KO.R

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 22 Long time no see ( พุท X เช )

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 Long time no see ( พุท X เช )

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2561 01:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 Long time no see ( พุท X เช )
แบบอักษร

ตอนที่ 22

Long time no see

( พุท X เช )


ห้องของคิม – เช

“อีเชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชช.....” (คิม)

“อร้ายยยยยยยยยย” (คิม)


“มึงพูดว่าอะไรนะ” (ยิม)

“ฟังดีๆนะพวกมึง อาจารย์ให้กูไปสอนน้องพุทททททท!!” (เช)


“จริงหรอ อีเช” (ต้อย)

“อืม มึง ใช่” (เช)

“โอ้ยตายแล้ววว น้องยิ่งมีข่าว ฆ่าๆ แกงๆ อยู่ด้วย กูเป็นห่วงมึงอะ” (ต้อย)

“กูไม่ได้เว่อร์ไปใช่มั้ย” (ต้อย)


“เว่ออิต้อย พวกมึง หยุดเลย พวกมึงไม่เคยหายใจร่วมกับน้องพุทในสถานการณ์นั้นเหมือนกู อย่าเพิ่งตัดสินน้อง ถึงมันจะอันธพาล แต่มันรักศักดิ์ศรี รักความดี ความยุติธรรมนะเว้ย และที่สำคัญน้องมันรักคณะเราด้วย ถ้างั้นมันไม่ทุ่มลูกบาสใส่ไอ่เปรมจนคว่ำหรอก” (คิม)

“อีคิม อยากไปมั้ยละ เคยปิ๊งน้องนิ” (เช)


“อย่าเลยเอาไปเนี่ย กูว่าไม่ได้สอนหรอก คงนั่งบิด ตัวเลี้ยวตัวงอทั้งชั่วโมง” (ยิม)

“คือ กูก็งงเหมือนกันว่า รุ่นน้องเก่งๆในคลาสเดียวกันกับน้องพุท มันก็มีถมเถไป ทำไมไม่เอาไปสอน” (ต้อย)

“กูก็ไม่รู้วะมึง” (เช)


“มึง กู กลัวอ่า” (เช)

“พวกผู้หญิงเล่าว่า น้อง ไม่ค่อยปกติ” (เช)

สิ้นเสียงเช ความกังวลวิตกก็วิ่งผ่านนัยต์ตาดำออกมา จนเห็นได้ชัดเจน..




วันที่ 13 กลางเดือนตุลา 

พุทกลับเข้ามาหอพักที่อยู่ไม่ไกลจากหอพักอีกครั้ง...

ดูเป็นวันธรรมดาๆวันนึง

แต่อาจจะไม่ธรรมดาอีกต่อไป เพราะ เขาเกี่ยวโยงกับคดีก่อเหตุฆ่าตกรรมและถูกปล่อยตัวออกมาอย่างง่ายดาย


เหตุการณ์น่าสยดสยองที่พุทก่อ ทำให้เกิดข่าวลือบางอย่างแพร่สะพัดไปทั่ว...

บ้างก็ว่า พุท เคยฆ่าคนตาย ถึงกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ 

บ้างก็ว่า พุท มีความผิดปกติทางจิต เลยมีความโหดเหี้ยม ฆ่าคนตายอย่างไม่มีลังเล 

และอีกหลายอย่างเกี่ยวกับเขาที่ถูกขุดขุ้ย ทั้งเรื่องส่วนตัว ครอบครัว ถูกนำเอามาวิจารณ์กันให้สนั่น และที่แย่ไปกว่านั้นคือ ข่าวลือพวกนั้นทำให้ผู้คนหวาดผวาโดยไม่มีเหตุผล...



