ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

หมีควายเผือก

ชื่อตอน : หมีควายเผือก

คำค้น : นิยายวาย กำลังภายใน ย้อนยุค ฮาเร็ม ชาย แฟยตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ต.ค. 2561 21:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมีควายเผือก
แบบอักษร

(หมีควายเผือก..../.......สายนทีให้ฉายา)

เจ้าสองคนนั้น..มันท่าทางแปลกๆ...อีกคนลุกลี้ลุกลนเหมือนหนีใครเทือกนั้น...

อีกคนก็นั่งเหม่อไม่พูดไม่จา.

."นี่พวกมึง...เป็นอะไรหรือเปล่า..มีเรื่องอะไรที่พวกมึงปิดกูไหม...อย่าต้องให้ใช้ตีนอรหันต์ ง้างปากนะโว้ย~~"

"เปล่า...ไม่มีอะไรคร๊าบ...คุณเพื่อนมึง..."

สองเสียงพูดพร้อมกันยิ่งน่าสงสัย...ต้องมีแน่ๆ..

อีกคนอาจจะโกหกเนียนแต่ไม่ใช้ไอ้น่านฟ้า แม่งมีพิรุจสุดๆ..

"เออ..งั้นเดี๋ยวกูมา...พวกมึงไม่ลงไปในเมืองเหรอ...เนี่ยเค้าพักรถม้าอีกรอบแล้วนะ..ทีนี้เดินทางยาวกว่าจะถึงที่หมายอีกสองสามวัน..พวกมึงเอาอะไรไหม เดี๋ยวกูไปซื้อให้"

น่านฟ้าและแดนดินส่ายหน้า..ก่อนจะมุดเข้าที่นอนไป..ส่วนเจ้าลิงจ๋อมันชูกล้วยแล้วทำมือสู้ตายเป็นอันว่าเจ้าจ๋อเอากล้วยสองหวี..

คนไม่ฝากแต่ลิงฝากวุ้ย~😅

ตลาดที่เมืองนี้ อาหารส่วนใหญ่เป็นของที่จับได้จากแม่น้ำ พื้นที่ส่วนใหญ่ติดกับทะเลสาปน้ำจืดที่เชื่อมกับแม่น้ำสายหลัก..และยังเป็นแหล่งอนุบาลสัตว์น้ำ

จึงทำให้อุดมสมบูรณ์เป็นอันมาก..แต่สิ่งที่มาคู่กันนั้นก็มี..อย่างเช่นโจรสลัด...

ที่นี้ไกลจากเมืองหลวงมากนัก  ดังนั้นการเรียกเก็บค่าคุ้มครองหรือการปล้นพวกสินค้าและสัตว์น้ำย่อมมี...

อำนาจของวังหลวงนั้นมาไม่ถึง  

แต่เรื่องจริงวังหลวงคงจะปิดตาข้าง ลืมตาข้างมากกว่า ไม่อย่างงั้นคงส่งทหารมาปราบโจรสลัดพวกนี้..

ในความทรงจำของเทียนหยางหลิวเคยได้ยินว่าโจรสลัดพวกนี้ มีกำลังคนมากและชำนาญการรบทางน้ำ  ทางวังหลวงถึงได้ทำสัญญากันไว้

เมืองที่อยู่ชายท่าทั้งหมดจะต้องจ่ายค่าคุ้มครองในจำนวนที่ทางวังหลวงกำหนดให้ แก่หัวหน้าโจรสลัดเป็นการตอบแทน ที่โจรสลัดกลุ่มนี้จะดูแลและกันข้าศึกที่จะยกทัพมาตีเมืองที่ติดกับชายท่าทุกแห่ง

ไม่ว่าจะทะเลสาปน้ำจืด..แม่น้ำ...หรือกระทั้งมาทางทะเล..จะว่าดีหรือไม่นั้น สายนทีก็ไม่อาจจะทราบได้

เพราะกลุ่มโจรสลัดที่ทางวังหลวงมีสัญญาใจนั้น เป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดมีอาณาเขตปกครองทางน้ำทั้งฝั่งแคว้นเหิงและฝั่งแคว้นเย่ว์เกือบเท่าสองแคว้นร่วมกัน เพียงแต่ไม่ได้อยู่บนพื้นดินแต่เป็นพื้นน้ำอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา...

