akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 11 จำยอม( 2)

ชื่อตอน : บทที่ 11 จำยอม( 2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 98.9k

ความคิดเห็น : 140

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2558 22:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 จำยอม( 2)
แบบอักษร

คุณเสือพูดอะไรแบบนั้นออกมา ไม่รู้สึกอายบ้างหรือไงกัน ผมเองอายจนแทบจะมุดลงไปอยู่ใต้เตียงอยู่แล้ว

 

 

 

        “ใส่ซะสิ”

 

 

 

        ผมรีบเสื้อผ้าที่คุณเสือส่งมาให้ มันเป็นชุดคล้ายๆ กับชุดทำงานของผม ผมขยับกายจะลงจากเตียงเพื่อไปห้องน้ำ

 

 

 

        “จะไปไหนน่ะ”

 

 

        เสียงดุๆ ดังขึ้นเหมือนจะไม่พอใจ ผมได้แต่เม้มปากแน่น

 

        “จะไปเปลี่ยนชุดครับ”

 

        “เปลี่ยนตรงนี้”

 

        “แต่ว่า...”

 

        จะให้แก้ผ้าเปลี่ยนชุดต่อหน้าเขาเนี่ยนะ เกินไปแล้วนะ ผมก็อายเป็นถึงผมและเขาจะเป็นผู้ชายเหมือนกันก็เถอะ

 

        “ตรงนี้”

 

        เขาจ้องหน้าผม ผมค่อยๆ หมุนกายหันหลังให้กับเขา ผมไม่อยากเห็นหน้าเขา คนเผด็จการ ผมจะไปทำอะไรได้นอกจากยอม อยากจะต่อต้านแต่ก็กลัวเขาจะโมโหแล้วกลายร่างเป็นเสือมากัดคอผมอีก ถ้าผมกลายร่างเป็นสิงโตตัวใหญ่ ขู่เขาได้บ้างก็คงจะดีไม่น้อย แต่เรื่องแบบนั้นมันจะไปเป็นได้ยังไงกัน ในเมื่อผมก็เป็นแค่คนปกติคนหนึ่งเท่านั้นเอง

 

        “ทำไมไม่รีบใส่ล่ะ...หรือรอให้ฉันใส่ให้”

 

        น้ำเสียงทุ้มที่ดังขึ้นใกล้ๆหูผม พร้อมกับปากร้อนที่งับที่ใบหู มันทำให้ผมสะดุ้ง จริงๆเขาบอกผมดีๆก็ได้ ไม่เห็นจะต้องทำขนาดนี้

 

        “ผมกำลังจะรีบใส่ครับ”

 

        “หันมา”

 

        “มะ ไม่ครับ”

 

        ทำไมผมต้องหันหน้าไปหาเขาด้วย คนบ้านี่...เฮ้อ โชคดีที่มันเป็นเพียงความคิด ถ้าผมพูดออกไป ชีวิตนี้คงจะไม่รอด

 

        “ฉันใส่ให้”

 

        เขาพูดอย่างเดียวซะที่ไหนกัน ยังจับผมหมุนกายไปหาเขาอีก ผมกอดเสื้อผ้าเอาไว้แน่น เรื่องอะไรผมจะต้องยอมให้เขาใส่เสื้อผ้าให้ด้วย

 

        “ผมใส่เองได้”

 

        “ช้า”

 

        “แต่ผมอยากใส่เองครับ”

 

        “ถ้าไม่ยอม...ฉันปล้ำ”

 

        เขาพูดอย่างเป็นต่ออีกแล้ว สุดท้ายผมก็ต้องจำยอม ปล่อยให้เขาดึงเสื้อผ้าไป มันผิดที่ผม ที่ใส่เสื้อผ้าช้า หรือผิดที่เขาที่ถ้าจะทำอย่างนี้ ไม่ต้องให้เสื้อผ้าผมก็ได้

 

        “อ๊ะ...อย่าครับ”

 

        คุณเสือจู่โจมผมอีกแล้ว มือของเขากำลังพยายามถอดเสื้อตัวใหญ่ที่เขาให้ผมใส่ออก พยายามจะขัดขืน แต่พอเห็นตาดุๆ แล้วก็ต้องยอมให้เขาถอดเสื้อผ้าผมตามใจชอบ และจับผมใส่เสื้อผ้า ราวกับผมเป็นตุ๊กตาเสียอย่างนั้น

 

        “ฉันเป็นเสือ”

 

        รู้แล้วครับ....คุณไม่ใช่กระต่ายที่น่ารัก ผมรู้ตั้งแต่คืนแรกที่คุณเข้ามาปล้ำผมแล้ว!!

 

        “แล้วฉันก็เป็นคน”

 

        นี่ก็ทราบแล้วเหมือนกันครับ!!! ไม่งั้นผมคงไม่เห็นคุณเป็นประธานบริษัทได้หรอก!!!

