악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย24

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2561 06:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย24
แบบอักษร

​악마 ปีศาจเขียน​



เมียมาเฟีย๒๔





ชานยอลตรงไปนั่งรอที่สำหรับลูกค้าที่มาเดินเล่นเพราะยังไม่ถึงเวลาที่นัดกับพี่ชายเอาไว้ ส่วนหลินหลินก็ยังคงสะอื้นอยู่ข้างๆ 


เฮ้อ...


ชานยอลถอนหายใจออกมา ทำให้เด็กสาวรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาเพราะกลัวว่าจะทำให้คนข้างๆรำคาญ


"หลินหลินขอโทษค่ะ หลินหลินจะไม่ร้องไห้แล้ว" เด็กสาวพูดทั้งเสียงสะอื้น ทำให้ชานยอลส่ายหัวเบาๆพร้อมกับฝามือใหญ่ยกขึ้นลูบหัวเด็กสาวไปด้วย การกระทำของชานยอลทำให้เด็กสาวหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง


"ร้องไห้จนหน้าแดงหมดแล้ว เดี๋ยวไม่สวยเอานะ ผมว่าหลินหลินไปล้างหน้าก่อนไหม จะได้ดีขึ้น" ชานยอลบอก เด็กสาวคิดตามนิดหนึ่งแล้วพยักหน้ารับ จากนั้นจึงลุกขึ้นเพื่อไปล้างหน้าตามที่ชานยอลพูด


"ใจดีอีกแล้ว" เสียงที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ชานยอลที่มองตามเด็กสาวไปต้องหันกลับมามอง


"ก็ผมใจร้ายกับสาวๆไม่ลงหรอก พี่ก็น่าจะรู้" บอกเหตุผลด้วยรอยยิ้ม


"เด็กคนนี้ที่ถูกพามาใช้หนี้ใช่ไหม" ชานยอลพยัดหน้ารับ


"พี่รู้ได้ยังไง" 


"มาร์คเล่าให้ฟังน่ะ" พูดจบแล้วนั่งลงข้างๆน้องชายที่เดียวกับที่หลินหลินลุกออกไป


"สวัสดีครับพี่เลย์ ไม่คิดว่าจะตามพี่ซูโฮมาด้วยนะเนี่ย" ชานยอลพูดยิ้มเพราะตอนแรกคิดว่าผู้เป็นพี่จะออกมาคนเดียวแต่ที่ไหนได้มากับหัวหน้าฝ่ายไอทีนี่เอง


"กลัวจะไปเดินหลงน่ะครับ ก็เลยอาสามาเป็นแฟน เฮ้ย เพื่อนๆ รีบพูดไปหน่อยกลัวมีคนแย่งพูด" อี้ชิงพูดยิ้มๆทำให้ชานยอลหัวเราะออกมา มีก็แต่คนเดียวที่นั่งหน้างออยู่


"นี่ ถ้ายังพูดมากหรือเล่นตลกอยู่ก็กลับไปก่อนเลย งานการก็ไม่รู้จักไปทำ มาตามทำไมก็ไม่รู้" จุนมยอนพูดขึ้น ทำให้อี้ชิงแกล้งทำท่าเอามืกยกขึ้นปิดปากยิ้มๆจ้องหน้าตัวเล็กกว่าด้วยแววตายิ้ม การกระทำของคนตัวโตกว่าทำให้จุนมยอนหน้างอกว่าเดิมเพราะรู้ว่าอี้ชิงแกล้งเขาเท่านั้น


"อยู่ด้วยกันก็หลายอาทิตย์แล้ว ยังไม่ญาติดีกันอีกเหรอครับ" ชานยอลคนกลางถามขึ้น เพราะรู้ว่าพี่ชายของตัวเองไปพักที่คอนโดของหัวหน้าไอทีคนนี้ 


"ก็อยากอยู่นะครับ แต่ดูเหมือนว่าพี่ชายคุณชานยอลจะญาติดีด้วยยากมาก" อี้ชิงฟ้องออกมา ทำให้ได้รับสายตาเขียวๆจากจุนมยอน


"ผมบอกให้หุบปาก" จุนมยอนพูดเสียงดุ อี้ชิงหน้าจ๋อยไปเลย


"พี่ก็" ชานยอลเตือนพี่ชาย ทำให้จุนมยอนหันมองคนยืนข้างๆที่ตอนนี้หน้านิ่งไม่มีสีหน้าขี้แกล้งอีกแล้ว


