NAWAMA

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SOJU : ep.9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 183

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2561 17:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SOJU : ep.9
แบบอักษร

​วันต่อมา ..

​"อื้อ บีม! ปิดม่านด้วยแสบตา"​ ฉันโวยวายบอกคนข้างๆทั้งๆที่ไม่ได้ และเอื้อมแขนพาดคนข้างกายพร้อมกับเขย่าให้รู้ตัว

"..." อีกฝ่ายไม่ตอบแต่ลุกขึ้นไปปิดม่าน จากนั้นอีบีมก็มานอนต่ข้างๆฉันพร้อมกับเบียดตัวเข้ามาใกล้กันมากขึ้น

"หนาวว่ะ .." ฉันบอกมันออกไป แล้วมันก็ดึงผ้าห่มมาคลุมฉันมากขึ้น จากนั้นก็เข้ามากอดฉันแน่นขึ้นส่วนฉันก็ซุกตัวเข้าหามันเพื่อคลายหวานในยามเช้า นี่ถ้าไม่รู้ว่ามันเป็นเกย์ฉันต้องเขินตายแน่ๆ เพราะมันกอดฉันด้วยสภาพที่มันไม่ได้ใส่เสื้อ

​10.00 น.

​​ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อรู้สึกว่าแสงแดดมันเริ่มแรงขึ้นรู้สึกว่านอนต่อไปไม่ไหว แถมอาการปวดหัวก็ถาโถมเข้าใสอย่างจัง

"โอ๊ย .." ฉันลุกขึ้นนั่งพร้อมกับกุมขมับตัวเองทั้งๆที่ตาก็ยังไม่สู่แสงมากนัก

"บีม .. มึง ตื่น หิวแล้ว" ฉันเอื้อมมือไปเขย่าเพื่อนที่นอนแผ่อยู่ใต้ผ้าห่มยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

"อื้ออ อีก 10 นาที" พูดจบมันก็ดึงผ้าห่มไปคลุมโปงแล้วหันหลังให้ฉัน

"..." เดี๋ยวนะ! เมื่อกี้ไม่ใช่เสียงเพื่อนฉัน และจากที่เห็นมือแว่บๆ .. เพื่อนฉันผิวแทนไม่ใช่ขาวจัดแบบเมื่อกี้ หรือว่าฉันตาฝาด

"ห้อง ... ห้องใคร!?" ฉันลืมตาขึ้นมาแบบเต็มตา แล้วสุดท้ายก็พบว่านี่ไม่ใช่ห้องเพื่อนฉัน แล้วมันห้องใคร ..ฉันมานอนกลับใคร

พอคิดทบทวนอีกครั้งว่าเมื่อคืนเกิดอะไรก็พลันให้ปวดหัวขึ้นมาทันทีจนต้องหยุดคิด และเปลี่ยนเป็นสำรวจตัวเองแทน

"แม่เจ้า.." โวยวายเสียงเบากับตัวเอง เกรงว่าคนข้างๆจะได้ยิน เพราะเมื่อก้มมองสำรวจตัวเอง ชุดเมื่อคืนหายไป แต่เสื้อนอนตัวใหญ่โคร่งมาอยู่บนร่างฉันแทน ที่สำคัญ! ชุดชั้นในฉันหายไปหมดทั้งบนและล่าง!!

ก่อนจะคิดทบทวน ฉันก็ค่อยๆก้าวลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบและมองหาชุดตัวเอง พร้อมกับห้องนอนไปด้วย อย่างน้อยๆขอไปตั้งหลักในห้องน้ำก่อนแล้วกัน แต่จนแล้วจนรอดฉันก็มองไม่เห็นชุดตัวเอง จึงตัดสินใจวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยเสียงที่คิดว่าเบาที่สุด

ปึก!

"เฮ้อ! นี่ฉันยังไม่ได้เสียตัวไปให้ชายใดใช่ไหม" พูดไปพลางก็ยกขาตัวเองสำรวจ .. ไม่เจ็บแสดงว่ารอดใช่ไหม สุดท้ายก็เดินไปหน้ากระจก พรางถอดชุดสำรวจร่างกายตัวเองว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า

"ทำอะไรหน่ะ" ระหว่างที่หันซ้ายหันขวามองตัวเองในกระจก อยู่ๆเสียงพูดก็ดังขึ้นมาทางประตูห้องน้ำ

"....!!!!!" ฉันสตั้นไปทันทีที่มองไปทางต้นเสียง

"เห้ย!!/กรี๊ดดดดดด!!" ฉันกรี๊ดทันทีที่เห็นผู้ชายตัวขาวซีดหัวยุ่งๆ ยืนอยู่หน้าห้องน้ำ จากนั้นก็รีบคว้าผ้าเช็ดตัวใกล้ๆมาพันร่างกายไว้ทันที ส่วนอีกฝ่าย .. ไม่แม้แต่จะหันหลังด้วยซ้ำ

"คนบ้า!! เข้ามาได้ไงเนี่ย!!"

