ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 13: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] นางฟ้าหรือแค่มารร้าย 100%

ชื่อตอน : HATE LOVE 13: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] นางฟ้าหรือแค่มารร้าย 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2561 00:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 13: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] นางฟ้าหรือแค่มารร้าย 100%
แบบอักษร


​HATE LOVE 13: นางฟ้าหรือแค่มารร้าย

บรรยากาศในงานหมั้นยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ หลังจากเสร็จพิธีเจ้าภาพก็เชิญแขกที่มาร่วมงานทานอาหารพร้อมๆกัน บนโต๊ะอาหารขนาดกว้างที่นั่งรวมกันถึงสามครอบครัว...นาตยากลางโต๊ะกลมใหญ่ซึ่งรายล้อมด้วยลูกๆและหลานๆกันอย่างพร้อมหน้า ความสุขของคนแก่ก็แบบนี้นั่นแหละ รอวันที่จะได้อยู่รวมกันอีกครั้งหนึ่ง 


"แกนี่ยังทำอะไรกะทันหันเหมือนเดิมนะไอ้คิณ ถ้าเจ้าภีมไม่บอกก่อนฉันคงจะรู้ก็อีกห้านาทีเจ้าภาคย์คงสวมแหวนหมั้นแล้วล่ะมั้ง" ภากรพูดเชิงตำหนิน้องชายที่ชอบทำอะไรมักจะไม่ค่อยปรึกษากันก่อน "แล้วเมื่อวานแกก็เพิ่งจะไปเชิญท่าน ผบ.ตร.กับภรรยา หน้าแหกไหมล่ะที่เขาไม่มา"


"ผู้กองนนท์ลูกเขาไปฝึกเขาก็แค่ไปเยี่ยมลูกชายกัน ไม่ว่างมาผมก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร" ภาคิณกล่าวเสียงนิ่ง "ทานข้าวกันดีกว่า"


"เออดีๆ น้องฉัน ไหนๆก็ได้มาแล้วฉันจะได้พาแม่กับลูกๆฉันไปเปิดหูเปิดตาบ้าง เจ้าภีมมันเอาปากมาบ้างไหมเนี่ย" ภากรส่ายหัวไปมาช้าๆเพราะลูกชายของเขาแทบจะไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย 


"พี่กรก็นะ นานๆทีเจอกันยังจะขี้บ่นอยู่ได้" วาณิชาตีแขนสามีตัวเองเบาๆ "ใจจริงอยากพาพ่อกับแม่มาด้วยจังเลยค่ะ ติดที่ว่าตอนนี้สุขภาพไม่ดีกันทั้งคู่"


"ไม่เป็นไรหรอก พ่อกับแม่ตอนหนุ่มๆสาวๆก็ทำงานหนักมากเลยส่งผลถึงตอนแก่นี่แหละ ว่างๆเดี๋ยวเด็กๆเขาก็พากันเที่ยวหาเองล่ะ" วาณิริณยิ้มพร้อมหันไปทางคู่หมั้นของลูกชาย "หนูไออุ่นอยากลองไปบ้านเกิดน้าดูไหมจ๊ะ?"


"ค่ะ อุ่นอยากเห็นเหมือนกัน ภิชาบอกว่าที่นั่นตอนช่วงเย็นสวยมาก" อินทุกรขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้นั่งได้สะดวก ดวงตากลมหวานชำเลืองมองที่ภาคย์ที่เหมือนกับว่ากำลังมองเธออยู่เช่นกัน "วันหยุดหลังจากถ่ายโฆษณา อุ่นขอไปพิษณุโลกกับภิชานะคะ และจะชวนกันตาไปด้วยได้ไหมคะ?"


ภาคย์เผลอยิ้มบางๆออกมา "ได้สิ เดี๋ยวพี่จะพาไป"


เคล้ง!


