โฉมชบา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ใกล้กันยิ่งหวั่นไหว

ชื่อตอน : ใกล้กันยิ่งหวั่นไหว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2561 11:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ใกล้กันยิ่งหวั่นไหว
แบบอักษร

ตอนที่ 8

“งั้นมานั่งตรงนี้สิ”

ตรงนี้ของเขาคือเก้าอี้ของเขานั่นเอง ชายหนุ่มลุกจากเก้าอี้ แล้วผายมือเชื้อเชิญ ซึ่งมันก็ทำให้อิงดาวรู้สึกลังเล เพราะคิดว่ามันไม่เหมาะสม

“ไม่ต้องกลัวอะไรหรอกน่า ตอนนี้เลิกงานแล้วไม่มีใครเห็นหรอก จะไปทำที่โต๊ะคุณผมว่ามันเสียเวลาเกินไป แก้นิดเดียวเอง”

มันก็จริงของเขา ดังนั้นเมื่อภาสน์ถอยห่างเธอจึงตัดสินใจนั่งลง เพิ่งรู้ว่าเก้าอี้รองประธานบริษัทมันก็นุ่มดีเหมือนกัน

“ไหนละคะที่คุณต้องการเพิ่ม” เธอทวงถาม อยากแก้งานให้เสร็จไวๆ จะได้กลับบ้านเสียที

“นี่แหละ ตรงนี้ กราฟเปรียบเทียบการเติบโตของยอดรายได้บริษัท” เขากล่าวพร้อมกับเอื้อมไปหยิบเอกสารที่วางอยู่ข้างๆ แล็ปท็อปของเขา แต่ดูเหมือนจะจงใจเอื้อมอ้อมตัวเธอไป ดังนั้นเธอจึงเหมือนถูกกักอยู่ในอ้อมแขนเขากลายๆ

อิงดาวพยายามบีบเนื้อบีบตัวให้เล็กที่สุด แต่ไม่วายเขายังชะโงกหน้าเข้าใกล้เธออย่างจงใจ จนเธอต้องเอ่ยเตือน

“ใกล้เกินไปแล้วค่ะ”

“ก็กลัวว่าคุณจะไม่ได้ยิน” เขายังคงเล่นลิ้น พร้อมกับมองเธอด้วยรอยยิ้มพร่างพราว

คนฉวยโอกาส เธอก่นด่าเขาในใจ พอทำดีด้วยหน่อยก็ได้ใจขึ้นมาเชียว

“ฉันนึกได้ว่ามีธุระ คงช่วยคุณไม่ได้แล้วล่ะ”

พอเธอบอกแบบนั้นเขาก็ถอยห่างทันที ยกมือขึ้นอย่างยอมจำนน แล้วส่งแววตาอ้อนวอนมาให้

“โอเค ผมอยู่ห่างก็ได้ แต่อยู่ช่วยผมก่อนเถอะนะ ถ้าคุณไม่ช่วย คืนนี้ผมคงไม่ได้นอน”

สายตาของเขาทำให้หัวใจเธอสั่นไหว และแน่นอนว่าสิ่งที่เธอพูดเมื่อสักครู่มันเป็นเพียงข้ออ้าง เธอไม่ได้มีธุระที่ไหน เพียงแต่อยากหลีกเลี่ยงไม่ให้เขามาฉวยโอกาสกับเธอเท่านั้นเอง

ดังนั้นเมื่อเขายอมอ่อนข้อให้เธอแล้ว เธอก็ยอมนั่งลงอย่างเดิม แต่ก็ยังคงมีข้อแม้

“ก็ได้ แต่คุณห้ามมาใกล้ฉันเกินหนึ่งไม้บรรทัดอีก”

“โหย เลขาที่ไหนสั่งเจ้านายแบบนี้” เขาตัดพ้อด้วยน้ำเสียงขี้เล่นตามแบบฉบับ

อิงดาวอดที่จะส่งค้อนวงโตให้เขาไม่ได้ และยื่นคำขาดในทันควัน “ตอนนี้ไม่ใช่เวลางาน ฉันช่วยในฐานะเพื่อนร่วมงาน ถ้าคุณไม่ตกลงฉันก็จะกลับ”