"ปวดฉี่ ... ประตูห้องน้ำไม่ได้ล็อค" อีกฝ่ายพูด พร้อมกับกอดอกพิงขอบประตูแล้วมองฉันด้วยสายตาง่วงงุน

"กะ .. ก็เข้ามาสิคะ" ฉันบอกเขาพร้อมกับทำท่าจะเดินสวนออกจากห้องน้ำไป

"ทำธุระเสร็จแล้วหรือไง" เขาเดินเข้ามาดัดหน้าฉันด้วยท่าทางไม่ยี่หราและก็ยี่ผมตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ

หมับ

"ล้างหน้าแปรงฟัน อาบน้ำก่อนสิ เดี๋ยวจะพาไปทานข้าว" เขาจับแขนฉันแล้วดึงรั้งไว้ไม่ยอมให้ฉันออกจากห้องน้ำไป

"มะ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรอคุณได้" พูดจบฉันก็รีบเดินออกไปทันที

ฉันนั่งรออีกฝ่ายทำธุระส่วนตัวอยู่ปลายเตียงสักพักเขาก็เดินออกมา แล้วเดินมาหยุดที่ตรงหน้าฉัน

"สะ .. เสร็จแล้วเหรอคะ" ฉันถามทั้งๆที่ไม่ได้เยหน้าไปมองคนตรงข้ามเลยสักนิดเดียว

"เฟียไปอาบน้ำเถอะ ส่วยเสื้อผ้าหาดูในห้องแต่งตัวนะ เสร็จแล้วปลุกพี่ด้วย" เขาบอกฉันเสียงนิ่งๆและก้าวขึ้นมาบนเตียงอย่างไม่ใส่ใจฉันมากนะ ทำเพียงแค่แตะไหล่ฉันขณะก้าวขึ่้นเตียงเท่านั้น

พอตั้งสติได้ฉันก็รีบเข้าไปห้องน้ำทันที ฉันต้องรีบทำธุระให้เสร็จแล้วออกมาถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่กับ .. เขา แล้วเสื้อผ้าฉันหายไปไหน ที่สำคัญเหล่าเพื่อนฉันหล่ะไม่มีใครช่วยเลยหรือไงกัน


ก๊อกก๊อกก๊อก!!

"เสร็จหรือยังครับ เข้าไปนานแล้วนะ"

เสียงเคาะประตูพร้อมกับเสียงเรียกจากหน้าห้องน้ำดังขึ้นมา เขาคงเห็นว่าฉันหายเข้ามาในห้องน้ำนานพอสมควร แหงหล่ะ! กว่าสมองฉันจะประมวลผลต่างๆได้ และกว่าจะดึงสติตัวเองให้กลับมาอาบน้ำได้ก็ใช้เวลาอยู่พอสมควร

ฉันเดินไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาสวบทับไว้ก่อนเพราะยังไม่ได้เดินออกไปที่ห้องแต่งตัว จากนั้นก็เดินออกไปเปิดประตูห้องน้ำ ที่มีผู้ชายตัวขาวซีดยืนรออยู่ก่อนแล้ว

แอดดด ..

ฉันค่อยๆแง้มเปิดประตูห้องน้ำ และก็ไปปะทะเข้ากับสายตาคมที่ไม่ได้บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ยืนกอดอกอยู่หน้าห้องน้ำ

".. ยิ่งช้าก็ยิ่งไม่ดีนะรู้ตัวไหม"

".. ค่ะ" ฉันพยักหน้ารับคำเขาพลันหลบสายตาคมไปด้วย

"ไปแต่งตัวไป แล้วเตรียมเสื้อผ้าให้พี่ด้วย พี่ขออาบน้ำก่อน" เขาบอกฉันเสียงนิ่งและเบี่ยงตัวเข้าห้องน้ำแทนที่ฉันทันที

