ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

เค้ารางของพายุ2

ชื่อตอน : เค้ารางของพายุ2

คำค้น : นิยายวาย กำลังภายใน ย้อนยุค ฮาเร็ม ชาย แฟยตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2561 02:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เค้ารางของพายุ2
แบบอักษร

หลังจากที่โซนด้านหน้าที่ทำเป็นเหลาอาหารเปิดตัวเป็นที่เรียบร้อย

และได้รับการตอบรับอย่างดีมาก..มากเสียจนทั้งสามถึงกับหมดแรง..หัวถึงหมอนหลับเป็นตาย...

.ผ่านไปหนึ่งเดือนจวนเฟยฮวาเป็นที่รู้จักของคนที่มาถึงเมืองเหิงเย่ว์

"หากอยากได้อาหารเลิศรสอิ่มท้องและอาหารตาอิ่มใจต้องแวะที่จวนเฟยฮวา"

นั้นคือสิ่งที่ผู้คนกล่าวกันปากต่อปาก..นอกจากอาหารแปลกใหม่รสชาติอร่อยราคาไม่แพง..ยังมีเถ้าแก่ทั้งสามที่งดงามอยู่ด้วย..

ยิ่งทำให้ผู้คนสนใจจนเรื่องลือไปทั้งสองแคว้น..แน่นอนเรื่องนี้ย่อมเข้าหูของหลัวเก่าของทั้งสามอย่างแน่นอน

จนต้องจำกัดจำนวนโดยต้องจองล่วงหน้า..ยิ่งโซนของที่พักเริ่มเปิดให้บริการ....ยิ่งกว่าของแจกฟรี....เพราะที่นี้มีน้ำแน่ธรรมชาติให้แช่ฟรี..ยิ่งทำให้อยากจะจองกันเป็นเดือนๆเลยที่เดียว

."ไอ้ฟ้า...ลูกค้าที่จะเข้าพักจะมากี่โมง"

แดนดินที่กำลังเตรียมอาหารมื้อเช้า จำพวกโจ๊ก..ข้าวต้มเครื่อง....ข้าวผัด..น้ำเต้าหู้..ปาตั้งโก๋...ไข่ลวก..สลัดผัก..ซาลาเปาหน้าต่างๆ...ไว้บริการในตอนเช้า..

"กูขอดูรายการแป๊ป.."

.น่านฟ้าสไลแผ่นกระจกที่มีความกว้างสิบนิ้วด้านในบรรจุข้อมูลและรายการต่างๆ

..หึ..หึ..จะบอกว่าภพนี้แฟนตาซีสุดๆมีกระจกลงเวทย์ที่ใช้บันทึกภาพหรือจะเขียนก็ได้คล้ายแทปเล็ท เพียงแต่โทรหากันไม่ได้เท่านั้นเอง

หากอยากจะติดต่อใครต้องใช้กระจกสื่อสารจะต้องมีเงินพอสมควรที่เดียว..เพราะต้องใช้ผู้มีพลังเวทชั้นสูงเป็นผู้ลงอาคม..จึงทำให้มีน้อยส่วนใหญ่จะมีแต่พวกชนชั้นสูง

ยิ่งตอนนี้สำคัญพวกเขาไม่จำเป็นสักนิด.เพราะพวกเขาไม่รู้จะติดต่อใครไปทำไม

"....อืม..หัวหน้าพรรคเมฆอาชาจองหนึ่งเดือนพร้อมอาหารเช้ากลางวันเย็น...

หัวหน้าพรรคหลิงหลงจองไม่มีกำหนด...พร้อมอาหารทุกมื้อ..จ่ายล่วงหน้ามาแล้ว.

มึง.สองคนนี้คงรวยมากเลยเนอะ..แต่แม่งอยู่นานไป..ไหมวะ"

แดนดินถึงกับทำตะหลิวหล่นพื้น เมื่อได้ยินรายชื่อแขกที่เข้าพักกลุ่มแรก..

หัวหน้าพรรคเมฆอาชากับหัวหน้าพรรคหลิงหลง..มึงไอ้ฟ้า..ไอ้น้ำ..บุพเพสันนิบาตมึงมาแล้ว.

."มึงเป็นไรเปล่าวะ...ทำหน้าแปลกๆหรือแขกสองคนนี้จะมีปัญหา"

น่านฟ้าสงสัยตั้งแต่แดนดินทำตะหลิวตกแล้วไอ้หน้านิ่วคิ้วขมวดนั้นอีก หรือจะเป็นพวกนิสัยไม่ดีแต่จะปฏิเสธไม่ได้ด้วยรับเงินมาแล้ว

"ไม่มีอะไรหรอกมึง..กูก็แค่กังวลเพราะเป็นลูกค้ากลุ่มแรก..มึง....กูว่าจะบอกเรื่อง..."

