-:ยอ๑ใบอ่อน_หมี:-

เรื่องที่2ของไรท์เเล้ว~ ฝากติดตามเเละคอมเมนต์มาเยอะๆนะ>< #ป๋ากันน้องจูง #ป๋ารั่วๆก็ผัวน้องนั้นเเหละ

ตอนที่9:"พี่ครับ...ไม่ขาย!"

ชื่อตอน : ตอนที่9:"พี่ครับ...ไม่ขาย!"

คำค้น : ตอนที่9 กันจูง นิยายy เคะท้องได้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2561 22:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่9:"พี่ครับ...ไม่ขาย!"
แบบอักษร

​ตอนที่9

​::พี่ครับ...ไม่ขาย!::


​"อืมม...เอ๊ะ!?"

ผมลืมตาโพลง สองตาโตเบิกกว้าง สายตาจับจ้องไปยังใบหน้าคมของอีกฝ่าย เเทบจะเอามืออุดปากตัวเองเเทบไม่ทันเมื่อ เห็นหน้าตาหลับสบายของพี่กันต์...เดี๋ยวนะ ทำไมผมมานอนบนเตียงกับพี่เขาได้ล่ะ!!


ผมจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายที่ถูกเส้นผมละอย่างสำรวจ...ไม่ว่าจะเป็นริมฝีปากหยักที่คอยใช้ดุด่าผม ดวงตาที่หลับตาพริ้มเเต่ถ้าลืมตามาเมื่อไหร่ละก็น่าดู...หรือจะเป็นจมูกโด่งเป็นสันที่กำลังพ่นลมหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ


เฮ้ยๆๆ ผมจะมานอนจ้องหน้าพี่เขาทำไมฟร่ะ!!?


ผมค่อยๆขยับตัวให้อ่อนนุ่มที่สุดเพราะกลัวจะไปโดนอีกคนที่ผมกับเขาใบหน้าห่างกันเเค่คืบเดียว เเต่ทว่ากลับมีท่อนเเขนเเกร่งมาพาดช่วงลำตัวผมหนักๆน่ะสิ! ทำให้ผมขยับตัวต่อไม่ได้


ซวยๆ ผมจะทำไงดีล่ะเนี่ย!


"อือ..."


ฉิบ!


เหมือนผมจะขยับตัวเเรงไป ทำให้อีกคนที่นอนพาดเเขนไว้ที่ช่วงเอวผมก่อนหน้านี้เบียดตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนลมหายใจพี่กันต์ปะทะเข้ากับเเก้มใสๆของผม


ตึกตัก...ตึกตัก


หัวใจผมทวีคูณการเต้นที่เเรงกว่าเดิม ใบหน้าผมร้อนฉ่าขึ้นสีระเรื่อ เเขนที่โอบเอวผมกระชับเเน่นขึ้นกว่าครั้งเเรก จนผมเกร็งตัวด้วยความตกใจทันที ผมเริ่มจะทำตัวไม่ถูกเมื่อใบหน้าหล่อเหลานั้นใกล้เข้ามาขึ้นเรื่อยๆ เเทบจะไม่เหลือเเม้เเต่สักคืบ...จนกระทั่ง...


สูดด...


"หอมจัง"


.


.


.


อ๊ากกกกกกกกกกกกก!


ผะ...ผม...ผมโดนหอมเเก้มใช่มั๊ยยยยยย!?


ผมกระเด้งตัวหนีทันทีเมื่อจมูกโด่งปะทะเข้ากับเเก้มของผมก่อนจะกดจมูกฝังลงกับเเก้มเนียน ผมเขยิบตัวหนีลงจากเตียงทันทีด้วยความตกใจก่อนจะพลาดท่ากลิ้งตกเตียงจนเกิดเสียงตุบเมื่อร่างผมกระทบกับพื้นเเข็งจังๆ


"โอ้ยยย..."


ผมครวญครางออกมาทันทีเมื่อตกลงมาก้นจ้ำเป้า จนน้ำตาเล็ดเพราะความเจ็บเเละยังไม่หายดีจากการระบมช่วงล่าง เเต่นั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ...ผมใช้มือทั้งสองข้างจับเเก้มตัวเองก่อนจะลูบเบาๆไปมา...ทำไมผมรู้สึกเเปลกๆนะ


"อืม...นอนกลิ้งตกเตียงรึไง"


ผมหันควับไปมองทางต้นเสียงทันทีก่อนจะเจอกับผู้ชายร่างเเกร่งใส่เสื้อกล้ามสีขาวหัวชี้ฟูเพราะพึ่งตื่นขึ้นมากำลังหาวปากกว้างพร้อมกับบิดขี้เกียจไปมาอย่างสบายกายสบายใจสองสามที