ปั้ง

"เฮ้อ!" พอประตูห้องน้ำปิดลง ฉันก็ผ่อนลมหายใจพร้อมกับใจที่เริ่มเต้นรัวมากขึ้น เมื่อคิดได้ว่าตอนนี้ฉันอยู่ในห้องกับผู้ชายสองต่อสองด้วยสภาพที่เรียกได้ว่าล่อแหลมสุดๆ ถ้าป๊ากับแม่มาเห็นฉันในสภาพนี้ เตรียมลั่นระฆังวิวาห์ได้เลย

พอถอนหายใจเสร็จก็เดินไปทางห้องแต่งตัวที่เขาเคยบอกฉันไว้ แล้วเริ่มหาชุดที่คิดว่าตัวเองพอจะใส่ได้ไปก่อน พร้อมกับหาชุดให้เขาใส่เตรียมไว้ด้วย แต่พอหาชุดจริงๆจัง ฉันก็ต้องกุมขมับอีกครั้ง มันไม่มีเสื้อผ้าผู้หญิง! นี่เขาไม่คิดจะให้บรรดาผู้หญิงของเขาทิ้งเสื้อผ้าไว้เลยหรือไงกัน!

เลือกหาเสื้อผ้าไปได้สักพัก พลันสายตาก็เห็นขุดชั้นในของตัวเองนอนแอ้งแม๊งอยู่ในตระกร้ารวมกับเสื้อผ้าใส่แล้วของเขา ฉันก็เลยหยิบมันขึ้นมาอย่างจำนนที่ต้องใส่เพราะฉันหาแล้วมันก็ไม่มีชุดอื่นให้ฉันยืมใส่เลยเช่นกัน

แกร๊ก!

"สมองมันประมวลช้าขนาดสั่งให้ทำอะไรยืดยาดหรือไงกันเฟีย หื้ม!?"

ฉันสะดุ้งกับเสียงที่ดังขึ้นจากหน้าห้องอีกครั้ง แล้วทำไมเขาต้องหาเห็นฉันในสภาพที่มีแค่ชุดชั้นในอย่างเดียวอีกแล้วด้วยเนี่ย เขาไม่อายแต่ฉันอายจนรู้สึกได้ถึงความร้อนบนใบหน้าไปหมดแล้ว

"เอ่อ ..."

พรึ่บ!

เขาเดินเข้ามาและตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า จากนั้นก็ค้นๆสักพักแล้วโยนเสื้อมาใส่หน้าฉันตัวนึง ก่อนจะหันกลับไปหาเสื้อผ้าต่อ

"ใส่ไปก่อนนะ ก่อนที่พี่จะควบคุมตัวเองไม่ไหว.." เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบประหนึ่งพูดเรื่องทั่วๆไป แต่ความหมายในประโยคนี่สิมันสามารถเรียกเลือดในกายให้มันขึ้นมาอ่อกันอยู่บนหน้าฉันเต็มๆด้วยหัวใจท่ี่เต้นไม่เป็นจังหวะ

"กี๊ดดดด!!" ฉันกีดร้องกับตัวเองเบาๆแล้วกอดเสื้อวิ่งออกมาจากห้งแต่งตัว คิดแค่ว่าขออยู่ให้ไกลจากผู้ชายคนนี้ก่อนแล้วกัน

พอออกมาจากห้องแต่งตัวได้ฉันก็รีบสวมเสื้อทันที โชคดีที่มันทั้งใหญ่และยาวจนสามารถเป็นเดรสได้ เมื่อแต่งตัวเสร็จฉันก็สำรวจห้องนอนนี้อย่างจริงจัง พร้อมทั้งเดินออกไปสำรวจห้องข้างนอกด้วย

ยิ่งสำรวจมันก็ยิ่งคุ้น ทั้งแบบทั้งห้องชุด มันคล้ายกับคอนโดฉันเหมือนกันนะ ต่างกันก็แค่สีห้องและการตกแต่งห้อง รวมทั้งข้าวของเครื่องใช้ที่ติดจะใหม่ไปสักหน่อยเหมือนมันยังไม่ได้ถูกใช้งานเลยก็มี

"พี่พึ่งย้ายเข้ามาอยู่หน่ะ บางอย่างก็ยังไม่เรียบร้อย"

"..ค่ะ" แม้จะตกใจ แต่ก็ยังพอมีสติอันน้อยนิดคุมไม่ให้ตัวเองประหม่าต่อหน้าเขามากนัก

"หิวแล้วใช่ไหม เราลงไปกินข้าวกันเถอะ เฟียจะไปกลับห้อง" เขาเดินเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น และมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน พร้อมกับโน้มตัวลงมาใกล้ฉันมากยิ่งขึ้น แต่สายตาเขาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าของฉัน

