ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

ชื่อตอน : แค่ฝัน

คำค้น : นิยายวาย กำลังภายใน ย้อนยุค ฮาเร็ม ชาย แฟยตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ย. 2561 19:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค่ฝัน
แบบอักษร

น่านฟ้าย่องเข้าห้องหลังจากที่ตาลุงหนวดหายไปสักพัก

"อย่าตื่นนะพวกมึงกูไม่อยากตอบคำถาม....ไอ้ลุงหนวดทำรอยสูงเกิ๊นนน.."

ดีที่สองคนนั้นหลับแล้ว..ร่างบางถอนหายใจนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง..กระจกสะท้อนให้เห็นหน้าของลู่หนิงเทียน ที่แก้มสองข้างยังแดงกล่ำอยู่

ปากที่บวมเจ่อเล็กน้อย..คอขาวที่มีรอยแดงเป็นปื้อ...และจุดแดงที่ลานไหล่...

มือบางทัดผมไว้ข้างหู  สำรวจต่างหูสีดำแกะสลักรูปเมฆซ้อนกัน..ที่ติดแน่นอยู่ที่ติ่งหูขาว

"หึ..ถึงอยากจะเอาออก..ก็ดึงไม่ออกอยู่ดีนั่นหละ.."

ก่อนจะกลับมา น่านฟ้าลองเอาออกแล้วแต่มันเอาออกไม่ได้ เหมือนจะล็อคติดติ่งหู..หรือจะเฉือนหูทิ้งดี....

และคืนนั้นทำเอาน่านฟ้าฝันร้ายไปทั้งคืน

.....

"นายท่าน..ทำไมถึงใส่สิ่งนั้น..ให้คุณชายลู่ขอรับ"

เหยียนจวิ้น นั่งจิบน้ำชาอย่างเงียบๆ หมุนแก้วชาไปมาอย่างใช้ความคิด...

."นั้นสิ...นะ..เจ้าว่าข้าทำแบบนั้นทำไมกัน"

เสียงเยียบเย็นอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยถาม แต่ตากับมองไปที่ผนังห้องที่กั้นห้องของคุณชายทั้งสามคน...

พวกเขาเป็นหนึ่งในกลุ่มที่ได้อยู่ข้างๆ ห้องของสามหนุ่ม.

."ข้าน้อยมิทราบขอรับ..นายท่าน"

อี่ซื่อตัวสั่นกับรังสีอันตรายที่แผ่ไปทั่วห้องที่มาจากนายท่าน

"ไม่รู้ก็ดีแล้ว..หึ..หึ.."

"ขอรับนายท่าน"

เหยียนจวิ้น  คิดว่าดึกมากแล้วจึงไปอาบน้ำเพราะไม่ชอบให้ใครสัมผัสตัวเป็นอย่างมากและไม่ชอบความวุ่นวาย..

แต่ขณะที่กำลังแช่น้ำเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อ...เสียงเปิดประตูพร้อมกับร่างเล็กของบุรุษผู้หนึ่งที่ขาวมากเหมือนไม่ค่อยโดนแดด

ผมสีเงินตัดสั้น ปากแดงแบบธรรมชาติ ที่ไม่ฉูดฉาดแต่มิได้จืดชืด ลานไหล่เล็กไล้มาที่หน้าอกมีเม็ดอิงเถาสีชมพูเข้มประดับดูไม่ขัดตา..

หน้าท้องขาวแบนราบมีกล้ามเนื้อน้อยๆสะโพกอิ่มที่ถูกพันด้วยผ้าขาวสำหรับอาบน้ำ..ขาขาวเรียวก้าวลงในอ่าง

รอยยิ้มพิมพ์ใจที่แย้มยิ้มยินดีกับเรื่องเล็กน้อยเช่นน้ำอุ่นกำลังดี..

