ข้าวปั้นเเซลม่อน

ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่ทั้งชีวิต และจิตวิญญาณของมึงทั้งหมดนั้นเป็นของกู ใครกันที่ลากมึงออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า ใครกันที่ดูแล และจ่ายค่ารักษายามมึงไม่สบาย แค่อ้าขาให้กูกว้างๆอย่ามาสำออยบอกว่าทำไม่ได้ สึนะ!

กรงนกตอนที่90:เปิดใจ

ชื่อตอน : กรงนกตอนที่90:เปิดใจ

คำค้น : กรงนก,ฉ20+,ดราม่า,โหดเหี้ยม,โลกสวยกดออกครับ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2563 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงนกตอนที่90:เปิดใจ
แบบอักษร



สี่วันต่อมา..

ตลอดเวลาที่อยุ่ร่วมกับอาราตะและแฝดอีกสองคน สึนะไม่แม้แต่จะพูดกับใคร เขาปล่อยเวลาไปกับการจ้องมองทิวทัศน์ภายนอกผ่านหน้าต่างบานใส เลือกที่จะปิดปากเงียบและไม่คิดจะปฏิสัมพันธ์อะไรกับใครจนถึงตอนนี้ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน จนคนที่ร้อนใจอย่างอาราตะทนไม่ไหวเสียเอง

และโชคดีที่วันนี้ไม่มีเด็กๆอยุ่ที่บ้าน เพราะบอดี้การ์ดคนสนิทของเขาพาไปเที่ยวข้างนอกกันหมดแล้ว

“จะเงียบแบบนี้อีกนานมั้ยสึนะ จะโกรธอะไรฉันนักหนา สี่วันที่ผ่านมาฉันพิสูจตัวเองให้นายเห็นไม่พออีกเหรอ?"

อาราตะเอ่ยถาม เขาพยายามข่มอารมณ์ของตนเอาไว้ แต่สึนะก็ทำเพียงเงียบและไม่แม้แต่จะหันมาคุยกัน

“ฉันทำดีกับนายขนาดนี้ ดูแลสึบารุให้ขนาดนี้ ทำไมถึงยังไม่ลดอคติบ้าๆนั่นอีก บอกฉันมาสิ.. ฉันจะตามใจนายเอง"

“งั้นพาผมกลับบ้านสิ ปล่อยผมกับสึบารุกลับไปแล้วเราก็อย่ามาเจอะเจอกันอีก.."

ความดีแค่สี่วันเหรอจะทดแทนสิ่งที่ทำกับสึนะมาทั้งชีวิตได้ คนตัวเล็กเลือกที่จะจบทุกอย่าง และต่างคนต่างไป

“ไม่!! ฉันไม่ปล่อยนายไปอีกแล้ว!"

“แล้วคุณจะขังผมกับลูกไว้แบบนี้เหรอ! ทำดีบ้าบออะไร! ในเมื่อคุณก็ยังร้ายใส่กันแบบนี้!!"

สึนะตวาดกลับ เขาต้องทนอยุ่กับความอึดอัดนี่ไปถึงเมื่อไหร่? จะออกไปไหนก็ไม่ได้ จะติดต่อใครก็ไม่ได้ มันไม่ต่างจากการถูกขังไว้สักนิด ป่านนี้พี่นัตสึคงตามหาเขาให้วุ่นแล้ว

“ก็นายเอาแต่เงียบแบบนี้เองสึนะ! หัดทำตัวให้เหมือนคนอื่นบ้างสิวะ! เลอากับเลโอะอยากจะเล่นด้วย แต่นายก็เอาแต่เมินลูกไม่ใช่รึไง!"

“พวกมันไม่ใช่ลูกผม! เลิกยัดเยียดให้ผมเป็นแม่พวกมันได้แล้ว!!"

เพี้ยะ!!

เสียงตบดังฉาดใหญ่ สึนะหน้าหันไปตามแรงตบ แต่ก็ยอมที่จะนิ่ง เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เหนื่อยพอแล้วกับการต้องทนรับอารมณ์ร้ายๆของชายคนนี้

“แต่เด็กต้องการแม่.."

“ไม่.. ฮึก ผมไม่อยากได้พวกมันเป็นลูก ได้ยินมั้ยว่าผมไม่ต้องการ!!"

