Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 13 ข้อต่อรอง (จบตอน) (NC+++)

ชื่อตอน : บทที่ 13 ข้อต่อรอง (จบตอน) (NC+++)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2561 01:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13 ข้อต่อรอง (จบตอน) (NC+++)
แบบอักษร

“ฮึ่ม!” ชายหนุ่มคำราม ถอนจูบก่อนจะกัดฟันเอ่ย

“จะใช้มือหรือจะใช้ปาก!” 

“ปะ ปะ ปาก!!! ไม่เอา!!!” หญิงสาวหวีดร้อง สั่นศีรษะจนผมยุ่งเหยิง

“งั้นก็มือ”

มิเกลดึงมือนุ่มเข้าโอบรอบท่อนแกร่งของตนอีกครั้ง ชักนำให้มือบางรูดขึ้นลง ความปรารถนาที่หลั่งไหลออกจากปลายหัวหยักทำให้ชายหนุ่มหายใจหอบ มือที่ว่างบีบเคล้นทรวงอกนิ่มจนเกิดรอยแดง นาบริมฝีปากตวัดเลียปลายยอดชูชันที่ว่างเหมือนคนกระหายน้ำ

ยิ่งชายหนุ่มขบกัดแรงมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งออกแรงในมือมากกลับคืนไปเท่านั้น เธอรู้สึกว่าสิ่งในมือกำลังสั่นอย่างแรง ความกังวลว่าเขาจะนำมันเข้ามาในตัวเธอทำให้เผลอบีบแน่นโดยไม่รู้ตัว

“อา…” ชายหนุ่มหยุดการกระทำ เงยหน้าหอบหายใจเสียงแผ่ว ความเสียวซาบซ่านที่แล่นเข้ามาทำให้ขยับสะโพกสอบสู้มืออีกฝ่าย ในหัวเกิดภาพจินตนาการว่าหากเป็นอย่างอื่นจะยิ่งสุขสมมากกว่านี้ซักแค่ไหน

เพียงไม่นานหลังจากนั้นชายหนุ่มก็ขมวดคิ้วคำรามเสียงดัง เนื่องจากไม่ได้ปลดปล่อยมาซักพักบวกกับความตื่นเต้นทำให้น้ำสีขาวขุ่นออกมามากกว่าปกติ หน้าท้องแข็งแรงเกร็งจนเห็นกล้ามเนื้อทุกมัดชัดเจน ท่อนร้อนยังกระตุกพ่นน้ำรักออกมาไม่หยุด รดราดบนหน้าท้องแบนราบราวกับแอ่งน้ำนมก่อนจะค่อยๆไหลไปด้านข้างซึมหายไปในเตียงนุ่ม

ทั้งๆที่ใช้มือเหมือนกันแต่กลับให้ความรู้สึกต่างกันเหมือนฟ้ากับเหว แม้จะเสร็จไปแล้วรอบหนึ่งแต่กลับไม่ลดความแข็งชูชันลงได้แม้แต่น้อย ความปรารถนาเดียวในใจคือฝังกายลงไปในช่องรักของอีกฝ่ายแล้วกระแทกกันให้ตายไปข้าง แต่เขารู้ว่า ‘วันนี้’ ยังเป็นไปไม่ได้ จึงได้แต่ข่มอารมณ์เลื่อนตัวลงต่ำใช้อย่างอื่นระบายแทน

มิเกลลากปลายลิ้นผ่านหน้าท้องน้อยลงไปต่ำเรื่อยๆ ก่อนจะได้ลิ้มลองความอ่อนหวานที่ปิดสนิท มือบางก็ขย้ำผมนุ่มของเขารั้งให้หยุดการกระทำ

“ไม่เอา!” 

แม้ว่าจะ ‘เคย’ กับชายหนุ่มมาแล้วรอบหนึ่ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน แค่ต้องใช้มือช่วยเขาเธอก็อายจนแทบจะขุดรูหนีอยู่แล้ว หากยังปล่อยให้เขาทำ ‘อย่างนั้น’ อีก ชีวิตเธอวันพรุ่งนี้ยังจะกล้าสู้หน้าอีกฝ่ายได้อย่างไร

ชายหนุ่มไหนเลยจะฟัง ในเมื่อหล่อนไม่ปล่อยให้เขาไป จึงเปลี่ยนมาใช้นิ้วหยาบกรีดผ่านไม้ดอกไม้ที่ปิดสนิท ภายในคือกลีบดอกสีชมพูระเรื่อ นิ้วโป้งจึงหมุนวนคลึงเบาๆที่ปุ่มเกสรอย่างอดใจไม่อยู่