"เถ้าแก่..เถ้าแก่..ลูกค้าที่จองห้องไว้มาแล้วขอรับ.."

"ขอบใจอาเสี่ยว..เดี๋ยวข้าออกไป..เจ้าพาไปที่โต๊ะรับรองก่อน เอาน้ำชากับขนมไปด้วย..ดิน..กูไปรับแขกก่อนเดี๋ยว..กูมา"

"ไอ้ฟ้า..ระวังตัวด้วยนะ"

"อะไรของมึงวะ..พูดแปลกๆ..กูแค่ไปต้อนรับแขกที่มาพัก  ไม่ได้ไปหาเรื่องใครสักหน่อย..ทำอย่างกับใครจะมาปล้ำกู....เอ่อๆจะระวัง"

น่านฟ้าเดินออกไป แดนดินได้แต่ส่งสายตาไปเป็นกำลังใจให้..

ห้องโถงที่จัดวางไว้สำหรับต้อนรับแขกที่มาพักมีกลุ่มคนในชุดน้ำเงินสวมหมวกงอบติดมุ้งปิดบังใบหน้า..

อาเสี่ยวกำลังเสริฟขนมและน้ำชามะลิหอมกรุ่นให้คนที่นั่งอยู่เพียงหนึ่งเดียวโดยมีบุรุษอีกสองคนยืนอยู่ด้านหลังเหมือนบอดี้การด์ 

น่านฟ้าตื่นเต้นขึ้นมากับการต้อนรับแขกเพราะปกติจะมีสายนทีอยู่ด้วยแต่วันนี้ไม่รู้หายไปไหน..

น่านฟ้าปัดชุดสีฟ้าอ่อนของตนเองให้เรียบร้อยเข้าที่เข้าทา งมือแตะต่างหูเจ้าปัญหาที่มันถอดไม่ออกเลยใช้พลอยสีน้ำเงินเข้มมาติดทับจนดูผ่านๆเหมือนใส่ต่างหูพลอยธรรมดา  

จับผมตัวเองที่ยาวขึ้นเล็กน้อย ถูกรวบครึ่งหัวผูกด้วยแถบผ้าสีฟ้าเข้ม..

ฟ้าชอบแต่งชุดสีฟ้าให้น้องลู่ที่สุดเพราะน้องเป็นคนผิวขาวพอใส่สีฟ้ายิ่งทำให้ดูน่ารักสดใสดูสบายตา 

ปากนิดจมูกหน่อยมองกี่ที ก็ทำเอาน่านฟ้าหลงน้องลู่จนโงหัวไม่ขึ้น.

."เอาโว๊ย!!!!สู้ๆไอ้น่าน"

ให้กำลังใจตัวเองเสร็จเป็นที่เรียบร้อยน่านฟ้าก้าวออกไปอย่างมั่นใจสุดๆตรงไปกลุ่มแขกสามคน.. 

"ยินดีต้อนรับสู่จวนเฟยฮวาขอรับนายท่าน.." 

น่านฟ้าโค้งหัวลงเล็กน้อยกล่าวต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้าง ที่พวกพี่สาวบอกว่า.

(.เห็นรอยยิ้มเถ้าแก่ลู่เพียงครั้งเดียวทำให้อารมณ์ดีไปทั้งวัน..หากได้เห็นทุกวันคงดีไม่น้อย)

แค่มโนถึงตอนนั้นหน้าก็ขึ้นสีด้วยความเขิน

(เกิดเป็นคนหน้าตาดีต้องทำใจ)

อาเสี่ยวต้องกระแอมเรียกสติเถ้าแกลู่..ที่เริ่มอาการมโนจนลืมแขกตรงหน้าที่มองเถ้าแก่ตาไม่กระพริบ ถึงจะมีหมวกบังแต่อาเสี่ยวฟันธงไม่พลาด..ทุกรายเหมือนกันหมด..

"อ๊า~~ขอโทษทีขอรับ..ไม่ทราบท่านจองห้องไว้ในชื่ออะไรขอรับ"

"พรรคเมฆอาชา"

เสียงที่เย็นชาออกจะหงุดหงิดหน่อยๆ..เสียงคุ้นๆ..เหมือนเคยได้ยินที่ไหววะ..จำไม่ได้..ช่างแม่ง

"ขอรับ..ที่จองไว้หนึ่งเดือน...เชิญทางนี้  ข้าจะพานายท่านไปที่ห้องเองขอรับ....".