สิ้นคำ หมอนใบเล็กก็ขว้างใส่หน้าอาราตะเต็มแรง คนตัวสูงจ้องสึนะเขม็ง ก่อนจะเข้ามาประชิดแล้วกระชากผมจนสึนะหน้าแหงนไปตามแรงดึง

“งั้นกูคงต้องระลึกความหลังกับมึง. ให้มึงรุ้ว่ามึงเป็นเมียกู กูจะเอาจนกว่ามึงจะท้องดีมั้ย? ท้องน้องๆให้กับเลอาและเลโอะ แล้วทีนี้มึงจะปฏิเสธไม่ได้อีกว่ามึงเป็นแม่ของพวกเขา"

สิ้นคำ สึนะก็ส่ายหน้าพัลวันผลักคนตรงหน้าออกสุดแรงก่อนจะลุกขึ้นวิ่งหนีลงจากเตียง

เอวบางถูกรวบเอาไว้ได้ทันก่อนจะถูกเหวี่ยงลงเตียงอีกครั้ง

คนตัวเล็กจุกอักเพราะเเรงกระแทก ใบหน้าหวานถูกจับล็อกก่อนที่อาราตะจะก้มลงมาจูบ รสจูบที่ปนมากับเลือดช่างดุดันและรุนเเรง อาราตะตะโบมจูมดูดดันลิ้นจนร่างเล็กหายใจไม่ทัน ดวงตากลมแดงกล่ำ

น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาอีกครั้ง เขาต้องทำยังไง ให้อาราตะปล่อยเขาไปเสียที

“เลิกดื้อกับกูได้แล้วสึนะ มึงโตเป็นผุ้ใหญ่แล้ว หัดคิดเองซะบ้างว่าควรจะทำตัวยังไงกับกู ไม่ใช่มาพยศใส่กันแบบนี้"

อาราตะผละจูบ จ้องตากันเนิ่นนานจนเป็นสึนะเสียเองที่ต้องหลบตาคนด้านบน

“กูพูดดีด้วยมึงก็ยังดื้อ พอกูใช้กำลังมึงก็ร้องไห้แบบนี้ ถ้าไม่เปิดใจคุยกันเมื่อไหร่เราจะเข้าใจกันสักทีวะ"

“........."

“โตๆกันแล้ว หัดคิดถึงลูกบ้าง กูเองก็พยายามในส่วนของกู กูพยายามทำงานเก็บเงินเลี้ยงดูครอบครัว อยากให้ลูกมีความสุข มีครอบครัวเหมือนคนอื่นเขา มึงไม่สงสารลูกเหรอวะสึนะ ที่ต้องทะเลาะกันแบบนี้ไม่อายลูกมันบ้างเหรอวะ เปิดใจสักนิดได้มั้ย เลอากับเลโอะน่ะ พอรุ้ว่ามีมึงเป็นแม่ พวกเขาดีใจมากเลยนะ แต่พอมึงเย็นชาใส่ แฝดสองคนนั่นก็แอบไปร้องไห้เงียบๆ พยายามฝืนยิ้มต่อหน้ากูทุกครั้งที่กูไปปลอบ... ”

“......."

ทุกอย่างตกอยุ่ในความเงียบอีกครั้ง อาราตะก้มลงจูบหน้าผากเนียนแผ่วเบา มือหนาไล้ไปตามพวงแก้มที่แดงช้ำเพราะฝีมือของเขาอย่างปลอบประโลม เขารุ้ว่าตัวเองเร่งรัดบังคับสึนะเกินไป แต่ถ้ายังปล่อยให้มันอึมครึมแบบนี้ก็ไม่รุ้เมื่อไหร่จะเข้าใจกัน

สึนะทำเพียงแค่เงียบไม่ยอมบอกอะไรกับเขา แล้วแบบนี้เขาจะเข้าใจได้ยังไงว่าสึนะกำลังคิดอะไรอยุ่

“ให้โอกาศกูได้มั้ยสึนะ..?"

“อึก.. อย่า.. อ้ะ! อาราตะ..ซัง"

คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก เมื่อมือหนาที่รวบกอดเขาไว้จู่ๆก็ล้วงเข้าไปในเสื้อ คว้ายอดอกสีหวานแล้วบีบเคล้นจนมันแข็งเป็นไต

ใบหน้าหวานถูกดึงให้มารับจูบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับเป็นจูบแสนหวาน เคล้าคลึงบดเบียดกันเบาๆ

ชายหนุ่มผละจากจูบสบตาคนตัวเล็กนิ่ง ดวงตาที่เอ่อไปด้วยน้ำใสๆของอีกคนทำให้อาราตะเผลอใจอ่อนยวบ

มือหนาจัดการถอดเสื้อผ้าเด็กหนุ่มออกอย่างรวดเร็ว ร่างเปลือยเปล่าของอีกคนที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานส่งผลให้แกนกลางใต้กางเกงป่องนูนขึ้นทันตา

“อะ.. คุณจะทำอะไร อื้อออ!"

