Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

•ตอนพิเศษ : เรื่องลับๆระหว่างผมกับเจ้าบราวน์!

ชื่อตอน : •ตอนพิเศษ : เรื่องลับๆระหว่างผมกับเจ้าบราวน์!

คำค้น : ไอ้แว่นเนี่ยเมียกู,คู่รอง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2561 22:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
•ตอนพิเศษ : เรื่องลับๆระหว่างผมกับเจ้าบราวน์!
แบบอักษร

​•ตอนพิเศษ•

​.

.

.

.

"ไอ้บ้านี่! บอกกี่ครั้งแล้วไงว่าก่อนไปทำงานต้องให้อาหารเจ้าบราวน์มันก่อนเซ่!"

(อ่า..เมียครับ ผัวลืมนี่น่า คราวหลังจะไม่ลืมแล้วคร้าบบ)

"ก็พูดตลอดนั่นแหละ เห็นลืมทุกทีเล้ย!"

(งื้มมม เมียจ๋า..ก็ผัวลืมจริงๆนี่ ขอโทษคร้าบบ)

"เอาเถอะ ไปทำงานได้แล้วล่ะ เดี๋ยวจะเสียเวลาเปล่าๆ"

(ครับเมียยยย)

ติ้ด!

"โฮ่งๆ"

"ฉันว่าไอ้บ้านั่นให้แล้วไง อาหารก็กินคงจะอิ่มแล้วล่ะสิ"

"โฮ่ง!"

เช้านี้มันอาจจะดูหน้าหงุดหงิดไปหน่อย จะไม่ให้หงุดหงิดสิแปลกก็ไอ้สองทึ่มนั่นน่ะมีหน้าที่ให้อาหารเจ้าหมาตัวโตนี่ทุกๆเช้า แต่ส่วนมากก็มักจะลืมจนอดไม่ได้ที่ผมจะต้องโทรไปเกรี้ยวกราดใส่แบบนั้น

แหงล่ะ..ถ้าหมาผมอดตายขึ้นมา จะทำไงล่ะ?

"อ่า นี่แกจะเลียอีกนานมั้ยห๊ะ?"

แผล่บ!

"เลียจนเหนียวไปหมดแล้วเนี่ย พอๆ"

คุณยังจำกันได้รึเปล่า? เจ้าหมาตัวโตที่พลัดหลงมาจากไหนก็ไม่รู้ วันนั้นผมจำได้ดีวันที่ฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย แล้วมันก็เป็นตอนที่ผมเจ็บมากที่สุดในตอนนั้น ไม่น่าเชื่อว่าจะมีเจ้าหมาตัวนี้วิ่งเข้ามาหาแล้วทำตัวเชื่องใส่แบบนี้ จนสุดท้ายก็มีอีกหนึ่งชีวิตก้าวเข้ามาสร้างความสุขให้ผม จนถึงตอนนี้

ผมรักมันไม่แพ้กับไอ้สองทึ่มนั่นเลยสักนิด

"โฮ่ง!ๆ"

"ข้างนอกฝนตกแล้วหรอ แย่จัง...ฉันว่าอยากจะพาแกออกไปเดินเล่นน่ะ"

"หงิ๋งๆ.."

เจ้าบราวน์เอาหัวซุกกับหน้าท้องผมก่อนจะส่งเสียงหงุงหงิ๋งของมัน คงอาจจเศร้าหน่อยเพราะทุกทีอาจจะได้ออกไปเดินเล่น แต่ฟ้าฝนไม่เป็นใจเท่าไหร่จึงจำเป็นต้องอยู่ในห้อง

แต่ก็นะ แบบนี้ก็ดีแล้วเหมือนกัน ผมได้กอดเจ้าหมาตัวโตเอาไว้ไม่แน่นมากก่อนจะค่อยๆฮัมเพลงที่ชอบให้ไอ้ตัวแสนเชื่องฟังไปเรื่อยๆ

"โฮ่งๆ"

