กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่5.1 พายุเข้า

ชื่อตอน : บทที่5.1 พายุเข้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 59.7k

ความคิดเห็น : 85

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2561 11:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่5.1 พายุเข้า
แบบอักษร

“แหม…เห็นทีแกงไตปลากับคั่วกลิ้งของอารีจะเป็นหมันเสียแล้วค่ะ ดูสิคนงานต่อแถวกินขนมจีนแกงเขียวหวานของของคุณทรายกับป้าพุดกันหมด” อารีกระเซ้าแหย่เมื่อเห็นว่าเหล่าคนงานพากันมาต่อแถวรอให้นายหญิงตักแกงให้กันยาวเหยียด 

“นายหญิงสวย แลแค่ๆก็ยิ่งสวย” คนงานเอ่ยด้วยสำเนียงทองแดง ปากหยักก็ยิ้มกว้างจ้องมองผู้เป็นนายหญิงไม่วางตา 

“ขอบคุณค่ะ”  ละอองทรายยิ้มรับ แล้วตักแกงใส่จานให้คนงานต่อ

“ยิ้มก็หว๊านหวาน ยิ่งมองยิ่งสวย” คนงานที่ต่อแถวอยู่ถัดไปเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้างไม่ต่างจากคนงานคนที่แล้ว

โครม! แต่แล้ววงก็ต้องแตกกระเจิง เมื่อกระจาดผักสดที่ละอองทรายเตรียมไว้เป็นเครื่องเคียงทานคู่กับขนมจีนลอยละลิ่วมาตกกระจัดกระจายโดยเฉี่ยวหัวคนงานไปเพียงนิดเดียว 

“คุณราฟ!” ละอองทรายหันไปเห็นชายหนุ่มก็ส่งสายตาติเตียนไปทันที ทำไมถึงนิสัยเสียเอาของกินมาเขวี้ยงทิ้งแบบนี้ 

“สวยมากมั้ย นี่เมียกู เห็นแหวนนี่มั้ย มีเจ้าของแล้ว กูเนี่ยเป็นเจ้าของ” ราฟาเอลเอ่ยพลางจับมือหญิงสาวมาประสานกับมือหนาของเขาแล้วชูขึ้นราวกับกำลังประกาศศักดาก็ไม่ปาน 

“คุณราฟ” ละอองทรายมองหน้าเขาด้วยความตกใจ ไม่ใช่ที่เขาอาละวาด แต่ที่เขาพูดภาษาไทยได้ต่างหาก แล้วก็พูดชัดเสียด้วย 

“จำไว้ว่านี่คือนายหญิง ห้ามพวกมึงมอง” กำชับสั่งเสียงแข็ง ก่อนจะดึงมือหญิงสาวให้เดินตามไปทันที 

“หนูนิด…”  

“อย่าพึ่งตามเลยจะป้าพุด ปล่อยให้นายหัวคุยกับนายหญิงก่อน ท่าทางจะหวงมากนะคะนั่นน่ะ” อารีเอ่ยห้าม เมื่อพุดซ้อนกำลังจะเดินตามละอองทรายไป 

“เอ้าๆ แยกย้ายกินข้าวกินปลา แล้วอย่าไปทำอะไรขัดอกขัดใจนายหัวเข้าล่ะ ถ้าไม่อยากให้พายุเข้าเกาะ กรมอุตุแจ้งว่าพายุลูกนี้มวลปะทะมหาศาล พายุชื่อราฟาเอลเสียด้วยสิ” เมฆาเอ่ยขึ้น เหล่าคนงานก็พากันหัวเราะในความช่างกระเซ้าของเมฆา ก่อนจะแยกย้ายไปนั่งกินคนละทิศคนละทาง 

“คุณราฟคะ ปล่อยค่ะ หนูนิดเจ็บ” ละอองทรายร้องบอกเมื่อเขาดึงเธอให้เดินตามเอา เดินตามเอา 

“เจ็บอะไรจับเบาๆแค่นี้” ราฟาเอลหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าเธอ 

“……..” ละอองทรายไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ถอนหายใจอย่างระอา ก็เจ็บมือที่ไหนกันเล่า เจ็บตรง…ตรงที่เขาทำไว้เมื่อเช้าต่างหาก 

