KO.R

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 23 บทลงโทษ

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 บทลงโทษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2561 12:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 บทลงโทษ
แบบอักษร

ตอนที่ 23

บทลงโทษ


หลังจากที่ติวเสร็จตามคำแนะนำของอาจารย์แล้ว เขากลับพบว่าเขาไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย..


พุทเดินผ่านสนามบาสมาแบบเงียบๆ ก้มหน้าไม่สบตากับใคร 

แต่ก็ต้องมาหยุดที่กลางสนาม มองดูท้องฟ้าที่กำลังจะหมดแสง

เมฆหนาเริ่มบดบังแสงตะวัน ฝูงนกบินผ่านหัวไปอย่างไม่แยแส

ช่างเป็นช่วงเวลาที่เงียบ และโดดเดี่ยว..


พุทไม่รู้เหมือนกัน ว่า จะรู้สึกกับตัวเองแบบไหน..

ตัวเขามันผิดบาป..

จะให้โกรธคนที่พูดถึง แบบเสียๆหายๆก็ไม่ได้ 

เพราะก็เกือบ ...ทำลายชีวิตใครหลายคน... ไปจริงๆ

ช่างเลือดเย็น และชั่วช้าสุดหาที่เปรียบไม่ได้..!!

และเปลี่ยนไปมากจริงๆ...


พุทได้แต่ถอนหายใจออก ให้ความเหนื่อยมันหายไป

แต่ความชั่วความเลวมันก็ไม่หมดไปซะที...


ยิ่งเดินมาถึงชั้นสองพุทผ่านระเบียงที่เต็มไปด้วยนักศึกษารุ่นพี่ที่สนิทสนม 

ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองน่ารังเกียจมากขึ้นไปอีก.. 


ไม่มีใครทักทาย พูดถึง หรือแม้กระทั่งสบตา 

ท่าทีเย็นชาของทุกคน ฃ

ยิ่งทำให้ไร้ตัวตน ไม่เหลือสิ้นกระทั่งวิญญาณ 

เหมือนได้ตายไปแล้ว แม้จะยังหายใจอยู่ก็ตาม... 



ณ ห้องพุท-แมน-มาย


“ไอ่มายด์ เร็ว ไปแดกข้าว กูหิว”

“แปปนึง กูหาเสื้อผ้าเปลี่ยนก่อน”

แมนที่กำลังยืนท้าวประตูรอ ทำหน้าหงุดหงิด เพราะหิวจนท้องร้อง เพื่อนยากก็เปลี่ยนเสื้อผ้านานเหลือเกิน...



“เหี้ยย แมนนน....”

ด้วยความคิดถึง 

พอพุทเดินมาถึง เห็นแมนอยู่หน้าประตูห้อง ก็เลยเรียกขึ้นด้วยความคุ้นเคย

หลังจากที่ได้ยินเสียงเรียก แมนหันกลับมามองที่พุทอย่างไม่เป็นมิตร จนพุทตกใจกับการเปลี่ยนไปของเพื่อน..


“มึง ไม่ใช่เพื่อนกู”

“ไปหาห้องอื่นอยู่ได้เลย”


แมนชี้ไปที่ระเบียงทางเดิน พุทรีบหันมองตามพบว่า


..กระเป๋าเป้... ของตัวเองวางหมอบอยู่


ถึงกับอึ้ง จนพูดไม่ออก  

"ไป!!!"

เสียงแมนตวาดดังขึ้น สีหน้าของไอ่แมนมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว... 



จนมายที่ตะกุกตะกักอยู่ในห้อง ถึงกับผึ่งหู 

และวิ่งร้อยเมตรออกมาหน้าห้อง...


พุทเริ่มรู้สึก

พุทมองหน้าอย่างเอาเรื่อง กำหมัดแน่น..

ไม่ต่างจากแมนที่พร้อมจะพุ่งชน..


“เห้ยย พวกมึงจะทำอะไรกัน”


มายวิ่งเข้ามากั้นตรงกลางระหว่างทั้งสอง จนพุทอึ้งว่าทำไมมายถึงได้กล้า ทั้งที่แต่ก่อนยัง

ดูไม่ประสีประสา


“ถ้าพวกมึงจะต่อยกัน ต้องต่อยกูให้ตายไปก่อน”

“ปังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!”


พุทฟาดกองชีทและหนังสือของเชที่ถือมาด้วยใส่ประตูห้องจนปลิวว่อน..

“แมร่งงงงเอ้ยยยยยยยยยยย”


เขาตะโกนลั่นจนคนทั้ง Floor หันมาดู อีกทั้งด้านล่างที่วิ่งออกมาหน้าอาคาร ดูว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น


“กูมันเหี้ยเอง”

“เดี๋ยวกูจะย้ายออกเอง”

พุทพูดพร้อมกระชากกระเป๋าเป้ของตัวเองมาถือไว้ พร้อมกับหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

แมนหันไปเห็นหนังสือที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น

‘ANATOMY2’


มันเป็นหัวข้อที่เขาตั้งใจเรียนในห้อง เพื่อจดแลคเช่อร์ไว้ให้พุท หลังจากที่ติดต่อพุทไม่ได้เลย ด้วยความที่กลัวว่าเพื่อนจะเรียนไม่ทัน แต่พอได้รู้ว่า ข่าวร้ายของพุทและแทน จากคนอื่น เขาก็รู้สึกแย่ขึ้นมา จนเตรียมจะเผามันทิ้ง...