 

        “ตระกูลของฉัน เป็นเสือที่สามารถกลายร่างเป็นคนได้มานานมากแล้ว บรรพบุรุษของฉันเคยอยู่อาศัยในป่า แต่พอเวลาผ่านไป พวกเราก็เข้ามาอยู่กับพวกมนุษย์ จนสุดท้ายก็เหมือนมนุษย์ทุกอย่าง รวมถึง....การมีคู่ครองเป็นมนุษย์ด้วย”

 

        ผมมองหน้าเขา เขาก็มองหน้าผม

 

        “แล้ว...แล้วทำไม ถึงเป็นผม”

 

        “นั่นคือสิ่งที่นายควรจะรู้ด้วยตัวเอง”

 

        พูดจบเขาก็เชยคางผมขึ้นไปจูบ เขาจูบอย่างอ่อนโยน ไม่ใช่จูบที่ดูดดื่ม แต่มันก็ลึกซึ้งจนผมไม่อาจจะเข้าใจ มันเหมือนเขารักผม....แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน เขาไม่เคยพูดกับผม แล้วเราก็เพิ่งเคยเจอกันไม่นาน

 

        “เดี๋ยวฉันพานายไปส่งที่บ้าน”

 

 

        ตอนนี้คุณเสือแต่งตัวให้ผมเสร็จแล้ว กว่าจะเสร็จ ก็เล่นผมแทบอยากจะลืมหายใจ ก็เขาเอาแต่จ้องผมอยู่ได้

 

 

        “ผมกลับเองก็ได้ครับ”

 

        “ไม่ได้”

 

        “แต่ว่า...”

 

        “นี่มันก็จะมืดแล้ว นายเองก็เดินแทบไม่ไหว”

 

        “แต่ว่า...”

 

        “ฉันไม่ใจร้าย ปล่อยให้เมียที่เดินไม่ไหว ต้องไปหาทางขึ้นรถกลับบ้านเองหรอก”

 

        คุณเสือกระซิบบอกแทบชิดริมฝีปากผม ผมได้แต่กลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ รู้สึกว่าหน้าตัวเองมันร้อนผ่าวไปหมด

 

 

        “รอฉันใส่เสื้อผ้าแปบนึง”

 

 

 

        เขาผละออกจากตัวผม แล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าใส่ เขาปลดผ้าขนหนูที่พันรอบเอวอย่างไม่คิดจะอาย ผมได้แต่หันหน้าหนี ไม่หันไปมองเขา คนลามก คนหน้าไม่อาย เห็นหน้าดุๆ นิ่งๆ ทำไมถึงได้ลามก หน้าไม่อายขนาดนี้นะ

 

 

 

        “จะหันมามองกันก็ไม่ว่าหรอกนะ...ฉันเองก็ไม่อยากจะเอาเปรียบมองนายอยู่ฝ่ายเดียว”

 

 

 

 

        “ไม่ล่ะครับ....คุณเสือรีบใส่เสื้อผ้าเถอะครับ ผมอยากกลับบ้านแล้ว”

 

 

 

 

        “อยากกลับเร็วๆ...ก็มาช่วยฉันใส่สิ”

 

 

 

 

        ไม่ว่าเปล่าแต่เขามาอยู่ข้างหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แถมยังจับผมให้หมุนไปหาเขาอีก ตรงหน้าของผมมันคืนหน้าท้องที่เป็นกล้ามเนื้อของคนที่ดูแข็งแรง ไรขนที่มีตั้งแต่สะดือลงมา มันทำให้ผมไม่กล้ามองว่าตอนนี้คุณเสือใส่ชั้นในหรือยัง

 

 

 

 

        “เร็วสิ”

 

 

 

 

        “ไม่เอาครับ!!!

 

 

 

        ผมรีบหลับตาแน่น ถอยกายหนี หยิบหมอนมาปิดหน้าตัวเอง แบบนี้มันมากเกินไปแล้ว คุณเสือใจร้าย คุณเสือแกล้งผม ผมได้ยินเสียงเขาหัวเราะ คนบ้า! ไม่สิ เสือบ้าต่างหาก!

 

 

 

 

        “กวาง...”

 

 

 

 

        เสียงคุณเสือดังข้างๆ หูผม แต่ผมไม่คิดจะเอาหมอนออก เพื่อมองคนโป๊หน้าไม่อายหรอก

 

 

 

 

        “หันมาสิกวาง”

 

 

 

        “ไม่เอาครับ คุณเสือต้องแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน”

 

 

 

        “เรียบร้อยแล้ว”

 

 

 

        “จริงนะครับ”

 

 

 

        “จริง หันมาเถอะ อยากกลับบ้านไม่ใช่เหรอ?

