QuinY

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : มุมมืด 25+

คำค้น : พิศวาสทรราช

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2562 11:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มุมมืด 25+
แบบอักษร

เช้าวันหนึ่งในฤดูหนาว มู่เหมียนหยิบดอกงิ้วที่เปรียบเสมือนชื่อของนางทัดลงบนปอยผม

และแอบลอดช่องที่ข้างกำแพงออกไปนอกจวนเช่นดังทุกวัน

 

มู่เหมียนเดินไปซื้อหาขนมอร่อยดังเช่นเคย ขณะนางกำลังเดินชมตลาด มีรถม้าคันหนึ่งวิ่งมาด้วยความเร็วนัก พุ่งตรงมาที่นาง

บุรุษผู้หนึ่งคว้าจับนางเอาไว้ดึงเข้าปะทะเรือนกายตน มู่เหมียนตกใจจนแทบทรุดลงในพื้นถนน

 

"คุณหนูเจ้าเป็นเช่นใดบ้างเล่า"

 

บุรุษคลุมใบหน้าก้มลงไถ่ถามนางเบาๆ มู่เหมียนส่ายหน้าช้าๆและนิ่วหน้าน้อยๆยามที่นางขยับจะเดินต่อไป

 

"โอ๊ยยย..!!!  "

 

"เจ้าบาดเจ็บหรือคุณหนูน้อย เช่นนั้นให้ข้าพยุงไปทำแผลตรงนู้นดีหรือไม่เล่าคุณหนูน้อย "

 

มู่เหมียนพยักหน้าช้าๆ และยินยอมให้บุรุษแปลกหน้าพานางไปนั่งที่มุมหนึ่งข้างกำแพง มือหนาถือวิสาสะถอดรองเท้านางออกเบาๆ มู่เหมียนเจ็บจนหลงลืมตนว่ามิควรให้บุรุษใดมองเห็นฝ่าเท้านาง มือหนาจับลงบนข้อเท้าขาวๆและลูบไล้มันช้าๆ

 

"โอ๊ยย..."

 

"เจ็บที่นี่หรือ"

 

เสียงบุรุษกล่าวบางเบานางฟังมิใคร่ชัดนัก ดวงตาบุรุษข้างหนึ่งพันไว้ด้วยผ้าขาว อีกข้างหรี่ลงคล้ายมิควรต้องแสงแดดในยามนี้ บุรุษผู้นี้ตาบอดข้างหนึ่งกระมัง มู่เหมียนมองเพลินจนมิทันรู้สึกว่าฝ่ามือหนาไต่ขึ้นบนเรียวขานางน้อยๆ และขยับลงอย่างแสนเสียดาย มือหนาจับข้อเท้านางแน่นๆและหักพลิกกลับในทันใด

 

"กร๊อบ..โอ๊ยยย..!!!  "

 

เสียงบางเบาส่งมา...ต่อจากนั้น

 

"ข้อเท้าของเจ้าพลิกข้าจึงต้องขยับมันให้เข้าที่ลงตามเดิม จากนี้หนึ่งถึงสองวันคงเจ็บปวดนัก แต่มันจะทุเลาลงเอง เจ้าบ้านอยู่ที่ใดข้าจะไปส่งเจ้า. "

 

มู่เหมียนพยักหน้าและเอ่ยปากบอกไป

 

"บ้านข้าคือสกุลเหลียน บ้านอำมาตย์เหลียนเจ้าไปส่งข้าได้หรือไม่ "

 

ร่างหนาพยักหน้าน้อยๆ ก้มหลังลงให้นางขึ้นขี่ มู่เหมียนอายหน้าแดงแต่ก็ยินยอมโดยดี

 

ยามนี้หนาวนัก นางขยับกอดคอบุรุษแน่นหนา อกของนางชิดกับแผ่นหลังแกร่งแนบแน่น ยามที่บุรุษก้าวเดิน ยอดอกของนางเสียดสีไปกับผืนผ้าและแผ่นหลังของบุรุษ อาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว บุรุษเดินเชื่องช้านักจนถึงมุมกำแพงจวนผู้อื่น ในตรอกแคบๆ ร่างหนาหยุดวางนางลง

 

"เอ่อ..จวนข้าไปอีกนิดท่านผู้มีบุญคุณ"

 

"ข้าทราบแล้วคุณหนูเพียงแต่ข้าเหนื่อยจึงขอพักบ้างเท่านั้นเองคุณหนู "

 

มู่เหมียนอับอายใบหน้าเห่อร้อน

 

"นางขี่หลังบุรุษมาตลอดทาง มิเดินเองคงหนักกว่า แบกกระสอบข้าวเป็นแน่แท้แล้ว"

จึงพยักหน้าเบาๆและขยับนั่งลงบนลังไม้เงียบๆ บุรุษนั่งข้างนางช้าๆ มู่เหมียนเผลอตน ถอดรองเท้าบีบนวดเรียวขาตนอีกครา

 

 เรียวขาขาวๆสะท้อนในแสงจันทราเด่นชัด มือหนาเผลอไผลวาดมือลงลูบไล้เรียวขานางทันใด

 

"อ๊ะ...อย่า....ท่าน...อย่า..."

 

บุรุษขยับบังนางจากจันทราลูบมือเข้าใต้กระโปรงนางเบาๆลูบไล้จนถึงขาอ่อนนาง กระซิบเสียงแหบพร่า...