ในช่วงห้าโมงเย็นของวันนั้น



“มึง มาแล้วๆ”

“รีบเดินหน่อย”


หนุ่มร่างสูงใหญ่หน้าตาดี สวมชุดนักศึกษา ปล่อยชายเสื้อหลุดรุ่ยออกมาจากกางเกงยีนส์กับรองเท้าผ้าใบขาดๆผิดระเบียบ ขัดกับรถหรูสีดำที่มาจอดส่ง เขาก้าขาลงจากรถพร้อมกับสะพายกระเป๋าเป้ออกมาอย่างมาดมั่น...


"คุณหนู ผมจะเอารถไปจอดทิ้งไว้ให้ ตามที่พ่อคุณหนูสั่งนะครับ"

"ฝากบอกพ่อด้วยว่า เอารถคืนไปได้เลย ไม่อยากพึ่งพาอาศัยใคร!"

"ผมต้องทำตามคำสั่งท่านครับ" 


เขาเดินเข้าประตูรั้วคณะอย่างไม่แยแสคำตอบของคนขับรถ ที่พ่อตัวเองส่งมา อาจเพราะเป็นห่วง แต่อีกในแง่หนึ่งก็อาจจะกลัวว่าเขาจะเถลไถล

พุทเดินเข้ามาในคณะตามทางที่คุ้นเคย

แต่พบว่าบางอย่างก็ไม่เหมือนเดิม...



เสียงซุบซิบจากคนในคณะที่เดินผ่านไปมาดังขึ้นรอบด้าน มองมาทางเขาอย่างมีเลศนัย...


แต่ที่ร้ายกว่านั้นคือก้มหน้าและรีบวิ่งหลบเมื่อเห็นเขา


ยิ่งเดินเข้าไปลึก การแสดงออกของผู้คนยิ่งชัดขึ้น คนพวกนั้นมีท่าทางหวาดผวา ตกใจ 


พอเดินไปถึงหอพักชาย รุ่นพี่รุ่นเพื่อน ทั้งชายแท้ชายเทียมที่อยู่แถวนั้น ต่างก็ทำเมินเฉย ไม่มีแม้คำทักทาย แต่กลับมองตามหลังอย่างมีเลศนัย..


พุทก็ดูไม่ได้ใส่ใจอะไรเอาซะเลย เขาเดินกลับมาที่ห้องเก่าอย่างเนิบนาบ..

แต่ที่หวั่นใจคือ เพื่อนเมท แมน และ มายด์ จะมีท่าทีแบบคนพวกนี้หรือป่าว 


เมื่อถึงห้องเก่าที่เคยนอนมาแรมเดือน พุทก็ถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนเปิดประตูห้อง...


“ไอ่แมนน ไอ่มายย กลับมาแล้วเว้ย”


แต่ก็พบว่า ไม่มีใครอยู่ในห้องเลย... 

พุทวางกระเป๋าเป้ลงที่เตียงนอน..

เขาล้มตัวลงบนเตียงและสูดอากาศเข้าออกปอดยาวๆ พร้อมกับถอนหายใจออกมาแบบไม่มีเหตุผล ดวงตาคมจดจ้องขึ้นไปบนเพดานที่มีพัดลมตัวเก่ากำลังหมุนไป-มา...

...ความรู้สึกตอนนี้ มันช่างอธิบายยากจริงๆ


หนุ่มผิวขาวนอนแผ่จนเห็นสรีระที่ยาวใหญ่ และถอนหายใจมาอีกรอบยาวๆ 

ก่อนจะดีดตัวขึ้น... มานั่งและลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า..

พุทถอดเสื้อออกจนเห็นแผงอกใหญ่นูนเด่น และซิคแพคที่ดีงาม ไหล่ที่แผ่กว้างถูกเสริมด้วยหัวไหล่กลมใหญ่ ทำให้ผู้ชายคนนี้ดู เซ็กซี่เร้าร้อน

ต่อจากนั้นก็ถอดกางเกงยีนส์ออกจนเหลือกางเกงในบ๊อคเซอร์ บางแนบเนื้อ เห็นน้องชายทอดตัวยาวนูนลงมาตามแรงโน้มถ่วง แม้ไม่ได้อยู่ในสภาพที่แข็งแรง แต่มันก็ดูใหญ่มากอยู่ดี....

