงมาใกล้ 

“แค่จะจูบ” ราฟาเอลยกยิ้มก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้อีก 

“เดี๋ยวค่ะ” ละอองทรายใช้ปลายนิ้วเรียวแตะลงที่ริมฝีปากของเขาเอาไว้ ราฟาเอลเลิ่กคิ้วมองพลางส่งสายตาตั้งคำถามมาให้ 

“คุณราฟสัญญาได้มั้ยคะ ว่าจะไม่ใช้กำลังบังคับขืนใจหนูนิด จะไม่ทำหากหนูนิดไม่ยินยอม” ละอองทรายตั้งเงื่อนไขขึ้นบ้าง อย่างน้อยก็ยังจะพอยื้อเวลาให้เธอได้ตั้งตัวออกไปอีกสักหน่อย ไม่รู้หรอกว่าคำขอจะมีผลหรือไม่ แต่เอ่ยออกไปก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย 

“สัญญา” ราฟาเอลรับคำ ไม่เห็นจะต้องคิดมาก เธอบอกว่าห้ามใช้กำลังบังคับ แต่ไม่นับความเจ้าเล่ห์เพทุบายนี่หน่า และถึงไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็จะเอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนต์ก็จะเอาด้วยคาถา ยังไงก็ต้องหาวิธีให้เธอยินยอมพร้อมใจได้เป็นแน่ 

“ขอบคุณค่ะ” ละอองทรายถอนหายใจอย่างนึกโล่งอก อย่างน้อยเขาก็ยังรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ ก็วางใจไปได้อีกเปาะหนึ่ง 

“แล้วตอนนี้ขอจูบได้หรือเปล่า”  

“เอ่อ…” ละอองทรายอ้ำอึ้ง เริ่มคิดหนักใจ บางทีการปล่อยให้เขาทำโดยไม่ต้องมาเอ่ยขอน่าจะยังดีกว่า แบบนี้มันชวนแปลกๆยังไงพิกล 

“ว่าไงหื้ม หนูนิดบอกให้ขอฉันก็ขอแล้วนี่ไง”  

“ค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับน้อยๆ หลุบสายตาลงต่ำไม่กล้ามองหน้าเขา 

“ก้มหน้าแบบนั้นแล้วฉันจะจูบได้ยังไง” ราฟาเอลเชยใบหน้าสวยให้หันมาหา จ้องมองดวงตาหวานอย่างหลงใหล ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเขาและเธอชิดกัน 

ละอองทรายมองเขาด้วยหัวใจเต้นรัว การที่เขาบรรจงทำอย่างแช่มช้า มันพาให้กายสาวตื่นตัว ได้อย่างน่าประหลาด ยิ่งมองใบหน้าหล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากกระจับได้รูปนั่น มันชวนให้โอนอ่อนตามได้ง่ายดายเหลือเกิน  

ชายหนุ่มเองก็เช่นกัน สายตาของเขามองสำรวจใบหน้าสวยหวาน ดวงตากลมโตประดับด้วยแพขนตางอน จมูกเล็ก และปากจิ้มลิ้มที่น่าจูบ เขาบรรจงจูบไปที่หน้าผากเล็ก พวงแก้มทั้งสองข้าง และกำลังจะทาบทับไปที่ริมฝีปากนุ่มนั่น 

ก็อกๆๆ และเสียงเคาะประตูก็ทำเอาเขาฝันสลาย พิรี้พิไรอยู่ตั้งนาน สุดท้ายก็ไม่ได้...จูบ 

“หนูนิด หนูนิดลูก” เสียงของพุดซ้อนดังขึ้นอยู่หน้าห้อง ทำให้ราฟาเอลยอมปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระ ละอองทรายจึงรีบลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องให้พุดซ้อนทันที 

“หนูนิดโอเคใช่มั้ยลูก คุณเขาไม่ได้ทำอะไรหนูใช่มั้ย” พุดซ้อนเอ่ยถามพลางจับตามเนื้อตัวหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง 

“คุณราฟไม่ได้ทำอะไรหนูนิดค่ะ” ละอองทรายตอบพลางคลี่ยิ้มบางๆให้ 

“เฮ้อ…ป้าล่ะใจหายใจคว่ำ เห็นคุณเขาโมโหเสียงดังขนาดนั้น” พุดซ้อนถอนหายใจอย่างนึกโล่งอก  

“นี่ป้าพุดคิดว่าผมเป็นคนเลวที่จะทำร้ายร่างกายผู้หญิงเหรอครับ” ราฟาเอลเดินออกมาก็เอ่ยขึ้น 

“คือป้า…”  

“ผมไม่ทำแบบนั้นหรอกครับ ป้าพุดวางใจได้ ถึงผมจะปากร้ายปากเสีย แต่ผมก็ไม่ทำร้ายตบตีผู้หญิง ยิ่งเป็นเมียด้วยแล้วยิ่งไม่ทำ” ราฟาเอลพูดก็กระชับแขนโอบรอบเอวบางของละอองทรายเอาไว้ 