 

"ข้าขอรางวัลในการแบกท่านไปส่งบ้านเป็นสิ่งนี้ได้หรือไม่คุณหนู ขอเพียงสัมผัส คุณหนูจะมิเสื่อมเสียอันใดเลย และจะมิมีผู้ใดรู้หากคุณหนูมิร้องเรียกผู้คนมาหาในยามนี้"

 

มู่เหมียนตกตะลึงและมิกล้าขยับตนยามใต้กระโปรงนางมีมือหยาบๆกำลังลูบไล้นางไปมา

 

นางสะดุ้งผวากอดบุรุษร่างกำยำน้อยๆยามฝ่ามือหยาบกร้านปัดผ่านต้นขาของนาง บุรุษหายใจถี่กระชั้นวาดวงแขนโอบนางขึ้นนั่งบนตักในมุมมืด

 

"คุณหนูเจ้างามนักจนข้ามิอาจทานทนไว้ได้ อภัยให้ข้าได้หรือไม่กับการกระทำหยาบช้าเช่นนี้ "

 

ร่างบางใบหน้าแดงก่ำฝ่ามือบางพยายามดึงมือหยาบออกจากใต้กระโปรงตน แต่มิอาจทำได้เลย บุรุษร่างกายใหญ่โตกว่านางมาก มือหนาลูบต้นขานางเบาๆและขยับมาลูบไล้เรือนกายนางในร่มผ้า มือเหมียนตัวสั่นตื่นตระหนกนัก นางมิเคยรู้เรื่องชายหญิงอันใดเลย มือหนาใช้นิ้วเรียวยาว ขยับแทรกลงเบาๆในกายนางเชื่องช้า

 

"เฮือกกก....อย่า...คุณชาย...ได้โปรด..."

 

"อย่ากลัวคุณหนู...แค่เพียงนิ้วของข้ามิอาจทำลายพรหมจรรย์เจ้าได้ลง..เจ้าจะยังตบแต่งกับบุรุษผู้อื่นได้ตามประเพณีเช่นดังเดิม กอดข้าและอย่าส่งเสียงใดออกมา มิเช่นนั้นข้าจะเปลี่ยนใจจากล่วงล้ำเจ้าด้วยนิ้ว เป็นสิ่งอื่นแทนรู้หรือไม่คุณหนู "

 

ร่างบางดึงชายเสื้อบุรุษมาขยำแรงๆยามนิ้วแกร่งแทรกลงในกลีบกุหลาบของนางช้าๆ นางขบฟันลงบนริมฝีปากจนบวมช้ำ ยามนิ้วมือแกร่งกดแทรกลงลึกๆในกายนาง

 

"อ้าา....อื้อออ....ซี้ดดดด อ้าาา "

 

ร่างงามแอ่นสะโพกขึ้นช้าๆยามถูกนิ้วแกร่งรุกล้ำรุนแรงขึ้นเรือยๆ

 

"อ้าาาา....หยุดเถิด...อ่า...ข้าจะทานทนมิไหว ท่านผู้มีบุญคุณได้โปรดเถิด อย่าทำลายเกียรติของข้าเลย  ซี้ดดดด อ้าาาา อย่าาา อูยยย....อ้าาา "

 

ดวงตาที่หรี่ลงหนีแสงตะวันยามนี้ฉายแววคมชัดดั่งสัตว์ร้ายมือหนาที่โอบนางข้างหนึ่งขยับขยำยอดอกนางแรงๆก่อนจะสอดมือลงในคอเสื้อนาง แล้วขยับบดขยี้ยอดอกนางเบาๆ

 

ร่างบางอ้าปากจะกรีดร้อง ริมฝีปากนุ่มก็ขยับมาบดเบียดดูดกลืนเสียงร้องของนางลง นิ้วแข็งๆค่อยๆแหย่เข้าออกในกายนางช้า จนนางดิ้นเร่า ยอดอกนางเสียวแปลบปลาบ ยามถูกนิ้วกล้าแกร่งบดขยี้ไปมา

 

มู่เหมียนดิ้นรนในอ้อมแขนบุรุษ จนสะโพกนุ่มถูไถบนตักบุรุษ จนรู้สึกถึงแก่นกายของบุรุษเพศ นางตกใจจะขยับหนี แต่บุรุษกอดรัดนางแน่นหนานัก สะโพกแกร่งใต้ล่างนางขยับเอาแก่นกายถูไถนางไปมานอกอาภรณ์ นิ้วร้อนๆขยับคว้านแหย่แยง กลีบเนื้อนางจนร้อนเร่า

 

"ซี้ดดดด...อ่าาา....ได้โปรดเถิด ข้ากลัวนัก"

 

"อือ...มิมีอันใดเลยคุณหนู ทำเช่นนี้เจ้าจะยังคงบริสุทธิ์มิมีมลทินใดๆเลยข้าสาบานได้ ข้าจะสอนความสุข เช่นชายหญิงให้เล็กน้อยก่อนเจ้าจะพบพานบุรุษอื่น"

 

นิ้วแกร่งกดลงลึกในกลีบเนื้อคับแน่นของนางและขยับหมุนวนไปมา

"อึ่กกก....อ่าาา...ซี้ดดด  อูวววว "

ร่างบางกำชายเสื้อบุรุษจนหลุดลงจากบ่า ไหล่ข้างหนึ่งมีรอยสักมังกรทะยานฟ้าสีดำสนิทอยู่ชัดเจน  มู่เหมียนมิทันสังเกตุมันมากนักยามที่บุรุษขยับนิ้วลงลึกและขยับเข้าออกช้าๆ นางถึงกับเผลอเรอแยกเรียวขาตนออกกว้างๆ ให้บุรุษรุกรานอย่างย่ามใจ

"อืออ...เช่นนั้นแหละคุณหนู "

อืมมมม....

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น