อัญชนารวบช้อนพลันหันใบหน้าไปมองกลุ่มสนทนาด้วยรอยยิ้มมุมปาก "บ้านนอกน่ะหรอคะ? แดดคงจะแรงน่าดูนะคะ ไออุ่นไปอยู่อังกฤษมาตั้งนานคงจะไม่ค่อยชิน ไหนจะกลิ่นโคลนสาบควายอีก...คงเหม็นน่าดู"


"ชะเอม!!" อัศนัยเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเอ่ยปากห้ามเธอเสีย


ภิชาภัสเบะปากใส่เมื่อได้ยิน นึกหมั่นไส้อัญชนาตั้งแต่เห็นเดินเข้างานมาแล้ว "บ้านอยู่นอกเมืองก็จริงค่ะ แต่มูลค่าสูงกว่าบางคนตรงนี้แน่นอน อะ โอ๊ยย แม่คะ!!" สาวน้อยร้องออกมาด้วยความเจ็บ วาณิชาหยิกเข้าที่สีข้างของเธอเชิงห้ามปรามในความห้าวของเธอ


ปวันแม้จะได้การ์ดเชิญร่วมงานแต่ก็ไม่ได้เข้าร่วมโต๊ะอาหารแต่อย่างใด ทำไมหนอชีวิตคู่ถึงได้ยากขนาดนี้...เขาใช้เวลาอยู่ในงานไม่นานก็เดินออกไปข้างนอก กันตามองเห็นร่างเขาเดินหายไปจากสายตาก็ถอนหายใจออกมาช้าๆ เธอเข้าใจว่าเขาคงจะอึดอัดอยู่ไม่น้อยแต่ถ้าจะลองตามออกไปก็คงจะดูไม่ดีเสียเท่าไหร่ 


ภาคย์เองก็ใช่ว่าจะไม่สังเกตเห็น แววตาคมกริบฉายแววซ่อนเร้นอะไรบางอย่างเอาไว้อย่างแนบเนียน เหมือนเขาจะหาประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้ได้บางอย่างแล้ว


3 วันหลังจากงานหมั้นผ่านพ้นไป...


โรงแรม Voruntianna ที่ห้องทำงานของภาคย์....


อัญชนากลับมาที่นี่อีกครั้งด้วยความกังวลใจเพราะถ้าหากเธอเสียหุ้นในส่วนของวินิตราจริงๆเงินปันผลที่ได้จะลดลงมาก แล้วแบบนี้เธอจะใช้จ่ายต่อเดือนเพียงพอได้อย่างไรกัน แถมยังอยู่ในช่วงระหองระแหงกับปวันเสียอีก 


"ภาคย์!! เอมขอร้องล่ะ อะไรที่มันเคยมีอยู่แล้วอย่าให้มันเปลี่ยนไปเลยนะ เอม..."


"ที่เธอกับแม่เธอเอาจากโรงแรมนี้ไปมันยังไม่มากพออีกหรือยังไง?" ภาคย์โยนแฟ้มเอกสารสีดำส่งให้ คิ้วเค้มย่นลงคล้ายจะผูกกับเป็นปมเสียให้ได้ "ฉันกับหุ้นส่วนคนอื่นๆปรึกษากันดีแล้ว ทุกคนเห็นพ้องกับฉันว่าหุ้นส่วนที่แม่เธอถืออยู่ควรจะเป็นของไออุ่น อันที่จริงฉันตั้งใจจะเอาส่วนของเธอมาด้วย แต่ก็...กลัวว่าเธอจะจนกว่าเดิมเลยยังยกผลประโยชน์ให้"


"หึ! คิดว่าเอมจะยอมแพ้แค่นี้หรอ? ลองคิดดูนะถ้าไออุ่นรู้เรื่องที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเราล่ะจะเป็นยังไง? โลกสวยแบบนั้นเดี๋ยวก็ได้กระโดดตึกตายซะหรอก" หญิงสาวเดินอ้อมไปแล้วนั่งลงบนตักของเขา สองแขนคล้องเข้าที่ต้นคอของชายหนุ่มแล้วส่งยิ้มยั่วยวนให้ "เรามาระลึกถึงความหลังกันหน่อยไหม?"