หน๊อยยย...มองเเล้วหงุดหงิด อยากจะบอกว่าที่ตกมาอย่างงี้ก็เพราะพี่นั้นเเหละ! ผมพองลมที่เเก้มตัวเองพร้อมกับทำหน้ามุ่ยก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนไปประจันหน้ากับคนที่งัวเงียกับการตื่นนอน พี่กันต์ขยี้ตาก่อนจะมองมาทางผมพร้อมกับยกคิ้วกวนๆมาให้


"ทำหน้าอย่างนั้นหมายถึงอะไร?"


"ไม่รู้!"


ผมส่ายหน้าหนีก่อนจะหันหลังกลับเเต่ทว่าคนที่ไวกว่ากลับลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วผิดกับตอนที่ยังนั่งหาวบิดขี้เกียจ


"อะ!"


ผมร้องเสียงหลงเมื่อฝ่ามือหนาโอบรัดเข้าที่ช่วงเอวของผมเเผงอกของพี่กันต์ชนเข้ากับเเผ่นหลังผม ผมเกร็งตัวสั่นทันทีเมื่อถูกอีกฝ่ายสัมผัส...พี่กันต์กระชับกอดเอวผมไว้ทางด้านหลังก่อนจะโน้มตัวลงมาวางคางเกยกับไหล่ของผม 


อะ...อะไรกันเนี่ยย!


ผมกับพี่กันต์ยืนเเช่อยู่กับท่านี้นานพอสมควร เพราะต่างฝ่ายต่างไม่กล้าขยับ เเละเเน่นอนว่าผม...ผมทนไม่ไหว! ผมยืนยกมือขึ้นมาปิดใบหน้าตัวเองอย่างน่าอาย ลมหายใจร้อนถูกพ่นออกมากระทบกับต้นคอของผมจนผมขนลุกซู่


...บอกผมทีว่าพี่กันต์ผีเข้า...


"พะ...พี่กันต์ ปะ..."


"นี่ ไม่คิดจะขอบคุณกูหน่อยหรอ"


เสียงเเหบพร่าก้องกังวานไปทั่วโสตประสาทของผมไปมาซ้ำๆ  ก็เล่นพูดข้างหูขนาดนี้!...เเถมยังพูดเสียงเเหบพร่าอีก...ผมยังคงเอามือปกปิดใบหน้าตัวเองที่เเดงหนักกว่าเดิมเเน่นขึ้นจนมือเเทบจะสิงหน้าตัวเองก็ว่าได้ เลือดในกายสูบฉีดเร็วขึ้น หัวใจผมเต้นด้วยอัตราเร็วจนเเทบจะระเบิดออกมา ถึงเเม้ว่าอยากจะก้าวเท้าหนีหรือเดินไปให้พ้นๆเเต่ติดที่ว่าผม...ก้าวไม่ออกไง...


"ขะ ขอบคุณอะไรพี่กันต์"


ผมถามคนที่สวมกอดด้านหลังด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ก่อนจะตีหน้างงไม่เข้าใจกับสิ่งที่อีกคนพูดมา


"ก็ กูอุตสาห์ให้มึงขึ้นมานอนเตียงเดียวกับกูไง"


ห้ะ?


"ผะ...ผมต้องขอบคุณด้วยหรอ?"


ผมถามออกไปตรงๆด้วยความไม่รู้เเต่ทำให้อีกคนกระชับอ้อมเเขนเเน่นจนผมรู้สึกจุกเหมือนมีเเรงอาฆาตกดดันอยู่ข้างหลังจนผมสัมผัสได้


...ผมไปทำอะไรผิดล่ะเนี่ย...


"งั้น...ขะ ขอบคุณ กะ ก็ได้ครับ"


ผมรู้สึกเเรงที่พี่กันต์รัดตัวผมมันเพิ่มขึ้นจนผมจุกท้อง ทันทีที่ผมเอ่ยปากออกไป พี่กันต์ผ่อนเเรงลงก่อนจะปล่อยมือออกจากเอวผม ผมหันหน้ากลับไปมองคนที่ยืนปล่อยอ้อมเเขนออกไปเเล้วก่อนจะเบะปากใส่ คิ้วขมวดเข้าหากัน


"เป็นไรอีก อยากให้กูกอดอีกรึไง"


ผมรีบส่ายหน้ารัวๆปฏิเสธไปทันที...


