QuinY

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตำหนักดำ 25+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2562 21:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตำหนักดำ 25+
แบบอักษร

​เหลียนมู่เหมียน ธิดาขุนนางสกุลเหลียน บิดาของนางเป็นขุนนางในราชสำนักฝ่ายขวา มีอำนาจมากนักในวังหลวง ในยามนางเป็นเพียงดรุณีน้อยๆ บิดาพานางเข้าในราชสำนักด้วยเสมอ

 

พระชนนีแห่งจักรวรรดิจ้าวฝู หรืออาณาจักรจ้าวที่มั่งคั่ง ยามทอดสายตาพบดรุณีน้อยใบหน้าหวานล้ำก็พากันไปห้อมล้อม และอุ้มชูนางไปทั่วฝ่ายใน องค์ชายองค์หญิงน้อยล้วนพบนางถ้วนทั่ว

ยามนั้นองค์รัชทายาทจ้าวเทียนฉินยังเล็กนัก ขยับเข้าไปหยอกล้อและอุ้มชูนางพร้อมพระชนนี

 

"เจ้าก้อนซาลาเปาน้อยน่ารักยิ่งพระชนนี "

 

"ลูกโปรดเด็กน้อยมู่เหมียนหรือไม่เล่าเทียนฉิน "

 

"อา...ข้าชอบเจ้าก้อนซาลาเปานี้มากนัก ต่อไปนางจะต้องเป็นเจ้าสาวของข้า "

 

"คิก คิก หากยามนางเติบโตแล้วนางมิงามเล่าเทียนฉิน "

 

"ครานั้นข้าก็จะแต่งสตรีอื่นที่งดงามกว่านางขึ้นมาอีกอย่างไรเล่าเสด็จแม่"

 

"เฮ้อ...เจ้านี่นะ เหมือนบิดาเจ้ามิผิดเพี้ยน สตรีของเจ้าคงน้ำตาตกท่วมวัง"

 

ในยามที่หนึ่งมารดาหนึ่งบุตร กำลังสนทนากัน เด็กน้อยผมสีดำยาวผู้หนึ่ง กำลังแอบซ่อนที่มุมเสา กวานสีทองหลุดร่วงลงพื้นหญ้าลงไปแล้ว ดวงตาจดจ้องเพียงใบหน้าของเด็กน้อยบนตักขององค์รัชทายาท จ้องมองมิวางตา

 

"คุณหนูมู่เหมียนเจ้าคะคุณหนูอยู่ที่ใดเจ้าคะ ออกมาหาบ่าวเถิด คุณหนูเจ้าขา คุณหนู "

 

จิ่นลี่บ่าวของสกุลเหลียนวิ่งกระหืดกระหอบติดตามหาคุณหนูตน ไปทั่วจวน ยามนี้นายท่านมิอยู่ ผู้อื่นแห่ขบวนกันไปไหว้พระบนเขา มีเพียงคุณหนูที่แสร้งป่วยไข้ และนางสองคนอยู่ในจวน หากคุณหนูหายไปนางย่อมมีโทษหนักนัก จิ่นลี่วิ่งกระหืดกระหอบออกไปจนทั่ว และพบบางสิ่งติดพุ่มไม้อยู่ ดอกมู่เหมียน!!!!.

..

จิ่นลี่มองลงที่ช่องข้างกำแพงในพุ่มไม้ แล้วรีบมุดตัวลงไปตามอย่างว่องไว  นางออกนอกรั้วมาหันรีหันขวาง แล้วตรงไปในตลาด ในทันใด หน้าตาตื่นตกใจเสียจะคลั่ง...

 

"ท่านลุง..ขนมชิ้นนี้เท่าใดกัน "

 

"หมดนี่เลยหนึ่งอีแปะขอรับคุณหนู "

 

"อา..เช่นนั้นข้าเหมาหมดเลย อ่ะ "

 

เหลียนมู่เหมียนยกยิ้มให้พ่อค้าขายขนมฉ่ำหวาน แม้บุรุษชรายังพาลใจกระตุกยามนางแย้มยิ้มให้ มองนางอย่างหลงไหลได้ปลื้ม มู่เหมียนเดินต่อไปและขยับหลบยามเห็นจิ่นลี่บ่าวตน วิ่งกระหืดกระหอบมา มู่เหมียนหลบไปในข้างกำแพงชื้นแฉะแห่งหนึ่ง

มิคาดมีผ้าเช็ดหน้ามาอุดปากนางรับรู้ว่าข้างกายนางคือบุรุษ นางดิ้นรนไปมา จวบจนนางหมดลมหายใจที่เก็บกักจึงเผลอสูดกลิ่นยาสลบลงไป มินานนางก็สลบลง หูแว่วเสียงอึกทึกในตลาด

...

...

ยามพลบค่ำมีผู้พบนางสลบไสลหน้าจวนผู้คนวิ่งหวีดร้องอึกทึก  หมอถูกตามมาตรวจตราร่างกายนางเมื่อมิพบว่านางบาดเจ็บก็หายใจกันทั่วท้อง มู่เหมียนตื่นขึ้นในวันถัดมา และหลงลืมเรื่องราวก่อนนางสลบไสล

บิดาตามนางให้เข้าวังหลวงเป็นเพื่อนอีกเช่ยเคย นางถูกจับแต่งกายสวยงามหวานล้ำ แม้แต่บิดานางยังชะงักมองแล้วยิ้มกว้าง

 

"งามนักธิดาข้า งดงามกว่าแม่เจ้าและผู้ใดในสกุลเหลียนมากนัก ผู้ใดพบเจ้าจะต้องหลงไหล มิมีทางหันมองผู้ใดได้เป็นแน่ "

 

มู่เหมียนฉีกยิ้มหวานติดตามเข้าไปในวังหลวงและเข้ายังตำหนักในเช่นเคย

 

นางเดินลัดเลาะไปตามสวนดอกท้อ และหลงวนอยู่ในป่าไผ่ จวบจนนางพบตำหนักสีดำมืดหลังหนึ่งจึง ลอบหันซ้ายหันขวา และแอบไปเปิดดู นางมิเห็นผู้ใดในตำหนักจึงค่อยๆย่องเข้าไปช้าๆ ในตำหนักมืดสลัว

 

แต่งดงามนักเท่าที่นางจะมองเห็น นางค่อยๆเดินเข้าไป มิคาดเสียงประตูปิด...ปังงง. !!!!