"ว่าไง? ฉันร้องเพลงไม่ถูกใจแกหรอ ฮ่ะๆๆ"

ผมหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะลูบหัวเจ้าบราวน์เล่นอย่างเอ็นดู

"โฮ่งๆ"

"ฉันไม่เข้าใจหรอกว่าแกจะบอกว่าเพราะหรือไม่เพราะ แต่ก็ฟังไปเถอะ..ฉันอุตส่าร้องนะ"

ผมฉีกยิ้มกว้างเมื่อเจ้าหมากระดิกหางไปมาแสดงว่ามันฟังผมรู้เรื่อง แต่บางที่อาจจะเป็นผมเองที่ยังไม่ค่อยเข้าใจทันมากพอ

ถ้าวันนึงไม่มีเจ้านี่คอยอยู่เป็นเพื่อนที่ห้องแล้วเจ้าสองทึ่งนั่นก็ออกไปทำงานแพ็คคู่ โอ้โห..ไม่อยากคิดเลยแหะว่ามันจะเหงาแค่ไหน

"แกจ้องฉันทำไมกัน?"

แผล่บ!

"อ๊ะ!?...ไอ้หมาฉวยโอกาศ ฮึ่มมม...!"

เดี๋ยวแม่จะตีให้ร้องไม่ออกเลยไอ้นี่นิ 

"จะเลียทำไมนักหนาปากน่ะ เลียอยู่ได้"

"โฮ่ง!"

"กะ..กล้าเถียงหรอไอ้บราวน์?"

"โฮ่ง!ๆ โฮ่ง!"

"นั่นแหละเถียง! แล้วฉันพูดผิดรึไง..แกน่ะเลียปากฉันอยู่ได้"

"โฮ่ง!"

ไอ้หมาบ้านี่! เถียงไม่ตกคำเหมือนไอ้ทึ่มสองตัวนั้นเลย!

"ไม่ต้องมาเลียเลยนะ ฉันโกรธแกอยู่..แกเถียงฉัน"

นี่ก็อาจจะเป็นอีกเรื่องที่มันดูติ๊งต๊องระหว่างผมกับเจ้าหมานี่ที่ชอบเถียงกันโดยเข้าใจกันอยู่ฝ่ายเดียว นั่นคือ'เถียงภาษาใคร ภาษมัน'นั่นแหละ แต่ก็รู้อ่ะว่าเถียงกันอยู่

"อ๊ะ? ไม่ต้องมาซุกเลย..ไปไกลๆเลยมันร้อน"

".."

แผล่บ!

"อ๊ะ!..อีกแล้ว ไปเลยนะไอ้หมาบ้า..ชอบขัดคำสั่งนัก ฮึ๊!"

ผมกอดออกแล้วชี้นิวไปที่มุมห้องก่อนที่เจ้าบราวน์จะมองตาปริบๆ แต่ผมก็ปล่อยสายตาพิฆาตชี้นิวสั่งเด็ดขาดทันที ก่อนที่เจ้าบราวน์ก็เดินออกไปดีๆ

"นั่นแหละ อยู่ตรงนั้นสำนึกผิดไปเลยนะ..ผลของการชอบขัดคำสั่งน่ะ"

เจ้าบราวน์คอตกนั่งจ้องผมอยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ ส่วนผมเองก็เปิดทีวีดูสบายๆ แต่ก็แอบเหลือบมองไอ้เจ้าหมาตัวโตที่จ้องไม่วางตา แต่ก็นะ..ชอบขัดคำสั่งนักนี่ สมควรแล้วล่ะ

แต่...เดี๋ยวนะ!

"อะไรของแก จะจ้องทำไม?"

"หงึ"

"เอ่อ...นี่ แกอย่ามองฉันแบบนั้นนะ ทำเหมือนฉันเป็นคนผิดนะ"

สายตาออดอ้อนนั่นมันคืออะไรกัน บ้าจริง..ทำไมใจผมต้องเต้นตึกตัก แล้วตามมาด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่น่าทำแบบนั้นเลย ไม่น่าไล่เจ้าบราวน์เลย

จะบ้าหรอวะ!?...คนที่ผิดเป็นไอ้วาโยซะที่ไหนกันเล่า!!!