สึนะครางเสียงหลงเมื่ออาราตะจับเขานอนคว่ำ ยกสะโพกเนียนขึ้นสูงก่อนจะบังคับให้คนตัวเล็กแยกขาออกจนเผยให้เห็นช่องทางสีหวานที่กลับคืนสภาพดีแล้ว

ใบหน้าคมซุกลงกลางรอยแยกของสะโพกอวบ ลิ้นร้อนแตะลงบนรูจีบสีสวยจนคนถูกเลีย ตัวอ่อนระทวยเพราะความวาบหวาม

ร่างบางสั่นสะท้านเปล่งเสียงคราง ยามลิ้นอวบเเทรกผ่านช่องทางเข้ามา

“อือออ หยะ..หยุดก่อน อะๆๆ อืนน!"

คนตัวเล็กซุกหน้าลงกับหมอน ลิ้นร้อนที่สอดใส่เข้ามาเอาแต่กระทุ้งถี่จนสึนะเริ่มมีอารมณ์

แถมมืออีกคนที่เอื้อมมารูดเอ็นน้อยของตนก็รัวเร็วจนลาวาร้อนมาจุกรวมอยุ่ที่ปลายทางแล้ว

“มะ.. ไม่ไหวแล้ว.. ฮะ อ๊าาา~"

สิ้นเสียงคราง คนตัวเล็กก็ปลดปล่อยออกมาจนหมดตัว น้ำคาวขุ่นไหลอาบมือชายหนุ่ม อาราตะจึงใช้มันมาป้ายตรงช่องทางรัก ละเลงจนฉ่ำแฉะพร้อมสอดนิ้วเข้าไปเบิกทางต่อทันที

สวบ..

“อะอาา พอ.. พอแล้ว อืมม”

ร่างบางเข่าสั่นกึก ไร้เรี่ยวแรงจนอาราตะต้องโอบเอวเด็กหนุ่มเอาไว้ไม่ให้ล้มลงไป

“อ้ะ! อ๊าาา~"

สึนะครางเสียงสะท้าน เมื่อนิ้วเรียวยาวเบียดแทรกเข้ามาในกาย ความเจ็บแปลบทำให้สึนะนิ่วหน้าก่อนจะค่อยๆคลายกลายมาเป็นเสียวแทน

“พอแล้ว.. อืออ ไม่เอานิ้วแล้ว อาา"

อาราตะยกยิ้มหลังสึนะพูดจบ ใบหน้าคมก้มลงจูบต้นคอหอม กวาดลิ้นหยอกเอินใบหูเล็ก จนชุ่มไปด้วยน้ำลาย พอฝังเขี้ยวลงบนไหล่มนแรงตอดรัดก็รัดนิ้วมือเขาเสียจนชายหนุ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป

“แฮ่กก สึนะ.. ขอได้มั้ย อาา นายกำลังทำให้ฉันแทบคลั่ง นะครับ ขอนะครับ.."

เสียงพร่าดังขึ้นข้างหู  ใบหน้าหวานแดงระเรื่อ ไม่คิดว่าตนเองจะปล่อยตัวจนมาถึงขั้นนี้ได้

ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ยังโกรธกันอยุ่เลยแท้ๆ แต่พอถูกอาราตะเล้าโลมด้วยความอ่อนโยนแบบนี้เข้า ความโกรธที่ควรมีกลับ..

“ทะ.. ทุกๆทีคุณไม่เคยขอ. อึก ไม่ใช่รึไง แล้วทำไมถึง.. อื้ออ~"

ไม่ทันพูดจบ สึนะก็สะดุ้งตัวโหยงเมื่อรุ้สึกถึงบางอย่างที่ประกบอยุ่ตรงร่องก้น มือเล็กจิกผ้าปูที่นอนเเน่นเมื่อคนบนร่างปลดกางเกงมากองไว้ที่เข่า พร้อมกับถอดเสื้อตัวใหญ่ไว้ข้างเตียง เอ็นร้อนขนาดเขื่องไถลไปมาในร่องก้นนุ่ม เสียดสีเบาๆจนคนตัวเล็กเสียววาบไปทั้งตัว