มือหนาหยิบเสื้อแขนยาวสีดำมาเปลี่ยน สวมเข้าพอดีตัว เห็ยรูปทรงของอกผายแยกกับหน้าท้องชัดเจน กางเกงขาสั้นถูกจับมาใส่ทับเจ้าโลกจนดูดี จึงจับหวีมาจัดทรงผมที่ยุ่งๆให้เรียบตั้ง เผยให้เห็นใบหน้า คิ้วเข้มๆและดวงตาเล็กเรียวคมอย่างชัดเจน...


พุทหยิบนาฬิกามาใส่ไว้ที่ข้อมือซ้าย เหลียวมองเข็มนาฬิกา แล้วพบว่าเลยเวลาที่อาจารย์วิจิตราได้นัดหมายไว้แล้ว จึงรีบเดินออกจากห้องไป..



ณ ห้องกิจการนักศึกษา..

หนุ่มร่างสูงปรากฏตัวในลุคเสื้อแขนยาวดำ กางเกงขาสั้นธรรมดา แต่ครูสาวกลับสะดุดตากับความหล่อของเขา แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้ให้อยู่ ตัวจริงเขาก็ไม่ได้ก้าวร้าว แถมยังดูมีท่าทีอัธยาศัยดี จนหล่อนไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะยุ่งเกี่ยวเรื่องฆ่าตกรรม..  


“พุทธิชัย มาถึงแล้ว”

หล่อนเริ่มทักทายด้วยรอยยิ้ม โดยไม่มีท่าทางโกรธที่พุทแต่อย่างใด...


“สวัสดีครับ”

หนุ่มนักศึกษายกมือขึ้นไหว้อาจารย์สาวสวยที่อายุห่างกันไม่มาก..


“ยินดีต้อนรับกลับมาอีกครั้งนะคะ”



“ในช่วงที่พุทหายไปหลายวัน เพื่อนๆได้เรียนไปไกลแล้ว ซึ่งตอนนี้ก็ใกล้จะสอบท้ายบทแล้ว จะให้เธอรอสอบเลยมันก็ไม่ได้ เพราะเนื้อหาค่อนข้างเยอะและซับซ้อน ครูจึงเตรียมติวเตอร์ไว้ให้”


“อ๋อครับ”


“เป็นรุ่นพี่เธอเอง เป็นคนนิสัยดีนะ น่ารัก แล้วก็เรียนเก่ง...”


“อ้อ นี่เอกสารที่พุทจะต้องเซนต์ให้เรียบร้อย เป็นเอกสารและหลักฐานเกี่ยวกับการขาดเรียน และอีกหลายอย่าง เอาไปอ่านดูก่อนแล้วค่อยกรอกและเซนต์ให้เรียบร้อยนะ”


“ครับ”


“ไปคะ เดี๋ยวครูจะให้พุทเริ่มติวเลย”


อาจารย์วิจิตรามีความกระตือรือร้นที่จะพูดคุยกับเขาเป็นอย่างมาก เธอรีบกุลีกุจอหอบกระเป๋าใบหรู และเตรียมเดินออกไปจากห้อง 

แต่ถูกพุทเรียกไว้ก่อน.. 


"อาจารย์ครับ"

"ค่ะ"

อาจารย์วิจิตราถึงกับสะดุด ว่าพุทเรียกเธอเพราะอะไรอีก.. 

"ขอบคุณนะครับ"

"ไม่เป็นไรคะ"

"อาจารย์ยินดี"

คำขอบคุณของพุท มันมีค่าต่อเธอมากจนทำให้ยิ้มออก เธอตอบยินดีด้วยใจจริง ก่อนจะเดินนำพุทออกไปที่นัดหมาย...