"หงิ๋งงงง หงิ๋งงงงง"

บ้าที่สุด!!! ไอ้วาโยคนนี้อ่อนไหวง่ายๆกับสายตาแบบนั้นหรอ ไม่มีทางหรอกไอ้ตัวดีผลของการขัดคำสั่งน่ะแกต้องโดนแบบนี้ถูกแล้ว หึๆ...ฉันนะทำถูกแล้วนะเว้ย 

ฉันน่ะ..ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดแล้วง้อแกด้วยซํ้า!...

"หงิ๋งๆ"

"ฉันไม่โกรธแล้ว! มานี่เลยนะไอ้หมาเจ้านํ้าตา!"

....ซะที่ไหนกันเล่า!!!

เหอะๆ สุดท้ายไอ้ไก้อ่อนอย่างผมก็ยอมอ้าแขนกว้างแล้วเรียกไอ้หมาตัวโตให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนผมเหมือนเดิม เจ้าบราวน์มันก็กระดิกหางรัวๆก่อนจะรีบลุกวิ่งเกียร์หมากระโดดเข้ามาฟัดผมทันที

"โฮ่ง!ๆ"

"อืมๆ ไม่ได้โกรธแล้ว เห็นแก้ทำตัวน่ารักแบบนี้..ไม่กล้าโกรธนานหรอก"

"โฮ่งๆ"

ก็ผมมันคนใจง่ายนี่เนอะ..เดี๋ยวๆ ไม่ใช่ใจง่ายแบบนั้นนะ หมายถึงใจอ่อนต่างหากละ เจอไอ้พวกบีบนํ้าผมก็แทบจะบ้าตาย มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งเลย..ที่มักจะหายโกรธเร็วแบบนี้

ผมเริ่มใช้เวลานานนับชั่วโมงนั่งเล่นกับเจ้าบราวน์ไปเรื่อยๆ ผมกับเจ้าหมาตัวโตชอบสื่อสารกันโดยพูดของคนละภาษาใครภาษามัน บางทีอาจจะเล่นหยอกล้อกันตามประสา

ไม่นานก็อาจจะเล่นจนเหนื่อยแล้วก็พากันนอนหลับไปพร้อมๆกัน

.

.

.

"ฮะๆๆๆ แกชอบทำให้ฉันจั๊กจี๊จังเลยนะ"

"โฮ่งๆ"

"ตัวแกนี่พอดูอีกทีโตขึ้ยมากกว่าตอนที่เจอกันครั้งแรกเลยนะ"

"..."

เจ้าบราวน์เอียงคอมองผมก่อนที่มันจะยอมหยุดแล้วนั่งมองผมแบบนิ่งๆเอง ปล่อยให้ตัวผมเองนั่งสำรวจตัวมัน

จริงสิ...ตัวมันโตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย แถมเมื่อตอนนั้นยังอุ้มได้สบายๆ แต่ตอนนี้พอเวลากอดก็จะรู้สึกเหมือนหมีมากกว่าหมาซะอีก-.-

"แกยังไม่เคยผสมพันธ์ุกับตัวเมียสินะ จะเข้าช่วงฤดูของแกแล้วด้วย...พาแกไปหาตัวเมียดีมั้ยนะ?"

"โฮ่ง!!!"

"อ๊ะ!..ฉันตกใจนะ ดะ..เดี๋ยว!?'"

เจ้าบราวน์รีบซุกหัวเข้ากับหน้าท้องผมทันที ทำเอาคนเป็นเจ้าของแบบผมก็ตกใจนิดหน่อย เมื่ออยู่ๆพอพูดเรื่องจะหาตัวเมียให้กับเจ้าหมานี่ก็เห่าเสียงดังจนทำเอาใจหายหมด

"เป็นอะไรอีกละ...ฉันกำลังหาตัวเมียให้อยู่นะ"

ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!