มุมปากของภาคย์กระตุกเล็กน้อย "เธอนี่มันโสโครกจริงๆ จะใช้วิธีไหนมันก็ไม่ได้ผลหรอกนะและอย่าได้คิดที่จะใช้ไออุ่นเป็นเครื่องมือ เพราะฉันจะไม่ยอมอยู่เฉยๆแน่นอน"


"ชิ คอยดูก็แล้วกัน" อัญชนาที่เริ่มรู้ตัวว่าไม่มีอิทธิพลอะไรกับเขาแล้วจึงดีดตัวขึ้น เธอเอี้ยวตัวหยิบกระเป๋าของตนก่อนจะเดินกระแทกออกจากห้องไป


ภาคย์หันหน้าไปข้างหลังช้าๆ คนที่ซ่อนตัวอยู่หลังตู้ "ได้ภาพดีๆบ้างไหม?"


ธกฤตพยักรับหนึ่งครั้ง "ได้ภาพดีเกินคาดครับ จะให้ผมส่งให้สามีของเธอเลยหรือเปล่า?"


"ส่งไปตอนนี้เลย ถ้าหากว่านายปวันนั่นมาถึงแกไม่ต้องห้ามนะ ปล่อยให้เข้ามาได้เลย"


########


​DDM GEMS.....

ปวันกำลังนั่งทำงานอยู่ด้วยความเงียบสงบ แม้ว่าเขากำลังว้าวุ่นใจในเรื่องของครอบครัวก็ตามแต่เรื่องการงานเขาก็สามารถแยกแยะได้เป็นอย่างดี ตอนนี้เครื่องประดับที่เขาดีไซน์ออกมาใหม่นั้นช่างผู้ผลิตทำออกมาใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้วตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่กำหนดวันออกจำหน่าย


แต่ทว่า...


"คุณปวันคะ!! แย่แล้วล่ะค่ะ" เลขาสาววิ่งหน้าตื่นเข้ามามาพลางหายใจปนหอบไปด้วย


ปวันเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "มีอะไรหรอครับ?"


เลขาสาวยื่นนิตยสารเล่มหนึ่งให้แก่เขา ชายหนุ่มรับมาก็เปิดอ่านเนื้อหาข้างในก็เห็นว่าบริษัทคู่แข่งของเขาได้เปิดตัวคอลเลคชั่นของจิวเวอร์รี่ใหม่ ซึ่งมันเป็นแบบเดียวกันกับที่เขาออกแบบและกำลังจะเปิดตัวเช่นกัน...


ทำไมกัน...


​ติ๊ง ติ๊งๆ

เสียงไลน์ดังขึ้นเรียกความสนใจจากเขาได้เป็นอย่างดี มีใครบางคนเพิ่มผู้ติดต่อเขาจากเบอร์โทรศัพท์แล้วส่งรูปมาให้ประมาณสี่ถึงห้ารูป... เขามองภาพนั้นด้วยอาการสั่นไปทั้งตัว ภาพในนั้นเป็นภาพที่ภรรยาของเขากำลังดูคล้ายว่าคลอเคลียกับภาคย์อยู่


ลมหายใจเข้าออกฝืดๆ ร่างสูงลุกขึ้นหยิบกุญแจรถแล้วก้าวขาเร็วๆออกจากห้องทำงานไปในทันที


ทุกอย่างเป็นไปตามที่ใครอีกคนกำลังต้องการให้มันเกิดขึ้น...


######


โรงแรม Voruntianna​

ด้วยความร้อนใจปวันเดินถามถึงห้องทำงานของภาคย์ในที่นี่ทันที ก่อนหน้านี้เขาได้ไปที่ PK AUTO GROUP แล้วพบกับภีมะจึงรู้ว่าภาคย์เข้ามาบริหารงานที่นี่แทนอัศนัย


ปึง !!!


เมื่อรู้ตำแหน่งที่แน่นอนแล้วปวันที่ตรงปรี่เข้าไปด้านในทันที ตาคมมองภาคย์ที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานแล้วก็กำมือแน่น ภาพบาดตาบาดใจก่อนหน้านี้ที่เขาได้เห็นภรรยาตัวเองกำลังนั่งกอดชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นน้องสาวของเธอ ปวันเดินเข้ากระชากคอเสื้อของภาคย์ทันทีด้วยความโกรธ "เพื่ออะไรคุณภาคย์!! ชะเอมเป็นภรรยาของผมแล้วก็เป็นพี่สาวของไออุ่น คุณไม่สงสารไออุ่นหรือยังไง?"