"...." ฉันไม่ได้ตอบอะไรออกไป และก็ไม่ได้ขยับหนีไปไหนเช่นกันหากแต่กลับมองตอบเขานิ่งเหมือนโดนเขาสะกดไว้ด้วยสายตาคมคู่นั้น

ฟอร์สเขาก้มลงมาใกล้ฉันมากขึ้นไปอีกจนฉันต้องหลับตาและหันหน้าหนี กลัวว่าเขาจะทำอะไรกับฉัน

"หึหึ" แต่เสียงหัวเราะในลำคอจากคนฝ่ายกับดังไกลออกไป เหมือนเขาถอยห่างไปแล้ว ฉันจึงค่อยๆลืมตา และก็จริงดังคาด เขายืนอมยิ้มมองหน้าฉันพร้อมกับกั้นขำอยู่ตรงหน้า ไม่ได้เข้ามาใกล้เหมือนเมื่อกี้อีกแล้ว

"แค่จะหยิบกุญแจรถกับกระเป๋าตังค์เองนะ หลับตาทำไมกัน" เขาพูดพร้อมกับหัวเราะใส่นิดๆจากนั้นก็เดินนำฉันออกไปก่อนด้วยสีหน้าที่ปิดไม่มิดว่าชอบใจแค่ไหน

"อีตาบ้าเอ้ย!!"

พอออกมาจากห้องได้ ฉันก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อมองสำรวจดูดีๆแล้ว ทั้งบรรยากาศและสถานที่มันคุ้นมากๆ คุ้นเหมือนอยู่มานาน

"นี่มัน .." ฉันพูดเมื่อก้าวมาถึงหน้าลิฟ

"หืม?" เขาหันมาเลิกคิ้วเป็ฯเชิงคำถาม

"คอนโดHK" อุทานออกมาคนเดียวแต่ก็หันไปมองเขาเช่นกัน

"ครับ HK พี่ดีว่าคอนโดนี้มันใกล้กับที่ทำงานพี่ด้วยหน่ะ ก็เลยย้ายเข้ามา .. ทำไมเหรอ"

"เฟียก็อยู่ที่นี่ค่ะ บังอิญจังเลยนะคะ ฮ่าฮ่า" ฉันหัวเราะแบบไม่เต็มเสียงนักตอบเขาไป

"จริงเหรอเนี่ยยย อยู่ชั้นไหนกันนะ" เขาอุทานออกมาด้วยสีหน้าตกใจอย่างปิดไม่มิด

"เอ่อ .. เรา ไปกินข้าวกันดีกว่านะคะฉันหิวแล้ว"

แต่ก่อนที่เขาจะได้อะไร ลิฟก็เปิดก่อนขึ้นมา ซึ่งมันก็ดีแล้ว เพราะตอนนี้ฉันยังตกใจไม่หาย มันประมวลผลได้หน้าใจหายเหลือเกิน เขามาอยู่คอนโดเดียวกับฉันได้ไงกัน แล้วแบบนี้ฉันจะตัดใจจากผู้ชายคนนี้ได้ยังไงกัน ยิ่งอยู่ใกล้ใจฉันมันพลันจะลอยไปหาเขาอยู่เรื่อยๆ

ตึ้ง!

"เฟียอยากกินอะไรหล่ะ พี่จะได้พาไปถูก .. มืิ้อนี้พี่เลี้ยงเองถือว่าฉลองให้กับความบังเอิญนี้" เขาพูดพร้อมกับกระตุกยิ้มนิดๆส่งมาให้ฉันอย่างสื่อความหมายบางอย่าง

"อยากกินอะไรร้อนๆค่ะ แถวนี้มีก๋วยเตี๋ยวร้านประจำของฉันอยู่ใกล้ๆนี้เองค่ะ" ฉันบอกเขา พร้อมกับเดินนำเขาออกจากคอนโดไป


เมื่อเดินมาถึงร้าน ฉันเลือกนั่งโต๊ะตัวในสุดเป็นมุมอับลับจากสายตาคนอื่นได้พอสมควร ฉันประหม่าเกินกว่าที่ใครจะมาเห็นฉันกินข้าวอยู่กับผู้ชายมีออร่าลูกคุณหนูอย่างคนข้างๆตอนนี้

"กินอะไรคะ"

"เอาเหมือนเรานั่นแหล่ะ" เขาบอกฉันโดยไม่ใส่ใจนัก และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นอย่างไม่ใส่อะไรนัก