"ขอโทษ" จุนมยอนพูดขึ้น แต่คนที่ยืนอยู่ก็ยังคงหน้านิ่งเหมือนเดิม


"ไงล่ะทีนี้ งอนไปแล้ว" ชานยอลพูดขึ้นยิ้มๆทำให้พี่ชายหน้าเสีย


"ถ้าไม่หายผมจะโกรธนะ" คำขู่ของจุนมยอนทำให้อี้ชิงหันมามอง แต่ก็ยังคงหน้านิ่งเหมือนเดิม


"ผมขอโทษ" จุนมนอนพูดขึ้นอีกครั้ง


"เป็นแฟนผมสิ ถึงจะหายโกรธ" ชานยอลหลุดขำออกมา ไม่คิดว่าหัวหน้าไอทีบริษัทยักษ์ใหญ่จะเล่นแบบนี้ คำพูดตรงๆของอี้ชิงทำให้จุนมยอนอ้าปากค้างอย่างตกใจ


"โฮ...พี่เลย์ กลางห้างเลยนะครับ" ชานยอลแซว ยิ่งทำให้พี่ชายที่นั่งข้างๆหน้าแดงขึ้นกว่าเดิม


"เลิกๆ เลิกคุยเรื่องนี้เลย" จุนมยอนโวยวายเสียงเบาเพราะกลัวจะทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาได้ยิน


"ได้ครับ เดี๋ยวกลับไปคุยกันที่ห้อง" อี้ชิงพูด


"คุยนะครับคุย" ชานยอลขยี้


"ขะ ขอโทษค่ะ" เสียงเด็กสาวดังขึ้นทำให้ทั้งสามหันไปมอง ชานยอลยิ้มออกมาเมื่อรู้ว่าเป็นเด็กสาวที่ไปเข้าห้องน้ำ


"ดีขึ้นไหมครับ" เด็กสาวพยักหน้าเป็นคำตอบก่อนจะหันไปมองอีกสองคนที่เธอไม่รู้จัก


"อ๋อ...นี่พี่ผมเอง คนนี้พี่ซูโฮนะ ส่วนคนนี้พี่เลยเป็นหัวหน้าแผนกไอทีที่บริษัทของคุณคริสน่ะ" ชานยอลอธิบาย เด็กสาวรีบก้มหัวให้กับทั้งสอง ผู้ใหญ่ทั้งสองแค่มองเธอนิ่งๆไม่ได้พูดอะไร


"พี่หิวแล้ว ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้ทานเลย" จุนมยอลพูดขึ้น ทำให้คนที่เหลือพยักหน้ารับแล้วเดินตามกันไป มีเพียงเด็กสาวที่เดินรั้งท้ายทุกคนจนถึงร้านอาหารจีนที่อี้ชิงเป็นคนแนะนำ


"ไม่คิดว่าจะเจอมาดามอู๋ที่นี่" เสียงสำเนียงภาษาอังกฤษดังขึ้น ทำให้ทั้งสีหันไปมอง ชานยอลส่ายหัวยิ้มๆไม่คิดว่าการออกจากบ้านของวันนี้จะเจอแต่คนรู้จัก


"คุณแอนนี่มาทำอะไรครับ ผมคิดว่าคุณกลับอิตาลีไปแล้ว" ชานยอลถามยิ้มๆแต่ได้รับสายตาที่ไม่พอใจมาจากเด็กสาวที่เข้ามาทัก


"แออนี่ยังอยากเที่ยวต่อค่ะ" เด็กสาวกระแทกเสียงตอบ ชานยอลทำได้เพียงพยักหน้ารับเท่านั้น


"แล้วคุณปีเตอร์ล่ะครับ" ชานยอลถามหาพี่ชายของเด็กสาว เด็กสาวยังไม่ทันจะตอบพี่ชายของเธอที่เพิ่งจะกลับมาจากอิตาลีก็เดินเข้ามา


"เหมือนว่าโชคชะตาเราจะเหมือนกันนะครับ" ปีเตอร์พูด ชานยอลแค่ยิ้มรับเท่านั้น


"โชคร้ายนะสิไม่ว่า" นำเนียงอิตาลีดังขึ้น  ทำให้คนทั้งกลุ่มหันไปมองอย่างสงสัย


"ไม่คิดว่าจะเจอลูกเลี้ยงนายพลออแกนที่นี่นะเนี่ย" ปีเตอร์พูดยิ้มๆแต่คนมาใหม่ไม่ได้โตตอบกลับ