ครูสาวเดินนำพุทไปยังซุ้มร่มไม้แห่งหนึ่งภายหลังตึกอำนวยการที่ออกดอกสีอ่อนบานอร่าม เป็นสถานที่ที่เงียบสงบ ไม่มีคนพลุกพล่าน... 


พอมาถึงที่ เขาก็เห็นแผ่นหลังของติวเตอร์คนนั้น นั่งอยู่โต๊ะม้าหินอ่อน สวมเสื้อผ้าสีอ่อน และมีรูปร่างที่เล็กกว่าเขาเป็นสองเท่า.. 


ซึ่งคุ้นเคยมากเหมือนเคยเจอกันแล้ว... 


“นี่จ้ะ” 


ทันทีที่เสียงเล็กๆของอาจารย์ดังขี้น 

เช ก็หันหน้ามาอย่างรวดเร็ว


และสบตากับเขา.. 


ดวงตาของผู้ชายคนนี้ยังคม และน่าเกรงขามเหมือนเดิม 


ยิ่งดวงตาคมจ้องมาที่ เจ้าของผิวขาวริมฝีปากแดง...

ใจของเช ก็ยิ่งเต้นแรง เหมือนจะระเบิด...!



เช รีบตวัดหน้าไปมองอาจารย์ทันทีที่เจอเขาจ้อง


“ครูมาส่งนักเรียนนะคะ”

“งั้นขอตัวนะ”

“ครับอาจารย์”

เชตอบพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ


หลังจากที่อาจารย์เดินกลับ เชก็รีบหันกลับไปโฟกัสที่เนื้อหาที่กำลังจะสอน.. โดยไม่สนใจคนที่กำลังยืนอยู่..

ยิ่งเห็นหน้าเขา เชยิ่งหวนนึกถึงคำพูดที่ได้ยิน มาหลายต่อหลายปาก...


‘ไอ่พุท มันเอามีดเสียบเข้าที่ลูกกะตาไอ่เปรม จนเลือดระเบิดออกจากเบ้าเลยมึงเอ้ย’

‘กูหละเหลือเชื่อ ว่าทำได้ยังไง’

‘คนมันเคยๆ ครั้งที่สอง สาม สี่ ก็ไม่ยากหรอก’

‘น้องปาดแขนไอ่เปรมจนขาด ฆ่าลูกน้องมันตายอีกเพียบ แต่เอาเรื่องไม่ได้เพราะไม่มีหลักฐาน’



เชพยายามลืมเรื่องที่ได้ยิน หลับตาสงบสติอารมณ์ ก่อนจะท่องๆๆๆ

“อีเช ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ”


จนมีสติขึ้นมานิดนึง และเริ่มเอะใจว่าทำไม พุทถึงไม่มานั่ง ให้เขาติวสักที


“จริงๆ หนังสือพวกนั้นหนะ ใครก็อ่านได้ ไม่จำเป็นต้องสอนหรอก”

เสียงทุ่มต่ำดังเบา ขึ้นด้านหลัง จนเชสะดุ้ง


หนุ่มร่างใหญ่พูดแทรกขึ้นกลางความคิดอลหม่าน เขายังยืนพิงต้นไม้อยู่ตรงนั้นไม่ขยับ..


“ถ้าจะติว ก็แค่มานั่ง”

เช พูดขึ้นอย่างปากกล้า แต่ไม่หันกลับไปมองหน้าพุท...


พุทเดินออกจากมุมนั้นเพื่อมานั่งโต๊ะไม้ตัวใหญ่.. เขาค่อยๆหย่อนก้นลงนั่งอย่างเนิบนาบ


เช เงยขึ้นมองคนตรงหน้าที่นั่งลง

แต่รูปลักษณ์ภายนอกของเขา ทำให้ใจรู้สึกกลัวและหวั่นไหวไปพร้อมๆกัน 


อกผาย ไหล่กว้าง แขนขาล่ำกล้ามใหญ


ยิ่งเห็นหน้า ยิ่งใจสั่นไปใหญ่เลย... 