“เจ็บแล้วจะลงมาเดินทำไม” ราฟาเอลเห็นเธอก้มหน้าก้มตาก็นึกขึ้นมาได้ว่าเขาทำอะไรกับเธอไว้ จึงดึงหญิงสาวเข้ามาใกล้ ก่อนจะช้อนตัวเธออุ้มขึ้น จากนั้นจึงเดินไปยังหน้าออฟฟิศเพื่อที่จะขึ้นรถขับกลับไปยังบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าเกาะทันที 

ห้องราฟาเอล

“ใครใช้ให้ลงไปท้ายเกาะ” คนหัวเสียเอ่ยขึ้น เมื่อวางเธอลงบนเตียงใหญ่เมื่อเช้า ต่างกันตรงที่ผ้าปูทุกอย่างถูกเปลี่ยนเรียบร้อยทุกอย่าง และคงเป็นฝีมือของเธอ 

“ไม่มีใครใช้ค่ะ”  

“แล้วลงไปทำไม”  

“ก็คุณบอกให้หนูนิดมาทำงาน หนูนิดก็ลงไปหาช่วยทำงานไงคะ”  

“ก็ไม่ได้ให้ไปทำครัว ไปยืนอวดโฉมกับคนงานหลายสิบคน แล้วนี่ดูแต่งตัวเข้า ใส่ขาสั้นแบบนี้ไอ้พวกนั้นมันมองแทะโลมไปหมดแล้ว ขายาวมีทำไมไม่ใส่ หรือถ้าไม่มีก็บอกจะไปซื้อมาให้” ราฟาเอลเอ่ยต่อว่าราวกับผู้ปกครองที่กำลังดุลูกหลานที่แต่งตัวไม่เหมาะสม 

“อากาศมันร้อนนี่คะ ใส่ขาสั้นมันก็สะดวกดี เวลาทำงานจะได้กระฉับกระเฉง”  

“ไม่ต้องทำ! ต่อแต่นี้ไม่ให้ทำงานอะไรแล้ว” ราฟาเอลจ้องหน้าเธอนิ่ง ยิ่งพูดยิ่งหงุดหงิด ไปเดินอวดขาสวยๆให้คนอื่นมองยังไม่พอ ยังกล้ามาเถียงเขาฉอดๆแบบนี้อีก เดี๋ยวเถอะจะหวดให้ขาลาย 

“ไม่ให้ทำงานแล้วจะให้ทำอะไรคะ”  ละอองทรายมองหน้าคนเอาแต่ใจ

“ทำหน้าที่เมีย เป็นเมีย เป็นนายหญิง ทำได้มั้ย”  

“.......…” คนที่เถียงฉอดๆก่อนหน้าถึงกับไปไม่เป็นเมื่อได้ฟังเขาเอ่ยมาแบบนั้น 

“ได้มั้ย” ราฟาเอลเอ่ยด้วยเสียงที่เบาลง พลางเดินไปนั่งลงข้างๆเธอ 

“หนู…หนูนิดไม่รู้ค่ะ” ละอองทรายตอบพลางก้มหน้างุด จะให้เธอตอบว่ายังไงล่ะ อ้อได้ค่ะหนูนิดยินดีพลีกายให้คุณราฟ จะให้เธอตอบอย่างนี้น่ะเหรอ บ้าหรือเปล่าเขานี่ถามอะไรไม่รู้จักคิด 

“โธ่…ไม่รู้อะไรล่ะหนูนิด”  

“ก็ไม่รู้ค่ะ หนูนิดตามอารมณ์คุณราฟไม่ทัน แปรปรวนยิ่งกว่าพายุฟ้าฝนเสียอีก” ละอองทรายหันไปมองหน้าเขา เธอตามเขาไม่ทันจริงๆ เมื่อเช้ายังด่าทอต่อว่าเธอ แล้วก็หนีหายไปทั้งวัน พอมาเจออีกทีก็มาขอเธอเป็นเมียหน้าตาเฉย 

“นะหนูนิด หลังผ่านเหตุการณ์เมื่อเช้าแล้วยังจะต้องคิดอะไรอีก” คนอยากได้เมียยังไม่ยอมลดละความพยายาม 

