ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

ชื่อตอน : จวนเฟยฮวา..

คำค้น : นิยายวาย กำลังภายใน ย้อนยุค ฮาเร็ม ชาย แฟยตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2561 22:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จวนเฟยฮวา..
แบบอักษร

"เพล้ง.."

"ท่านอ๋องพะยะค่ะ..เลือดไหลพะยะค่ะ ทรงระงับพระทัยไว้ก่อนพะยะค่ะ"

จ้าวชินอ๋องหยางหลิว บีบจอกชาแตกคามือจนกระเบื้องเนื้อดีดบาดลึก ไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บ.

..แต่เรื่องของบางคนต่างหากที่ทำให้ขุ่นเคืองใจ จนระงับอารมณ์ไม่อยู่

"เจ้าว่ามาใหม่อีกที.."

เงาที่ให้ไปจับตาดูอดีตอนุลู่ ก้มหน้าลงเหงื่อไหลเต็มหลังเพราะท่านอ๋องปล่อยรังสีกดดันออกมาอย่างต่อเนื่อง

"..เอ่อ...อดีตอนุลู่หนิงเทียนถูกหัวหน้าพรรคเมฆอาชาเหยียนจวิ้น..ตีตราจอง..เป็นต่างหูลายเมฆสามชั้นสีดำพะยะค่ะ..

และอีกสองคนที่เป็นอดีตอนุท่านเสนาบดีไป๋...เฟิงหนิงหลิน...กับ..อดีตอนุท่านแม่ทัพมู่..เทียนหยางหลิว...มีบุรุษที่ไม่แน่ชัดมาติดพันระหว่างการเดินทาง..

นอกจากนี้คนทั้งสามได้ร่วมกันเปิดร้านอาหารที่เมืองเหิงเย่ว์พะยะค่ะท่านอ๋อง.." 

"ลู่หนิงเทียน..เจ้าช่างกล้ามาก ออกจากจวนอ๋องไปไม่ทันไร ก็ล่อลวงบุรุษให้หลงไหลถึงขั้นตีตราเป็นเจ้าของ..หึ..จับตาดูต่อไปแล้วกลับมารายงานอย่างละเอียด..จัดคนไปสิบคนพยายามแทรกเข้าไปอยู่ในจวนของทั้งสามให้ได้....จับตาดูคนของเยี่ยนจวิ้น..ไว้ด้วยอย่าให้เข้าใกล้ลู่หนิงเทียน..ไปได้"

"พะยะค่ะท่านอ๋อง"

หลังจากรับคำสั่ง ในห้องเหลือเพียงท่านอ๋องและพ่อบ้านใหญ่ของจวนเท่านั้น..

."ลู่หนิงเทียน..เจ้าทำให้ข้าสนใจเกินไปแล้ว"

ท่านอ๋องผู้ไม่เคยแยแสบุรุษอุ่นเตียงคนใดนอกจากบ้านเมือง..บุรุษพวกนั้นมีไว้เพื่ออุ่นเตียงและคลอดบุตร..เพื่อประโยชน์ทางการเมือง..เพื่อฐานอำนาจ

ลู่หนิงเทียนก็เป็นเพียงหมากที่เดินตามเกม พอหมดประโยชน์ก็เขี่ยทิ้ง..ท่านอ๋องยังจำสายตาของลู่หนิงเทียนที่มองมาได้อย่างดีไม่เคยลืม.

.สายตาเด็ดเดียวแข็งกร้าว..สายตาแห่งความยินดีในอิสระที่ได้รับ..ไม่มีสายตาของความรัก..น้อยเนื้อต่ำใจ..ตัดพ้อแบบที่เคยเห็น ก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย..

ปฏิกิริยาที่แทบจะถลาออกนอกจวนเหมือนเห็นจวนอ๋องอันใหญ่โตงดงาม เป็นเหมือนกิ่งกือไส้เดือดน่าขยะแขยง.....