ภาคย์มองเขาด้วยสายตานิ่งไร้การสั่นไหว เขาแกะมือของปวันออกจากสาบเสื้อของตนแล้วจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ "เพื่อกบอย่างคุณจะได้ออกจากกะลาสักที? จะบอกอะไรให้นะว่าภรรยาของคุณที่เทิดทูนราวกับนางฟ้า ก่อนจะถึงคุณผู้หญิงคนนั้นเคยเป็นของใครมาก่อนบ้าง"


"....."


"คุณก็น่าจะรู้ดีว่าฐานะทางบ้านของไออุ่นกำลังแย่ลงเพราะภรรยาของคุณก็ส่วนหนึ่ง และถ้าคุณยังไม่อยากหมดตัวเข้าจริงๆ ก็ช่วยฟังและทำตามที่ผมบอก" ภาคย์ดูจริงจังจนปวันนิ่งไปถนัดตา ที่เขาพูดมาก็มีส่วนถูกอยู่ไม่น้อย "อีกอย่างที่ผมจะบอก ผมว่าผมเคยโง่เพราะอัญชนาก็จริง พอมาวันนี้ผมเจอคนที่โง่กว่าผมซะอีก โดนเมียตัวเองสูบเลือด สวมเขา เดี๋ยวก็ตายแบบไม่รู้ตัวหรอก"


"ว่าอะไรนะ !!?"


"ได้ยินไม่ผิดหรอก" ภาคย์เปิดตู้เอกสารด้านหลังแล้วโยนมันให้กับปวัน "เรื่องที่บริษัทคู่แข่งที่เพิ่งเปิดตัวคอลเลคชั่นใหม่ไป เท่าที่ผมได้รู้มา...มีคนขายแบบของคุณให้พวกเขา ในราคาสูงเชียวนะ..."


ปวันไม่รอเช้าเอกสารในมือถูกเปิดดูอย่างรวดเร็วก็พบว่าในรายละเอียดนั้นเป็นการซื้อขายที่มีการทำสัญญาแบบชัดเจน และเขาจำได้ดีว่ามันเป็นลายเซ็นของใคร...ว่าแต่ภาคย์ไปได้เอกสารพวกนี้มาได้ยังไงกัน "ทำไปเพื่ออะไรกันแน่คุณภาคย์!! ทั้งหมดคุณรู้อยู่แล้วว่าผมจะต้องมา ผมไม่ชอบท่าทีของคุณตอนนี้จริงๆนะ บอกผมเถอะ!"


"ไม่ต้องถามหรอกว่าเพื่ออะไรหรือไปได้มันมายังไง?" ภาคย์หลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจช้าๆ "ก่อนหน้าที่ผู้หญิงคนนั้นจะแต่งงานกับคุณก็เป็นของผมมาก่อน ไม่สิ! ผมแค่ถูกอัญชนาหลอกขายฝันเล่นๆ เจ็บมากเลยล่ะตอนที่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นมาแต่งงานกับคุณ"


"..."


"แต่สุดท้ายผมก็ต้องมาหมั้นกับไออุ่น" ชายหนุ่มมองแหวนที่อยู่ในมือของตนเองก่อนจะเปลี่ยนสายทางไปที่ปวันอีกครั้ง "มันทำให้ผมได้รู้ถึงสิ่งที่ผมจะต้องทำ ไม่ใช่ว่าอยากจะได้ผู้หญิงคนนั้นกลับมา...."


ปวันฟังคำอธิบายของภาคย์จนทั้งตัวของเขารู้สึกชาไปหมด เขาไว้ใจอัญชนาและรักเธอมากจึงยอมบอกในทุกสิ่งทุกอย่างจนทำให้เกิดเรื่องใหญ่ในตอนนี้ขึ้นจนได้ ถ้าหากเขาปล่อยสินค้าออกไปก้เหมือนกับว่าเขานั่นแหละเป็นคนลอกเลียนแบบทั้งๆที่เป็นผลงานของตนเอง เงินส่วนใหญ่ก็หมดไปกับการลงทุนสิ้นเดือนนี้ก็แทบจะไม่เหลืออะไรแล้ว ในหัวของเขามีแต่คำว่าทำไมเต็มไปหมดจนรู้สึกปวดหัวอยู่เรื่อยๆ


แค่นั้นมันไม่เท่ากับที่หัวใจเพราะมันเจ็บลึกยิ่งกว่า...