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

รูดรั้งไถดันจนแทบเกิดประกายไฟ แต่กระนั้น อาราตะก็ยังไม่ยอมสอดเข้ามาจนกว่าจะได้รับอนุญาติ ยังคงเสียดสีแกนร้อนไปตามร่องก้น เฉียดรูจีบสีสวยจนอาราตะแทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไป

“อาา ขอนะครับสึนะ ฉันขอเข้าไปในตัวนายได้มั้ย คนดี.. "

ก็อกๆๆๆ

“ป๊ะป๋าพวกเรากลับมาแล้ว!!~"

ทั้งสองชะงักกึกเมื่อเสียงเด็กน้อยทั้งสามคนตะโกนดังเข้ามา

กิจกามเลยต้องหยุดกลางคัน อาราตะรีบลุกขึ้นใส่กางเกงเเละเสื้อของตน แล้วมาช่วยใส่เสื้อให้สึนะต่อ

คนตัวสูงยิ้มเเหยก่อนจะผละจากร่างบางแล้วไปเปิดประตูให้เด็กน้อยเข้ามาข้างใน

“ป๊ะป๋าเปิดประตูช้าจังเลยฮับ”

เป็นสึบารุคนเเรกที่ประท้วงอาราตะก่อนใคร

เจ้าตัวน้อยสามคนเดินเข้ามาในห้อง สึบารุวิ่งเข้ามาหาสึนะเหมือนอย่างเคย ส่วนเลอาที่เอาแต่หลบอยุ่หลังเลโอะแบบนั้นราวกับกำลังปิดบังอะไรไว้

“แม่จ๋า.. วันนี้สึบารุมีอะไรให้แม่จ๋าด้วยล่ะ อิอิ"

เจ้าตัวน้อยบอกทำยกมือข้างนึงปิดปากยิ้มแก้มหยีอย่างน่ารัก ส่วนมืออีกข้างก็ล้วงอะไรบางอย่างจากกระเป๋ากางเกง แล้วซ่อนไว้ข้างหลัง

“อะไรเหรอครับ แม่อยากเห็นแล้วสิ"

“งั้นหลับตาก่อนฮับ ห้ามแม่จ๋าแอบดูนะ ให้สึบารุนับหนึ่งถึงสามก่อนนะ"

เจ้าลูกชายบอกมาแบบนั้น สึนะเลยยิ้มรับแล้วหลับตาลงตามคำขอ

เจ้าตัวเล็กรีบกวักมือเรียกพี่ๆมาไกล้ๆ ทั้งสามหน่อยื่นเรียงกันหน้ากระดานล้อมสึนะไว้ ในมือของแต่ละคนมีของขวัญที่อุตส่าห์เลือกมาให้สึนะในวันนี้

จะมีก็แค่เจ้าตัวที่ไม่จำไม่ได้หรอกวันนี้เป็นวันอะไร

“สึบารุจะนับแล้วนะ หนึ่ง.. สอง.. สาม.."

พรึบ

“สุขสันต์วันเกิดฮับ/ครับ/ค่ะ~"

เสียงเด็กทั้งสามดังพร้อมกันกับที่สึนะลืมตาขึ้นมา ของขวัญในห่อสีสวยถูกยื่นมาให้ตรงหน้า สึนะเผลอยิ้มให้กับเด็กน้อยทั้งสาม เขา.. ลืมแม้กระทั่งวันเกิดตัวเองซะเเล้ว

“ขอบคุณนะครับสึบารุ เลโอะแล้วก็เลอา"

สึนะเอ่ยขอบคุณหลังได้รับของขวัญมาเรียบร้อย สึบารุเชียร์ให้สึนะรีบเเกะห่อของขวัญเช่นเดียวกันกับพี่ๆทั้งสองคน

“กล่องนี้ของใครครับ?"

สึนะถามพร้อมยกกล่องของขวัญสีแดงริบบิ้นสีชมพูขึ้นมา

“ขะ.. ของเลอาค่ะ"

เด็กสาวตอบ พลางก้มหน้าไม่กล้ามองหน้าสึนะ เธอเขินอายจริงๆที่ต้องถูกเเกะห่อเป็นคนเเรก

สึนะยิ้มรับ ก่อนจะค่อยๆแกะห่อของขวัญกล่องนั้น พบว่าข้างในเป็นไหมและอุปกรณ์ถักโครเชต์นั่นเอง

“เปิดเทอมหน้า เลอากับเลโอะก็ต้องเข้าประถมใหม่แล้ว ก็..ก็เลยอยากได้ผ้าพันคอไหมพรมบ้างอะไรบ้างน่ะค่ะ"