ถึงจะพยายามห้ามอารมณ์แค่ไหนแต่กลับไม่สามารถห้ามน้ำหวานที่หลั่งออกมาไม่ขาดสายได้ ปลายนิ้วที่เขี่ยไปมาบนปุ่มกระสันทำให้เธอถึงกลับมือไม้อ่อนปล่อยอีกฝ่ายไป

มือหนาทั้งสองข้างเปลี่ยนมาดันเข่าของหญิงสาวขึ้นไป ดอกไม้งามสีชมพูที่เปียกชื้นพลันปรากฏชัดเจนอยู่ตรงหน้า ริมฝีปากหยักยกยิ้มราวกับปีศาจ

“ทำดีก็ต้องมีของตอบแทน”

“เดี๋ยวก่อน!”

หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อลิ้นร้อนตวัดเปิดรอยแยกกลางกาย หอบหายใจราวกับกลัวว่าอากาศที่มีในโลกจะหมดไปเสียก่อน ศูนย์รวมความรู้สึกถูกโพรงปากนุ่มขบดูดจนแทบจะหลุดออกมา สมองพลันขาวโพลน เงยหน้าเม้มปากข่มกลั้นเสียงที่มารออยู่ที่ลำคอ

“อือ อา” ในที่สุดก็กลั้นไม่ไหว ร่างบางบิดเร่าครางออกมาเบาๆ

การตอบสนองเช่นนี้ยิ่งทำให้ผู้กระทำได้ใจ ปลายลิ้นสากหมุนวนอยู่ที่รูเล็กซึ่งผลิตน้ำหวานออกมาไม่ขาด กลืนกินทุกหยาดหยดแต่กลับไม่เหือดแห้ง เขาใช้ลิ้นดันเข้าไปเบาๆ ความคับแน่นที่เต้นตุบๆยิ่งปลุกอารมณ์ดิบในกายจนร้อนรุ่มไปหมด

ครั้งก่อนไม่รู้ไม่เป็นไร แต่เมื่อรู้ว่าหญิงสาวยังไม่เคยเขาก็ไม่อยากใช้นิ้วกับหล่อน สิ่งที่ควรจะทะลุผ่านโพรงคับแน่นนี้มีแค่ท่อนแข็งแรงของเขาเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แม้จะไม่ใช่วันนี้แต่เขาก็รู้ว่าสุดท้ายแล้วจะต้องได้ลิ้มรสนี้แน่

หญิงสาวหวีดร้องสุดเสียง มือขย้ำผ้าปูจนแทบขาดติดมือ ร่างเย้ายวนกระตุกหลายครั้งกว่าจะสงบลง

ชายหนุ่มตั้งใจทำความสะอาดน้ำหวานที่พุ่งออกมาไม่ให้เหลือซักหยด พึงพอใจที่ร่างบางสั่นระริกหายใจถี่จากฝีมือของเขา

“แบบนี้เรียกว่าเสร็จ” เสียงทุ้มอธิบายขณะเขี่ยปุ่มที่ยังสั่นอยู่เบาๆ

“ไอ้บ้า!” ฝ่าเท้าเนียนยกขึ้นถีบไหล่หนาอย่างไม่ออมแรง

“ฮ่าฮ่า” ชายหนุ่มไม่ถือสา หัวเราะออกมาเบาๆอย่างอารมณ์ดี

“แต่ฉันยังไม่เสร็จ” 

ร่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อลุกขึ้นใช้มือรูดท่อนแข็งแรงที่กำลังผงกหัวหงึกๆพร้อมรับศึก

“ตะกี้ก็พึ่ง!!” หญิงสาวกลืนคำหลัง ไม่กล้าพูดออกมา

“พึ่งอะไร พูดให้จบสิ” ดวงตาคมกริบวิบวับราวกับสัตว์ป่า สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของคนตรงหน้ามันชวนให้ฟัดหนักๆซักที

“อีกรอบนะ” เสียงทุ้มแหบพร่า แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนา

“โรคจิต!” มาถึงขั้นนี้แล้วยังจะปฏิเสธอะไรได้ หลังจากได้ด่าระบายอารมณ์ มือบางจึงเข้าไปแทนที่อย่างจำยอม

‘บ้าที่สุดในชีวิต!’ หญิงสาวแทบร่ำไห้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุการณ์นี้จุดเริ่มต้นมันคืออะไร

