sadalone

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15 งั้นเราไปหางานกัน!

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 งั้นเราไปหางานกัน!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2561 17:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 งั้นเราไปหางานกัน!
แบบอักษร

วันรุ่งขึ้นเมื่อผมออกจากดันเจี้ยนพิศวงก็พบว่าเด็กสาวที่พาหนีมากำลังเตรียมตัวออกไปข้างนอก

ผมขยี้ตาสองสามที

“เช้านี้พี่อยากกินอะไรคะ?” เมื่อเห็นว่าผมตื่น หัวหน้าห้องหันมาถามใต้ตาของเธอคล้ำเล็กน้อยเหมือนคนนอนไม่พอ

“ออกไปซื้อข้าวเหรอ รอแป๊บไปด้วย” ผมรีบลุก

“พี่นอนต่อเถอะเดี๋ยวฉันไปซื้อมาให้เอง”

“ไม่ง่วงแล้ว รอก่อน”

พูดจบผมก็เข้าห้องน้ำจัดการล้างหน้าแปรงฟัน

เมื่อลงมาก็ทักทายป้าเจ้าของบ้านอย่างอัธยาศัยดี

อาจเป็นเพราะว่าเกรซเฮ้าส์ที่พักใกล้กับตลาดและเป็นแหล่งชุมชนตามข้างทางจึงมีรถเข็นขายของมากมาย

หัวหน้าห้องมองเด็กนักเรียนหญิงที่กำลังซื้อข้าวเหนียวหมูย่างจากนั้นก้มมองชุดไปรเวทที่ตัวเองใส่ด้วยสีหน้าสลด

“อยากกลับไปเรียนแล้วไง?” ผมถาม

“...” หัวหน้าห้องเหมือนคิดเล็กน้อยก่อนตอบ “อยากเรียน แต่ไม่อยากกลับไป”

ผมพยักหน้าส่งๆ อ๊ะ ปาท่องโก๋นี่นา ผมเลียริมฝีปาก “ฉันจะไปซื้อหน่อย”

“ไม่เอาค่ะ ไม่ดีต่อสุขภาพ” หัวหน้าห้องดึงมือผมไว้

“น่า.. ดูสิเขาเพิ่งเปลี่ยนน้ำมันใหม่ใสแจ๋วขนาดนี้ไม่เป็นไรแน่นอน”

หลังจากเดทช่วงเช้าตามภาษาคนรัก ฮ่ะ? ข้องใจ? ก็ได้.. ยังไม่ใช่คนรัก เดทตามภาษาคนจีบกันเสร็จแล้วก็นำอาหารทั้งหมดไปกินบนห้อง

ระหว่างกำลังกินหัวหน้าห้องก็เอ่ยขึ้นมา “ฉันว่าจะไปหางานทำ ตั้งแต่มาก็ใช้เงินพี่ตลอด.. รู้แบบนี้ฉันน่าจะถอนเงินออกมาตอนที่อยู่สนามบิน”

“ถ้าอยากใช้เงินในบัตรแค่ทำแบบนี้...”

ผมสอนวิธีฟอกเงิน เอ๊ย.. วิธีลบร่องรอยการดำเนินบัญชีให้หัวหน้าห้องไป

หัวหน้าห้องดีใจได้พักเดียวก็ห่อเหี่ยวอีก เธอพูดว่า “ถึงอย่างนั้นฉันก็มีเงินแค่แสนกว่าบาท เมื่อใช้หมดก็ต้องไปทำงานอยู่ดี รีบหางานให้ได้ตอนยังมีเงินอยู่น่าจะดีกว่า พี่ว่าไหมคะ”

ไม่ครับ ลูกพี่คนนี้ไม่อยากให้คุณน้องไปลำบากทำงานเลยครับ อยากให้นอนเลยเฉยๆ อยู่ห้องทั้งวันเลยล่ะครับ

ผมหัวเราะเล็กน้อยก่อนเอ่ย “ฉันมีทางที่ดีกว่า”

“?” (หัวหน้าห้อง)

“แค่เธอยอมมาคบกับฉัน รับรองมีกินมีใช้ไปทั้งชาติ” ผมพูดติดตลก

“ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะคะ!” หัวหน้าห้องพ่นลมหายใจฟึดฟัดด้วยหน้าแดงๆ

“ฉันไม่ได้ล้อเล่น!” ผมสลัดคราบชายเจ้าสำราญออกและมองตาหัวหน้าห้องอย่างจริงจัง “ฉันบอกแล้วไงว่าปัญหาของเธอฉันจะแบกไว้ให้เอง ผ่อนคลายเถอะ”

“...” หัวหน้าห้องหลุบตาลงก่อนเอ่ย “พี่ดีกับฉันขนาดนี้.. ฉันกลับไม่สามารถตอบรับพี่ได้”

คำพูดของเธอทำให้ผมเจ็บเล็กน้อย หากแปลอีกความหมายคือ ต่อให้ผมทำดีขนาดไหนเธอก็ไม่รักผมยังไงล่ะ!

หัวหน้าห้องพูดต่อด้วยท่าทีเขินอาย “แต่.. ฉันอาจช่วยพี่ได้ในบางเรื่อง..”