"ทำธุระเสร็จแล้วเหรอ" ชานยอลถามคนมาใหม่ เขาพยักหน้าเป็นคำตอบก่อนจะหันไปมองคนชาติเดียวกันอีกครั้ง


"ไม่คิดว่าพวกสีดำๆจะมาเดินทอดน่องถึงที่นี่ คงมาทำเรื่องชั่วๆสินะ" น้ำเสียงนิ่งๆของเจมส์ดังขึ้น ทำให้ปีเตอร์หน้านิ่งขึ้น ทั้งสองจ้องหน้ากันนิ่งโดยไม่มีใครยอมใคร


"ผมว่าเราเข้าไปหาอะไรทานดีกว่านะครับ ยืนอยู่หน้าร้านแบบนี้คงไม่ดี" อี้ชิงเป็นคนพูดขึ้น เมื่อเห็นบรรยากาศรอบๆตัวกำลังมาคุขึ้นมา เจมส์กับปีเตอร์หันมองอี้ชิงโดยไม่พูดอะไร แต่ก็ทำให้อี้ชิงยิ้มเจื่อนๆออกมาเมื่อถูกสายตาของคนทั้งสองจ้องมอง


"ตามนั้นเลย ผมว่าเราเข้าไปทานอาหารดีกว่า" ชานยอลเห็นดีเห็นงามด้วยจึงรีบดันหลังของเจมส์กับปีเตอร์เดินเข้าไปในร้าน ทั้งสองก็ยอมเดินเข้าไป 


เฮ้อ...


ชานยอลถอนหายใจออกมา คิดว่าจะเกินเรื่องซะแล้ว





บนโต๊ะอาหารจีนที่ถูกสั่งมากอย่างมากมายจากนักธุรกิจหนุ่มกับมาเฟียหนุ่มที่ไม่มีใครยอมใครแม้แต่การสั่งอาหาร โดยที่พวกเขาไม่ได้สั่งเลยสักอย่าง


"ที่นี่มีกุ้งล็อบสเตอร์​หรือเปล่า" ปีเตอร์ถามบริกรที่ยกอาหารเข้ามาเสริฟ พนักการหน้าตีทำหน้าเลิ่กลั่ก


"ถามแบบไม่ใช่สมอง ร้านอาหารจีนจะมีกุ้งล็อบสเตอร์ได้ยังไง" เจมส์แขวะเบาๆพร้อมกับส่งรอยยิ้มเยาะเย้ยไปให้คนที่ตัวเล็กกว่าตัวเองไม่มากนัก ปีเตอร์กันฟันอย่างหงุดหงิดที่ไอ้คนนั่งตรงข้ามพูดจบ


"เอาอาหารที่แพงที่สุดมาเสริฟด้วย" เมื่อหงุดหงิดก็หันไปลงกับบริกรที่ยังคงยืนตัวสั่นอยู่


"ขอโทษนะครับ คืออาหารน่ะ ไม่ต้องแล้วครับ พอแค่นี้แหละ" ชานยอลพูดขึ้น ทำให้ได้รับสายตาไม่พอใจจากปีเตอร์ ชานยอลส่ายหัวน้อยๆเขาไม่เคยรู้เลยว่ามาเฟียอิตาลีอย่างปีเตอร์จะมีนิสัยเด็กชอบเอาชนะแบบนี้ ส่วนเจมส์เขามองออกว่าเป็นพวกชอบหาเรื่องเหมือนกัน ง่ายๆสองคนนี้พอๆกันเลย


"เป็นถึงมาเฟีย สั่งได้แค่นี้" เจมส์พูดเสียงต่ำนิ่ง


"เจมส์" ชานยอลพูดเสียงดุ เจมส์ยักไหล่ขึ้นไม่สนใจแล้วเงียบไป


เฮ้อ...