หัวหน้าโจรที่เลื่องลือถึงความโหด..เถื่อน..หน้ากลัว..แม้แต่หมาที่โดนเหยียบหางยังไม่กล้าร้องสักเอะ...

ยังดีใครที่ไม่ต่อต้านจะอยู่อย่างสงบสุขไม่มีโจรหน้าไหนกล้ากระตุกหนวด..มหาโจรหลิงหลง..

แต่ใครที่กล้ามาล้ำถิ่น..มันผู้นั้นตายสถานเดียว..ก่อนตายยังถูกทรมานจนต้องร้องหาความตายอย่างน่าเวทนา.

."ท่านลุงดื่มน้ำชาก่อนไหม..ท่านเล่าให้ข้าฟังตั้งยืดยาว..คอแห้งแล้วมั้งท่านลุง"

สายนที ที่นั่งกินบะหมี่น้ำเจ้าอร่อยที่คนแถวนี้บอก ส่งถ้วยชาให้ท่านลุงที่เล่าเรื่องของเมืองนี้อย่างออกรสออกชาติ จนน้องน้ำกลัวว่าท่านลุงขายบะหมี่จะขาดใจตายเสียก่อน เล่นเล่าไม่หายใจแบบนี้..จะบาปไหมเนี่ย..ที่อยากรู้..

"อืม..ขอบใจพ่อหนุ่มเจ้าก็ระวังตัวหละ กินเสร็จรีบขึ้นรถม้าเลย อย่าเดินเที่ยวเล่นตามลำพัง..มันอันตราย"

ท่านลุงขายบะหมี่ทำสีหน้าวิตกกังวล นี่ก็ได้เวลาที่พวกนั้นจะมาเก็บค่าคุ้มครองรายเดือนแล้วหวังว่าเจ้าหนุ่มนี้ คงไม่ไปต้องตาต้องใจโจรพวกนั้นหรอกนะ..

"ท่านลุงข้าเป็นบุรุษนะ.."

"ใช่เจ้าเป็นบุรุษแต่เจ้าเป็นคนแคว้นเหิงย่อมรู้ว่าแคว้นเราแต่งบุรุษเป็นภรรยา..และบุรุษที่งานล่มเมืองแบบเจ้าก็ใช่ว่าจะหาง่ายเสียที่ไหน"

.."นั้นสิ...ข้าลืมไปว่าข้าอยู่ในแคว้นที่บุรุษแต่งบุรุษด้วยกัน..เฮอะ..เฮอะ..ขอบคุณท่านลุงที่ชี้แนะ..บะหมี่ท่านอร่อยสู้ดดดด....ยอด งั้นข้ารีบไปดีกว่า"..

น้องน้ำจ่ายค่าบะหมี่แล้วรีบเดินกลับรถม้าที่อยู่อีกฟาก ซึ่งผ่านร้านขายเครื่องดนตรีพอดีและดูเหมือนน้องน้ำจะสนใจกีตาร์จะว่าคล้ายวีณาของอินเดียในภพที่แล้วคนที่นี้เรียกว่า..จี๋ทา..

แต่อันนี้ดูก้นจะเรียบกว่าเหมือนกี่ตาร์กว่ามากมีแปดสาย...อยากได้จัง 

สายนทีนอกจากเรื่องการต่อสู้ที่ถูกจับยัดมาแล้ว ยังมีเรื่องของดนตรีที่ตัวสายนทีขอพ่อบุญธรรมเรียนไปด้วย เพื่อผ่อนคลาย..จากการเรียน

ซึ่งมีหลายอย่างที่สายนทีเล่นเป็น แม้แต่ใบไม้ก็เป่าเป็นเพลงได้อีกด้วย...เรื่องร้องเพลงก็ถือว่าดีในระดับสายประกวด..

