email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : Hate : [1/2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ต.ค. 2561 01:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Hate : [1/2]
แบบอักษร

ฟินิกซ์กระชากเสื้อยืดฉันจนขาด มือใหญ่บีบต้นแขนทั้งสองข้างของฉันไว้แน่น แม้จะพยายามดิ้นขัดขืนมากขนาดไหนฉันก็ไม่สามารถหลุดออกจากมือใหญ่ของเขาได้ ความเจ็บที่ต้นแขนทำฉันนิ่วหน้าขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ น้ำตายังคงไหลออกมาไม่หยุดหย่อนเมื่อนึกถึงเฟรย่า ความสับสนไม่เข้าใจในสิ่งที่ฟินิกซ์พูดมาเมื่อครู่ทำให้เรื่อยแรงของฉันหายไปหมด

“เธอกล้าทำแบบนั้นกับเพื่อนเธอได้ยังไงเมเบล ทำกับน้องสาวฉันแบบนั้นได้ยังไง!” เสียงเข้มต่ำของฟินิกซ์ที่ตะโกนใส่ฉันทำให้ฉันต้องกัดริมฝีปากล่างตัวเองเอาไว้

“ฉันไม่เคยหักหลังเฟรย่า”

“หึ สงสัยจะพูดอะไรเธอก็คงปฏิเสธอยู่ดี”

หมับ!

“นายจะทำอะไร!” ฟินิกซ์กระชากฉันเข้าไปใกล้แล้วอุ้มฉันขึ้นพาดบ่าแกร่งทันที ฉันทั้งจิกทั้งข่วนแผ่นหลังกว้างของฟินิกซ์แต่เขาก็ยังคงเดินไปเปิดประตูห้องเหมือนไม่เจ็บสักนิด

“เดี๋ยวก็รู้”

“ปะ..ปล่อย!” ฉันดิ้นและทุบหลังเขาแรงขึ้นทันทีที่รับรู้ได้ว่าเขาพาฉันเข้ามาที่ห้องนอน

ฟุ่บ ตุบ!

“อยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันจะทำอะไร”

“อย่าทำอะไรบ้าๆนะ!” ฉันสบสายตาคมกริบของฟินิกซ์ด้วยความโกรธเคือง รีบคลานลงจากเตียงแต่มือใหญ่กลับจับข้อเท้าไว้ได้ซะก่อน

หมับ พรืด!

”จะหนีไปไหน”

“ฉันบอกให้ปล่อยไง!” ฟินิกซ์กระชากข้อเท้าฉันเข้าไปใกล้แล้วเขาก็ขึ้นมาคร่อมร่างฉันไว้ มือใหญ่จับข้อมือทั้งสองข้างของฉันเอาไว้แน่น

ยิ่งฉันดิ้นแรงมากเท่าไรเขาก็จับฉันแรงมากขึ้นจนข้อมือฉันคงแดงไปแล้วแน่ๆ

พรึ่บ!

”ถ้าไม่อยากให้ฉันรุนแรงก็อย่าดิ้นมาก”

”ปล่อย!” ฉันไม่ฟังที่เขาพูดอะไรทั้งนั้นในเมื่อเขากำลังเอาเนคไทมามัดข้อมือฉันไว้กับหัวเตียงแบบนี้ทำไมฉันต้องทำตามด้วย!

“หึ แรงดีเหมือนกันนี่”

ผลั่ก!

“อย่ามายุ่งกับฉัน!” ฟินิกซ์ส่งสายตาดุดันมาให้ฉันทันทีที่ฉันใช้เข่ากระแทกเข้าไปที่หน้าท้องที่มีซิกแพคของเขา สักพักเขาก็ถอดเสื้อยืดสีขาวออกแล้วโยนทิ้งลงไปข้างเตียงด้วยความโมโห

ฉันมองซิกแพคของฟินิกซ์ที่มีรอยแดงเล็กน้อยแล้วเงยขึ้นไปมองสบสายตากับเขา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนยุ่งเหยิง สายตาที่มองมาเหมือนโกรธ โมโหและเกลียดชัง ทำให้ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง น้ำตามันเหมือนจะไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

หมับ!

