ทุ่งหญ้าหิมะบนเม็ดทราย
facebook-icon

ไม่ว่าใครที่หลงเข้ามาอ่าน จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ยังไงเราก็ขอบคุณมากนะคะ หวังว่ามันจะสร้างความสนุกให้กับผู้อ่านนะคะ : )

บทที่ 15 ฉันเอาแต่คิดฟุ้งซ่านและเป็นกังวล

ชื่อตอน : บทที่ 15 ฉันเอาแต่คิดฟุ้งซ่านและเป็นกังวล

คำค้น : เศร้า เหงา ความรัก ดราม่า ร้องไห้ เสียใจ ปัญหา พระจันทร์ ใจเหงา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2563 19:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 ฉันเอาแต่คิดฟุ้งซ่านและเป็นกังวล
แบบอักษร

 

Lonely Moon 

ฉันเอาแต่คิดฟุ้งซ่านและเป็นกังวล 

 

 

      วันเวลาผ่านไป ความเคยชินระหว่างเราทำให้ฉันรู้สึกถึงหลายอย่างในตัวของพี่ตะวันเริ่มเปลี่ยนไป  เขามาหาฉันที่คอนโดน้อยลงทั้งที่ปกติแล้วเขาจะค้างที่คอนโดด้วยกันตลอด อาจเพราะช่วงนี้เขาคงยุ่งอยู่กับงานที่      รีสอร์ต  ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับงานฉันเองก็เข้าใจ  แต่ก็อดคิดน้อยใจไม่ได้ตามประสาผู้หญิงที่เห็นคนรักมีเวลาให้กันน้อยลงจนเหมือนกับถูกลดความสำคัญลงไป  ยิ่งพักหลังๆมานี่เขามาหาฉันแค่อาทิตย์ละประมาณสองถึงสามวันเท่านั้น  และพอมาหากันทีไร  ก็มักจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันไม่นานเหมือนเมื่อก่อน

  

 

           ฉันแอบน้อยใจเขาอยู่บ่อยๆ  ทั้งที่พี่ตะวันกับพี่เบียร์ทำงานร่วมกันแท้ๆ  แต่ฉันกลับเจอพี่เบียร์ที่แวะมาหาคนรักที่อยู่คอนโดนี้บ่อยกว่าเจอพี่ตะวันซะอีก  จากที่พี่ตะวันเคยมาหาสามวันต่ออาทิตย์ ก็กลายเป็นเหลือหนึ่งวัน  จนแล้วจนรอดก็เป็นเดือนละหนึ่งถึงสองครั้ง ซึ่งฉันก็เริ่มไม่เข้าใจ  แต่ก็ทำได้ก็แค่เก็บความรู้สึกเอาไว้ในส่วนลึกๆ  ฉันพยายามปลอบใจตัวเองให้คิดอย่างมีเหตุผลว่าพี่ตะวันเองก็มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบเช่นกัน     ฉันไม่อยากให้พี่ตะวันมองว่าฉันงี่เง่า  เพราะฉันรู้ดีถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับงาน   สำหรับเขาแล้วเป็นเรื่องที่ค่อนข้างสำคัญ  และตัวฉันเองก็ไม่อยากเข้าไปก้าวก่ายหรือล้ำเส้นของเขาในเรื่องนี้ด้วย

 

 

            บางครั้งฉันเคยคิดจะไปหาเขาที่รีสอร์ต  แต่ก็ทำได้เพียงแค่คิดเพียงแค่นั้น  ฉันไม่รู้ว่าเรื่องที่เราคบกันครอบครัวของเขารับรู้หรือเปล่า เพราะตั้งแต่เราสองคนคบกันมา  เขาไม่เคยพาฉันไปแนะนำให้กับคนในครอบครัวของเขารู้จักเลยสักครั้ง  หากจู่ๆฉันไปหาเขาโดยที่ไม่ได้บอกก่อนล่วงหน้า   เกิดคนในครอบครัวของเขายังไม่รู้ว่าเราคบกันขึ้นมา  ก็อาจจะทำให้พี่เขาอึดอัดใจลำบากใจในเรื่องนี้

 

 