ทำเอาเหยียนจวิ้นต้องยิ้มตามอย่างห้ามไม่ได้..สักพักกำลังคิดว่าจะขึ้นจากน้ำ..เห็นร่างของคนตัวเล็ก ค่อยคืบคลานมาทางนี้

พร้อมกับเสียงบ่นงึมงัมที่ฟังไม่เข้าใจสักเท่าไหร่..จึงนั่งรอว่าคนผู้นั้นจะทำอะไร  แต่แล้วมือขาวกลับเอื้อมมาหมายจะถูกตัว...ตอนแรกคิดว่าจะฆ่าทิ้งแต่คิดอีกที..

ตัดสินใจดึงเข้าหาตัว ขาขาวคร่อมลงบนตักตนเอง...

.เหยียนจวิ้นตกใจกับการกระทำของตนมากแต่ร่างนุ่มนิ่ม กลิ่นหอมเนื้อตัวที่โชยออกมาอ่อนๆ ถูกใจเขาที่ไม่ชอบเครื่องหอมฉุนจมูก  ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตที่กำลังตกใจ

ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตะลึง แล้วก็เปลี่ยนเป็นฉุนเฉียวสุดท้ายก็เปลี่ยนอีกเป็นดื้อดึง....ดวงตาคู่งามเปลี่ยนแปลงตามอารมณ์ของเจ้าของน่ามองกว่าสายตาที่คอยแต่ละหวังผลประโยชน์พวกนั้นเป็นไหนๆ....

รู้สึกทั่งขำและโกรธ ตอนที่ลู่หนิงเทียนเรียกว่าลุงหนวด..หาว่าแก่หนังเหี่ยว..ในยุทธภพไม่เคยมีใครไม่กลัวเกรง พรรคเมฆอาชา ต่อให้เป็นคนของเชื้อพระวงค์ยังต้องเกรงใจเหยียนจวิ้นถึงสี่ส่วน..

พรรคที่อยู่เป็นกลางไม่ฝักฝ่ายใด ช่วยทั้งธรรมะและอธรรม หากเห็นว่าเป็นเรื่องที่ถูกที่ควรและไม่ทำให้ประชาชนทั้งสองแคว้นเดือดร้อน.

.แต่กลับมาถูกคุณชายอายุน้อยที่ตนยังไม่รู้ที่มาหาว่าแก่หนังเหี่ยว.....ข้าอยากจะหักคอขาวๆนั้นทิ้งซะ

จนได้ลิ้มรสจูบไม่ประสา ผิวเนียนเรียบ เอวคอดกิ่ว กลิ่นที่คิดว่าหอมดีกับทำให้ตนถึงกับมัวเมาสร้างตราประทับที่ต้นคอขาว..

หมั่นเขี้ยวจนใช้หนวดที่ตัดแต่งมาอย่างดีถูกไถจนเกิดรอยแดงน่ามอง....เผยใจลุ่มหลงอย่างลืมตัว.

และขณะที่กำลังจะเลยเถิด มือขวาอี่ซื่อเข้ามาขัดเสียก่อน...

เหยี่ยนจวิ้นหงุดหงิด ติดใจในเนื้อนางหากไม่ตีตราจองไว้คงมีเจ้าตัวหน้าตายหลายคนที่คิดจะดมดอมดอกไม้ดอกนี้ 

หากข้ายังไม่เบื่อที่จะเล่นใครจะมาแย่งของตน .มันจะต้องตายเท่านั้น 

หันไปสั่งให้เอาต่างหูสำหรับเป็นสัญลักษณ์คนของพรรคเมฆอาชา

ยิ่งสีดำแสดงว่ามีต่ำแหน่งสูงและลายเมฆซ้อนกันหมายถึงคนของหัวหน้าพรรคเหยียนจวิ้น..

เป็นครั้งแรกที่ออกนำมาใช้...กับคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไปแต่กับถูกใจตนทุกอย่าง..

."ลู่หนิงเทียนเจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก..ชั่วชีวิตนี้เจ้าจะต้องมีแต่ข้าเพียงผู้เดียว. ท้องนภาที่สงบของเจ้าจะมีเมฆร้ายอย่างข้าไปก่อกวน"

................ ................. ................ ............... .............