"...?"

ผมชำเลืองมองหางของเจ้าบราวน์ที่กระดิกฟาดหางลงกับโซฟาจนทำให้เกิดเสียง อาการแบบนี้มันไม่พอใจผมแน่นอน ผมสั่งเกตมาหลายรอบแล้วว่าเวลาเจ้านี่โกรธจะฟาดหางแรงๆเหมือนจะขู่กัน

"แกจะจะเข้าช่วงฤดูของแกแล้วนะ หมาตัวผู้แบบแกส่วนมากก็อยากจะสืบพันธุ์กันทั้งนั้น"

ปั่ก!

"โฮ่ง!!!"

ดวงตากลมใสจ้องมองผมราวกับว่าไม่พอใจในสิ่งที่ผมพูดดออกมา นั่นยิ่งทำให้ผมไม่เข้าใจไปกันใหญ่ว่าไอ้หมาโกลเด้นท์ตัวนี้มันจะหัวฟัดหัวเหวี่ยงทำไมกัน..กะไอ้แค่จะสืบพันธ์ุเนี้ย!?

"ฉันไม่เข้าใจ แกจะทำแบบนี้ทำไม..ไอ้เราก็อุตส่าจะหาตัวเมียให้"

"..."

"หวังดีแท้ๆ"

ไอ้หมาหน้ามึนไม่ได้ไปไหนเลยครับ มันสวนทางกันโดยสิ้นเชิง...เมื่อมันเอาแต่ซุกหน้าผมอยู่นี้ไปเรื่อยๆ มีแค่ผมนั่นแหละที่คิดหนักว่าจะเอายังไงกับมัน

ถ้าเข้าช่วงฤดูผมสพันธุ์ขึ้นมาแล้ว ถ้าไม่รีบหาตัวเมียให้เจ้าบราวน์คงไม่ต่างกับไอ้ทึกสองตัวนั่นที่ชอบทำเหมือนพวกหื่นกามกระหืดกระหอบแล้วเอามาจัดเต็มที่ผมเป็นว่าเล่น

"นี่บ่ายแล้ว ฉันง่วงจัง..ไปนอนกันมั้ยบราวน์?"

"โฮ่ง"

เมื่อเจ้าบราวน์ตอบรับผมก็ยันตัวลุกขึ้นแล้วปิดทีวี ก่อนที่จะเดินงัวเงียเข้าไปที่ห้องนอนก่อนจะทิ้งตัวลงนอนทันที

แผล่บ!

"อืมมม...ง่วงจัง"

ความรู้สึกเฉอะแฉะที่บริเวณแก้มทำให้ผมรู้สึกอย่างจะเข้าสู่ช่วงนินทราเข้าไปอีก ข้างกายก็มีเจ้าหมาตัวโตค่อยๆซุกเข้ามาอยู่ใต้ผ้าห่ม

ในขณะที่ผมกำลังจะผล๊อยหลับไป จู่ๆที่นอนมันรู้สึกยวบยาบยุบลงเหมือนมีสิ่งชีวิตเหมือนคนที่กำลังเคลือนไหว แต่ผมก็ไม่อยากจะลืมตาในเมื่อจะหลับแล้วด้วยซํ้า

ปล่อยไว้แบบนี้แหละ...ขอนอนก่อนเถอะ

ฟุดฟิดๆ

"วาโย"

"..."

เสียงใครกัน?

"วาโย เราหิว"

"หือ? ใครน่ะ"

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วมองภาพตรงหน้า เสียงของใครกันผมไม่คุ้นหูเลยด้วยซํ้า หรือจะเป็นไอ้สองทึกนั่นที่กลับมาแล้ว แต่ผมว่ามันไม่ใช่นะ..ผมว่ามันไม่เหมือนกันเลยแม้แต่นิด

"วาโยตื่นสักที เราหิวข้าวแล้วนะ"

"ใครอ่ะ?"