ช่างแตกต่างกับอนุหลังจวนที่คอยแต่แก่งแย่งชิงดีใส่ร้าย..เอาอกเอาจนน่ารำคาญพวกนั้น  ที่วันๆหาเรื่องให้ปวดหัวไม่รู้จบ

"พ่อบ้าน..เจ้าว่าข้าตัดสินใจพลาดไปหรือไม่".

.ท่านพ่อบ้านถึงกับสะดุ้ง..กับคำถามที่ตอบยาก

"กระหม่อมมิอาจบอกได้ว่าผิดพลาดหรือไม่แต่กระหม่อมว่าหากจะนำกลับมาอีกครั้ง..อาจจะ..."

"นั้นสินะ...ของของข้าต่อให้ทิ้งไปแล้ว..แต่ข้าก็สามารถเก็บขึ้นมาเล่นใหม่ได้ทุกครั้ง..ต่อให้เปื้อนดินก็เอาไปล้างใหม่ให้สะอาดอีกครั้งอยู่ดี".

."พะยะค่ะท่านอ๋อง".

."เจ้าให้คนไปเตรียมเกี้ยว  ข้าจะเข้าวังไปเฝ้าฝ่าบาทลาพักร้อนสักเดือนสองเดือน"

"พะยะค่ะท่านอ๋อง"..

พ่อบ้านก้าวออกมาแล้วปิดประตู มองบานประตูกับท้องฟ้าที่มีเมฆลอยอ้อยอิ่ง..

"หวังว่าจะไม่มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นนะ" .

...... 

"เฟิงหนิงหลิน..เปิดร้านอาหารร่วมกับอนุที่ถูกขับไล่จากจวนอ๋องและจวนแม่ทัพที่เมืองเหิงเย่ว์"

"ขอรับใต้เท้า..และดูเหมือนอดีตอนุของใต้เท้าจะมีเสน่ห์ปลายจวัก...เพราะมีบุรุษและสตรีจากแคว้นเย่ว์  ต่างอยากจะสานสัมพันธ์เป็นจำนวนมาก ถึงขั้นจะตกแต่งเป็นฮูหยินเอก...

.ตอนนี้ต่างแย่งกันว่าจ้าง ไปทำอาหารที่จวนไม่เว้นแต่ละวัน ถึงขนาดว่าจ่ายไม่อั้นขอแค่พ่อครัวที่ไปทำให้จะต้องเป็นเฟิงหนิงหลินเท่านั้นใต้เท้า"

มือปราบที่ทำหน้าที่รับจดหมาย จากการให้คนไปสืบความที่เมืองเหิงเย่ว์ มาส่งแก่ท่านเสนาบดีไป๋..

ถึงกับแอบกลั้นขำในลำคอ..เพราะท่าทางของเสนาบดีผู้สุขุมและดูดีตลอดเวลา จนเป็นบุรุษหนึ่งในห้าของแคว้นที่คนใฝ่ฝันมากที่สุด หลุดมาด..

หน้าบึ้ง..ฮึดฮัดอย่างไม่สบอารมณ์..ถึงกับไล่อนุคนโปรดให้ออกไป..อย่างไม่ดูสีหน้าว่าอนุคนโปรดทั้งไม่พอใจและน้อยใจ สามีที่ไล่ออกจากห้องหนังสือ.

."ดียิ่งนัก..ไม่ทันไรก็แห่กันมาคงเป็นเพราะ.เฟิงหนิงหลินที่ให้ความหวังคนไปทั่ว...หากปล่อยไว้..อาจจะเกิดเรื่องไม่งามในแคว้นเราได้..

ข้าคงต้องไปวังหลวงขอลางานเพื่อไปตรวจดูความเรียบร้อยที่เมืองเหิงเย่ว์สักหน่อย".

.ผู้ถือสารลอบถอนใจ..

หมาหวงก้าง..ตัวเองไม่ได้แล้วยังไม่ให้ผู้อื่นอีก

...อืม..ข้าว่าขอลาไปด้วยดีไหม..ข้าอยากเห็นเสนาบดีเจ้าเลห์หน้าแตกหมอไม่รับเย็บจริงๆ...ฮ่า...ฮ่า.....ฮ่า..... 