แล้วก็มาถึงวันที่ต้องพักเจ้าตัวประหลาดเช็กเทาที่เมืองหนึ่ง..

ซึ่งตอนนี้เป็นเวลากลางวัน ใกล้ๆมีตลาดนัดที่ผู้คนกำลังจับจ่ายซื้อสินค้า

"พวกมึง..ไปตลาดกันปะ..อีกหลายชั่วโมงกว่าค่ำ..จะได้ซื้อของขึ้นไปกินด้วย ข้าเบื่อของกินบนรถม้าแล้วอ่ะ...ถ้าเป็นอาหารฝีมือแดนดินเชฟกะทะเหล็ก   กูอ่ะสบายกลมกลิ้งแล้ว"

เป็นสายนทีที่บ่นกระปอดกระแปดตลอดการเดินทาง

"มึงก็ ขี้บ่นจริงๆ แก่ก็ยังไม่แก่ บนยิ่งกว่าลุงยามหน้าโรงเรียนอีก.."

"ไปหาของมาทำสุกี้กันไหมหละ...เพื่อจะหาอุปกรณ์ด้วย"

แดนดินรีบห้ามศึกที่กำลังจะกระโดดกัดกันอยู่ร่อมล่อ

"ไอ้น่าน. ต่างหูนั้น..ไปเจาะมาตอนไหน.."

แดนดินเห็นตั้งนานแล้ว  แต่ขี้เกียจถาม รอให้น่านฟ้าบอก  มันกลับไม่พูดสักทีและไอ้ท่าทางแปลกอย่างเช่น. ถ้าพวกเขาไม่ไปอาบน้ำน่านฟ้าผู้รักสะอาดก็จะไม่ไป ใช้เพียงผ้าชุบน้ำเช็ดตัว

"เอ่อ..คือ..กู.....มึงก็กูก็อยากตามแฟชั่นคนยุคนี้ไง ซื้อมาตอนที่ไปซื้อเสื้อผ้ากับพวกมึงไง..เฮอะ..เฮอะ"

ดินและน้ำสงสายตา..

มึงอมพระทั้งวัดมาพูดกูก็ไม่เชื่อ..

คนที่กลัวเข็มอย่างมึงเนี่ยนะจะเจาะหู..

น้ำท่วมหลังเป็ดเถอะมึง

".เอ่อ.~~มึงไม่ต้องมองแบบนั้นเลย..ไว้กูจะเล่าให้ฟังตอนนี้ไปเที่ยวก่อนเถอะ..กูอยากจนเหนียวหมดแล้วมึง"

"เหี๊ย! เหนียวพ่อมึงสิ....ไปไป๊"

ทั้งสามเดินไปทางตลาด  ด้านหลังมีกลุ่มชายชุดดำในหน้ากาก และอีกกลุ่มที่วันนี้ใส่ชุดแดงกับฝูงผู้คนบนรถม้า ที่อยากจะทำความรู้จักกับคนทั้งสามและนี่เป็นโอกาสดี.

."นายท่านจะตามไปไหมขอรับ"..

"ไม่ต้องไปดูพวกนั้นที่ตามสามคนนั้นอยู่ ว่าเป็นคนของใคร..ถ้าเป็นนักฆ่าจัดการให้เรียบร้อย"

"ขอรับนายท่าน"

แล้วสองคนก็แยกตัวออกไป  เหลือเพียงเหยียนจวิ้นที่มองร่างของบางคนที่หลบหน้าหลบตา

"หนีข้าให้พ้นแล้วกัน....ลูหนิงเทียน"..

.....

"แหวนมิติ...มึงดูดิ...เหมือนในนิยายที่อ่านเลยของจริงสวยวะ...ดูดิใส่ของได้เยอะมาก"

ทั้งสามสอยแหวนมาคนละวง แหวนที่มีหัวเป็นรูปหีบใส่ของ...ที่สอยมาจากร้านข้างทางในราคาไม่แพง. สำหรับที่นี้แหวนมิติคือของที่หาซื้อได้ง่ายยิ่งกว่าปลาในน้ำ.