 

ร่างงามสะดุ้งสุดตัว และกลิ่นยาสลบก็ลอยมา ก่อนนางจะหมดสติไปสายตานางคล้ายเห็นเส้นผมสีดำมืด แล้วสตินางก็หลุดไป

 

"งามนัก.."

 

เสียงบุรุษชื่นชมนางใต้แสงเทียนริบหรี่ ดวงตาคมจ้องมองนางอย่างหลงไหล ดวงตาคู่นี้เฝ้ามองนางมาตลอด ยามนี้นางอยู่ใกล้แค่เส้นผมบัง มือเรียวขาวซีดเอื้อมไปปลดอาภรณ์นางช้าๆ ดึงรั้งมันลงจนเห็นผิวขาวผ่องในแสงเทียน

ดวงตาคมเพ่งมองผิวขาวๆและลูบไล้อย่างหลงไหล ลูบช้าๆจนถึงยอดอกสีหวานๆที่เต่งตึงของนาง มือขาวซีดปัดป่ายมันเบาๆ

 

"ซี้ดดดดด....งามนักมู่เหมียนน ข้าจะคลั่งแล้ว..."

 

ฝ่ามือขาวลูบคลำไปตามเนื้อนุ่มของนางช้าๆ กลัวนางจะตื่นขึ้นมา ลูบไล้ยอดอกนางไปมาและก้มลงช้าๆ ดูดดึงยอดอกนางด้วยผิวฟันเบาๆ

 

"ซี้ดดดด....อ่า....มู่เหมียน "

 

ร่างหนาหายใจขาดห้วงยามอดกลั้นมิให้ล่วงล้ำนางยามสสบไสล มือหนาลูบลงช้าๆตามลำคอนางแล้ว ยกปลายเล็บแตะลงริมฝีปากบางช้าๆ

ค่อยๆบีบคางนางเบาๆให้ริมฝีปากนางเปิดขึ้น ก่อนจะขยับเข้าหานางและกดจุมพิตนางเบาๆ

 

"ซี้ดดดด....อ่าาา "

 

มือเรียวขาวลูบลงบนยอดอกนางอีกครา ขยำขยี้มันแรงขึ้น ขยับเรือนกายตนถูไถไปกับเรียวขาขาวเนียนของนาง ลมหายใจขาดห้วง

 

"แฮ่กก....มู่เหมียน..ข้าอยากครอบครองเจ้า..."

 

ร่างหนาถูไถตนไปกับเรียวขาของนางแรงขึ้นเรื่อยๆลมหายใจขาดหาย ผมน้ำหมึกสยายลงจนทั่วเป็นเส้นสายสีดำสนิท มือหนาลูบลงบนหน้าท้องนางช้าๆ ไล้มือไปมาบนหน้าท้องเนียน

 

"มู่เหมียน ซี้ดดด  อ่า "

 

ร่างหนาขยับกายทุรนทุรายไปมาแล้วจุมพิตกับริมฝีปากนุ่มๆของนางช้าๆ มิให้นางช้ำและมิให้ผู้ใดระแคะระคายได้ว่าแอบลิ้มชิมรสนางก่อนผู้ใดอื่น ร่างหนาแกะสายรัดเอวนางออกจนหมด เปิดเผยเรือนกายขาวผ่องของนางจนหมดกาย

มือหนาลูบลงบนกลางกายนางเบาๆหัวใจสั่นกระตุก

ขยำมือลงบนกลางกายนางอย่างจะคลั่งตายเสียตรงนี้

 

"ซี้ดดดดด....อ่าาา....มู่เหมียน"

 

บุรุษผิวขาวผมยาวสยาย ยกนิ้วเรียวยาวของตนจรดลงในปากตนกัดลงแรงๆอย่างหักห้ามใจมิอยู่ได้ ความเจ็บแปลบที่ปลายนิ้วช่วยเรียกสติขึ้นเล็กน้อย แต่มิอาจเทียบสัมผัสนุ่มนิ่มที่ฝ่ามือตน ร่างหนาขยับหานางช้าๆ

 

"อือออ..."

 

มู่เหมียนรู้สึกตนครวญครางเบาๆ ร่างหนาขยับตนออกในทันที เรียกองครักษ์หญิงประจำตัวตนมาแต่งกายให้นาง และลักลอบนำนางไปวางไว้ใกล้ๆตำหนักพระชนนี

 

"ว้ายยยย....ท่านหญิงเหลียนเจ้าคะ...ช่วยด้วยเจ้าค่ะ ท่านหญิงเหลียนเป็นลมเจ้าค่ะ ตามหมอหลวงมาทีเจ้าค่ะ ท่านหญิง....

คริ  คริ  คริ....

ขอเม้นนน....เปิดเรื่องใหม่....ลาคลอดมาอีกล่ะ จงเม้นนน

ความคิดเห็น