“คุณราฟ!” ละอองทรายทำตาโตใส่เขา ทำไมหน้ามึนได้ขนาดนี้ 

“ทำไมล่ะ เป็นเมียฉันมันไม่ดีตรงไหน ทำไมต้องคิดเยอะ”  

“คุณราฟพูดไม่รู้เรื่อง หนูนิดไม่คุยด้วยแล้วค่ะ” ละอองทรายเห็นทีว่าคงจะคุยกับเขาไม่รู้เรื่องจึงจะลุกออกจากเตียง 

“ไม่ให้ไป” ราฟาเอลดึงหญิงสาวให้มานั่งลงที่ตักของเขา 

“ปล่อยนะคะ”  

“ทำไมดื้อกับฉันจัง หนูนิดคนเดิมที่คอยพูดแต่คำว่าค่ะๆหายไปไหนแล้ว” ราฟาเอลกระชับอ้อมแขนกอดเธอเอาไว้ 

“หนูนิดดีคุณราฟก็หาเรื่องต่อว่า สู้หนูนิดเถียงดีกว่าอย่างน้อยก็ได้โต้ตอบกลับไปบ้าง”  

“โอเคๆ งั้นเรามาคุยตรงๆนะหนูนิด มาเป็นเมียฉันนะ”  

“……….” ละอองทรายไม่ได้ตอบอะไร เอากับเขาสิ บทจะให้พูดตรงๆก็ตรงเกิ๊น 

“ว่าไง”  ราฟาเอลถามพลางมองหน้าอย่างต้องการคำตอบ

“ไม่ค่ะ”  

“ทำไม”  

“ก็เราไม่ได้รักกันนี่คะ หนูนิดไม่อยากเสียตัวให้กับคนที่ไม่ได้รัก”  

“เมื่อเช้าน่ะก็เรียกว่าเสียแล้ว เสียบไปมิดขนาดนั้นไม่เรียกว่าเสียแล้วจะเรียกว่าอะไร” ราฟาเอลตอบอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร ผิดกับคนที่ได้ฟังที่หน้าแดงเพราะทั้งโกรธทั้งอาย 

“คุณราฟ!”  

“หยุดเถียงสักที ไม่ให้ก็จะเอา ไม่อยากเป็นก็จะยัดเยียดให้” ราฟาเอลพูดจบก็ดันตัวหญิงสาวให้นอนราบลงบนเตียงทันที 

“อย่านะคะคุณราฟ อย่ารังแกข่มเหงคนที่ไม่เต็มใจ” ละอองทรายร้องห้าม หวั่นเกรงว่าเหตุการณ์เมื่อเช้าจะเกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง และซ้ำร้ายกว่านั้นเขาอาจจะไม่หยุดยั้งไว้ดังเช่นที่ผ่านมา 

“เรื่องที่เธอทำฉันก็ไม่ได้เต็มใจ แต่ฉันก็ยอมรับมันมาตลอดสี่ปี ฉะนั้นถึงคราวที่เธอจะต้องยอมรับสิ่งที่ไม่เต็มใจบ้าง” ราฟาเอลมองสบตาหญิงสาว ในเมื่อดื้อดึงกันนักก็ต้องยกเอาข้อนี้มาอ้างถึง 

“………..” และมันก็เป็นเช่นตามที่ชายหนุ่มคาดไว้ ละอองทรายไม่ได้ตอบอะไร เพราะสำนึกในความผิดข้อนั้นของเธอดี 

ละอองทรายเบือนหน้าไม่สบตาเขา หยาดน้ำตาใสไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เป็นเพราะแบบนี้หรือเปล่าเขาถึงพยายามเข้าหาเธออย่างหนัก เพราะหวังอยากได้อะไรในตัวเธอเพื่อตอบสนองความต้องการของเขา และถ้าได้แล้วยังไงต่อ ให้จนเขาพอใจแล้วจบ จากนั้นก็ต่างคนต่างไปอย่างที่เขาบอกไว้ตั้งแต่แรก เขาต้องการแค่เพียงเท่านั้นใช่มั้ย...


*******************************************

พบคนขี้หึงขี้หวงและหน้ามึน1อัตราค่ะ ใครช่วยมาจัดการให้หนูนิดที หรือหนูนิดจะโดนจัดการเองนะ คุณราฟจ้องจะเคี้ยวอย่างเดียวเลย555^^



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น