ทั้งสามลุกขึ้นเดินตามร่างเล็กเสื้อฟ้าที่นำไปยังส่วนของที่พักฝั่งบุรุษ..ที่มีห้าห้อง

น่านฟ้าเลือกห้องด้านในที่เงียบสงบกว่ามีสวนหย่อมเล็กๆติดกับบ่อแช่ตัวด้วยน้ำแร่ขนาดใหญ่ที่ทำไว้ แบ่งชายหญิงโดยใช้หินแผ่นใหญ่กั้นกลางแล้วทำเป็นเหมือนหน้าผาที่มีน้ำแร่ไหลลงมา

"ห้องนี้ขอรับนายท่าน..พวกท่านจะพักรวมกันหรือไม่เพราะในรายการมีจองแค่ห้องเดียว"

"ท่านหัวหน้าพักเพียงคนเดียว ส่วนพวกข้าไปๆมาๆ..เถ้าแก่.."

คนที่เดินตามหลังนายของตนกล่าวออกมา

"ขอรับเชิญด้านในก่อนท่านเป็นลูกค้ากลุ่มแรก ข้าจะอธิบายการใช้ห้องน้ำ แจ้งเวลารับประทานอาหารแล้วก็ห้องแช่น้ำแร่ให้ขอรับ"

"อืม"

น่านฟ้าเปิดประตูเข้า...สิ่งแรกที่ทั่งสามได้เจอคือกลิ่นหอมอ่อนๆของแป้งร่ำสูตรของน่านฟ้าที่เอามาอบพวกผ้าและเครื่องนอนปะทะหน้าทันที...กลิ่มหอมๆเย็นๆไม่ฉุนเหมือนกำยาน.ซึ่งไม่เคยมีที่ไหนทำกลิ่นนี้ขึ้นมา

"..กลิ่นอะไร..".

น่านฟ้าเดินนำเข้าไปด้านใน..ยังส่วนห้องรับแขกที่มีโต๊ะสำหรับทานอาหาร

"กลิ่นแป้งอบขอรับ..เป็นกลิ่นเฉพาะที่ข้าทำขึ้นเอาไว้อบพวกผ้า..ให้มีกลิ่นหอมอ่อนๆเย็นๆเวลาดมจะได้ไม่แสบจมูกเหมือนพวกกำยาน..ทำให้สมองปลอดโปร่ง..ท่านชอบไหมขอรับ..โอ๊ะ!!หรือว่าท่านแพ้กลิ่นพวกนี้..ข้าจะได้เปลี่ยนห้องให้ใหม่"

น่านนทีทำสีหน้าตกใจ..รีบหันไปถาม..ผู้ชายที่เป็นหัวหน้าที่เอ่ยถามทันที"

"ไม่ต้อง..ข้าชอบ..ทั่งกลิ่น..ทั้งคน"

"หา??อะไรนะ..ขอรับ..ข้าฟังไม่ถนัด"

"ข้าชอบห้องนี้"

น่านฟ้ายิ้มหน้าบาน..แล้วเดินอธิบายและสาธิตตามส่วนต่าง..อย่างห้องน้ำแขกท่านนี้สนใจเป็นพิเศษร่วมถึงห้องแช่ตัวแบบเปิดนั้นด้วย

"เรียบร้อยนะขอรับ..ถ้าต้องการอะไรก็เรียกข้าหรือไม่ก็คนงานที่นี้ได้ทุกคนตลอดเวลา แต่หลังจากห้าทุ่มห้องครัวจะปิดนะขอรับ..ขอให้มีความสุขกับการพักผ่อนขอรับ"

น่านฟ้าเอ่ยตามที่สายนทีเทนมาอย่างดีไม่ตกหล่นซักกกะนิดเดียว  ก่อนจะมีบางอย่างถูกโยนมาให้..ทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าอะไรแต่มือดันตะปบรับเรียบร้อย. 

นี่ถ้าปาระเบิดให้..กูตายห่าไปแล้ว..นิสัยมือไวแก้ไม่หาย

น่านฟ้าแบมือออก..แล้วก็พูดไม่ออกกับของในมือ  มือที่ถือสั่นขึ้นมาเฉยๆ 

ปาคืนได้ไหมเนี่ย...คือไม่อยากได้สักนิด

"เจ้าไม่ชอบหรือเถ้าแก่ลู่"

ต้องใช่แน่ๆ..ต้องเป็นมัน...ทั้งที่ลืมไปแล้วแท้ๆ..

ปล......ในมือน่านฟ้าคืออะไรนะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น