เด็กสาวบิดไปมาแก้เขิน ใบหน้าของเลอาแดงระเรื่อยามบอกเหตุผลถึงของขวัญชิ้นนี้

ไม่ใช่เเร่อยากได้ผ้าพันคอจากสึนะ แต่เลาอาอยากให้สึนะอยุ่กับพวกเขาไปนานๆต่างหาก

“ขอบคุณนะครับ ดีใจมากเลยแล้ว..แม่.. เอ่อ "

“ม่ะม๊า ขะ..ขอเลอาเรียกง่าม่ะม๊าได้มั้ยคะ? "

เพียงแค่นั้นสึนะก็ยกยิ้มก่อนจะตอบรับคำขอนั้นของเด็กสาว

“ครับ แล้วม่ะม๊าจะถักให้แน่นอน"

ห่อต่อมาเป็นของเลโอะ เด็กหนุ่มใช้กระดาษห่อสีเขียวมรกตและริบบิ้นสีน้ำเงิน สึนะค่อยๆแกะห่อของขวัญก่อนจะพบว่าข้างในเป็นเสื้อคลุมไหล่สีขาวลายดอกบ๊วย

“เพราะไกล้ฤดูหนาวแล้ว ผมก็เลยเอาอันนี้มา แหะๆ"

เลโอะตอบพร้อมกับเกาแก้มแก้เขิน สึนะยิ้มรับก่อนจะเอ่ยของคุณเด็กชาย

สุดท้ายก็เป็นของขวัญของสึบารุ เจ้าตัวเล็กยิ้มหวานก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาดูปฏิกิริยาของสึนะ

ห่อใบเล็กสีเหลืองอ่อนและริบบิ้นสีส้มถูกแกะออก ซึ่งด้านในก็ยังมีกล่องสีครีมอีกต่อนึง

แกร่ก

สิ่งที่อยุ่ข้างในคือกิ๊ฟติดผมลายดอกบ๊วยสีชมพู สึนะยิ้มก่อนจะก้มหอมแก้มสึบารุเป็นการขอบคุณ

“ขอบคุณนะครับสึบารุ แล้วทำไมถึงมีสองอันล่ะครับ?"

สึนะถาม เพราะในกล่องมีกิ๊ฟติดผมถึงสองอัน เป็นอันเล็กกับอันใหญ่

“ก็สึบารุให้ของขวัญแม่กับน้องสองคนไงฮับ”

“น้อง..?"

“ฮับ.. น้องในนี้ไง~ "

สิ้นคำ นิ้วป้อมๆของลูกชายก็ชี้มาที่ท้องของสึนะ ทุกคนเงียบเมื่อได้ฟังคำตอบนั้น

“สึบารุ ลูกพูด..อะไร อึ่ก!"

ไม่ทันได้ถาม คนตัวเล็กก็รีบยกมือขึ้นปิดปาก ก่อนจะไอออกมาเป็นเลือดสร้างความตกใจให้ทุกคนที่อยุ่ในห้องนั้น

“พาเด็กๆออกไปก่อนเร็ว!"

“อึ่ก อ่อก แค่กๆๆๆ อ่อก!"

พรวด!!

“ฮืออ แม่จ๋า! แม่จ๋า!!"

ท่ามกลางความวุ่นวาย สึนะได้แต่สำรอกเลือดมากมายออกมา ใบหน้าหวานซีดเผือดเมื่อเห็นว่าตนกำลังจมกองเลือดเหล่านั้น

“ไปตามหมอมา เร็วๆเลย!"

สิ้นคำสั่ง เหล่าลูกน้องก็รีบออกไป สึบารุเลอาเเละเลโอะถูกบอดี้การ์ดคนสนิทของอาราตะพาออกจากห้อง สึบารุร้องไห้จ้า เด็กหนุ่มกำลังกลัว.. กลัวว่าตนจะเสียสึนะไป เช่นเดียวกับอาราตะ หัวใจเขาเต้นระส่ำเมื่อคนรักกำลังกระอักเลือดมากมายต่อหน้า อาการของสึนะกำเริบอีกครั้ง และครั้งนี้ก็อันตรายมากกว่าทุกๆที

“อย่าเป็นอะไรนะสึนะ ฉันอยุ่ตรงนี้เเล้ว.."











##### ไกล้จบละเหลืออีกแค่สามตอนนะ







ความคิดเห็น