"รอก่อนเถอะ..เฟิงหนิงหลิน..เจ้าดันมาทำเป็นปากเก่งไม่สนใจข้า...อยากออกจากจวน....ซมซานกลับมาเมื่อไหร่..ข้าจะขังเจ้าไว้ไม่ให้ออกไปยั่วบุรุษข้างนอกอีกเลย"

เสนาบดีผู้เกิดความรู้สึกหึงขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล..และดูจะยังไม่รู้ตัว

......

"จอมโจรหลิงหลง..ดักฉุดเทียนหยางหลิว..แต่ถูกถีบเข้าที่จุดยุทธศาสตร์...เทียนหยางหลิวจึงสามารถหลุดออกมาได้อย่างฉิวเฉียด..แต่ก็เกือบจะเสียตัวให้จอมโจรหลิงหลง..

ตอนนี้ได้ทำร้านขายอาหารที่เมืองเหิงเย่ว์โดยร่วลงทุนกับอดีตอนุของท่านอ๋องหยางหลิวและอดีตอนุของเสนาบดีไป๋..

ซึ่งคาดว่าจะรู้จักกันมาก่อนหน้านี้...ทั้งคนและอาหารกำลังเป็นที่นิยมเป็นอย่างมากโดยเฉพาะการบรรเลงจี๋ทาโบราณ..ที่เคยอยู่ที่ร้านดนตรีเมืองชายท่าแห่งนั้น..ขอรับท่านแม่ทัพ..

และอีกข่าวที่คนเพิ่งมารายงาน. ท่านอ๋องและเสนาบดีไป๋ขอลาพักร้อนไปตรวจงานที่เมืองเหิงเย่วเขตปกครองตนเองเมื่อครู่   อีกสองสามวันก็จะเดินทางแล้วท่านแม่ทัพ"

นายกองรายงานเรื่องต่างๆอย่างละเอียดซึ่งก็เป็นแบบนี้เกือบทุกวัน จะเพิ่มเติมก็คงจะเป็นอดีตอนุเทียนหยางหลิวที่กำลังโด่งดังอยู่ที่เมืองเหิงเย่ว์

แถมด้วยมหาโจรอย่างหนิงหลงถึงกับประกาศห้ามใครยุ่งกับว่าที่ฮูหยินของตน..ผู้คนจึงแห่กับไปดูว่าที่ฮูหยินของโจรที่โหดเหี้ยมและยิ่งใหญ่ที่สุด

แต่ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเสน่ห์ของเทียนหยางหลิวที่สะกดคนพวกนั้น ให้อาจหาญจะสานสร้างความสัมพันธ์กับเทียนหยางหลิวโดยไม่สนใจว่าอาจจะตายอย่างไร้ร่องรอยได้ 

"หึ...."

ไม่มีใครรู้ว่าท่านแม่ทัพคิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆช่วงเย็นมีข่าวออกมาว่า ท่านแม่ทัพขออนุญาติฝ่าบาทส่งกำลังทหารไปตรวจตราชายแดนแถวเมืองเหิงเย่ว์..เพื่อความสงบสุข.

.แต่เหตุผลจริงๆนั้นคงจะมีไม่กี่คนที่รับรู้ 

..... 

เมื่อมีขึ้นย่อมมีตก...ฉันใด...เมื่อโชคร้ายผ่านไป..โชคดีย่อมมาเยือนเช่นกัน 

สามแสบเหมือนเทพแห่งโชคจะชอบเป็นพิเศษ ทันทีที่มาถึงและเริ่มหาจวนขนาดกลางที่มีทำเลติดตลาด....ก็มีคนมาขายถึงที่

แถมจวนยังใหม่มากไม่ต้องซ่อมแซม..

อาณาเขตกว้างขวางและมีบ่อน้ำร้อนที่เป็นน้ำแร่ธรรมชาติช่วยในการรักษาโรคได้อีกด้วย...จนทั้งสามถึงกับ..

ว้าว..ว้าว..ว้าว..