"กลับไปคิดดูเอาเถอะ อ้อ! ทุกสิ่งที่ผมทำไม่ใช่เพราะอยากให้คุณหย่ากับอัญชนาหรอกนะ ถ้ายังอยากใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงแบบนั้นต่อก็ตามสบาย แต่ก็ระวังด้วยล่ะเพราะอันตรายกว่าที่คุณเห็นอีกเยอะ" ใบหน้านิ่งเฉยของภาคย์เผยรอยยิ้มที่แฝงความหมายเอาไว้ "ที่ผมต้องทำก็เพราะ...ไออุ่น"


เหมือนภาคย์จะพูดอะไรออกไปโดยที่ตัวเขาไม่ทันได้รู้ตัว ปวันได้แต่หายใจเข้าออกช้าๆตัวเขายังไม่อยากจะปักเชื่อเลยจริงๆ แต่เมื่อหลายๆอย่างมันชัดเจนขนาดนี้แล้วแต่ก็อยากจะเห็นด้วยตาของตัวเอง นางฟ้าที่เขามอบให้ทั้งใจกำลังจะกลายร่างเป็นนางมารที่คอยสูบวิญญาณเขาไปอย่างช้าๆ ก็อย่างว่าล่ะนะเพราะตอนนี้ใจมันรักมันเลยมองไม่เห็นอีกด้านที่ซ่อนเอาไว้


แบบนี้สินะที่เรียกว่าหางกำลังโผล่...


ในคืนวันเดียวกันนั้นเอง....


​INFINITE CONDO...

​อินทุกรกลับจากการถ่ายแบบเพื่อโปรโมทสินค้าให้กับภัทธิราเสร็จเรียบร้อย เธอได้ค่าจ้างมาเป็นจำนวนหนึ่งซึ่งทำให้รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากว่าเพราะเป็นเงินที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของเธอเอง กันตาตอนที่ได้เงินเดือนครั้งแรกก็คงจะรู้สึกตื่นเต้นไม่ต่างกัน เธอเริ่มจะสนใจที่จะทำพาร์ทไทม์เสียแล้วสิ


กึกๆ


หญิงสาวเปิดประตูห้องเข้ามาโดยที่ด้านในมีแต่ความมืดมิด เวลานี้เข้าใกล้สามทุ่มเข้าไปทุกทีแล้วแม้จะเป็นแค่งานถ่ายแบบก็เถอะแต่ก็รู้สึกเหนื่อยมากจริงๆ เมื่อไฟในห้องถูกเปิดขึ้นอินทุกรก็ต้องตกใจเมื่อมีร่างของใครบางคนนั่งก้มหน้าอยู่ที่โซฟาเงียบๆ เขาคงจะมาอยู่ที่นี่เป็นเวลานานมากแล้วแต่ทำไมต้องอยู่แบบมืดๆเงียบๆแบบนี้ด้วยนะ


"พี่ภาคย์ ทำไมนั่งอยู่มืดๆคนเดียวล่ะคะ?" เธอถามชายหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งมองมาที่เธอ อินทุกรนำโทรศัพท์ขอเธอออกมาจากกระเป๋าก็พบว่าประมาณสิบสายที่เขาโทรเข้าแล้วเธอไม่ได้รับ "ขอโทษค่ะ อุ่นปิดเสียงโทรศัพท์เอาไว้เลยไม่ได้ยิน"


"ช่างมันเถอะ แล้วกินอะไรมาหรือยัง?" ภาคย์ขยับตัวเล็กน้อยในขณะที่อินทุกรเดินเข้ามานั่งข้างๆเขาโดยที่เว้นระยะห่างไว้หนึ่งช่วงแขน 


"อุ่นทานกับพี่ภิชญ์มาแล้วค่ะ พี่ภาคย์หิวหรือเปล่าคะเดี๋ยวอุ่นหาอะไรให้ทาน"


สีหน้าของเขายังคงนิ่งไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมา เสียงปล่อยลมหายใจดังออกมาช้าๆแม้จะแผ่วเบาแต่เธอก็ได้ยินชัดเจน "ไม่เป็นไร พี่ไม่หิว"


จ็อก จ็อกก...