แต่ถ้าจะให้เต้นจินตะลีลาต้องน่านฟ้านู้นส่วนแดนดินจะเป็นสายดูอย่างเดียว... 

"เถ้าแก่..จี๋ทาตัวนั้นเท่าไหร่"

"อ้อ..คุณชาย..จี๋ทาตัวนั้นข้าไม่ได้ขาย..เพราะมันกำลังรอผู้เป็นเจ้าของอยู่"

"ใครคือเจ้าของกันเถ้าแก่..."

สายนทีแสนจะเสียดายเพราะตัวเองชมชอบเป็นอย่างมากและใจลึกๆเหมือน เจ้าจี๋ทากำลังร้องเรียกให้น้ำสัมผัสและดีดมัน....

"ทำอย่างไรถึงจะรู้ว่าใครเป็นเจ้าของหละเถ้าแก่"

"ถ้าท่านสามารถดีดออกมาเป็นเพลงที่ไพเราะสะกดผู้คนได้...จี๋ทาจะตกเป็นของผู้นั้น..ตั้งแต่ข้าเห็นมันมา ไม่เคยมีผู้ใดดีดแล้วเป็นเพลงที่ไพเราะได้สักคน..ขนาดนักดนตรีจากวังหลวงก็ไม่สามารถดีดให้เป็นเพลงที่ไพเราะได้..หากเจ้าอยากลอง..ข้าจะยกมาให้ เจ้าอาจจะเป็นคนที่มันรอคอยอยู่"

"เถ้าแก่ ข้าขอลองสักหน่อย..เพื่อข้าจะมีวาสนาได้จี๋ทาไปอยู่ด้วย"

เถ้าแก่ร้านดนตรียกจี๋ทาสีน้ำตาลที่ทำจากไม้เนื้อดี....เนื้อไม้ที่ขึ้นเงาจากการใช้ใบตองแห้งขัดทำให้มีกลิ่นหอมอ่อนๆของใบตองแห้งอันเป็นเอกลักษณ์

มุมบนที่หักเป็นรูปตัวเอล สายทั้งแปดที่ขึงตึงกำลังดี ฟังได้จากเสียงที่ก้องกังวาล. ถึงแม้จะมีการใช้งานมาบ้างแต่เพราะการดูแลรักษาอย่างดีทำให้มันอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อม...

เพียงแค่สัมผัส..

ความรู้สึกคิดถึง..โหยหา..และ...เคียดแค้น..

พวยพุ่งจู่โจมจิตใจของสายนที...น้ำตาหยดน้อยไหลออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้สึกสักนิด ว่ากำลังร้องไห้...น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินไม่ขาดสายมือลูบวนจี๋ทาไปมาอย่างหวงแหน

เถ้าแก่ที่มองอยู่กำลังจะเดินเข้าไปหาแต่เห็น  สายนทีเริ่มดีดจี๋ทา.....

ปลายนิ้วดีดบนสายแปดเส้น...ท่วงทำนองแปลกหู แต่ตรึงผู้คนที่เดินไปมาที่ได้ยินให้ต้องหยุดฟัง แม้แต่กลุ่มของโจรสลัดที่มาเก็บข้าคุ้มครองยังต้องเดินมาหยุดอยู่หน้าร้านเครื่องดนตรี..เพื่อฟังเสียงเพลงที่กำลังบรรเลงท่วงทำนองเศร้าสร้อย....