ชานยอลหายใจทิ้งเป็นรอบที่ร้อยล้านครั้ง การมาเจอคนรู้จักแล้วเป็นแบบนี้ ขออย่าได้เจออีกเลย ทั้งเหนื่อยทั้งปวดหัว มาเฟียชอบว่าเขาชอบหาแต่เรื่องใส่ตัว แต่ครั้งนี้เปล่าเลย คนรอบตัวเขาก็ชอบหาเรื่องมาให้เขาปวดหัวเหมือนกัน พอจะเข้าใจคนรักบ้างแล้วที่เขาหาเรื่องไปให้คนรักตามแก้


'ขอโทษนะคริส ผมจะพยายามมาเรื่องใส่ตัวให้น้อยที่สุด'


เฮ้อ...


"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ หลินหลินเห็นพี่ชานยอลถอนหายใจหลายรอบแล้ว" เด็กสาวนั่งข้างๆถามด้วยความเป็นห่วง ชานยอลส่ายหัวน้อยๆเพื่อปฏิเสธ เด็กสาวพยักหน้ารับแล้วหันไปทานอาหารตรงหน้าต่อ ชานยอลหันมองนักธุรกิจหนุ่มกับมาเฟียอิตาลีที่ยังคงทะเลาะกันอยู่เรื่อยๆ พวกเขาได้แต่หันมองหน้ากันแล้วส่งยิ้มเจื่อนๆให้กัน






ก็นึกว่าหลังจากทานอาหารเสร็จทุกคนจะแยกย้ายกันไป แต่ที่ไหนได้กลับยกโขยงกันมายังบริษัทของมาเฟียกันหมด


เฮ้อ...


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


ลูกน้อยที่ยืนอยู่หน้าห้องของผู้เป็นนายเคาะประตูก่อนที่จะเปิดประตูให้กับชานยอลกับคนอื่นๆเดินเข้าไป การปรากฏตัวของชานยอลทำให้คริสมองอย่างมึงงง เพราะชานยอลพ่วงเอาคนที่เขาไม่อยากจะเจอเข้ามาด้วย ทำไมเดี๋ยวนี้เขาถึงต้องพัวพันกันคนอิตาลีอยู่บ่อยครั้งก็ไม่รู้ 


"สวัสดีค่ะคุณคริส" แอนนี่พูดขึ้นพร้อมกับเดินไปหามาเฟียหนุ่มตรงโต๊ะทำงาน เธอเข้าไปหอมแก้มของคริสอย่างถือวิสาสะ การกระทำของเธอเล่นเอาคนในห้องอ้าปากค้างด้วยความตกใจรวมทั้งคริสด้วยเพราะชายหนุ่มยังไม่ทันจะตั้งตัวก็ถูกจู่โจมแบบกระทันหัน


"พี่ชานยอล" หลินหลินที่ยืนอยู่ข้างๆเรียกชานยอลเสียงสั่นเบา เพราะไม่คิดว่าจะเห็นเหตุการณ์แบบนี้


"สวัสดี อ้าวมีแขกอยู่เหรอ นี่ยัยชะนีน้อย ไปทำอะไรตรงนั้นกับแฟนฉันยะ ออกมาห่างๆเลย" เสียงที่ดังเขามาอย่างไม่มีปี่มีขุ่ยทำให้ทุกคนหันไปให้ความสนใจอีกแล้ว แต่ดูเหมือนเจ้าของเสียงพูดจะไม่ได้สนใจสายตาของใครเธอเดินไปดึงตัวแอนนี่ให้ออกห่างจากมาเฟียหนุ่มที่เธอบอกว่าเป็นแฟนของเธอ จากนั้นเธอก็นั่งลงบนตักของมาเฟียหนุ่มโดยไม่สนใจใคร


"เอ่อคือ ผมกับซูโฮขอตัวกลับไปที่แผนกก่อนนะครับ" อี้ชิงพูดขึ้นแล้วดึงมือของจุนมยอนออกจากห้องเพราะไม่อยากอยู่รับรู้เรื่องของผู้เป็นนายใหญ่


"นี่ค่ะคริส อี้เฟยซื้อของมาฝากคุณด้วยค่ะ" นางแบบสาวสวยพูดขึ้นพร้อมกับยื่นของที่ถือเธอมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของมาเฟีย


"แจ็คสัน มาร์ค ไล่ทุกคนออกไปจากห้องให้หมด" เสียงเข้มๆของมาเฟียหนุ่มดังขึ้น ทำให้คนในห้องรับรู้ในทันทีว่าเจ้าของห้องไม่พอใจมากแค่ไหนที่มีคนเข้ามาในห้องโดยที่เขายังไม่ทันอนุญาต


