ขอบคุณสำหรับการติดตาม และคอมเม้นท์ให้กำลังใจของรีดเดอร์ที่น่ารักทั้งหลายด้วยนะขอรับ ทุกคอมเม้นท์ที่ได้อ่านไรต์มีความสุขมาก(ทำให้มีแรงเขียนบทต่อไปเลย) ยังไงก็อย่าลืมติดตามให้กำลังใจกันแบบนะต่อไปเรื่อยๆนะขอรับ 💟

ชื่อตอน : บทที่ 20

คำค้น : จิ้นหยาง,อิงฮวา

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2562 21:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20
แบบอักษร

บทที่ 20

ไม่นานนักหมอหลวงก็มาถึง อิงฮวารออยู่ด้านนอกไม่ได้เข้าไปด้านในห้องบรรทมแม้แต่น้อย แต่สายตาก็จับจ้องผ่านช่องว่างของประตูเข้าไปด้านในด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน จิ้นหยางประคองหมิงลู่ออกห่างไทเฮาเพื่อให้หมอหลวงตรวจรักษาได้อย่างถนัด สาวงามร่ำไห้น้ำตาท่วมใบหน้า ชายหนุ่มรูปงามประคองปลอบอย่างนุ่มนวล เกิดเป็นภาพที่งดงามกินใจยิ่งนัก

“ไทเฮาเป็นเช่นไรบ้าง”

“ฝ่าบาทวางใจพะย่ะคะ ไทเฮาบารมีสูงส่ง เพียงอารมณ์ร้อนขึ้นมาชั่วครู่ ทำให้เลือดลมติดขัดจึงได้หมดสติไป กระหม่อมฝังเข็มให้อาการจะค่อยๆดีขึ้น พะย่ะคะ”

“กลับกันเถอะ”

เมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากหมอหลวง อิงฮวาก็หันไปพูดกับเสี่ยวจูที่อยู่ด้านหลังเสียงแผ่ว นางไม่อยากขัดบรรยากาศที่แสนดีของคนด้านใน ความจริงแล้วนางเองก็ผิดที่ยั่วยุไทเฮาจนทำให้ต้องล้มป่วยเช่นนี้

ตำหนักเยว่ซิน

อิงฮวาครุ่นคิดมาตลอดทาง ตั้งแต่นางมาเหยียบแคว้นชาง มีเรื่องราวมากมายที่ทำให้นางสับสนไปหมด ทั้งกังวลทั้งหวาดกลัว บางคราก็หอมหวานเหลือจะกล่าว แต่มาคิดดูดีๆแล้ว ที่แห่งนี้เหมาะกับนางจริงๆหรือ

“องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันได้ยินว่าที่ตำหนักเจียวเหมยเกิดเรื่อง พระองค์เป็นอะไรไหมเพคะ” เสี่ยวซื่อวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาทันทีที่เห็น จับร่างบางหมุนซ้ายหมุนขวาเพื่อสำรวจดูความบุบสลาย จนอิงฮวาต้องจับมือนางกำนันคนสนิทให้หยุดไม่เช่นนั้นนางคงได้เวียนหัวจนตาลายเป็นแน่

“เสี่ยวผิง เจ้าช่วยทำแผลให้เสี่ยวจูที ไปเอายาลดอาการบวมของข้ามาทาให้นาง” อิงฮวาหันไปสั่งเสี่ยงผิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“เพคะ”เสี่ยวผิงมองรอยแดงที่แก้มของเสี่ยวจูด้วยความตกใจ ก่อนจะย่อกายให้นางแล้วรีบเข้าไปนำยามาทันที

“ขอบพระทัยเพคะ” เสี่ยวจูแม้จะเจ็บตัวอยู่บ้างแต่ก็ยินดีที่องค์หญิงของนางปลอดภัย ก่อนจะเดินตามเสี่ยวผิงเข้าไปด้านใน

“เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ” เสี่ยวซื่อยังคงตื่นตกใจ ใบหน้าฉายแววสับสนงงงวย