           ความรู้สึกเรื่องของพี่ตะวันมีอิทธิพลกับฉันมาก  ฉันเริ่มไม่ค่อยมีสมาธิในการทำงานเท่าไหร่  เพราะฉันเอาแต่คิดฟุ้งซ่านและเป็นกังวล     จนเชฟต้องออกมาเตือนว่าช่วงหลังมานี่ฉันไม่ค่อยตั้งใจทำงานเหมือนตอนเข้ามาทำงานใหม่ๆเลย   ฉันเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน  อยู่ๆใจมันก็โหวงเหวงปวดที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก  พอคิดเรื่องพี่ตะวันทีไรก็พาลน้อยใจน้ำตาไหลทุกที   พักนี้ฉันอารมณ์แปรปรวนและอ่อนไหวกับอะไรได้ง่ายมาก  ยิ่งอยู่คนเดียวก็ยิ่งคิดมาก

 

 

           เย็นวันนั้นพอถึงเวลาเลิกงาน  ฉันกลับมาถึงคอนโดด้วยความรู้สึกที่เคว้งคว้าง   เมื่อก่อนที่อยู่คนเดียวก็เคยอยู่ได้อย่างมีความสุข  แต่เดี๋ยวนี้   ไม่รู้ทำไมพออยู่คนเดียวทีไร ก็เกิดความรู้สึกโดดเดี่ยวและเหงาขึ้นมา       ทุกที  ฉันตัดสินใจลองโทรไปหาพี่ตะวันก่อนเพราะทนคิดถึงเขา           ต่อไปไม่ไหว   ฉันดีใจมากที่พี่ตะวันบอกว่าจะแวะมาหา  ถึงทุกครั้งจะได้อยู่ด้วยกันไม่นานและส่วนใหญ่จะใช้เวลาร่วมกันแค่เรื่องของสัมพันธ์ทางร่างกายเป็นหลัก  มันก็ยังดีกว่าการที่เราสองคนไม่ได้เจอกันเลย  

 

 

            ความจริงฉันอยากให้เราทั้งคู่ได้ไปเที่ยว  ดูหนัง  หรือออกไปกินข้าวข้างนอกเหมือนเมื่อก่อนตอนที่เราคบกันใหม่ๆ  แต่เขาก็มักจะปฏิเสธทุกครั้งโดยการให้คำตอบว่าช่วงนี้ยังไม่ค่อยสะดวก  บางครั้งฉันอยากจะพูดกับเขาตรงๆว่าอยากให้เขามีเวลาให้ฉันบ้าง  แต่ฉันยอมรับว่าฉันกลัว  ถ้าเกิดพี่ตะวันคิดว่าฉันเอาแต่ใจตัวเองไม่ยอมเข้าใจเขาเรื่องงานขึ้นมา  ฉันกลัวเขาจะโกรธจนกลายเป็นทำให้เรายิ่งห่างกันมากกว่านี้   ฉันก็ได้แต่เก็บมาคิดกับตัวเองอยู่ตลอดฝ่ายเดียว  ไม่รู้ว่าฉันจะต้องอดทนและรออยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่

 

 

           จนวันหนึ่งที่ฉันเผลอเรียกร้องถามพี่ตะวันออกไปว่าอยากให้เราสองคนใช้เวลาด้วยกันให้มากกว่านี้  เขาแสดงท่าที่หงุดหงิดและอธิบายว่า  อยากให้ฉันช่วยเข้าใจกันด้วยว่าช่วงนี้เขาต้องทำงานหนัก ทำให้ไม่ค่อยมีเวลา  เพราะเขาเองก็ให้ความสะดวกสบายในชีวิตกับฉันทุกอย่างแล้ว  

 

 

           ซึ่งฉันก็ได้แต่พยายามเข้าใจ  แต่เขาจะรู้บ้างไหม  ว่าความสะดวกสบายทุกอย่าง ทั้งรถ  คอนโดที่เขาให้กับฉันมา  ฉันไม่ได้ต้องการมันไปมากกว่าเขาเลย   แต่จะบอกไปก็คงทำให้เรามีความเห็นไม่ตรงกันซะเปล่าๆ  ฉันเลยเลือกที่จะเงียบและยอมรับการตัดสินใจของเขาอยู่ในมุมความรู้สึกของตัวเองแทน

 

 