"รีบออกไปสิยะ แฟนฉันไล่แล้วไม่ได้ยินเหรอ หรือต้องให้เรียกรปภ.มา" อี้เฟยพูดขึ้น ทำให้ทุกคนยอมที่จะเดินออกไป เพราะไม่อยากมีเรื่อง


"ยังไม่ออกไปอีกชะนีฝรั่ง" อี้เฟยพูด เมื่อแอนนี่ยังคงยืนอยู่ในห้อง นางแบบสาวจึงทำการไล่อีกครั้ง แอนนี่ฟึดฟัดก่อนจะยอมตามพี่ชายของเธอไป


"แล้วนั่นไม่ออกไป ครอบครัวเขาจะอยู่ด้วยกันไม่เห็นเหรอ" อี้เฟยยังคงพูดเมื่อเห็นเด็กสาวอีกคนยังคงก้มหน้าอยู่


"พี่ซีซี หลินหลินเป็นเด็กในบ้านครับ" ชานยอลพูดขึ้น ทำให้อี้เฟยที่ยังคงนั่งอยู่บนตักของคริสพยักหน้ารับเล็กน้อย


"อี้เฟย" เสียงของมาเฟียหนุ่มดังขึ้น


"รู้แล้วค่ะ รู้แล้ว" อี้เฟยลุกขึ้นถือของที่อยู่ในมือเดินเข้าไปหาชานยอลที่เดินไปนั่งที่โซฟาเรียบร้อยแล้ว


"แล้วฝรั่งคนนี้เป็นใคร ทำไมไม่ออกไป" อี้เฟยถามขึ้น ทำให้ชานยอลยิ้มออกมา นี่เธอคิดที่จะไล่ทุกคนออกจากห้องตริงๆสินะ


"เจมส์ ญาติของคุณคริสเขาน่ะครับ" ชานยอลบอก เจมส์ที่ได้ยินชื่อของตัวเองจึงเดินมานั่งตรงโซฟาอีกตัว เขาไม่รู้หรอกว่าทั้งสองคนกำลังพูดอะไรถึงตัวเองเพราะเขาฟังภาษาจีนไม่ออก


"หลินหลินมานั่งสิครับ" ชานยอลเรียกเด็กสาวคนเดียวในห้องให้มานั่ง เธอรับคำแล้วนั่งยังโซฟาอีกตัวที่ว่างอยู่ เด็กสาวมองชานยอลกับนางแบบสาวที่เธอเคยเห็นทางหน้าจอทีวี


"พี่ไปเดินแบบที่ต่างประเทศมา ซื้อเสื้อมาฝากคุณชานยอลด้วย นี่เป็นเสื้อที่มีเพียงห้าตัวที่เขาทำขึ้นมา พี่ไปแย่งมากว่าจะได้" อี้เฟยพูดพร้อมกับดึงเสื้อยืดสีดำออกมาจากถุงแบรนด์ดังระดับโลก ชานยอลมองเสื้อยืดธรรมดาแต่ราคามันไม่ธรรมดา


"ผมชอบมากเลย" ชานยอลพูดขึ้นอย่างดีใจพร้อมกับกอดนางแบบสาวด้วย ทำให้มาเฟียหนุ่มที่นั่งมองอยู่ใบหน้านิ่งขึ้นมากกว่าเดิม


"พี่ดีใจที่คุณชานยอลชอบค่ะ" อี้เฟยพูดพร้อมกับกอดตอบ


"แจ็คสัน ขอปืน" แจ็คสันมองผู้เป็นนายอย่างไม่เข้าใจ 


"จะฆ่าคนที่กอดเมียอยู่" อี้เฟยปล่อยแขนออกจากตัวชานยอลทันทีที่คำพูดของมาเฟียจบลง




1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ



ตอนนี้ดูวุ่นวายนะคะ ไม่รู้ว่านัดกันมาหรือเปล่า ปวดหัวเลยเนี่ย 555



ปล.ถ้าใครกลัวว่าจะมีดราม่ามือที่สามบอกเลยว่าไม่มีค่ะ เฮียแกรักไอ้แสบมากเรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้น แต่เรื่องปวดหัวที่จะตามมาไม่แน่ เตรียมพาสปอร์ตเดินทางไปอิตาลีได้เลยค่ะ







ความคิดเห็น