"เราบราวน์ไง นี่..วาโยอย่านอกเรื่องได้มั้ย บราวน์หิวข้าวแล้วนะ"

"บราวน์ถ้าหิวก็ไปกินสิ แกจะบอกทำไมล่ะ ฉันง่วงนะ"

โธ่!...นึกว่าเสียงหมาที่ไหน เสียงของเจ้าบราวน์ที่มาปลุกเพราะหิวข้าวนี่เอง ถ้าหิวก็ไม่กินสิวะ ในเมื่อหมาผมไม่ก็เป็นคนไปแล้ว...

ห๊ะ!!!!?

"แต่เราไม่รู้ว่าจะทำอะไรกินนี่"

"บราวน์? เป็นหมา?"

เห้ย!!!..หมากูต้องเป็นหมาสิวะ แล้วไอ้คนตรงหน้านี่ใครกัน!!!

"อ่าห๊ะ เราบราวน์เอง"

"บราวน์ เป็นหมากู...มึงอ่ะเป็นใครวะ!?"

ผลั่ก!!!

ตุ้บบบบบ!!!

ผมยกฝ่าตีนถีบเข้าที่กลางอกของไอ้คนแปลกหน้าทันที่จนหงายท้องตกเตียงดังตึงไปเรียบร้อย ก่อนที่ผมจะสติแตกทันที

"มึงเป็นใคร! เข้ามาได้ไงวะ!? แล้วต้องการอะไรกัน ออกไปเลยนะ!!"

"อูยยยย! บราวน์เจ็บน้า"

ผมชะงักทันที ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วที่ไอ้บ้าโรคจิตนี่เรียกแทนตัวเองด้วยชื่อหมาของผม ไม่! เป็นไปไม่ได้ที่หมาผมจะคือไอ้บ้านี่!

"อย่ามาอ้างชื่อหมาฉันนะ แกเป็นใคร ออกไปจากห้องของฉันเลยนะ!!"

"วาโยไล่บราวน์หรอ? นี่บราวน์...หมาของว่าโยไง"

หมาของวาโย?

"หมาวาโยบ้านมึงสิไอ้บ้า!!!...หมาฉันน่ะเป็นหมาโว้ยยย!! ไม่ใช่คนนนนนน!!!"

แต่เดี๋ยวนะ...

ผมจ้องมองร่างของอีกคนที่เปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าต่อตา ผู้ชายหุ่นดีคนนี้เป็นใครกันแน่หน้าตาออกแนวลูกครึ่ง ไงถึงมาอยู่ในห้องผมได้! หรือว่าเป็นโจร!?..ว่าแต่เจ้าบราวน์ไปไหน! หรือว่าไอ้หมอนี่จะมาขโมยหมาผม วันนี้แหละ..แกตายแน่!

"หมาฉันไปไหน!? มึงขโมยใช่มั้ย! แล้วนั่นแก้ผ้าแบบนั้น..มึงจะข่มขืนกูหรอ!?"

"ไปกันใหญ่แล้วนะวาโย นี่บราวน์จริงๆ บราวน์หมาของโยนะ"

"จะบ้ารึไง!! แกน่ะเป็นคน! จะเป็นหมาของฉันได้ยังไง ยังไง..ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ"

"เดี๋ยวก่อน วาโยไม่ฟังบราวน์เลย..นี่บราวน์จริงๆนะ"

ไอ้การที่ทำหน้าตาเหมือนหมาโดนทิ้งนี่เหมือนกับเคยเห็นที่ไหน อ๋อ!..เหมือนเจ้าบราวน์หมาของผมไง แต่เดี๋ยว! ไอ้นี่มันคนนะ

ผมครุ่นคิดอยู่นานในมือก็กำโทรศัพท์แน่น ไม่แน่ใจเลยว่าไอ้สิ่งที่ผู้ชายเปลือยเปล่าล่อนจ้อนอยู่ตรงหน้าคือความจริง ถ้ามันไม่ใช่..หมาของผมก็ต้องอยู่สิ มันต้องอยู่ปกป้องผมนะ แล้วตอนนี้มันอยู่ไหนล่ะ!?