.สายนทีค่อนข้างถูกใจและตื่นเต้นเหมือนเด็ก..เรียกสายตาและรอยยิ้มของบุรุษที่มาจับจ่ายใช้สอยซื้อสินค้าในตลาด..ด้วยทั้งสามคนค่อนข้างหน้าตาดีและกิริยาที่ดูเป็นธรรมชาติ.

."ดีนะที่นี่  มีเครื่องครัวแบบพกพาแถมสามารถต้มหรือทอดโดยที่ไม่ต้องก่อไฟ แต่ใช้ได้ไม่กี่ครั้งก็ต้องทิ้ง..แต่คืนนี้กูจะทำหมูกะทะ

เครื่องกูซื้อเกือบครบแล้วเหลือแค่ซื้อพวกสบู่..ยาสีฟัน...แล้วก็ของใช้นิดหน่อย...พวกมึงรออยู่นี้นะเดี๋ยวกูมา"

แดนดินจดรายการที่ต้องการซื้อรวมถึงของเพื่อนที่กำลังสนใจกับอาหารมากกว่า..พยักหน้าทั้งที่มีไก่คาปาก..

"อาเอยอึง..อูอออูอี้"

สองคนก็หันไปกินต่อ..

แดนดินเดินหาร้านที่ขายของจำพวกสบู่ของใช้ซึ่งมีอยู่ร้านหนึ่ง  ที่ถามจากคนแถวนี้ว่านักเดินทางชอบแวะซื้อ..

หลังจากได้ของที่ต้องการขณะที่กำลังเดินกลับไปหาสองแสบ..บางอย่างดึงดูดสายตา

"แร่เข้ามา.....สัตว์อสูรหายากมีมาจำหน่ายแล้ว..เชิญทุกท่านมาเลือกซื้อเลือกหา. จะเอาเป็นสัตว์เลี้ยงหรือจะเอาเป็นอาหารก็ได้..   ราคากันเอง..

เชิญ..เชิญคุณชายท่านนี้..สนใจตัวไหนบอกข้าได้นะขอรับ"

ชายหน้าอวบตัวอ้วนเครายาวเสื้อผ้ามอซอเดินมาทักแดนดินที่กำลังเดินผ่าน.

แดนดินมองสิ่งที่อยู่ในกรงไม่ซี่เล็กๆนั้น..ของจำพวกพืชประหลาดเหมือนพวกมอนเตอร์

ดอกไม้ที่มีฟันแหลมกำลังอ้าปาก

ลูกหมูตัวอ้วนกลมสีดำที่กำลังกินเหล็ก

ม้าตัวเล็กมีปีกที่ผูกอยู่อีกด้าน

มังกรตัวสีส้มที่มีหางติดไฟ..

แต่กรงสุดท้าย  เจ้าลิงจ๋อตัวเล็กที่สภาพบาดเจ็บมิใช้น้อย. ดินยังเห็นเลือดแห้งกังติดกับขนที่ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ขนสีอะไรกันแน่  เพราะตอนนี้กระดำกระด่างหน้าเกียจ.

."ท่านน้า.....กรงนั้นคือ"

"อ้อ..นั้นเจ้าลิงหิมะขอรับคุณชาย  มันดุร้ายข้าเลยตีมันที่แขน  แล้วอดอาหารมันได้สองสามวันแล้ว. กะว่าจะเอาไปขายภัตตาคารเปิบสมองลิงวันนี้เอง  ข้าเลยติดมาด้วย..ถ้าคุณชายอยากได้ข้าขายให้ถูกสามตำลึงขอรับ..ท่านจะเอาไหมขอรับ"

..แดนดินเดินเข้าไปใกล้ๆ กรง  ได้กลิ่นฉุนจนแสบจมูกแต่ก็ยังตรงเข้าไปนั่งยองๆ..เจ้าตัวน้อยที่อยู่ด้านในค่อยๆ หันมาส่งเสียงขู่กรรโฉกพร้อมแยกเคี้ยวขาว.