“อา…” ชายหนุ่มหรี่ตาหอบคราง ไม่อดกลั้นเสียงแห่งความเสียวซ่านแม้แต่น้อย

คนได้รับการปรนเปรอไม่อาย แต่ผู้ลงมือกลับอายแทน ใบหน้าสวยซึ่งแดงก่ำเบือนหนี ทนมองภาพตรงหน้าไม่ได้

“ลูบปลายด้วยสิ” เสียงทุ้มออกคำสั่ง

“ไอ้บ้า! อยากลูบก็ลูบเองสิ!” แน่นอนว่าเธอไม่ยอมทำ

“ถ้าไม่ใช้มือลูบฉันจะไปหาที่ลูบตรงอื่น” ผู้พูดขมวดคิ้ว

แน่นนอนว่าคราวนี้ผู้ฟังรีบลงมืออย่างตั้งใจ ใช้ปลายนิ้วโป้งลูบหมุนวนความลื่นเปียกชื้นนั่นทันที ยิ่งผู้สั่งหอบครางกระชั้นชิดเท่าไหร่เธอยิ่งหมุนวนเร็วเท่านั้น สมองคิดได้ว่า ‘จบ’ ไวเท่าไหร่เธอก็จะหนีออกไปได้ไวเท่านั้น สุดท้ายจึงใช้มืออีกข้างที่เหลือมาช่วยรูดขึ้นลง

แม้จะใช้สองมือแต่ความยาวกลับยังพ้นออกมา นิ้วที่เธอภูมิใจว่าเรียวยาวยังกุมความหนาเอาไว้ไม่หมด ไม่อยากจะคิดว่าถ้าเขาหน้ามืดใช้กำลังขืนใจขึ้นมาจริงๆเธอยังจะมีชีวิตรอดในวันพรุ่งนี้อีกหรือ

เพียงไม่นานชายหนุ่มก็แหงนหน้าคำรามยาว น้ำอุ่นร้อนพุ่งออกมาปะทะใบหน้าแดงก่ำซึ่งกำลังใช้สมาธิลงมือเพื่อจบเรื่องน่าอายอย่างตั้งอกตั้งใจ หญิงสาวกรีดร้องปล่อยของในมือทิ้งราวกับโดนลวก ชายหนุ่มเลยใช้มือของตนสานต่อภารกิจไปถึงฝั่งฝันให้เสร็จ

หญิงสาวคว้าผ้าห่มมาเช็ดน้ำเหนียวๆที่กำลังไหลย้อยจากแก้มไปยังลำคอ น่าอาย น่าอายที่สุด!

ท่าทางของคนตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มอยากจะกัดลิ้นตาย ขนาดได้ระบายออกไปสองรอบแต่อารมณ์กลับยังค้างอยู่ไม่น้อย 

ชายหนุ่มโถมไปกอดรัดร่างบางแน่น ความเครียดก่อนหน้านี้ได้รับการปัดเป่าออกไปจนสิ้น ไม่ได้อารมณ์ดีเช่นนี้มานานแล้ว

หญิงสาวดิ้นขลุกขลักในแขนแข็งแรง ทั้งโกรธทั้งอาย คิดได้ดังนั้นจึงข่วนมัดกล้ามขาวๆไปอีกสองที

“มันเป็นเรื่องธรรมชาติ จะช้าจะเร็วเธอก็ต้องมี” ร่างหนารั้งอีกฝ่ายลงนอน ดึงผ้าห่มมาปิดกายเปลือยของคนทั้งคู่ตัวอย่างลวกๆ

“ถ้ายังไม่หยุดพูด ฉันจะบีบคอคุณ”

“ไม่ชอบเหรอ ฉันแก้มือได้นะ”

“โรคจิตวิตถาร!”

“อยากได้อะไรมั้ย” เขาไม่ใส่ใจคำด่าเหล่านั้น ซุกจมูกโด่งสูดผิวกายเนียนละเอียดเหมือนแมวจอมเกียจคร้าน

ทุกครั้งที่เสร็จภารกิจกับคู่ขาเขาก็เซ็นเช็คให้รางวัลตลอด ผู้หญิงพวกนั้นก็ดูตื่นเต้นดีใจทุกรอบ เขาอยากให้คนในอ้อมแขนอารมณ์ดีแบบนั้นบ้าง จึงเสนอตามความเคยชิน

ไม่สิ...ใช้คำว่าเคยชินไม่ได้ ทุกครั้งที่เสร็จสมเขาก็แค่ลุกขึ้นไปเซ็นเช็ค เคยมานอนกกกอดไต่ถามแบบนี้ซะที่ไหน

คำพูดของชายหนุ่มทำให้ใบหน้าแดงพลันซีดเผือด ร่างที่ดิ้นไปมาพลันหยุดชะงักไปด้วย หญิงสาวหันกายกลับมา ง้างมือขึ้นแล้วฟาดออกไปเต็มแรง

เพียะ!