พร้อมกับเสียงร้อนหวานที่เริ่มเอื้อนเอยเนื้อเพลงตามสายจี๋ทาที่ยังบรรเลงไม่หยุด...น้ำตายังคงไหลออกมาจากดวงตาที่หลับพริ้ม...พร้อมปล่อยให้จิตใจจมดึงไปเสียงของจี๋ทา

มองอาทิตย์อัสดง  ณ  ขอบฟ้ายามสายัณ พลันหวนคิดถึงใบหน้าท่าน 

หวนลำลึก   ก็เพียงเพิ่มความเจ็บช้ำเท่านั้น 

ถอนใจแผ่วเบาให้กับช่วงเวลาดีๆของสองเรา 

ราตรีที่ยังเยาว์. ดาราล่วงหล่นตรงหางตา 

ทั้งเป็นลำแสงอันอ่อนโยน.สายลมแผ่วพัดผ่าน 

แสงเทียนสั่นไหว. ร่ายรำลำพังไร้ผู้คน 

กลีบดอกไม้ปลิดปลิวตามสายลม   

ข้าจะเก็บงำอดีตไว้ ร้อยเรียงมันเป็นภาพฝันอันงดงาม 

แม้ท้ายที่สุด มายาอาจพาให้ยิ่งเจ็บช้ำ 

แต่ในเมื่อไร้ผู้ร่วมเสพ ความสุขจอมปลอมจะเป็นไรไปเล่า 

ท่านเคยเป็นดังเขตแดนของข้าขวางกั้นความเจ็บช้ำทุกอย่าง 

ลมตะวันตกอันโหดร้าย.เพื่อนเก่าจากลา 

บัดนี้ถูกรักผลักไส ติดอยู่กลางหยาดน้ำตา 

มองอาทิตย์อัสดง  ณ  ขอบฟ้ายามสายัณ 

ราตรีนี้ยังเยาว์ทางช้างเผือกลินไหลอยู่เดียวดาย 

แม้นภาสุขสว่างทิวทัสน์งดงาม. 

หากไร้ท่านข้างกาย ต่อให้เป็นสรวงสวรรค์แล้วอย่างไร 

ล่องเรือผ่านท่าว่างเปล่าฝูมฝักความว้าเหว่

น้ำค้างแข็งโปรยปรายบนทุ่งร้างก้มหน้าร่ำไห้

กางใบแล่นเรือไกลแต่ก็ยังลังเล

ไม่ว่าจะผลักไสอย่างไรก็ไม่อาจต้านทานความอ้างว้าง

มีเพียงท่านเท่านั้นที่เป็นดังสรวงสวรรค์ของข้า 

(รักจางก่อนเวลา...ฮวาเสียวกู่..ฟังกี่ทีน้ำตาซึม)

ครั้นเสียงเพลงจบลง..เถ้าแก่ที่หลุดจากภวังก่อนคนอื่นเดินตาแดงๆเข้ามา

"คุณชายจี๋ทาได้เลือกท่านเป็นนายแล้ว.."

สายนทีสะดุ้งตื่นจากภวังเช่นกัน มือปาดแก้มมองน้ำใสที่เลอะมืออยู่..

ไอ้เหี๊ย...กูร้องไห้....ร้องไห้ได้อย่างไร..

มองผู้คนที่รายล้อมแน่นหน้าร้าน..มีเรื่องอะไรหรือเปล่า.

."เอ่อ..เถ้าแก่..พวกเขามาทำอะไรกัน"

เถ้าแก่เพียงแค่ยิ้มเท่านั้นก่อนจะรับจี๋ทาจากสายนทีมาใส่ถุงผ้าซึ่งทอจากทองคำ ก่อนจะส่งให้สายนทีอีกครั้ง

"เถ้าแก่ นี้มันมากไปหรือเปล่า.."

"ท่านอย่าได้คิดมากจี๋ทามิใช่ของข้าแต่อย่างไร.มันเป็นของบุรุษผู้หนึ่งฝากไว้กับบรรพบุรุษของข้า เมื่อร้อยปีก่อนให้ตามหาคนที่เป็นเจ้าของและมอบให้แก่ผู้นั้นและทำตามเงื่อนไขที่กำหนดและคุณชายเป็นผู้เดียวที่ทำได้..อีกอย่างคนพวกนั้นถูกเสียงเพลงดึงดูดมา.."

สายนทีเพียงแต่พยักหน้ารับรู้ก่อนขอตัวกับรถม้าโดยนำจี๋ทาเข้าเก็บในแหวนมิติ....