แต่แดนดินและสายนทีก็ยังสงสัยอยู่ว่ามันจะประจวบเหมาะขนาดนี้เชียวเหรอ..ดูจากราคาที่ถูกมากเพียงหมื่นตำลึง..

ซึ่งถ้าสมบูรณ์พร้อมขนาดนี้และมีบ่อน้ำแร่ธรรมชาติอีก ไม่น่าจะต่ำกว่าแสนตำลึง

..แต่จะอยากรู้ไปทำไมว่าใครประเคนมาให้พวกเขาทั้งสามจึงได้เป็นเจ้าของจวนร่วมกันในชื่อ

จวนเฟยฮวา..(ดอกไม้ที่โบยบิน)

ใช่พวกเราโบยบินมาจากอนาคต....

พวกเราโบยบินของจากกรงทอง....

พวกเราโบยบินออกจากวังวนการแก่งแย่ง...

และพวกเราโบยบินสู่โลกกว้างอย่างอิสระ

"มึง..แม่ง..ตั้งชื่อสุดยอดเลยเพื่อนน้ำ...มึงคิดได้ไงวะ..สมองลิงมากเลยมึง"

"นี่ไอ้คุณน่านฟ้า. มึงชมใช่ป่ะ..ไมกูรู้สึกว่ามึงประชดกูวะ..แต่ช่างเถอะต้องยกความดีให้การชอบอ่านนิยายจีนของกูนะพวกมึง..ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า..เพราะกูจำได้ชื่อเดียวนี้หละ"

"จ้า..พ่อคนฉลาด...แสนรู้...หูปรก....มึง..ขอมือหน่อย"

แล้วสายนทีก็บ้าจี้ส่งมือวางแหมะบนมือของน่านฟ้า...ส่วนเจ้าตัวก็ลูบหัวเพื่อนเหมือนลูบหัวหมา..

สายนทีดันเคลิ้มทำลิ้นห้อยหลับตาพริ้ม..

"เหี้ย!!ไอ้ฟ้ากูไม่ใช่หมา"

และการการละเล่นไล่จับก็เกิดขึ้น..สองคนส่งเสียงด่ากันเจี๊ยวจ้าว..

แดนดินอุ้มเจ้าจ๋อขึ้น  จ้องตาเขม็ง

"เจ้าจ๋ออยากเอาพวกนี้เป็นตัวอย่างนะ..มันปัญญาอ่อน"

เจ้าจ๋อพยักหน้าเข้าใจ...

"อ๊า..ดีจริงที่เจ้าฉลาดกว่าพวกนั้นเยอะเลย.".

."คงต้องหาบ่าวหรือคนงานด้วยสินะ กว้างขนาดนี้.สามคนคงทำไม่ไหว..ไว้พรุ่งนี้ต้องไปติดประกาศอีกที..".

"คุณชาย..คุณชายท่านต้องการบ่าวรับใช้หรือไม่."

.มีชายสองสามคนวิ่งประหืดกระหอบเรียกแดนดินที่กำลังจะปิดประตู..

"ใช่แต่พวกเรายังไม่ได้ติดประกาศพวกเจ้ารู้ได้อย่างไรกัน..."

คือพวกเราเป็นบ่าวที่เคยทำงานที่นี้ เจ้าของจวนคนก่อนบอกให้ข้ามาลองถามท่านดูนะขอรับ.."..

มองจากการแต่งตัวแล้วเหมือนบ่าวรับใช้ก็จริงแต่....

"เจ้าแน่ใจนะว่า เคยทำงานแบบที่พวกบ่าวไพร่ทำกัน.."

"ขอรับ".

.แดนดินเพียงยิ้มน้อยๆแต่เป็นยิ้มที่ทำเอาเสียวสันหลังมิใช่น้อย...

"คงต้องขออภัย ท่านจอมยุทธทั้งสามที่ข้ามิอาจจะรับพวกท่านเข้าจวนได้..ลาก่อน"

แดนดินว่าแบบนั้น แล้วหันหลังปิดประตูใส่หน้าชายสามคน ที่ยังยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าประตูจวน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น