."กรร.....กรร...."

"เจ้าอยากไปอยู่กับข้าไหม..หรือว่าอยากจะตายอยู่ที่นี้"

เสียงพูดที่เอ่ยออกไปอ่อนโยนยิ่งนัก ต่างจากเวลาปกติ..เจ้าลิงน้อยจ้องเขม็ง

"มาสิ..ข้าจะดูเจ้าเอง..ไม่มีใครที่จะรังแกเจ้าได้อีกแล้ว..อีกอย่างข้ามีเพื่อนอีกสองคนที่เจ้าต้องชอบแน่ๆ เพราะพวกนั้นก็สนเป็นลิงเหมือนกัน.."

แดนดินเปิดกรงแล้วเอื้อมมือเข้าไป แต่ไม่ได้จับเจ้าลิงนั้น.   กับรอ..รอ อย่างใจเย็นตาจ้องตาที่ยังตื่นตนกและหวาดระแวงอย่างใจเย็น..

ผ่านไปหนึ่งเค่อเจ้าตัวน้อยขยับตัวเข้าหามือของแดนดิน...เอาหัวซุกไซ้มือสีน้ำผึ้งที่รอรับอยู่..

"ไปเถิดเจ้าตัวน้อย..ท่านน้าข้าเอาตัวนี้..นี้สามตำลึง"

ดินโยนก้อนเงินให้คนขายแล้วโอบเจ้าลิงจ๋อแนบอกอย่างไม่รังเกียจ  เดินออกทันที มุ่งตรงไปหาฟ้าและน้ำที่รออยู่..

"มึงหายไปไหนมา  กูรอจนกินจะหมดร้านแล้วเนี่ย..เอ๊ะ! ตัวอะไร..น่ารักดีนี้"

สองหนุ่มมารุมล้อมเจ้าตัวเล็กที่มุดหน้าอกแดนดินนิ่ง แต่แอบมองพวกเขาสองคน..

"เจ้าตัวเล็ก..หิวไหมเดี๋ยวพอกลับห้องอาบน้ำเสร็จ. ข้าจะเอาผลไม้ให้กินนะ..โอ๋..โอ๋.."

น่านฟ้าลูบหัวของเจ้าตัวน้อยเบาๆ ดูเหมือนเจ้าจ๋อจะเข้าใจที่พูด  แลบลิ้นเลียมือของน่านฟ้าอย่างเอาใจ

"มันมีแผลด้วยนี้ไอ้ดิน..กลับไปเดี๋ยวฉันทำแผลให้นะเจ้าจ๋อ"

สายนที ยกแขนข้างที่เจ็บของเจ้าจ๋ออย่างเบามือ..เจ้าตัวเล็กใช้หัวถูไถสองสามที..เสียงพูดคุยและหัวเราะรอยยิ้มที่ทำเอาแถวนั้นเหมือนดอกไม้บานตลอดเวลา..

เจ้าพวกที่อยากจะเข้าหาสามคนสวยแต่ไม่กล้าต่างอิจฉาเจ้าจ๋อที่ได้อยู่ท่านกลางนางฟ้า

...... ....... ...... ....... ....... ....... ...... ........ ..

"เจ้าจ๋อนี้สีขาวหรอกเหรอ...กูก็นึกว่าสีน้ำตาลซะอีก..ฮ่า...ฮ่า..ตอนอาบน้ำ..น้ำนะ..เป็นสีดำจนน่ากลัวว่ากูอาบเจ้าลิงนี้จนสีตกอ่ะ"

คนรับหน้าที่อาบน้ำคือน่านฟ้า..และคนรักษาคือสายนทีที่มีวิชาแพทย์ของ..เทียนหยางหลิว..

ส่วนเรื่องอาหารเป็นของแดนดิน

"....เจี๊ยก..เจี้ยก...."

เจ้าจ๋อน้อยร้องเถียงน่านฟ้าแล้วงอนหันก้นให้. เรียกเสียงหัวเราะใสได้อย่างดี

เพราะน่านฟ้าขอบแกล้งเจ้าตัวเล็ก

............