ร่างบางรีบเดินออกจากร้านเครื่องดนตรีพร้อมข้าวของ..

แม่ง..เมื่อกี๊เล่นแบบไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย เพลงนั้นก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่กับดีดและร้องเหมือนเคยทำมาแล้วนับไม่ถ้วน. ความรู้สึกหน่วงในใจมันคืออะไร.

.ขณะที่กำลังเดินผ่านซอยที่คนไม่พลุกพล่าน 

"เฮ้ย!!!อือ!!!"

มีคนฉุดสายนทีเข้าไปในซอยเปลี่ยวร่างบางดิ้นรนข่วนมือใหญ่ที่ปิดปากของตนแน่นจนหายใจไม่ออก เอวถูกรวบหลังแนบกับหน้าอกของคนด้านหลัง 

กลิ่นของทะเลเข้มข้น..เมื่อตั้งสติได้สายนทีกระทืบเท้าใหญ่อย่างแรง แล้วศอกเข้าท้องไปหนึ่งดอก..ตามด้วยหมัดสอยดาวเข้าคางไปเต็มๆอีกหนึ่งที...

มึงไม่ตายก็คางเหลืองกันบ้างละ...

และก็เป็นอย่างที่คิด มือใหญ่ปล่อยมือที่ปิดปากและแขนที่รัดเอวคลายออก สายนทีถลันออกมายืนหอบหายใจ

แรงที่ใช้ไปนั้นสุดแรงแล้ว แถมตรงที่กระแทกไปนั้นก็แข็งเหมือนเหล็ก...เจ็บข้อศอกชมัดยาด...

แรงเยอะชิบหาย..กว่าจะยอมปล่อย...หรือเทียนหยางหลิวอ่อนเกินไป แต่ตอนแม่ทัพหมีน้อยนั้นก็ไม่นี่นา....แต่ดูแล้วก็สมควร..ด้านนี้มันหมีควายเผือกชัดๆ.....ห่าเอ๊ย!!!!..

หนวเครารุงรังผม ยาวยุ่งเหยิงกระเซิงปิดหน้าปิดตาเห็นแต่ลูกตาดำที่สะท้อนแสงได้ ผิวสีขาวที่ขัดกับหน้าตา กล้ามแขนเป็นมัดๆและรอยสักลายมังกรทั้งสองแขนอย่างกับมาเฟียญี่ปุ่น ที่พ้นเสื้อกั๊กสีดำแขนสั้น .

.สภาพที่ดูยังไงก็..หมีควายเผือก....มะมันมองมาทางนี้แล้ว..

"วิ่งโว้ย..ไอ้น้ำ.."

สายนทีโกยอ้าวทั้งที่อีกนิดเดียวจะพ้นแล้ว..ไม่น่าเชื่อว่าร่างกายใหญ่โตจะเคลื่อนไหวรวดเร็วเสียจนตามตีนหมาของสายนทีได้ทัน.

."ปล่อยกู..ไอ้หมีควาย..โอ๊ย!!มึง"

หลังถูกผลักกระแทกกับกำแพงอย่างไม่ปราณีสักนิด..จนน้ำตาเล็ด..

สองแขนของหมีควายยันกำแพงกันสายนทีหลบหนี..

หึ..คิดว่าทำแบบนี้กูจะหนีไม่ได้หรือไง..

.สายนทีก้มตัวรอดใต้แขนแล้ววิ่งหนี.โดยที่ไม่เสียเวลาหันกลับไปมอง.

เสียงหัวเราะที่ทำเอาหนาวๆร้อนๆดังไล่หลัง..

.อีกนิด...อีกนิดเดียว...จะรอดแล้ว..รถม้าอยู่นั้น...สายนทีเร่งสปีดให้เร็วกว่าเดิม

แต่อนิจา..ความซวยไม่เข้าใครออกใครจริง.ๆ.

ดันสะดุดชายเสื้อยาวของตนเอง..

"เหวอ!!"