“ข้าทำให้ไทเฮาพิโรธน่ะสิ” อิงฮวาถอนหายใจเฮือก คิดถึงสีหน้าไทเฮาเมื่อครู่แล้วก็อับจนด้วยคำพูด เรื่องครั้งนี้คงถึงการแตกหักของคนทั้งสองกระมัง

“แล้วแบบนี้ องค์หญิงจะไม่เป็นไรหรือเพคะ” เสี่ยวซื่อมองนายตนด้วยสายตาห่วงใย

องค์หญิงของนางซุกซนมาตั้งแต่จำความได้ ซ้ำยังไม่ย่อมใครหน้าไหนทั้งนั้น ยิ่งเมื่อมีท่านหญิงลี่อยู่ด้วยยิ่งไปกันใหญ่ แต่เมื่อมาอยู่แคว้นชางก็พยายามปรับตัวให้เหมาะสมกับที่นี้ จนบางทีนางเองก็มองออกว่าองค์หญิงของตนอึดอัดเพียงไร หากไม่มีฝ่าบาท องค์หญิงคงได้ทำเรื่องสะเทือนวังหลังเป็นแน่ ครั้งนี้ไม่รู้ไปทำอะไรให้ไทเฮาพิโรธ แต่คงหนีไม่พ้นหาเรื่องกลั่นแกล้งองค์หญิงของนางอีกแน่ แค่คิดนางก็ปวดหัวแล้ว

“ช่างเถอะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เจ้าไปเตรียมต้มน้ำให้ข้าเถอะ ข้าอยากอาบน้ำ” อิงฮวาตอบปัดๆ นางเองก็คิดไม่ออกเช่นกัน และไม่รู้ด้วยว่าจะรับมือเรื่องนี้ยังไง เอาเป็นมาน้ำมาสร้างกำแพงกั้น ไฟมาใช้น้ำกั้นก็แล้วกัน วันนี้นางเหนื่อยเกินไปแล้ว อยากพักเต็มทน

“เพคะๆ หม่อมฉันจะรีบไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้เพคะ” เสี่ยวซื่อรับคำ เห็นท่าทางอ่อนล้าของนายตนก็รีบกุรีกุจอวิ่งไปเตรียมน้ำทันที

อิงฮวาเดินเล่นอยู่บริเวณสวนหน้าตำหนักเยว่ซินด้วยใจที่ไม่สงบ ดวงจันทร์วันนี้ช่างกลมสวย แสงนวลก็งดงามดีแท้แต่ไม่อาจทำให้นางยิ้มได้อย่างเช่นเคยกลับทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวและเศร้าสร้อย แต่ก่อนทุกค่ำคืนที่จันทร์เต็มดวง นางและพี่จิงหลานจะฝึก    วรยุทธ์ด้วยกัน พี่จินหลานรำกระบี่ ส่วนนางจะฝึกรำพัด เมื่อประลองกันก็เป็นนางที่แพ้เสมอ ถึงครั้งหลังๆพี่จิงหลานจะยอมให้นางชนะบ้างก็ตามที ช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าคิดถึงเหลือเกิน

“ป่านนี้ท่านจะเป็นเช่นไรบ้าง ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน” อิงฮวากล่าวเสียงแผ่ว น้ำเสียงเศร้าสร้อยเหลือจะกล่าวไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนได้มายืนอยู่ด้านหลังของตนนานแล้ว

“เจ้ายังต้องอธิบายเรื่องทั้งหมดกับข้า” หลังจากวางใจว่าไทเฮาปลอดภัยดี เขาก็รีบตรงดิ่งมาที่ตำหนักเยว่ซินแทบจะทันที แล้วก็ทันเห็นท่าทางตอนนางเหม่อลอยมองพระจันทร์และน้ำเสียงเศร้าๆของนาง ไม่ต้องคิดให้มากก็รู้ทันทีว่านางกำลังคิดถึงใคร ริ้วความไม่พอใจทำให้ใบหน้าคมบึ้งตึงขึ้นมาทันที

ความคิดเห็น