"นี่.."

"วาโยเชื่อบราวน์เถอะนะ เราคือบราวน์จริงๆ"

ปลอกคอนั่น..

"เป็นไปไม่ได้ บราวน์เป็นคนไม่ได้..แกกำลังเล่นตลกอะไรอยู่ หมาของฉันอยู่ไหน!? แกเอามันไปไว้ไหน!"

"อยู่..ตรงนี้ไง"

ผมมองปลอกคอที่ผู้ชายคนนั้นใส่อย่างไม่เชื่อสายตา นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นถึงใส่ปลอกคอชื่อของเจ้าบราวน์เอาไว้ รวมถึงแววตาใสๆนั่นที่ผมจำมันได้ดี..ที่มันเหมือนกับหมาก็ผมซะจนราวกับว่าเจ้าบราวน์คือคนเดียวกับผู้ชายตรงหน้า

"ฉันเชื่อใจนายได้แค่ไหนกัน บอกฉันมานะ..ว่าเอาหมาฉันไปไว้ที่ไหน!?"

"เห้อ...วาโยนี่เชื่ออะไรยากจัง บราวน์ขี้เกียจพูดด้วยแล้วนะ...แต่ตอนนี้หิวข้าวจัง"

ผู้ชายคนนั้นเล่นเอาผมต้องชะงัก เมื่อจู่ๆหลังจากที่ถูกถีบตกเตียงไปก็พูดอยู่ได้ว่าหิว ก่อนที่อีกคนจะไม่สนใจผมแล้วค่อยๆลุกขึ้น เผยโฉมสรีะร่างกายของผู้ชายหุ่นน่ากินคนนึง สายตาผมสำรวจตั้งแต่กลุ่มเรือนผมสีนํ้าตาลเหมือนเจ้าหมาของผมเป๊ะ ก่อนจะไล่ตํ้ามองลําตัวที่โครตจะโครตสุดเพอร์เฟ็ค ไล่ตํ่าลงมาอีกก็เล่นเอาผมแอบกลืนนํ้าลายลงคออย่างติดๆขัดๆ

"วาโยมองเรานานไปแล้วนะ พาเราไปหาข้าวกินหน่อยสิ แหะๆ"

"ปลอกคอนั่น นายเอามาจากหมาฉันได้ยังไง?"

"อ่า...ไม่ได้ไปเอามาจากที่ไหนเลยนะ อันนี้วาโยให้บราวน์เองแท้ๆกับมือเลย แถมใสให้ด้วย"

"อึ่ก! บ้าจริง...นี่มันเป็นเรื่องจริงหรอเนี้ย?"

"ช่ายยยย เรื่องจริงเลยละ..เรื่องจริงมีอยู่ว่าบราวน์หิวข้าวที่ซู๊ดดดดเลย"

"-.-"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"เอ้านี่ กินอิ่มแล้วและจะเล่าได้รึยังว่าเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง?"

นั่นสิมันเกิดขึ้นได้ยังไง เมื่อจู่ๆหมาของผมก็กลายเป็นไปจริงๆ แต่มันจจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อ หมาก็คือหมา คนก็คือคน หมาจะแปลงร่างเป็นคนไม่ได้! นี่มันไม่ใช่การ์ตูนหรือนวนิยายแฟนตาซี+นิยายเวทมนต์นะ!

"บราวน์บอกไปแล้ว บราวน์เป็นคนขึ้นมาเอง ทุกอย่างมันเป็นเอง"

"..."

"วาโยไม่เชื่อบราวน์อยู่แล้วล่ะนะ ขนาดบราวน์ยังไม่เชื่อเลยว่าตัวเองจะกลายเป็นหนุ่มหล่อขนาดนี้"

กูเองก็ยังไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าหมากูกลายเป็นคนแล้วจะโครตหลงตัวเองแบบนี้...