"เเล้วเบะปากทำไม"


"ก็พี่อะ รัดผมซะเเน่นเลย"


"ไม่ชอบ?"


"อือ"


"หึ"


ผมยังคงยืนคว่ำปากใส่คนข้างหน้าไปมา พี่กันต์ก็มองก่อนจะยักคิ้วกวนๆกลับมาให้ ผมเลือกที่จะเดินหนีก่อนจะเดินไปนั่งใกล้ๆกระเป๋าเสื้อผ้าตัวเอง  พี่กันต์เดินไปคว้าผ้าขนหนูนอกระเบียงก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ผมนั่งมองก่อนจะยืดขาตัวเองเพราะเมื่อย เเต่สายตาผมก็เหลือบไปเห็นตรงหัวเข่าตัวเอง


...พลาสเตอร์?...


มาจากไหนหว่า-_-


ผมนั่งมองหัวเข่าตัวเองด้วยความสงสัยก่อนจะเงยหน้าสลับไปมองประตูห้องน้ำกับหัวเข่าตัวเอง


อย่าบอกนะว่า...พี่กันต์ทำเเผลให้น่ะ


คิดในใจน้ำตาก็เเทบทะลัก-_-


ผมนั่งว่างๆรออีกคนออกมาจากห้องน้ำเพื่อที่จะได้เข้าไปต่อ ไม่นานพี่กันต์ก็ออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูที่ห่อช่วงล่างเอาไว้ หยดน้ำยังเกาะกับหน้าอกเเกร่งเม็ดใสๆจนผมมองไม่วางตา...


"จะกินกูเลยมั๊ย"


"เอ๊อะ"


ผมหันหน้าหนีทันที หยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่กับเสื้อผ้าติดไปก่อนจะเเทรกตัวผ่านพี่กันต์เข้าไป ไหล่ของผมเหยียดกับลำตัวที่เปียกน้ำชื้นๆ ผมรีบเเทรกตัวคนที่ไม่ยอมหลบเข้าไปก่อนจะปิดประตูใส่ดังปึง 


...ให้ตายเถอะ พี่กันต์เปลี่ยนไป...


.


.


.


"พี่กันต์ พี่ไม่ไปทำงานหรอ"


ผมเงยหน้าถามคนที่นั่งอยู่เหนือหัว พี่กันต์นั่งบนเตียงนุ่มๆ ส่วนผมนั่งบนพื้นเเข็งๆ เยี่ยมไปเลย...


"เดี๋ยวค่อยไปตอนเย็นๆ"


"อ่อครับ"


ผมพยักหน้ารับ ตอนนี้ผมได้กินข้าวกินปลาเเล้ว คนที่หามาน่ะหรอ...ก็ไม่พ้นพี่กันต์หรอก ผมก็นั่งเฝ้าห้องไป ผมนั่งจ้องตาไม่กระพริบกับคนที่นั่งเหนือหัว พี่กันต์ใส่เสื้อกล้ามสีขาวกางเกงบอลเหมือนเดิม ส่วนผมใส่เสื้อยืดคอกลมสีฟ้ากับกางเกงขาสามส่วน เเต่ก็อย่างว่า...ผมไม่มีไรทำ


"พี่กันต์ ทำงานอะไรอ่ะ"


ผมเป็นฝ่ายชวนคุยคนที่นั่งดูโทรทัศน์อย่างตั้งอกตั้งใจอยู่ ก็พี่เขาเปิดดูมวยนี่...ผมไม่ชอบดู ก็เลยไม่มีอะไรทำ-_-


"ทำไม อยากรู้รึไง"


"อ่า ครับ"


ผมพยักหน้ารับ พี่กันต์ใช้หางตามองต่ำลงมาที่ผมก่อนจะยกยิ้มกรุ่มกริ่มขึ้นที่มุมปาก


...ออร่านี่มันคืออะไร...


"ถ้ากูบอกมึงจะไปทำงานกับกูม่ะ"


ด้วยความอยากรู้อยากเห็นผมรีบพยักหน้ารับไปอย่างไม่ได้ใส่ใจ


​"กูขายตัว"

"...."


ผมอึ้งเงียบไปเหมือนช็อคโลก พี่กันต์เห็นก็หัวเราะลั่นเสียงดัง จนผมตกใจ


"พี่ขายตัวจริงอ่ะ"


"ฮ่าๆ มึงเชื่อด้วยหรอ"


ผมพยักหน้าอีกรอบ เเต่สิ่งที่กลับมาคือเสียงหัวเราะที่หนักกว่าเดิม อะไรฟร่ะ=_= นี่ผมเชื่อนะเนี่ย!