“เดี๋ยว........!!!”


แมนวิ่งเข้ามากระชากคอพุท และล็อคมันไว้ในวงแขน พร้อมกับลากตัวเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว...

“เหี้ยยยแมนนน ปล่อยกู”


“ทำเหี้ยไรเนี่ย”

แมนลากพุทเข้ามาถึงในห้องน้ำก็จัดการถีบ

พุทจนล้มเข้าไปกองในห้องอาบน้ำห้องหนึ่ง

พุทรู้สึกเจ็บมาก จนลุกไมไหว 



แมนดึงสายฝักบัวและเปิดน้ำแรงสูง สาดลงไปที่ตัวพุท...

สาดล้างคราบสกปรกที่อยู่ในใจออก... ให้มันสะอาด


"เห้ยย ไอ่แมน"

มายตกตะลึงในสิ่งที่แมนทำจนต้องร้องทัก 


“ไอ่เหี้ยย แมนนน กูลุกได้เมื่อไหร่นะมึงง”

พุทตะโกนลั่น


“มึงจะเลิกบ้า.....ได้รึยังงงงงง!!”

แมนไม่หยุดทำ ยังฉีดน้ำใส่พุทต่อ พร้อมทั้งตะโกนด่าด้วยความโมโห


“ไอ่พุททท”

สิ้นเสียงตะโกนของแมน ทำให้พุทหยุดคลั่ง ก้มหน้าทบทวนเรื่องต่างๆอยู่เงียบๆ...


เมื่อเห็นเขานิ่งลง แมนจึงหยุดทำ...



ห้องน้ำที่กำลังไร้ซึ่งผู้คน ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบแสนหน่วงหัวใจ 


เพื่อนทั้งสามที่อยู่ในสภาพสับสนต่างก็เริ่ม ใจเย็นลง กันทุกคน

“กูขอโทษ”

พุทเอ่ยขึ้นเบาๆ


ความอ่อนแอถูกเผยออกมาผ่านดวงตา 

มันเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ และความเหนื่อยล้า



“มึงแม่งยังเห็นกูเป็นเพื่อน อยู่ป่าววะ”

แมนพูดบางอย่าง ที่อยากพูดมานาน



ปล่อยร่างลงนั่ง ไม่ไกลจากพุท

มันเป็นเสียงที่พุทลืม ลืมที่จะฟัง... ลืมที่จะฟัง มาโดยตลอด...

และมองไม่เห็นความสำคัญเลย ในเวลาที่ขับขัน..

ดวงตาแดงก่ำ ซ่อนน้ำตาไว้ในหยดน้ำจากผมที่ไหลรดลงมาที่แก้ม..



“กูขอโทษวะแมน”

ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมา แมนก็เริ่มเห็นสีแดงก่ำที่คั่งอยู่รอบๆนัยต์ตาดำ..

เขาถึงกับวิ่งเข้าไปกอดเพื่อนที่หายไปนานหลายวัน

ด้วยความคิดคิดถึง ความน้อยใจ และความรักที่ไม่ปรุงแต่ง..


ไม่นานนัก มายก็วิ่งเข้ามากอดเพื่อนที่กำลังถูกปลอบโยนให้หายจากจากความโศกเศร้า



ในช่วงเวลาที่พุทหายไป ช่วงเวลาเหล่านั้น...

ทั้งแมนและมายต่างก็ร้อนใจ ติดต่อพุททุกทาง เท่าที่จะทำได้ 

ออกตามหาพุททุกที่เท่าที่จะหาได้...

จากที่เคยโดดเรียนประจำ ก็เข้าเรียน


เพื่ออะไรหนะหรอ


เพื่อเข้าไปฟังและจดๆตามประสาคนโง่

เอาไว้ให้พุทได้อ่าน.. ตอนกลับมาไง


“ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา”

มือของแมน เลื่อนไปเปิดน้ำจากฝักบัว ให้ไหลลงมาดังๆ

ให้มันกลบเสียงร้องไห้ของพวกเขาเอง เพียงเพราะเหตุผลที่ว่า

‘ผู้ชายไม่ควรร้องไห้ ให้ใครเห็น’




บางครั้งเสียงที่เราไม่ได้ยิน อาจเป็นเสียงของคนที่รักเราที่สุด

นอนหลับฝันดีนะครับ

#KO.R

....................................................................................................................................................................................

ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่อง ผัวเด็กจอมโหด 18+ by KO.R นะครับ ยากหน่อยนะพุท พ่อเลือดร้อน ก่อเรื่องไว้มากมาย จะกลับมาอยู่แบบหน้าตาเฉย มันก็คงไม่ได้หรอก ช่วยเป็นกำลังใจให้พุทด้วยนะครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น