แต่ไอ้นั่นก็ใหญ่ใช่ย่อยเลยนะ น่าลองชะมัด...

"เวร นี่หัวคิดไรอยู่วะเนี้ย บ้าไปแล้ว!"

"นี่วาโย เรื่องผสมพันธ์ุน่ะบราวน์ไม่เอาตัวเมียนะ!"

"ห๊ะ!? ระ..เรื่องนั้น"

"บอกไว้ก่อนเลยเราจะไม่ผสมพันธุ์กับตัวเมียที่วาโยหาให้หรอกนะ!"

"เอ้า...ไอ้หมาบ้านี่ แล้วเวลาแกจะผสมพันธ์ุขึ้นมาแกจะไปฟัดตัวเมียที่ไหนกันห๊ะ!? แกจะไม่สืบพันธุ์มีลูกหลานรึไงกัน!?"

จู่ๆเมื่อจากเจ้าหมาตัวโตกลายมาเป็นผู้ชายสุดหล่อเอาเข้าจริงๆก็แทบจะไม่ต่างกันเลย เหมือนซะจนเจ้านี่สามารถทำให้ผมเชื่อปักใจได้เลยว่า หมาผมเป็นคนไปแล้วจริงๆ

"ไม่รู้แหละ บราวน์จะไม่ไปเสียบตัวเมียที่โยหาให้แน่ๆ"

"ไอ้หมาไร้มารยาท ใครสอนแกให้พูดแบบนี้ นี่ขนาดเป็นคนนิสัยไม่ต่างจากตอนเป็นหมาเลยนะ!"

"บราวน์ไม่สนแหละ บราวน์ไม่อยากมีลูกกับตัวเมียที่วาโยหามา"

"แล้วถ้าถึงช่วงนั้นจะไม่ลำบากหรอ? หมาที่ไหนมันก็ไปซัมติงมีลูกกันทั้งนั้น"

"เหมือนวาโยกับแฟนน่ะหรอ? แต่วาโยไม่เห็นท้องเลยนี่?"

........?

"กูเป็นผู้ชายมั่ยล่ะ!"

ผมละอ่อนใจเพลียจิตกับไอ้หมาบ้านี่จริงๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นคนแล้วจะเหมือนตอนเป็นหมาที่เถียงฉอดๆแบบนี้ เหมือนจนผมเชื่อแล้วว่าไอ้คนตรงหน้าคือหมาผมจริงๆ 

"ร้อนจัง"

"อะไรอีก แอร์นี่ก็เปิดตํ่าแล้วนะ"

"อืม ก็นะ..ตัวบราวน์น่ะช่วงนี้แปลกๆด้วยล่ะก่อนที่จะเป็นคนมันก็ไม่หายเลย"

"คงไม่สบายรึเปล่า ควรกินยานะ"

ผมมองเจ้าคนตัวโตที่ตอนนี้แต่งตัวใส่เสื้อผ้าเสร็จสับ ผมเองก็ได้แต่สำรวจร่างกายของอีกคนซํ้าไปมาเพื่อความแน่ใจ แต่ยิ่งมองก็ยิ่งมั่นใจว่าคนตรงหน้าคือเคยเป็นหมาของผมมาก่อนจริงๆ

"บราวน์กินอิ่มแล้วสินะ เดี๋ยวฉันไปเก็บจานล้างก่อนนะ"

".."

.

.

.

ผมเดินหายเข้ามาในครัวทันทีก่อนที่จะเก็บจานล้างไปเรื่อยๆ จนกระทั่งแผ่นหลังเริ่มอุ่นขึ้นมาซะดื้อๆแล้วจู่ๆก็มือวงแขนแกร่งโอบกอดเอวเอาไว้ พร้อมกับใบหน้าอีกคนที่ใช้คางเกยไหล่ผมไว้

"บะ..บราวน์ จะทำอะไร?"