"มึงบอกจะทำงานกับกูใช่ปะ"


ผมนั่งนิ่งเงียบไปก่อนจะพยักหน้ารับอีกครั้ง


"งั้นมานี่ เดี๋ยวกูสอนงานให้ จะได้ขายตัวเป็น"


ว่าไปพี่กันต์ก็ลงมือตบเตียงเหมือนเรียกผม เเต่ผมรีบส่ายหน้าหนีรัวๆทันที


"มา เดี๋ยวกูสอนให้"


ผมส่ายหน้าหนีไปมาเป็นรอบที่สองก่อนจะก้มหน้างุดพึมพัมออกมาเสียงดังๆ


​"มันสอนกันได้ที่ไหนล่ะพี่ น่าอาย...ตายเลย"

"....."


คนข้างบนเงียบไปจนผมต้องเงยหน้าขึ้นไปมองอีกคน พี่กันต์นั่งจ้องทีวีไม่วางตาเหมือนเดิมเเต่สิ่งที่เเปลกตาไป...


"เออ กูไม่สอนหรอก" 


.


.


.


​...พี่กันต์หูเเดง!?...

.


.


.


"พี่จะไปไหนอะพี่กันต์"


ผมนั่งมองคนที่กำลังใส่สูทตัวโปรดกระชับเนคไทสีน้ำเงินไม่วางตา ตอนนี้กำลังใกล้ช่วงค่ำเเล้ว...อย่าบอกนะว่าพี่เขาจะไปขายตัวจริงๆอะ! 


"ทำงานไง เออมึง มากับกูด้วยเลย"


"เฮ้ยพี่...ผะ ผมไม่ไปขายตัวกับพี่หรอกนะ!"


ผมยกมือปัดๆก่อนจะส่ายหน้าไปมา พี่กันต์เดินมานั่งยองๆข้างหน้าผมก่อนจะยื่นมือมาข้างหน้า ผมเอียงคอมองด้วยความสงสัย...


...อะไรหว่า...


"ตังค์เอามา ค่าข้าว ค่ายา ค่าที่พัก"


"=_="


ผมนั่งเหงื่อตกทันทีที่พี่กันต์พูดจบ ก่อนจะส่งยิ้มเเห้งไปให้ พี่กันต์ก็ยิ้มตอบเเต่เป็นยิ้มที่ทำเอาผมเหงื่อไหลเป็นทาง เเต่ไม่ทันไรมือหนาก็ฉุดข้อมือผมก่อนจะออกเเรงลากตัวผม ร่างของผมถูกลากไปตามเเรงของพี่กันต์


ปัง!


พี่กันต์ปิดประตูห้องเสียงดังก่อนจะรีบล็อกห้องทันที ผมยืนมองประตูห้องอย่างเคว้งคว้าง...ก่อนจะหันไปมองพี่กันต์ที่ยืนใช้หวีจัดผมตัวเองอยู่ พี่กันต์เห็นผมมองมาก็ยิ้มหล่อมาให้ เเต่ในตอนนี้ยิ้มหล่อก็เปรียบเสมือนยิ้มที่อาบยาพิษดีๆนี่เอง


"ปะ ไปขายตัวกัน"


ไม่...ผม...ผมยังไม่อยากขายตัวววว!!!


.


.


.


"พี่กันต์ ไม่เอาาาาา ผมไม่ขายย!"


ผมตะโกนบอกคนที่พยายามฉุดกระชากลากผมตั้งเเต่ห้องยังที่ผับเเห่งหนึ่งที่ผมมาหยุดอยู่ตรงนั้น นักเที่ยวราตรีมากหน้าหลายตาที่ยืนอยู่หน้าสถานบันเทิงหันมามองกันเป็นตาเดียวกันก่อนจะหันไปซุบซิบกันอย่างมันส์ปาก


"เงียบๆหน่า คนเขามองหมดเเล้ว"


พี่กันต์ลากผมไปที่ไหนสักที่ คาดว่าน่าจะเป็นหลังร้าน เเต่บรรยากาศมืดมัวมากจนผมรู้สึกใจไม่ดี ถึงผมจะขืดตัวก็เถอะเเต่นั้นก็เหมือนเปลืองเเรงเปล่าๆ ไม่สะทกสะท้านอะไรกับคนเเรงเยอะเเม้เเต่น้อย


"ดะ เดี๋ยวสิพี่กันต์ ผมยังไม่ได้ทำใจ"