ทำไมคนที่หล่อขนาดนี้ถึงฆ่าใครต่อใครได้ง่ายดายนะ...


"มองอะไรนักหนาครับ" 


"ป่าว" 


เชรีบก้มเปิดหนังสือไปๆมาๆ แบบร้อนรน เหมือนไม่รู้จะเริ่มจับจุดตรงไหน ไม่มีปฏิสัมพันธ์ใดๆ กับนักเรียนเลย แม้แต่คำว่า สวัสดี ก็ไม่มีออกจากปาก... 


นานหลายนาที ก็ยังไม่เริ่ม

และดูไม่ได้เต็มใจที่จะติวให้...



“ปังงงงง!!.."

พุททุบโต๊ะดัง ปังงงง...!! จนเชสะดุ้งโหยง 


"จะสอนอะไร" 

จ้องเชด้วยแววตาที่เอาเรื่อง... 


“เอ่อ อ ออ หะ หะ หัวว หัวข้อแรกที่ เราจะ..”


พุท มองไปที่หน้ากระดาษที่วางกองเพนิงอยู่ หน้าคนที่กำลังตื่นตระหนก


เห็นรูป คลื่นไฟฟ้าหัวใจ (EKG) 


“การพยาบาลผู้ที่มีปัญหาโรคหัวใจ”

“โรคหัวใจจะต้องทำ EKG ถ้าหากมี ST-Elevate หรือ ST-Depression ก็คือเป็นโรคหัวใจขาดเลือด ถ้าไม่พบ แต่มีอาการเจ็บหน้าอกร้าวไปแขนซ้าย ก็คือ โรคหัวใจตีบ การรักษาคือการให้ยาขยายหลอดเลือด ลดกิจกรรม ให้ออกซิเจนคนไข้เพิ่มเติม พร้อมลดการใช้ออกซิเจน และยังต้องสังเกตอาการเจ็บหน้าอก ถ้ามีอาการคือมาพบแพทย์ก่อนวันนัด...”


หลังพุทพูดเสร็จ เช ถึงกับอ้าปากค้าง เพราะเนื้อหาดังกล่าวมันไม่ใช่เนื้อหาที่เขาจะมาสอนพุทวันนี้ แต่รุ่นน้องปี 1 คนนี้กลับพูดเนื้อหาปี 3 ที่เขากำลังเรียนออกมาได้หมด...!!


“ยังต้องสอนอะไรมั้ยวันนี้”

“ฟึ่บบบบบบ!!!”


พุทกระชากหนังสือที่เขาจะใช้ติวมาจากอุ้งมือของเช เชรู้สึกอึ้งมากจนทำอะไรไม่ถูก


“วิชากายวิภาค หัวข้อ ระบบไหลเวียนเลือด ใช่ปะ?”

“อ่านเองได้ ของแค่เนี่ย พรุ่งนี้ตั้งคำถามมาถามได้เลย”



พูดเสร็จพุทก็ลุกขึ้นจากโต๊ะโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

เขาทิ้งทวนสายตาตัดพ้อ กับพฤติกรรมที่ดูถูกเขาของเช 

เช มองเข้าไปในดวงตาที่แสนเศร้า 

แม้ว่า พุท ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับรู้สึกได้ว่าเขารู้สึกแย่แค่ไหน.. กับท่าทางหวาดกลัวและรังเกียจพุทเต็มทน.. 



พุทถอนหายใจออกก่อนจะเดินหอบหนังสือกลับไปอย่างไม่สนใจเช... 



…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่อง ผัวเด็กจอมโหด 18+ by KO.R นะครับ อันธพาลไม่ได้แปลว่า โง่ นะจ๊ะ เช็คด้วย! ขอไลค์และคอมเม้นท์งามๆต้อนรับ คุณทั้งสองเขาหน่อยนะครับ โปรดติดตามตอนต่อไปครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น