ลลดา
email-icon Line-icon

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2561 21:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

ณ สนามบิน....

ตอนนี้ฉันกับบอสก็อยู่ที่สนามบินกำลังจะกลับบ้านเพราะอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันกับบอสบินไปทำงานที่ต่างประเทศมา

“เธอกลับยังไง”บอสหันมาถามฉันในขณะที่กำลังเดินไปที่รถ

“เอ่อ....เดี๋ยวณิชานั่งแท็กซี่กลับค่ะ”ฉันตอบบอสออกไป

“อืม ถ้างั้นก็ไปกับฉันเดี๋ยวฉันไปส่ง”

“แต่.....”ฉันกำลังจะปฏิเสธออกไปก็เห็นสายตาของบอสที่มองมา

“ค่ะ...ขอบคุณค่ะ”ฉันจึงเอ่ยขอบคุณออกไปแทน

ตอนนี้ฉันกับบอสก็ขึ้นมาอยู่บนรถแล้วเพราะบอสสั่งให้ลูกน้องมารอรับ

“พรุ้งนี้เธอไม่ต้องมาทำงานนะ”บอสพูด

“คะ....”ฉันหันไปถามแบบงงๆ

“พรุ้งนี้ฉํนให้เธอพักหนึ่งวัน”บอสตอบแต่สายตาก็เอาแต่มองแท็ปเล็ตในมือ

“ค่ะ”ฉันตอบแล้วแอบมองบอส เขานี่ทำงานได้ทุกเวลาจริงๆเลยนะ

ตลอดเวลาเดินทางบอสก็เอาแต่ทำงานอ่านเอกสารต่างๆจนมาถึงบ้านฉัน

“ขอบคุณนะคะบอสที่มาส่ง”ฉันเอ่ยขอบคุณออกไป บอสหันมามองหน้าฉันแล้วก็พยักหน้าก่อนจะหันไปสั่งคนขับรถให้ขับออกไป

ฉันเช่าบ้านหลังเล็กๆอยู่คนเดียวเพราะแม่ฉันท่านอยู่ต่างจังหวัดเคยชวนให้มาอยู่ด้วยกันแต่แม่ก็ไม่ยอมมาฉันจึงได้แต่ส่งเงินกลับไปให้ทุกเดือนนานๆถึงจะได้กลับไปหาสักทีนึงก็รู้ๆกันอยู่ว่าฉันทำงานกับบอสแทบจะไม่มีวันหยุดส่วนเรื่องหนี้ที่แม่ไปกู้เขามาฉันก็เป็นคนรับผิดชอบโดยการผ่อนจ่ายให้ทุกเดือนตัวตัวฉันเอง

“เฮ้อ.......ได้หยุดสักทีจะนอนกินบ้านให้หายไปทั้งหมู่บ้านเลย”ฉันบ่นออกมาก่อนที่จะค่อยๆล้มตัวลงบนที่นอนอย่างสบายแล้วก็เผลอหลับไปจนเวลาล่วงเลยไปจนดึกแต่จู่ๆก็มีเสียงมือถือดังขึ้นทำฉันสะดุ้งตื่นก่อนจะกดรับทันที

“ฮัลโหลค่ะบอส”ฉันรับสาย

“พรุ่งนี้ฉันมีงานด่วนอะไรมั้ย”บอสถามฉันจึงรับไปหยิบตารางงานที่ฉันทำไว้ขึ้นมาดู

“ไม่มีงานด่วนค่ะ มีแค่ประชุมกับฝ่ายออกแบบ”ฉันบอกออก

“อืม...พักผ่อนให้สบายล่ะ แล้วเจอกัน”บอสพูดจบก็ตัดสายไปทันที

ฉันจึงดูนาฬิกาตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้วนี่ฉันนอนไปนานขนาดนั้นเลยหรอเมื่อรู้ดังนั้นฉันก็รีบไปอาบน้ำหาไรกินแล้วก็กลับมานอนต่อ

เช้าต่อมา.....07.00 น.

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วหันไปดูนาฬิกาแล้วก็ต้องอารมณ์ออกมา

“วันหยุดทั้งที จะตื่นทำไมแต่เช้าเนี่ย”ฉันบ่นออกมาคนเดียวก่อนจะล้มตัวนอนต่อแต่ก็นอนไม่หลับฉันจึงลุกขึ้นมาซักผ้าทำความสะอาดบ้านจนเสร็จเมื่อรู้สึกหิวฉันจึงไปเปิดตู้เย็นแต่กลับไม่มีของสดเลยดังนั้นฉันจึงไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็ไปซุปเปอร์มาเก็ตที่อยู่ใกล้ๆกับบ้านซื้อของสดของแห้งมาตุนไว้อย่างเยอะเพราะฉันไม่ได้มีเวลามาซื้อบ่อยๆในขณะที่ฉันกำลังนั่งกินข้าวเที่ยงอยู่นั้นจู่ๆไลน์กลุ่มของบริษัทก็ดังขึ้น

ผู้จัดการ: น้องณิวันนี้ไม่มาทำงานหรอคะ

พนง: นั่นน่ะสิปล่อยให้พวกเราเข้าประชุมกับบอสกันเองรู้มั้ยว่าน่ากลัวขนาดไหน

พนง: ใช่ๆน่ากลัวมาก

ผู้จักการ: รีบกลับมาไวๆนะคะพวกพี่คิดถึง

ณิชา: ขนาดนั้นเลยหรอคะ ฉันอ่านแล้วก็ต้องยิ้มออกมากับอาการหวาดกลัวของทุกคน

พนง: โอ้ยยยยย แทบจะกินหัวพวกพี่เลยค่ะน้อง

ณิชา: พรุ่งนี้ณิชาก็ไปแล้วค่า วันนี้บอสให้หยุดพักพรุ่งนี้เจอกันนะคะ

ฉันตอบทุกคนกลับไปก่อนจะหัวเราะออกมากับความหวาดกลัวที่ทุกคนมีต่อบอสถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันก็คงจะเป็นเหมือนทุกคนนั้นและแต่ตอนนี้ฉันชินแล้วสามารถรับได้กับทุกสถานะการณ์และทุกอารมณ์ของบอสเป็นอย่างดี

ความคิดเห็น