สายนที พลันใช้สองมือยันพื้นแล้วดีดตีลังกากลางอากาศหนึ่งรอบครึ่ง แล้วตกลงในอ้อมแขนของหมีควายเผือกที่รอรับอยู่ด้านหน้า..

."อะ..ไอ้..หมีควาย..ปล่อยกู...ชะ..ช่วยด้วย..โอ๊ยยยย!!"..

สายนที โดนหมีควายกัดที่ต้นคอ ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นสมอง..

สายนทีใช้มือสองข้างตบบ้องหูของหมีควายมันเพียงถอยออกจากคอ แต่ไม่คลายอ้อมกอดกับรัดแน่นจนร่างกายขยับไม่ได้สักนิด

"เลือดออกเลย...เป็นหมีไม่ชอบอยากเป็นสุนัขหรือไงเล่า กัดมาได้"..

"ไปด้วยกัน ข้ารอเจ้ามานานแล้วยาหยี.."

เสียงทุ้มหล่อที่ขัดกับหน้าตาสุดๆ เอ่ยชิดริมหูแถมด้วยการแลบลิ้นเลียหูเล็ก เม้มติ่งหูไปมา สายนทีขนลุกพรึบพรับ

"ยาหยีบ้านมึงดิ..ปล่อย...จะเลียหูทำไม...เปียกหมดแล้วเนี่ย.."

ก็อยากจะตบหน้าหมีๆอีกสักรอบ แต่มือโดนอีกคนใช้รักแร้หนีบไว้ รู้สึกถึงขนหยุบหยับได้เลย..อี๊!!สกปรก..ปล่อยมือกูไอ้หมีควายเผือก..

"เจ้าต้องกลับไปกับข้า..ข้ารอเจ้าจนใกล้ถึงขีดสุดแล้ว..ไปเถอะรังรักของเรารออยู่"

ว่าแล้วโลกของสายนทีก็หมุนกลับด้าน เมื่อถูกหมีความจับห้อยหัว พาดบ่าเดินดุ่มๆกลับไปทางเดิม ที่วิ่งหนีมาเมื่อกี๊.

.เอาไงดี..เตะก็แล้วต่อยก็แล้ว..ข่วนก็แล้ว..มันไม่สะดุ้งสะเทือนสักนิด เหมือนไร้ความรู้สึก...หรือว่าต้องใช้มาตราการพิเศษ..เอาวะ...สู้โว้ย!!!....

"เอ่อ..สามี..คือว่าท่านปล่อยข้าลงเดินเองได้หรือไม่..ข้าเวียนหัว"

เสียงหวานหยดจนคนพูดเองยังขนลุกเอ่ยกับหมีควายเผือก

หมีควายหยุดเดินทันที. สายนทีโลกหมุนอีกครั้ง จนชักเวียนหัวจริงๆแล้ว.  

ร่างบางลงยืนบนพื้นโดยมีอีกคนโอบเอวประคองไว้. พอมาประชันหน้ากันตรงๆ

เจ้าหมีนี้สูงกว่าเทียนหยางหลิวเกือบสามคืบ.

."ได้สิแต่ขอจูบหน่อยแล้วกัน แลกกับที่เจ้าชกข้าเมื่อครู่ รวมกับบ้องหูเมื่อกี้"

ยังไม่ทันจะอนุญาติริมฝีปากที่มีเครารุงรังก็แบบลงมาปิดปากแดงที่อึ้ง...ไม่ทันหลบ

สายนทีดันหน้าอกอีกฝ่ายหันหน้าหนีกลายเป็นปากมีเคราไซ้คอของตนแทน. เคราสากครูดกับคอที่ไวสัมผัส..มันทั้งจักกะจี้และสยิวแปลกๆ..

อุ้มเท้าหมีบีบแก้มก้นก้มอย่างแรงแทบแหลกคามือ เจ้านั้นยังส่งนิ้วหมีๆกรีดร่องก้นให้เสียวเล่นอีก

โฮกกกกก...สายนทีจะไม่ทน


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น