“ค่ะๆ” พุดซ้อนพยักหน้ารับ ดูท่าทางชายหนุ่มก็แอบหวั่นใจเล็กน้อย กลัวเขาจะทำอะไรหนูนิดของเธอเพราะความเข้าใจผิดคิดว่ามีอะไรกันแล้วในคืนนั้นเมื่อสี่ปีก่อน โดยที่หารู้ไม่ว่าเขารู้ความจริงเรื่องคืนนั้นแล้ว แต่ที่ประกาศปาวๆว่าเมียน่ะก็เพราะกำลังจะทำให้เมียหลอกๆกลายเป็นเมียจริงๆต่างหาก 

“ฉันไปฟาร์มก่อนนะ เมื่อกี้มัวแต่หึงรีบดึงหนูนิดกลับมา เลยยังไม่ทันสั่งงานลูกน้อง เดี๋ยวมืดๆจะกลับนะ กินข้าวกับป้าพุดก่อนได้เลยไม่ต้องรอ” ราฟาเอลบอกก่อนจะเดินจากไป  ละอองทรายได้แต่ยืนนิ่งงันที่ได้ยินเขาบอกว่าหึง ซ้ำเขายังทำราวกับว่าสามีกำลังรายงานภรรยา แล้วใครบอกว่าจะรอเขากันล่ะ พูดเองเออเองทั้งนั้น 

“หนูกับคุณราฟาเอลมันยังไงกันแน่คะ” พุดซ้อนเอ่ยถามหญิงสาว 

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะป้าพุด คุณราฟแค่อยากให้หนูนิดทำหน้าที่ภรรยาให้ดี เอ่อ…หนูนิดหมายถึงให้ทำตัวดีๆ พวกลูกน้องของคุณเขาจะได้เคารพยำเกรงน่ะค่ะ” ละอองทรายเอ่ยบอก แต่เมื่อเห็นพุดซ้อนทำตาโตเธอจึงต้องอธิบายให้ดูกระจ่างชัดขึ้น  

“ค่ะ” พุดซ้อนได้ฟังก็พยักหน้ารับ หวังว่าชายหนุ่มจะไม่ใจร้ายข่มเหงคนที่ไม่เต็มใจได้ลงหรอกหนาเพราะถ้าเป็นอย่างนั้นเธอคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตเป็นแน่

‘หนูนิดขอโทษนะคะป้าพุด’ ละอองทรายเอ่ยในใจ ความจริงอยากจะเล่าทุกเรื่องให้พุดซ้อนฟังจนหมดแต่ก็คงบอกไม่ได้ เพราะไม่อยากให้พุดซ้อนต้องมารับรู้ว่าการที่เธอได้อิสระและชีวิตใหม่มาสมใจปรารถนาเมื่อสี่ปีก่อนโดยการหลอกลวงชายหนุ่มนั้น ตอนนี้ถึงเวลาชดใช้คืนให้กับเขาเสียที 

เวลาต่อมา 

“คุณราฟ! หนูนิดตกใจหมดเลยค่ะ” ละอองทรายที่กำลังจะเคลิ้มหลับถึงกับสะดุ้งเฮือกลุกขึ้นมานั่งยกมือทาบอกด้วยความตกใจ เพราะลืมตามาเห็นชายหนุ่มยืนอยู่ที่ปลายเตียง ให้ตายเถอะคุณพระคุณเจ้าหัวใจเธอแทบจะกระเด็นออกจากอก 

“ขอโทษที ฉันแค่อยากมองหนูนิดหลับน่ะ น่ารักอย่างกับลูกแมว” ราฟาเอลเดินมานั่งลงบนเตียงตรงปลายเท้าเธอ และคำบอกนั้นทำเอาเธอพลันหน้าแดงขึ้นมา

“เอ่อ…กลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะ” ละอองทรายขยับกายนั่งดีๆแล้วเอ่ยถาม หันไปมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ฝาผนังก็พอว่าเป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว 

“มาได้สักพักแล้ว อาบน้ำและแต่งตัวชุดที่หนูนิดเตรียมไว้ให้ด้วยนี่ไง” ราฟาเอลบอกพลางก้มมองดูชุดนอนของตัวเอง ที่หญิงสาวจัดวางไว้ให้เขาพร้อมผ้าเช็ดตัวในห้องอาบน้ำ 

“ขอบคุณนะ แต่คราวหลังไม่ต้องลำบากก็ได้” ราฟาเอลบอกพลางขยับเข้าไปใกล้หญิงสาวอีก 

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูนิดอยากทำตัวเป็นภรรยาที่ดีตามที่คุณราฟบอก” ละอองทรายตอบ 