"ขออ้อนหน่อยสิวาโย ถึงเราเป็นคนแล้ว..แต่เราก็อยากอ้อนว่าโยเหมือนตอนเป็นหมาด้วย"

"ไม่ชินเลยแหะ ฉันน่ะทำตัวไม่ถูกแล้วนะ"

"วาโยก็ทำเหมือนเดิมสิ ลูบหัวบราวน์ เล่นกับบราวน์ แล้วก็ร้องเพลงให้ฟังไง บราวน์ชอบนะ"

อ่า เจ้านี่มันคือบราวน์จริงๆด้วย นิสัยขี้อ้อนเป็นหลักแบบนี้ไม่พ้นเจ้าบราวน์จริงๆ

ลมหายใจของอีกฝ่ายทำเอาผมใจสั่นระรัว หัวใจเต้นตึกตักไม่ดป็นจังหวะ ถ้าบอกว่าถึงบราวน์จะกลายเป็นคนแต่ผมก็ไม่ชินเหมือนตอนที่เป็นหมา แต่พอมากลายเป็นคนตอนนี้ก็ทำเอาไปไม่เป็นเลยด้วยซํ้า

"วาโย บราวน์รู้แล้วล่ะ...วาโยอ่ะไม่ต้องหาตัวเมียให้เราไปผสมพันธุ์ด้วนแล้วนนะ"

ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งแบบนี้หมายความว่าไงกัน? จะยอมไม่ผสมพันธุ์รึไง

"ถามครั้งสุดท้าย จริงจังเลยนะ..ถ้าเกิดอยากขึ้นมาฉันไม่วิ่งหาตัวเมียให้นะ บอกไว้ก่อน"

"บราวน์ก็ไม่ได้ให้หาสักหน่อย ในเมื่อมีแล้ว"

"อะไรคือมีแล้ว?"

"เข้าใจอะไรยากจัง ก็บราวน์หมายถึงมีวาโยเป็นตัวเมียให้แล้วไงละ"

อ๋อ...แบบนี้ก็ดีดิ จะได้ไม่ต้องหาตัวเมียให้ไอ้หมานี่มัน

'ดีกะผีบ้านไหนกันละ!!!'

"อะ..ไอ้บราวน์! หมายความว่าไง!?"

"ก็วาโยไงที่บราวน์จะผสมพันธุ์ด้วยละน้าาาา..."

"ห๊าาา! นี่เล่นตลกอะไรอยู่ จะบ้าหรอ!?"

"อ่า...เปล่าตลกนะ อีกอย่างตอนนี้เหมือนจะอยากแล้วล่ะ วาโย...มาเป็น'ตัวเมีย'ให้บราวน์หน่อยนะ^^"

"!!!?"

.

.

.

.

​ติดตามตอนต่อไป

** **

​เฮลโล่วววว ไรท์กลับมาแย้วววว นี่หายไปนานเลยใช่มั้ย แหะๆ สารภาพเลยแล้วกันว่ายุ่งกับเรื่องเรียนสุดๆ+ขี้เกียจ อย่าว่ากันเลยน้าารีดที่รัก 

หลังจากนี้ก็ปิดเทอมของไรท์แล้ว ไรท์ก็จะแต่งต่อให้จบเลยนะคะ ฝากติดตามและให้กำลังใจกันด้วยนะในเรื่องหน้าที่จะมีผลงานใหม่ตามมาเร็วๆนี้

ปล.ตอนนี้เป็นยังไงบ้างอ่ะ เม้นบอกกันแหน่เด้อออ อยากได้กำลังใจที่ซู๊ดดด เม้นบอกกันได้นะ^^

•ตอนหน้าเรามาลุ้นไปพร้อมกันระหว่างวาโยกับเจ้าบราวน์ จะได้ผสมพันธุ์กันหรือไม่!??? 

ฝากติดตามตอนสุดท้ายกันด้วยน้าาาาาา^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น