ผมเลิกคิ้วมองเธอ

“คือ.. คือ.. หากพี่ต้องการฉันสามารถใช้มือช่วยพี่ได้นะ! อุ๊บ!” หัวหน้าห้องรีบไปหน่อยจนกัดลิ้นตัวเอง หน้าตาเธอดูเจ็บปวดมาก

ผมหัวเราะเบาๆ ยัยเด็กนี่คิดอะไรอยู่? ไร้เดียงสาเกินไป!

“เจ็บจัง.. หัวเราะทำไมคะ!” หัวหน้าห้องมองมาอย่างขุ่นเคืองพลางบ่นงึมงำ “อุตส่าห์รวบรวมความกล้าพูดออกไปแท้ๆ เชียว”

“ไม่ต้องห่วงหากฉันจะกินเธอรับรองว่าเธอหนีไม่รอดแน่” ผมยิ้ม

หัวหน้าห้องทำหน้าตายมองผมอย่างผิดหวังก่อนพูดเสียงเรียบ “ก็คิดไว้อยู่แล้ว..”

เฮ้ๆ ทำไมมองผมอย่างงั้นล่ะ ไม่ได้จะกินจริงๆ สักหน่อย

อันที่จริงจะมาโทษผมไม่ได้นะ เธอก็รู้อยู่แล้วว่าสุรเชษฐ์ชื่อเสียงแย่แค่ไหนยังกล้ามากับผม ไม่ใช่เตรียมใจมาแล้วหรือไง?

“ช่างเถอะค่ะ ฉันขอให้พี่หนีมาด้วยกันก็ควรให้ค่าตอบแทนที่เหมาะสม” พูดแบบนั้นแล้วหัวหน้าห้องก็เดินไปนอนลงบนเตียงทำหน้าเรียบเฉย

“ฮึ!” ผมหัวเราะในลำคอก่อนขึ้นไปคร่อมสาวน้อยที่นอนเป็นปลาตายอยู่บนเตียงจากนั้นค่อยๆ เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ หัวหน้าห้องมองตาผมอย่างไม่เกรงกลัว

ปากของเราใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเหลือช่องว่างเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ผมก็ลุกออกไปอย่างรวดเร็วดูดลมเข้าปากดัง ซี่~

“เลิกเล่นดีกว่า เธอก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนแบบนั้นใช่ไหม?” ผมถาม

“ใช่ค่ะ!” หัวหน้าห้องลุกขึ้นมานั่งทำท่าเหมือนชนะการเดิมพันครั้งใหญ่และยิ้มให้ผมอย่างสดใส “แต่.. ยังไงฉันก็ต้องทำงาน ฉันไม่คิดว่าพี่มีเงินมาก อีกอย่างฉันก็เกรงใจด้วย”

ผมกอดอกครุ่นคิด ไม่รู้ว่าจะอยู่ที่เมือง p นานเท่าไหร่ด้วยสิ หรือผมจะทำเครื่องประดับขายที่เมืองนี้ดี? ไม่ๆ ถึงจะเปิดหน้าร้านได้แต่คงเป็นเรื่องยากที่จะหาช่างฝีมือในเมืองท่องเที่ยวแบบนี้

เอาเถอะ ถึงยังไงงานหลักของผมก็คือการเตะก้นเหล่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยน

“งั้นเราไปหางานกัน!”

“ค่ะ!”

หาทั้งวันสุดท้ายไม่ได้งาน เพิ่งรู้วันนี้เองว่าการหางานทำมันยากเย็นขนาดนี้

ในตอนเย็นเราไปนั่งกินข้าวมันไก่ร้านข้างทาง

“ฉันคิดว่าเราควรเช่าอพาร์ทเม้นต์อยู่ จะได้ประหยัดเงิน” หัวหน้าห้องเอ่ยอย่างเป็นกังวล

ผมพยักหน้าเห็นด้วยพลางยิ้มแซว “อยู่ด้วยกันเหมือนสามีภรรยาน่ะเหรอ”

“ไม่ใช่ค่ะ! อยู่เหมือนพี่น้อง” หัวหน้าห้องเบือนหน้าแดงๆ หนีไป

ผมมองท่าทีน่ารักของหัวหน้าห้องอย่างพึงพอใจ ดูเหมือนความเครียดของเธอจะเบาบางลงบ้างแล้ว

...

ณ บ้านของวนิภา รถซูเปอร์คาร์สีแดงวิ่งมาจอด คนที่ลงมาอายุราว 25 ปี ปากแหลมตาตี่ ดูก็รู้ว่าเป็นลูกคนรวยที่ถูกตามใจ

เขาเดินเข้าไปห้องรับแขกอย่างวางมาด ก่อนพูด “พวกแกนี่ยังไงแค่เด็กผู้หญิงคนเดียวยังควบคุมไม่ได้ แต่ไม่ต้องห่วงฉันสั่งคนไปตามหาแล้ว อีกสองสามวันได้เจอตัวแน่!”