“แล้วหนูนิดรู้มั้ย ว่าภรรยาที่ดีมีหน้าที่อะไรอีก” ราฟาเอลยกยิ้มพอใจกับคำกล่าวของเธอนัก ขยับกายขึ้นไปนั่งบนที่นอนเต็มตัว คนตัวเล็กที่นั่งอยู่กลางเตียงจึงเอนหลังหลบ พอเขาขยับเข้ามาชิดอีกวางเข่าทั้งสองข้างลงบนที่นอนโดยกักเธอไว้ตรงกลาง ร่างที่เอนหลบในคราแรกจึงถูกดันให้นอนหงายไปกับที่นอน ใจเริ่มเต้นตุ๊มๆต่อมๆเพราะตอนนี้ร่างอรชรถูกเขาคร่อมไว้ด้วยร่างกายแข็งแรง 

“มะ…ไม่ทราบค่ะ” ละอองทรายตอบพลางเบือนหน้าหนี ที่ตั้งใจว่าจะเป็นภรรยาที่ดีก็นึกถึงแต่เพียงคอยทำนั่นทำนี่แบ่งเบาภาระเขาเท่านั้น ไม่ทันฉุกคิดถึงเรื่องนี้เลย 

“ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะสอนหนูนิดเอง” ราฟาเอลกดริมฝีปากไปที่พวงแก้มนุ่ม ก่อนจะไล่ลงมายังซอกคอหอมกรุ่น ค่อยๆขยับลงต่ำ จูบซับผิวกายที่มีเสื้อยืดตัวบางขวางกั้น แต่ทำให้เธอขนลุกขนชันได้เป็นอย่างดี 

“คุณ…คุณราฟ” ละอองทรายเอื้อนเอ่ยออกไปได้อย่างยากลำบาก เมื่อเขาเลื่อนตัวต่ำลงไปด้านล่างจนใบหน้าของเขาอยู่ตรงตำแหน่งกึ่งกลางกายของเธอพอดิบพอดี 

“ใส่ขาสั้นก็ดีเหมือนกันนะ” ราฟาเอลยกยิ้มให้เธอ ก่อนจะกดริมฝีปากไปที่ต้นขาอ่อน ออกแรงกดจูบแล้วดูดดึงหนักๆจนผิวเนียนขึ้นรอยรักสีกุหลาบ นี่แหละที่บอกว่าจะหวดให้ขาลาย คือลายไปด้วยรอยรักตีตราจองของเขานั่นเอง มีรอยพวกนี้จะได้ไม่ต้องใส่ขาสั้นไปอวดใครๆได้อีกหลายวัน 

“คุณราฟ…” ละอองทรายเอ่ยด้วยเสียงพร่าเครือ เริ่มหอบหายใจแรงเพราะปากอุ่นยังแวะเวียนพรมจูบไปทั่วขาอ่อนทั้งสองข้าง และตอนนี้มือหนาก็เอื้อมมาจับที่ขอบกางเกงนอนเตรียมพร้อมที่จะดึงมันลง ดีที่เธอเอื้อมมือมาจับเอาไว้ได้ทัน 

“ฉันขอนะหนูนิด ขอฉันชิมหนูนิดหน่อยเถอะนะ ฉันไม่ไหวแล้ว” ราฟาเอลเงยหน้ามามองเธอ ส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มที่เต็มไปด้วยความปรารถนาเต็มล้นไปให้ อ้อนวอนราวกับใกล้จะขาดใจตายเต็มทน 

“ได้มั้ยหื้ม” ราฟาเอลถามอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ถามเปล่า เขาก้มไปจูบยังเนินเนื้อสวยที่มีกางเกงปิดบัง ฝังจมูกซุกไซ้กลิ่นกายสาวหอมกรุ่นราวจงใจดึงสติหญิงสาวให้กระเจิดกระเจิง 

“อื้อ…” ละอองทรายสะดุ้งเฮือก สัมผัสแปลกใหม่ทีเพิ่งเคยได้พานพบทำเอาเธอพูดไม่เป็นคำ จะเอ่ยปฏิเสธก็ไม่ได้ จะเอ่ยตกลงก็ไม่ได้เช่นกัน มีแต่เสียงครางและเสียงหอบหายใจเท่านั้นที่ดังเล็ดลอดออกไป 

“ตกลงนะเด็กดี ฉันจะสอนหน้าที่เมียให้หนูนิดเอง” ราฟาเอลเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะดึงรั้งกางเกงขาสั้นของเธอลง และครั้งนี้ไม่มีมือเล็กคอยดึงขืนเอาไว้อีกต่อไปแล้ว...


*****************************************

พวกเธอรอNCกันใช่มั้ย ตอนหน้าจัดไปจ้า5555^^ พายุจะซัดหนูนิดขนาดไหนมาลุ้นเอานะจ๊ะ😊😊😊



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น