ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

เค้าลางของพายุ

ชื่อตอน : เค้าลางของพายุ

คำค้น : นิยายวาย กำลังภายใน ย้อนยุค ฮาเร็ม ชาย แฟยตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2561 05:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เค้าลางของพายุ
แบบอักษร

"พรึ่บ..ตุบ.." 

"คุณชาย..ท่านทราบได้อย่างไร ว่าพวกข้าไม่ใช่บ่าวไพร่เรือนนี้" 

สามคนที่ก่อนหน้านี้ มาสมัครงานทั้งที่ยังมิได้ป่าวประกาศ กระโดดข้ามกำแพงเข้ามาหยุดอยู่หน้าแดนดินที่หันมาพอดี.. มีเจ้าจ๋อน้อยแยกเขี้ยวขาวอยู่บนไหล่...

หากใครเข้ามามันพร้อมที่จะขย้ำไม่ให้เหลือ

"พวกท่านเป็นคนของใคร..คงไม่มีชาวบ้านหรือบ่าวที่ไหนใส่รองเท้าเนื้อดีแบบที่ท่านใส่และตอนที่ท่านวิ่งมานั้นไม่มีเหงื่อไหลแม้แต่น้อย..อีกอย่างข้าได้กลิ่นของเลือดจางๆตลอดเวลา"

"แบบนี้นี้เองต้องขออภัยคุณชายเฟิงที่พวกข้านั่นจำต้องโกหก..พวกเราเป็นลูกน้องในพรรคเมฆอาชา..ได้รับคำสั่งให้เฝ้าดูแลเรื่องความปลอดภัยของคุณชายลู่..ตามคำสั่งของท่านหัวหน้านะขอรับ.."

สามคนโค้งเล็กน้อยแสดงถึงการขอโทษที่ล่วงเกินไป..ไม่คิดว่าคุณชายเฟิงจะตาดีและช่างสังเกตุ..

ครั้งแรกพวกเขาก็พลาดเสียแล้วหากกลับไปแบบนี้คงจะโดนท่านหัวหน้าสั่งทำโทษแน่ๆ

พรรคเมฆอาชา...ไอ้ฟ้ามันไปรู้จักคนใหญ่คนโตแบบนั้นตอนไหนกัน.

."ท่านมีอะไรพิสูจว่าเป็นคนของพรรคเมฆอาชา..เอาแบบนี้แล้วกันพรุ่งนี้ท่านเอาใบรับรองจากหัวหน้าของท่าน มาสมัครงานที่จวนข้าใหม่แล้วกัน อีกอย่างพวกท่านไม่เหมาะจะเป็นบ่าวสักนิด ข้าว่าท่านมาสมัครเป็นผู้คุ้มกันจวนจะดีกว่า"

สามคนถึงกับทำอะไรไม่ถูกมีใครที่ไหน ไล่ให้ไปขอใบรับรองมาใช้สัมครงานบ้าง..ยิ่งพรรคเมฆอาชานั่นยิ่งใหญ่อย่างมาก  ผู้คนรู้จักกันทั่ว..พวกตนต้องไปขอใบรังรองจากหัวหน้าพรรคจริงใช่ไหม

"เอ่อ~คุณชาย"

"ไม่มีข้อยกเว้น..หากไม่มีใบรับรองก็พาหัวหน้าท่านมารับรองแล้วกัน...พวกท่านไปได้แล้วพวกข้าจะพักผ่อน"

แล้วสามผู้เยี่ยมยุทธก็ยอมล่าถอยไป...แดนดินถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่..ดีนะว่ายอมง่ายๆหากต่อสู้กันจริงๆ ดูก็รู้ว่าใครที่จะต้องเลือดตกยางออก...แล้วไอ้สองแสบไปไหนวะเนี่ย...

"ไปเถอะเจ้าจ๋อ..หาที่ซุกหัวก่อนพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่" 

........ 

วันถัดมาคนที่รับหน้าที่คัดเลือกคนจึงตกเป็นของแดนดินที่มีความละเอียดมากกว่า ส่วนน่านฟ้าและสายนทีกำลังปวดหัวกับกองของมีค่ามากมายที่กองอยู่ในห้องโถงใหญ่.

.จะบอกว่าไงดี..ตื่นมาก็เห็นมันกองอยู่แล้ว....เป็นพวกโต๊ะ..เก้าอี้..เครื่องใช้เครื่องตกแต่ง..