แน่นอนแล้วว่าชายคนนี้มาเพื่อดูถูกดูแคลน

ที่ห้องรับแขกตอนนี้นอกจากพ่อและแม่ของวนิภาแล้วยังมีลูกพี่ลูกน้องของเธอที่ชื่อไนท์ นอกจากจะหน้าตาดีแล้วเขายังเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัท VP jewelry หรือก็คือบริษัทของครอบครัววนิภา เขาคนนี้ที่เคยไปรับวนิภาที่หน้าร้าน Wc'

“เรื่องวนิภาพวกเราจัดการเองได้ ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคนนอกอย่างคุณ!” ไนท์เอ่ยอย่างดุดัน

ชายปากแหลมหัวเราะลั่น

“คนนอก? แกพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก ฉันซึ่งเป็นคู่หมั้นไม่น่าจะใช่คนนอกนะ จริงไหมครับคุณพ่อตา” น้ำเสียงที่พูดไม่มีความเคารพแม้แต่น้อย เมื่อเห็นว่าพ่อตาในอนาคตไม่โต้ตอบชายปากแหลมจึงหัวเราะก่อนเดินออกไป “เอาเป็นว่าเรื่องวนิภาฉันจะจัดการเอง พวกแกนอนรออย่างสบายใจได้ รับรองฉันจะทำให้เธอเชื่องยิ่งกว่าลูกแมว ฮ่าๆ ๆ ๆ”

คนออกไปแล้ว คุณผู้หญิงหน้าซีดเอ่ยอย่างรับไม่ได้ “คุณจะให้ลูกเราแต่งกับคนคนนี้จริงๆ เหรอคะ?”

“คุณอาช่วยทบทวนอีกรอบด้วยเถอะครับ” ไนท์เสริม

ชีวิตความเป็นอยู่ของพนักงานหลายร้อยชีวิตคนกับความสุขของลูกสาว หากเป็นคนปกติก็เลือกได้ไม่ยาก! แต่เขา.. กว่าที่เขาจะสร้างทุกอย่างให้มีได้อย่างวันนี้ ต้องเสียเลือดเสียเนื้อไปเท่าไหร่!

เขาเอ่ยอย่างไม่ยอมประนีประนอม “เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ไม่ต้องพูดอีก!”

...

ตัวผมที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวกำลังจะออกไปข้างนอกอีกครั้งหลังจากกลับมาส่งหัวหน้าห้องที่เกรซเฮ้าส์

“พี่จะไปไหนคะ” หัวหน้าห้องถาม

“...” ผมลังเลก่อนโกหกไป “ไปเดินเล่นหน่อย”

“ฉันไปด้วย!”

“ไม่ได้มันดึกแล้ว”

“ยังไม่ดึกเพิ่งสองทุ่มเองค่ะ”

“ถึงอย่างนั้นก็ไปไม่ได้”

“ทำไมคะ?”

“เอ่อ..”

บ้าเอ๊ย ยัยเด็กบ้าจะกัดไม่ปล่อยเลยใช่ไหม! ได้!

“ฉันจะออกไปล่าเหยื่อ เธอจึงไปไม่ได้ โอเคนะ?”

“...” หัวหน้าห้องเงียบไปพักหนึ่งก่อนเอ่ย “พี่.. พี่ไม่ต้องหาเงินด้วยวิธีนี้ เรายังมีเงินอยู่เป็นแสนอย่างน้อยก็อยู่ได้อีกหลายเดือน ระหว่างนั้นค่อยๆ หางานไปก็ได้นี่คะ”

หัวหน้าห้องคิดว่าผมจะไปหลอกเงินชาวบ้านเขา? บ้าไปแล้ว ผมรีบอธิบาย “ไม่ใช่ ฉันจะออกไปเที่ยวผู้หญิงทีนี้เข้าใจแล้วนะ ล็อกห้องให้ดีด้วย ไปล่ะ”

พูดจบผมก็ออกไปทันที จะอย่างไรผมก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนคืนแรกทนได้คืนนี้ผมอาจจะทนไม่ได้! ก่อนหน้านั้นผมจะต้องไปหาที่ระบาย!

การให้หัวหน้าห้องใช้มือ.. นั่นไม่ใช่การทำให้ผมสงบลงอย่างสิ้นเชิง! มันจะยิ่งปลุกความดิบเถื่อนในตัวผมขึ้นมาน่ะสิ!

ไม่นานโทรศัพท์ที่ซื้อใหม่ของผมก็มีเสียงข้อความเข้า เป็นข้อความแบบ sms

ผมเปิดโทรศัพท์รุ่นราคาถูกดูข้อความ เอิ่ม... จริงๆ อยากซื้อเครื่องแพงๆ แต่หัวหน้าห้องบอกให้ประหยัดเราจึงซื้อโทรศัพท์เครื่องละพันกว่าบาทมาสองเครื่องพร้อมกับซิมแบบเติมเงิน

sms : พี่จะกลับกี่โมงคะ

ผมส่งกลับไปบอกว่าไม่ต้องรอให้นอนไปได้เลย

เอาล่ะ! มาดูกันว่าหน้าตาของสุรเชษฐ์จะช่วยให้ผมได้สาวคืนนี้หรือไม่!


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น