พอเธอกล่าวไปเช่นนั้น ภาสน์ก็สงบเสงี่ยมขึ้น และถอยห่างออกไป แต่ไม่วางหยิบไม้บรรทัดบนโต๊ะมาวัดระยะห่าง

“ตกลงครับ โอเค หนึ่งไม้บรรทัด ตามนั้น”

อิงดาวค้อนเขาอีกครั้ง ก่อนจะลงมือแก้ไขงาน แต่เมื่อเขายังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เธอกลับพบว่าตัวเองไม่มีสมาธิเอาเสียเลย จึงหาทางไล่เขาให้ห่างไปมากกว่านี้ และอาหารที่เธอซื้อมาเผื่อเขาก็คือทางออก

“เชิญคุณไปรับประทานบะหมี่ได้แล้ว เดี๋ยวทางนี้ฉันจะจัดการต่อเอง”

นี่เธอพาตัวเองมาตกอยู่ในอันตรายชัดๆ แม้ว่าภาสน์จะทำตามที่พูดคืออยู่ห่างจากเธออย่างต่ำหนึ่งไม้บรรทัด แต่เขาก็ทำเธอหายใจไม่สะดวกด้วยการส่งสายตาวับวามและรอยยิ้มยั่วเย้าทรงเสน่ห์มาให้บ่อยๆ ซึ่งมันก็ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างที่ไม่อาจควบคุม ทางเดียวที่จะหนีออกจากสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้ก็คือรีบทำงานให้เสร็จ แล้วก็รีบกลับบ้านไปสักที

แต่ยิ่งรีบมันก็ยิ่งพลาด เธอแก้ข้อมูลในโปรแกรมพรีเซนเทชั่นช้ำๆ อยู่เป็นสิบรอบ เมื่อมองนาฬิกาก็พบว่าสามทุ่มกว่าแล้ว ซึ่งปกติเป็นเวลาที่เธอกำลังจะเข้านอน

อิงดาวเกือบจะเปิดปากหาว แต่เสียงแอปพลิเคชันการสนทนาในโทรศัพท์มือถือของภาสน์กลับดังขึ้นมาเสียก่อน ทำให้เธอหุบปากทันควัน

ภาสน์ลุกขึ้น ก่อนที่จะหันมากล่าวกับเธอ

“เดี๋ยวผมไปพบพ่อแป๊บ”

“ท่านประธานยังไม่กลับเหรอคะ” อิงดาวถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะตอนนี้เกือบจะสามทุ่มแล้ว เธอจึงไม่คิดว่าพิภพจะยังอยู่ที่นี่

“ยัง พ่อผมบ้างาน บางทีผมแทบไม่เห็นหน้าท่านเป็นสัปดาห์ ผมไปเดี๋ยวเดียว อย่าเพิ่งหนีกลับเสียก่อนล่ะ”

ไม่รู้ทำไมอิงดาวถึงได้รู้สึกว่าน้ำเสียงที่เขาตอบเธอนั้นมีความเศร้าแฝงอยู่ และมันก็ทำให้เธอวูบโหวงในอกอย่างบอกไม่ถูก

แต่เมื่อเขาเดินออกประตูไปอย่างรีบร้อน เธอก็สลัดความรู้สึกนั้นออกไปจากใจ เขาสั่งให้เธออยู่อย่างนั้นเหรอ เรื่องอะไรเธอจะต้องทำตาม งานที่ต้องแก้เหลืออีกไม่เท่าไหร่ หากเสร็จเมื่อไหร่เธอจะกลับบ้านทันที

อิงดาวเร่งมือจัดการงานตรงหน้า ตั้งใจว่าจะต้องทำให้เสร็จก่อนที่เขาจะกลับมาให้จงได้


ทักทายวันอาทิตย์แสนจะร้อนแรงด้วยตอนใหม่ ช่วงนี้ ฮอตจริงไรจริง แต่บางวันก็มีฝนเสียงั้น ยังไงก็รักษาสุขภาพกันด้วยเน้อ และหากใครว่างๆ สนใจจะโหลดเรื่องนี้ตอนนี้ลงไว้ที่พี่เมพนาจา หน้าปกก็ตามนี้เลย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}