            ตอนที่พี่ตะวันเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ  ขณะที่ฉันกำลังนั่นดูรายการทำอาหารบนจอโทรทัศน์อยู่  เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาที่ชาร์จแบตไว้ข้างหัวเตียงดังขึ้นเบาๆ    บนหน้าจอมีสายเรียกเข้าแสดงชื่อ  “ปลื้มใจ”  ฉันเข้าใจว่าคงเป็นลูกค้าของเขาที่อาจโทรเข้ามาคุยติดต่อเรื่องงาน  เลยกดรับสายอย่างไม่ได้คิดอะไร  กะว่าจะบอกไปว่าตอนนี้พี่ตะวันยังไม่สะดวกรับสาย   พอกดรับยังไม่ทันได้พูดอะไร  ฉันได้ยินแต่เสียงของผู้หญิงกำลังร้องไห้อย่างหนักที่ปลายสาย

 

 

           ประจวบเหมาะกับที่พี่ตะวันออกมาจากห้องน้ำพอดี  เขามีท่าทีที่ดูเหมือนจะโกรธที่ฉันถือวิสาสะไปรับโทรศัพท์ของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต   ฉันมองพี่ตะวันอย่างสับสนในขณะที่เขาเดินออกไปคุยโทรศัพท์ที่ระเบียงห้อง  ฉันไม่เข้าใจว่าฉันทำผิดอะไร  ฉันเริ่มทำตัวไม่ถูก ได้แต่ฝืนตัวเองให้เฉยๆเก็บความรู้สึกเอาไว้

 

 

            จนพี่ตะวันคุยโทรศัพท์เสร็จ  เขามีท่าทีรีบร้อนเดินออกจากประตูห้องไปโดยไม่ยอมบอกลาฉันสักคำ  วันนั้นฉันร้องไห้หนักมาก  ฉันไม่เคยคิดว่าพี่ตะวันที่สุภาพโอนโยนและใจดีกับฉันทุกๆอย่าง  จะสามารถแสดงอารมณ์โกรธจนมีสีหน้าหงุดหงิดไม่พอใจฉันได้มากขนาดนี้  อันที่จริงแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรด้วยเลยด้วย  นอกเสียจากว่าคนที่อยู่ปลายสายจะเป็นคนสำคัญที่เขาไม่อยากให้ฉันเข้าไปยุ่งเกี่ยวยิ่งคิดไปเองมันทำให้ฉัน      ยิ่งเครียดจนเกิดเป็นคำถามเข้ามารบกวนจิตใจ ผู้หญิงที่ชื่อปลื้มใจ           คือใคร  เป็นอะไรกับพี่ตะวัน

 

 

           หลายวันที่ผ่านมาฉันคิดมากจนนอนไม่ค่อยหลับหนักไปถึงกับกินอะไรก็ไม่ค่อยลง  เอาแต่เป็นกังวลจนน้ำหนักลดลงอย่างชัดเจน  การทำงานของฉันที่ครัวเบเกอรี่โรงแรมก็แย่ไปด้วย  ฉันเครียดมากกับการเก็บเรื่องนี้มาคิดจนทำให้ถึงกับเวียนหัวและหน้ามืดระหว่างทำงานอยู่บ่อยๆ  บางวันก็ต่อไม่ไหว  พอเป็นบ่อยๆทางฝ่ายบุคคลของโรงแรมเลยออกปากให้ฉันไปหาหมอเพื่อตรวจสุขภาพ  เพราะงานของฉันเป็นงานที่เกี่ยวข้องกับอาหาร  มันมีผลต่อสุขอนามัยภายในโรงแรม

 

 

            พอฉันไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลก็ได้รู้ว่าอาการเบื้องต้นเหล่านั้นที่ฉันเป็น  คือผลจากการที่ฉันกำลังตั้งท้องได้สองเดือนแล้ว  ตอนที่หมอบอกฉันดีใจมาก   เพราะฉันกำลังเป็นแม่คนและมีลูกกับผู้ชายที่ฉันรัก  เรื่องลูกน่าจะเป็นข่าวดีสำหรับพี่ตะวัน  และที่สำคัญอย่างน้อยเรื่องที่ฉันกำลังท้องน่าจะทำให้พี่ตะวันดีใจ  และยอมแบ่งเวลาจากการทำงานมาคอยอยู่ดูแลฉันได้บ้าง 

          

       

To Be Continued 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น