 

        สุดท้ายผมก็เอาหมอนออก หันไปหาเขา ตอนนี้คุณเสืออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขายาว ไม่ได้อยู่ในชุดทำงานแต่อย่างใด แต่แต่งตัวแบบสบายๆมากกว่า

 

        “ลุกไหวไหม?

 

        “ไหวครับ”

 

 

 

        ผมอยากกลับบ้านจะแย่แล้ว นี่ผมมาจมอยู่ในห้องนี้ทั้งวันได้ยังไงก็ไม่รู้

 

 

 

 

        “ฉันช่วยดีกว่า”

 

 

 

        คุณเสือเข้ามาประครองผม ผมไม่อยากรบกวนเขา ถึงแม้เขาจะเป็นตัวการทำให้ผมต้องเป็นแบบนี้ก็เถอะ

 

 

 

        “ผมเดินเองได้ครับ อ๊ะ!!

 

 

        นี่เขาหูไม่ดี หรือเขาไม่ยอมฟังกันแน่ เขาดึงได้ช้อนตัวผมอุ้มแบบนี้

 

 

 

        “แบบนี้น่าจะดีกว่า”

 

 

 

        เขาคิดเองเออเองทั้งนั้น ไม่ได้ถามคิดเห็นผมสักคำ เขาอุ้มผมออกจากลง อุ้มเข้าไปในลิฟต์ อุ้มจนไปถึงลานจอดรถ ผมก็ไม่ได้ตัวเล็กแบบเด็กทารกสักหน่อย ทำไมเขาถึงได้อุ้มเหมือนไม่รู้หนักอะไรเลย

 

 

 

        “คุณเสือปล่อยผมลงเถอะครับ”

 

 

 

        ผมพูดแบบนี้ มาสองสามครั้งแล้ว แต่เขาไม่เห็นจะทำตามสักที สุดท้ายเขาก็อุ้มผมมาถึงรถนั่นล่ะ ถึงได้ยอมวางผมให้ลงยืน แล้วเปิดประตูรถให้ผมเข้าไปนั่ง

 

 

 

        “หิวไหม?

 

 

 

        เขาถามผมเมื่อเขาขับรถออกจากตึก

 

 

 

        “ไม่ครับ ผมอยากกลับบ้านมากกว่าครับ”

 

 

 

 

 

        “เอาแบบนั้นก็ได้”

 

 

 

        เขายอมอย่างว่าง่าย คงเห็นสภาพผมไม่ไหว จึงไม่ได้ถามอะไรต่อ ผมหลับตาลง รู้สึกเหนื่อยจริงๆ รู้สึกเหมือนร่างกายมันล้าอย่างบอกไม่ถูก ทุกอย่างมันก็เป็นเพราะเขานั่นล่ะ!

        “อืม....”

 

 

 

 

        ความรู้สึกที่เหมือนรถยนต์หยุดจอด แล้วเบาะที่ผมนั่ง มันเหมือนกำลังค่อยๆปรับให้เอนลง แรงสัมผัสแผ่วเบาที่หน้าผาก ทำให้ผมต้องลืมตาขึ้นมองเขา

 

 

 

        “หลับเถอะ...ถึงแล้วฉันจะปลุก”

 

 

 

        “แต่...คุณเสือรู้ทางไปบ้านผมด้วยเหรอครับ?

 

 

 

 

        ผมเห็นเขากระตุกยิ้ม ผมไม่เคยเห็นคุณเสือมาบ้านผมนี่นา

 

 

 

 

        “ถ้าไม่รู้ทาง....คืนนั้นเสือคงไปจับกวางทำเมียไม่ได้หรอก”

 

 

 

 

        “คะ คุณเสือ!!!

 

 

 

 

 

        ผมหันหน้าหนีเขาทันที ความร้อนมันแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ นี่ผมเผลอลืมไปได้ยังไง ว่าเขาเป็นเสือ และเคยบุกเข้าไปข่มขืนผมถึงห้อง....เพราะตอนนี้เขาอยู่ในร่างของมนุษย์และผมไม่เคยเห็นเขาเดินทางมาบ้านผม ผมเลยลืมคิดไปว่าเขาเคยเข้ามาปล้ำผมในร่างเสือ ผมเกลียดเขาจริงๆ คนบ้า! อย่าให้ผมมีโอกาสทำเขาคืนบ้างแล้วกัน...ฮึ่ย!

 

 

--------------------------------------------------------------------

 

 

ถ้าชอบก็เม้่น ไลค์ โหวต กันด้วยนะจ๊ะ

 

โหวต ไลค์ได้ทุกวันนะจ๊ะ มันปรับใหม่ทุกเดือน 

 

เราจะรีอัพ บทความเรื่อยๆ นะ เผื่อใครยังไม่เห็น

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}