แต่ละอันด้วยสมองขี้เรื่อยอย่างน่านฟ้ายังรู้เลยว่ามีค่ามากแค่ไหน

"มึงใครเอามาให้วะ..หรือว่าบ้านนี้จะมีผี...บรื้อ..แค่คิดขนตูดกูก็ลุกพรึบแล้วมึง"

"ปากมึงเนี่ยน้า....หัดเอาหมาออกซะบ้าง..ผีบ้านมึงขนของได้..ฝีมือคนแน่นอนมึง แต่ใครวะ"

"เอาเถอะมึงของฟรี..อีกอย่างตอนนี้ไอ้แดน แม่งกำลังคัดคนที่จะมาเป็นบ่าว..ผู้คุ้มกัน..แล้วก็อะไรนะ กูเรียกไม่ถูก..เสี่ยว..เสี่ยวเอ้อ..นั่นหละ"

น่านฟ้าเกาหัวแกรกๆหมดกันภาพชายงาม..เหมือนหมาขี้เรื้อนเลยมึง

"ก็ที่คุยกันไว้เปิดร้านอาหารในบ้านมีห้องพักแรมสักสิบห้อง..ส่วนด้านหลังกันไว้เป็นที่ส่วนตัวของพวกเรา  มีเล่นดนตรีนิดหน่อยเหมือนโลกนู้นไงมึง เอาแบบสบายๆชิวๆไม่ต้องหรูมาก จะได้ลงทุนไม่เยอะ..

ดีนะที่พวกเราจิ๊กเงินไอ้พวกนั้นมามากพอควรโดยเฉพาะมึงเยอะกว่าเพื่อนเลย.."

"กูเอากำไลมันไปขายอะดิ ไม่คิดว่าจะเยอะขนาดนั้น ช่างเถอะมึงคิดดิ..เอายังไงกับไอ้กองของพวกนี่ดี..กูว่าทำกันเองเนี่ย ชาติหน้าก็ไม่เสร็จ"

"กูก็ว่างั้น  แต่ถ้าไม่ลงมือทำสักที ไอ้ดินกลับมาเห็นมึงกับกูโดนบ่นหูดับแน่..มันยิ่งทำตัวเป็นแม่มึงกับกูอยู่ด้วย" 

"เออ..มามึงลงมือ"

สองแสบช่วยกันขนย้ายข้าวของ ตามแปลนที่วางไว้เรื่อยๆรอจนแดนดินกลับมาพร้อมบ่าวจำนวนหนึ่ง สองแสบก็นอนแผ่กลางห้องโถงเรียบร้อย

"นี้พวกมึงจะนอนอ่อยผู้อีกนานไหม.."

ดินใช้เท้าเขี่ยสองแสบที่นอนหมดแรงอยู่จนสองคนโวยวาย แต่ยอมขยับมานั่งบนเก้าอี้ดีๆ

"หกคนนี่คือผู้คุ้มกันจวน..และดูแลเรื่องความปลอดภัยทั้งหมด สามคนนี้จะมาเป็นบ่าวรับใช้อีกสามคนจะมาเป็นบ่าวทั่วไป..ส่วนคนนี้จะมาเป็นพ่อบ้านคอยดูแลอีกที.."

ทั้งหมดโค้งให้กับเจ้าของจวนทั้งสาม 

"พวกท่านกลับไปขนของเข้ามาเถอะ เดี๋ยวจะให้พ่อบ้านจัดแจงให้อีกที"

"ขอรับคุณชายเฟิง"

หลังจากทุกคนแยกย้ายเหลือเพียงพ่อบ้านวัยกลางคนที่ดูสุขุมกับเจ้าของจวน.. 

....... 

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากจวนธรรมดากลับกลายเป็นเหลาอาหารและโรงเตี๋ยมขนาดเล็กคล้ายโฮมเสตย์ ในยุคปัจจุบันที่ทั้งสามนำมาปรับใช้แต่ก็ทำเอาหัวหมุนกับเรื่องเอกสารที่ใช้ขอเปิดโรงเตี๋ยม 

แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดีราบรื่นซะจนมันน่าสงสัยแต่เพราะต้องวุ่นวายกับการเตรียมสถานที่และเพิ่มเติมงานบางส่วนสามคนก็ลืมไปแล้วว่าเวลาที่สงบๆแบบนี้มักจะมีพายุร้ายมาเยือน

.....

ด้านหน้าจวนถูกประดับด้วยผ้าสีและโคมไฟสีสดใส. ด้านในมีหินติดไฟที่ใช้ส่องยามค่ำคืน

เข้ามาด้านในเป็นลานกว้างที่ทำเป็นสวนพักผ่อนขนาดใหญ่..ตรงกลางมีบ่อน้ำที่มีปลาคร๊าปหลากสีว่ายวนเวียน

ตรงกลางมีน้ำตกจำลองขนาดไม่ใหญ่มากทำให้มีเสียงของน้ำที่กระทบเป็นเสียงบำบัดอย่างหนึ่งทำให้จิตใจสงบและผ่อนคลาย..

ตามซุ้มไม้เลื้อยที่จัดไว้ตามมุมต่างๆจะมีโต๊ะกลมและเก้าอี้กลมที่สั่งทำพิเศษตั้งไว้ดูเป็นส่วนตัวสำหรับนั่งจิบชาโดยมีลมสีขาวที่ทำจากผ้าดิบและไม้ไผ่ตั้งไว้เพื่อบังแดดและลม 

ส่วนต้นไม้ใหญ่มีชิงช้าแกว่งไกวสำหรับนั่งเล่น รอบมีทั้งดอกไม้และต้นไม้ที่สีสันสวยงามตัดกันอย่างลงตัว

เดินเข้ามาภายในโถงหลัก หรือโถงรับแขกมีโต๊ะยาวที่คล้ายเค้าเตอร์ของโรงแรมอยู่ด้านหนึ่ง..อีกด้านหนึ่งข้างมีโต๊ะน้ำร้อน..น้ำชา..และน้ำสมุนไพรที่สายนทีและแดนดินทำขึ้นพร้อมกับขนมน่าตาแปลกๆที่กินเข้าคู่กันให้บริการ..