พอได้คำตอบฉันก็เดินไปสั่งอาหารอย่างปลงเล็กๆ เพราะสุดท้ายแม้จะนั่งลับตาคนแต่ก็ไม่วายยังมีคนมองเขาอยู่ดี

"เล็กหมูไม่งอกสองค่ะป้า เหมือนเดิมนะคะ ไม่ใส่ชูรสเนอะ"

"หิวขนาดกินสองชามเลยเหรอเฟีย ฮ่าฮ่าฮ่า" ฉันเคยบอกแล้วไงคะว่าคนแถวนี้ไม่มีใครปกติสักคน แซวเล่นขำขันกันได้ทุกเรื่อง ประหนึ่งที่นี่ทุกคนต้องมีอารมณ์ขันตลอดเวลา จนบางครั้งฉันก็แอบคิดว่าตัวเองทนอยู่ที่แบบนี้ได้ยังไงกัน

"ฮึฮึฮึ .. ก็ชามเดียวกินแล้วมันไม่อิ่มนี่ลุง มันน้อยยยย" พูดจบก็รีบเดินกลับโต๊ะตัวเองก่อนที่ตะกร้อลวกเส้นป้าแกจะลอยมา

"ดูสนิทกับคนแถวนี้จังนะ" พอถึงโต๊ะ อีตาอาร่าพุ่งก็แขวะ เอ้ย! ถาม ขึ้นมา

"ก็ฉันอยู่ที่นี่มาหลายปีนี่คะ ไม่สนิทสิแปลก" ฉันบอกเขาอย่างไม่ใส่ใจ

"คุณ!" พอนึกอะไรขึ้นได้ ฉันก็ไม่ปล่อยให้ความสงสัยมันยังอยู่

"ครับ?" เขาปรายตามามองฉันเป็นเชิงคำถามพร้อมกับหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดูด

"เมื่อคืนฉันไปนอนกับคุณได้ยังไง"

พรวด!!

"แค่กๆ เบาสิ! พูดอะไรเนี่ยน่าเกียจ" เขาดุฉันด้วยเสียงตำหนิอย่างปิดไม่มิด

"...." และฉันก็ตะหนักได้ว่าเมื่อกี้ฉันใช้เสียงไม่ได้เบาเลย จนในร้านที่ได้ยินหันมามองเราเป็นตาเดียว แล้วสุดท้ายความอายมันก็พุ่งชนฉันทันที

"อ่ะ เตี๋ยวมาแล้วกินก่อนเดี๋ยวค่อยคุยเรื่องเมื่อคืน น่าเกียจจริงมาพูดอะไรตอนนี้" เขาดุฉันอย่างไม่สบอารมณ์แต่ดวงตาเขากลับมีแววขบขันอย่างปิดไม่มิด แต่ฉันสิอายจนไม่รู้จะอายยังไงแล้ว เขาเล่นพูดเสียงดังเหมือนอยู่กันแค่สองคน

เพี๊ยะ!!

"เงียบแล้วกินไปเลย!"

"เอ๊าา มาตีทำไมเนี่ย พี่ผิดอะไรเราเป็นคนเริ่มแท้ๆนะ"

"ฮึ้ย!" ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้วนะ! สุดท้ายก็ต้องเงียบและหันหกลับไปกินก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าเงียบๆ ด้วยดวงหน้าที่เห่่อร้อน

"ฮึฮึ" ไม่วายเสียงหัวเราะในลำคอก็ลอยใมาเบาๆจากคนข้างๆ

"โอ๊ย.." เขาร้องออกมาเบาๆทันทีที่ฉันยื่นมือไปหยิกเข้าที่เอวของเขาพร้อมหันไปจิกตาใส่คนข้างกาย

"เงียบแล้วกินเข้าไปเลยนะ!!" ฉันกดเสียงให้ได้ยินกันสองคน พร้อมกับมองอย่างคาดโทษ

"เจ็บ! ปล่อยเลยนะ ไม่งั้นโดนดีแน่มาเฟีย!"

"กินเสร็จแล้วแยกย้ายเลยนะคะ ฉันไม่อยากอยู่ใกล้คุณแล้ว" ฉันปล่อยมือจากเอวเขา แล้วหันมาสนใจชามตัวเอง พร้อมกับพูดออกมาโดยไม่มองคนข้างๆ

------------------------------------------------------------

สวัสดียามเย็นค่ะ แอบหายไปนานเลย

คิดถึงรีดเดอร์ที่น่ารักนะคะ 😘

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น