”บอกว่าอย่าดิ้น”

“ปล่อยฉัน อื้อ!” มือใหญ่จับปลายคางฉันไว้แน่น ฟินิกซ์บังคับให้ฉันหันหน้าไปสบสายตาคมกริบดุดันของเขา รอยยิ้มมุมปากทำให้เขาดูน่ากลัวจนฉันตัวแข็งทื่อ

”อยากรู้เหมือนกันว่าจะดิ้นได้นานแค่ไหน”

“ไม่นะ ปล่อย อ๊ะ อื้อ!” ริมฝีปากอุ่นร้อนของฟินิกซ์กดจูบลงมาที่ริมฝีปากของฉัน เขาบดขยี้จนฉันเจ็บแสบริมฝีปาก ลิ้นเปียกชื้นดุดันเข้ามาในโพรงปากของฉันอย่างง่ายดายถึงแม้ว่าฉันจะพยายามขัดขืนมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถสู้แรงของฟินิกซ์ได้

แคว่ก!

ฉันเบิกตาโพรงทันทีที่รับรู้ได้ว่าเสื้อของฉันโดนฟินิกซ์ฉีกกกระชากออกจากตัว สายบราสีดำตกลงมาที่แขนข้างหนึ่ง อยากจะผลักเขาข้อมือก็ถูกมัดกับกับหัวเตียงแน่นขยับแทบไม่ได้ ให้ตาย!

“หึ ไม่ดิ้นแล้วเหรอ” ฟินิกซ์ถอนริมฝีปากออกแล้วเขาก็จูบเม้มลงไปที่เนินอกของฉันแรงๆ

”ปล่อยฉัน!” ฉันสะดุ้งกับสัมผัสของเขา แล้วตั้งสติให้กับตัวเองอีกครั้ง ยกขาดิ้นไปมาจนเหนื่อยหอบ

“ไม่ปล่อย“

”ฉันไม่ได้หักหลังเฟรย่า ฉันไม่ได้ทำ!”

“เหรอ ฉันเบื่อที่จะฟังคำโกหกของเธอแล้ส” ฟินิกซ์คร่อมร่างฉันไว้ ดันขาฉันออกแล้วแทรกตัวเข้ามาอยู่ตรงกลาง ฉันสู้แรงคนอย่างเขาไม่ได้เลยบ้าจริง!

”ฉันไม่ได้โกหก!”

“หึ เลิกแก้ตัวแล้วมาสนุกกันดีกว่าเมเบล”

“สนุกบ้าอะไร ฉันไม่สนุกอะไรทั้งนั้น ปล่อยนะ!”

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามดิ้นให้หลุดออกไปจากตรงนี้ พลิกตัวหันหลังให้เขาในตอนที่ฟินิกซ์เผลอ เจ็บแสบข้อมือจนน้ำตาคลอ ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ

“ชอบท่านี้ก็ไม่บอก”

หมับ!

“อะ..อะไร ไม่นะ!” มือใหญ่เอื้อมมากอบกุมหน้าอกฉันไว้ผ่านบราสีดำ ฟินิกซ์จับตัวฉันให้นั่งลงไปบนตักแกร่งของเขา แผ่นหลังของฉันสัมผัสแนบสนิทกับแผงอกกำยำเปลือยเปล่าของฟินิกซ์อย่างไม่ทันตั้งตัว กว่าจะตั้งสติได้ตะขอบราก็ถูกปลดออกจากตัวด้วยความรวดเร็ว

”หึ ตัวสั่นทำไม” ฉันกัดริมฝีปากล่างเอาไว้แน่น รู้สึกเจ็บใจที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้ จะดิ้นหนีหรือผลักไสเขาออกไปก็ทำไมได้!

”ปล่อยฉัน!”

“บอกไปแล้วไง ว่าให้เรามาสนุกด้วยกัน” เสียงเข้มต่ำกระซิบข้างหูอย่างกวนประสาท ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เม้มปากเอาไว้พยายามไม่ให้น้ำตามันไหลออกมา

“ฉันไม่สนุก อ๊ะ มะ..ไม่!” นิ้วเรียวยาวสกิดหมุนวนรอบยอดอกจนฉันเผลอครางออกมา มือใหญ่อีกข้างเอื้อมมาลูบไล้หน้าท้องแบนราบของฉันแล้วไล่เข้ามาในกางเกงจนฉันสะดุ้งสุดตัวรีบลุกหนีเขาทันที

“จะไปไหน“

“ฟินิกซ์ หยุดเถอะ” น้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นเอาไว้ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ฉันเริ่มกลัวจนตัวสั่นกว่าเดิม

หมับ!

“หึ ฉันไม่หยุด”





ความคิดเห็น