ตรงกลางเป็นเวทีเล็กๆที่ไว้สำหรับแสดงดนตรี..เล็กๆน้อยๆ หากต้องการพักแรม..จะผ่านโถงหน้าไปด้านในที่มีเรือนหลังเล็กขนาดพอให้คนสามคนอยู่ได้ประมาณสิบห้องเรียงกันอยู่แต่ก็ยังเว้นระยะพอสมควร 

เป็นห้องพักที่มีห้องอาบน้ำและส้วมในตัว..พิเศษตรงส้วมที่น่านฟ้าสั่งให้ช่างปั้นขึ้นมาให้เหมือนโถชักโคลกในปัจจุบัน

และสายนทีเป็นผู้สาธิตการขุดวางบ่อซึมและระบบน้ำโดยใช้ไม่ไผ่มาต่อน้ำแร่จากถังน้ำด้านหลังที่อยู่สูง..น้ำที่ส่งขึ้นไปเก็บไว้ก็ใช้กังหันวิดน้ำ ใช้ทั้งแรงลมและแรงคน....ด่านในมีฝักบัวที่เปิดปิดได้เพื่อประหยัดน้ำหากจะแช่ตัว..จะต้องไปแช่บ่อรวมที่เหมือนออนเซ็นที่แยกไว้ต่างหาก..จากตรงกลางจวนที่กินเนื้อที่ไปเกินครึ่งและส่วนหนึ่งเป็นที่พักคนงานและพ่อบ้าน

จะมีกำแพงที่ทำจากไม้ไผ่สูงที่ปล่อยให้ไม้ดอกเรื้อยพัน จนเป็นกำแพงธรรมชาติ กั้นโซนด้านหลังที่เป็นที่พักของเจ้าของจวนไว้

ที่ด้านหลังนั้นทั้งสามทำห้องไม่ใหญ่มากแต่มีห้องน้ำในตัวสามห้องเรียงกันเว้นระยะห่างกั้นด้วยพืชสวนครัว ต่างๆ ต้นแอบเปิ้ล..ต้นกล้วย..และต้นเกาหลัด..อีกด้านเป็นห้องครัวที่แดนดินใช้ทดลองทำอาหารและขนมที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้..และห้องอาบน้ำแบบออนเซ็นที่ทั้งสามชอบด้วยเช่นกัน..

และแล้วก็มาถึงวันเปิดร้านวันแรก..

ซึ่งทั้งสามนั้นเปิดให้ลูกค้าเข้าชิมอาหาร..ขนม..น้ำชา..ฟรี..แบบบุฟเฟ่

เพื่อเป็นการโปรโหมดร้าน..ซึ่งได้การตอบรับที่ดีเยี่ยม มีทั้งชาวเหิงและชาวเย่ว์ที่เข้ามาร่วมยินดี.. 

ชาวเย่ว์นั้นเป็นสตรีที่งดงาม การแต่งตัวจะแตกต่างกันไป บ้างดูองอาจยิ่งกว่าบุรุษ บางก็แต่เป็นคุณชายหน้ามน บ้างก็จะแต่งชุดเหมือนทหารหญิง

แต่พวกนางก็จะมีความถือตัวบ้าง ส่วนใหญ่พวกนางจะจับกลุ่มกันอยู่ที่สวนด้านหน้า สิ่งที่พวกนางจะชอบเป็นพิเศษ..

โดยเฉพาะเจ้าของจวนทั้งสามที่พวกนางชอบมาจับนู้นนิดนี่หน่อย..กลายเป็นสามแสบที่เขินอายกับความกล้าของสาวๆแทน.

."ไอ้ฟ้า...ไอ้แดน..ทำไมกูรู้สึกว่าตูดกูสึกหรอวะ..ทั้งจับทั้งบีบผู้หญิงเมืองเย่ว์แม่งกล้าวะ...เหี้ย..กูเนี่ยเขินแทน"

"มึงไม่เท่าไหร่..กูดิ..ทั้งลูบทั้งคล้ำ..เกือบละน้องกู..เกือบติดมือสาวๆพวกนั้น..ดีนะที่กูตะบปทัน"

น่านฟ้าบ่นอุบ มือจัดเสื้อผ้าที่หลุดหลุ่ยให้เข้าที่..

"กูไม่เห็นโดนอะไรเลย..มีแต่เจ้าจ๋อที่ระริกระรี้นู้น~เล่นกับสาวๆอยู่ทางโน้น"

แดนดินหมั่นไส้เจ้าจ๋อที่ถูกสาวๆหอมแก้มดูท่าจะชอบเสียด้วย..คอยดูจะให้นอนนอกห้องงดกล้วยมือเย็น.."



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น