ความรู้สึกชาแล่นไปทั่วริมฝีปาก แต่ความตกใจปนสงสัยกลับมีมากกว่า ไม่เข้าใจว่าตนทำอะไรผิด ทำไมอยู่ๆคุณเธอก็โมโหอีกแล้ว

“ฉันไม่ได้ขายตัวนะ!” เสียงหวานกราดเกรี้ยว ลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้ากระจัดกระจายของตนขึ้นมาสวมทันที

“ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น!” แขนแข็งแรงลุกขึ้นไปรัดเอวคอดอีกครั้ง คว้ามือบางขึ้นมาตบปากตนแรงๆอีกหลายที

“ปากไม่ดีจริงๆ!” ตบไปก็พูดไป ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน

“ปล่อย! ฉันจะกลับห้อง!” 

“ไม่ให้กลับ!” ผู้พูดดึงร่างบางกลับมาบนเตียงอีกครั้ง ยกขาหนักๆก่ายอย่างเอาแต่ใจ

“ให้ตบตั้งหลายทีแล้วยังไม่หายโกรธอีก”

“ไปตายไป” น้ำเสียงยังเจือความขุ่นเคือง ไม่มีใครชอบที่โดนดูถูกหรอก กี่ครั้งแล้วที่เขาพูดจาราวกับเธอเป็นผู้หญิงอย่างว่า พ่นมาแต่ละคำใครมันจะไปทนฟังได้

“อย่ามาแตะตัวฉัน ปล่อย!”

“ปืนอยู่ในลิ้นชักข้างเตียง” 

น้ำเสียงเรียบเฉยถึงกับทำให้ร่างบางชะงัก เบิกตากว้างเงยหน้ามอง เนื่องจากหญิงสาวไม่มีทีท่าจะลุกไปหยิบซักที เขาจึงโน้มตัวไปเปิดลิ้นชักนำโลหะเย็นเฉียบมาวางในมืออีกฝ่ายทันที

“ไม่ยิงหัวนะ ศพไม่สวย” เสียงทุ้มยังคงไม่สะทกสะท้าน 

“จะบ้าไปแล้วเหรอ!” หญิงสาวเตรียมง้างมือจะเหวี่ยงคืนแต่ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเคยได้ข่าวปืนลั่นมาเหมือนกัน สุดท้ายจึงถือค้างเช่นนั้นไม่รู้จะจัดการอย่างไร

“กล้ายิงฉันก็กล้าตาย” 

“คุณจะตายก็ตายเองสิ จะมาลากฉันไปเข้าคุกเข้าตารางด้วยทำไม!” ผู้พูดคว้ามือหนาพร้อมกับวางเผือกร้อนในมือคืนให้อีกฝ่าย เดือดดาลจนพูดไม่ออก

“กว่าจะเกิดจะโตมาได้ขนาดนี้คุณคิดว่าง่ายเหรอ เลิกเอาชีวิตมาล้อเล่นซักที!” พูดไปก็ฟาดแผงอกหนาไปจนขึ้นไปรอยนิ้วเต็มไปหมด

“เอ๊ะ! แล้วลูกแมวที่ไหนไล่ฉันไปตาย” ชายหนุ่มเริ่มขึ้นเสียงขึ้นมาบ้าง 

“ถ้าสมองคิดได้แค่นี้ก็ไม่ต้องมาคุยกัน!” 

“หายโกรธแล้วใช่มั้ย” แขนแข็งแรงรัดร่างบางเข้ามาใกล้ ก้มหน้าลงงับจมูกแดงจิ้มลิ้มเบาๆ

“เดี๋ยวปืนลั่น!” 

“ปืนนี้ไม่ลั่นหรอก แต่ปืนอื่นไม่แน่!”


____________________________________________________________________

ตามิเกลร้ายมาก ทำมาเป็นหลอกเด็ก!!

คอมเม้นต์พูดคุยทักทายกันเข้ามาได้น้า 

ขอบคุณที่ติดตามค่า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น