คิกๆ


อินทุกรหัวเราะเบาๆก่อนลุกขึ้นอีกครั้งแล้วเดินเข้าไปยังบริเวณในครัว หญิงสาวหยิบซองบะหมี่ออกมาแล้วจัดการนำใส่ถ้วยขนาดพอดีมือพร้อมกับรอกาน้ำร้อนเดือดแล้วเทผสมลงไป เมื่ออาหารเย็นของภาคย์ได้ที่แล้วก็นำมาเสิร์ฟให้เขา "พี่ภาคย์ทานมาม่าไปก่อนนะคะ อุ่นไม่มีของสดติดตู้เย็นเลย"


"ได้สิ"


ในระหว่างนั้นหญิงสาวก็หันไปเห็นกระเป๋าเป้ที่เขาเตรียมมาด้วย เธอนึกประหลาดใจจึงได้เอ่ยถามเขาออกไป "พี่ภาคย์จะไปไหนหรอคะ? ขนกระเป๋าใบใหญ่เชียว"


ภาคย์กลืนบะหมี่คำโตช้าๆก่อนที่จะตอบกลับเธอไป "พี่จะมาหาที่เงียบๆทำงาน อยู่บ้านไอ้ภิชญ์มันเสียงดังเลยไม่ค่อยมีสมาธิ"


"พี่ภิชญ์น่ะหรอคะ? แต่อุ่นเห็นตอนทำงานพี่ภิชญ์ดูจริงจังแล้วก็เป็นผู้ใหญ่มากเลยล่ะค่ะแถมยังเป็นคนตลกมากด้วย ตอนถ่ายงานให้พี่ภัทรอุ่นไม่รู้สึกเกร็งหรือว่ากังวลเลย อีกอย่างทุกรูปที่พี่ภิชญ์ถ่ายสวยมากๆเลยค่ะ พี่ภาคย์ก็น่าจะลอง..." พอเห็นสายตาของเขาเสียงของเธอก็เบาลงทันที สายตาที่จ้องมองมาทำให้เธอดูหวั่นเกรงยังไงไม่รู้ "ทำไมพี่ภาคย์ต้องทำหน้าดุแบบนั้นด้วยล่ะคะ"


อะ !!


หมับ !!


ภาคย์วางถ้วยบะหมี่ลงบนโต๊ะกระจกแล้วจับข้อมือของเธอเอาไว้ อินทุกรตกใจจนรู้สึกวูบราวกับว่ามันหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างของเธอเคลื่นไหวไปตามแรงของเขาที่กำลังบังคับให้เดินตามเข้าไปด้านในห้องนอน


"พี่ภาคย์ อุ่นเจ็บนะคะ" ความรู้สึกถึงแรงบีบที่ข้อมือของเธอเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ


กึก...


เขาหยุดแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเรียบ "ไอ้ภิชญ์มันคงดีมากสินะ อยู่ด้วยเลยไม่รู้สึกกดดันเหมือนตอนอยู่กับพี่" ร่างสูงหันหน้าทางอินทุกรแล้วดึงร่างบางเข้ามาแนบชิดตัวเองเอาไว้ "แต่ไม่ยกให้ใครหรอกนะ ของๆพี่...จะไม่ยกให้ใครทั้งนั้น"


_______________________________________  100%  ______________________________________________________


หวงเขาก็บอกไปเถอะอย่ามัวแต่เก็ก!!!

 เดี๋ยวไรท์มาแน่นอน

ตอนนี้แก้หลายรอบมากเลย เอาไปแค่นี้ก่อนนะคะ...

ไรท์ขอแก้ไขเนื้อหาตอนนี้อีกนิดนึง เพราะเขียนไปเขียนมามันกำลังจะกลายเป็นนิยายวาย ^o^ 

ปวันคนซื่อ กับ พี่ภาคย์คนไบโพล่า 2018

เจอกันนะค๊าาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น