ทันทีเท้าผมก้าวเข้ามาเยือนหลังร้าน ความหนาวเย็นกำลังครอบคลุมทั่วหัวใจผม ในนั้นมืดสลัวๆมีเสียงเพลงดังกระหึ่มเล็ดลอดเข้ามาให้ได้ยินไม่ดังนักจนผมเกาะเเขนอีกคนเเน่นราวกับว่ากลัวถูกทิ้ง มืออุ่นเข้ามาลูบหัวทุยเบาๆเพื่อปลอบขวัญ ผมเดินเกร็งๆเข้ามาเรื่อยๆ ขอบตาร้อนผ่าว...นึกถึงหน้าพ่อหน้าเเม่


...พี่กันต์จะพาผมมาขายตัวจริงๆหรอเนี่ย...


จนเเล้วจนรอดผมก็เห็นเเสงสีเสียงที่เเยงตา จนต้องกระพริบตาถี่ๆ ก่อนนะเจอกับผู้ชายร่างสูงถึกที่ใส่ชุดโค้งเว้าสีเเดงเเจ๋ยืนโบกมือมาทางพี่กันต์ก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาหาเเทน


"ไอ้กันต์มาเเล้วหรอย๊ะ...อร๊ายยยย เเล้วนั้นใคร"


ผมยืนหลบอยู่หลังพี่กันต์ทันทีเมื่อเห็นคนตัวใหญ่กว่าปากเเดงจัด ขนตาเเพรยาวหนา เเก้มถูกปัดเป็นสีเเดงจนผมเห็นเเล้วรู้สึกกลัว พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มใหญ่เเต่พยายามทำให้เสียงเล็ก-_-


"อย่าไปยุ่งกับมัน เฮียอยู่ไหน"


"โอ้ยย เกิดมาพึ่งเคยเจอ น่ารักจัง"


คนร่างถึกเดินอ้อมมาหา ผมใช้มือเกาะสูทพี่กันต์เอาไว้เเน่นไม่วางมือ


"เดี๋ยว ตอบคำถามผมก่อน"


"ชื่ออะไรจ๊ะ"


ดูเหมือนอีกคนจะไม่ได้สนใจสิ่งที่พี่กันต์พูดเเม้เเต่นิด เพราะจ้องผมไม่วางตาเลย ถึงข้างในผับมันจะมืดสลัวๆเเต่ก็พอมองเห็นอยู่


"ชื่อจูงครับ"


"โอ้ยย น่ารักกก ขอกอดหน่อยสิ"


ทันทีที่อีกคนพูดจบ ร่างของผมก็ถูกพี่กันต์คว้าเบี่ยงตัวไปหลบจนจมูกผมชนเข้ากับเเผ่นหลังของพี่กันต์จังๆ


"เฮียอยู่ไหน"


"โอ้ยยย เฮียมันก็อยู่ในห้องข้างบนมันนั่นเเหละ"


ผู้ชายร่างสูงปากเเดงพูดออกมาเหมือนโดนขัดอารมณ์ ก่อนจะคว่ำปากเเละกรอกตาไปมาใส่พี่กันต์


"เเค่เนี้ย ปะ มานี่"


ว่าจบมือหนาก็กึ่งจูงกึ่งลากผม อย่าบอกได้ว่าพี่กันต์จะพาผมไปให้เฮียที่เขาคุยกันน่ะนะ!! ผมทำหน้าเครียดทันทีเเต่ทว่า...


.


.


.


​"พี่กันต์! มาเเล้วหรอฮะ!"

ใครอีกฟร่ะ!=_=



+++++++++++++++++++++++++++++++


โปรดติดตามตอนต่อไป...


...


ตอนนี้มันดูมุ้งมิ้งเเปลกๆนะ555 บอกเเล้วไอ้คุณพี่ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น555 น้องโดนหลอกอีก-- น่าสงสาร5555 เเล้วตอนจบนั้นใครน่ะๆ


ฝากคอมเมนต์เเละให้กำลังใจมาเยอะด้วยนะ จริงๆตั้งใจมาอัพให้ไวเเละเยอะกว่านี้เเต่มันติดอะไรหลายๆอย่าง อาทิตย์นี้ไรท์ติดเข้าค่ายด้วย เดี๋ยวจะมาเเจ้งอีกทีเเต่ไม่หายไปเเน่นอนค่ะ!


สุดท้ายนี้อย่าลืมคอมเมนต์มาให้กำลังใจน้องกับไอ้คุณพี่มันด้วยนะ!


.

.

.


สำหรับวันนี้...สวัสดีค่ะ!!-3-

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น