ในคืนนั้นแดนดินจับเจ้าตัวเล็กนอนในตะกร้าไม้สาน..ห่มด้วยผ้าห่มนิ่มที่น่านฟ้ามันเย็บให้..ถึงน่านฟ้ามันจะบ้าๆบอแต่งานเย็บปักถักร้อยเก่งกว่าผู้หญิงอีก..อย่าถามว่าทำไมเพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกัน

"อือ..อึดอัด"

แดนดินรู้สึกอึดอัดแถมร้อนกว่าปกติเหมือนมีใครมานอนเบียดในเตียงแคบ..ตาที่ยังไม่ลืมคว้าสะเปะสะปะไปข้างๆ..

หือ!..อะไร..เดี๋ยวนะ..

แท่งยาวๆ..นิ่ม..กำไม่รอบ..แดนดินเลื่อนมือขึ้นอีกนิด..ขนหยาบ...อีกนิดเพื่อความแน่ใจ..แดนดินเลื่อนมือขึ้นไปอีก..เนินเป็นลูกๆ..หนึ่ง..สอง...สาม..สี่..ห้า...หก...เจ็ด..แปด..

ไม่มั้ง..ไม่น่าจะใช่..มือนิ่มเลื่อนขึ้นสูงกว่าเดิมทั้งที่ยังไม่ลืมตา..เม็ดอะไรเนี่ยอยู่บนก้อนซาลาเปาลูกใหญ่..แถมเต้นตุ๊บๆอยู่ในมือ..

"หะ...หาก..เจ้ายังลูบอยู่แบบนี้..ข้าจะไม่ไหวแล้วนะ..ที่รัก"

เสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มที่เอ่ยออกมา...ทำเอาดินแดนที่ว่าขี้เซาไม่ยอมลืมตา..ถึงกับเด้งตัวขึ้น..แต่ดินที่เอวโดนโอบ..และขาสองข้างโดนก่ายด้วยขาของคนที่ตัวหน้าจะใหญ่มาก...เพราะขาข้างนั้นใหญ่พอกับขาโต๊ะสนุก..

"ที่รัก..ตื่นแล้วเหรอ..ข้าหนาวกอดเจ้าแล้วอุ่นดี"

ร่างของแดนดินจมหายเข้าไปในหน้าอกของอีกคน..หน้าอกที่ใหญ่มากนึกถึงคนที่เล่นกล้ามจนเป็นกล้ามปูและของชายตรงหน้านี้คือความสมบูรณ์ที่ลงตัว

ปฏิกิริยาต่อมาของแดนดินคือหยิกไปที่หัวนมของอีกคนแล้วบิดอย่างแรงจนเจ้าคนฉวยโอกาสถึงกับร้องแล้วคลายอ้อมแขน..สบโอกาสให้แดนดินลุกขึ้นมายืนนอกเตียงได้สำเร็จ

"เจ้าเป็นใคร..ออกไปนะ..ไม่งั้นตาย"

แดนดินเอ่ยขู่เจ้าตัวโตที่กำลังจะออกมาจากเตียงของตน...น่าแปลกที่เสียงดังขนาดนี้แต่เจ้าสองแสบไม่ตื่น..หันมองสองคนนั้นยังคงหลับสนิท

"อูย~~ที่รัก..ข้าเจ็บนะหยิกซะหัวนมแทบขาด..ที่ตอนรับข้าเข้ามาอยู่ด้วยเจ้าออกจะถนอมข้า...แค่ถึงจะแบบนั้นแต่ข้าก็ยังชอบเจ้าอยู่ดี"

ชายที่มีรูปร่างสูงใหญ่ยืนเต็มความสูงหากเอาแดนดินไปเทียบเค้าคงจะอยู่แค่ระดับอกของอีกคนเท่านั้น..ผมสีแดงเพลิงยาวประบ่า..ตาที่มีประกายสีทองเหมือนตาของเจ้าจ๋อน้อยตัวนั้น..ปากหนาที่ยิ้มประจบจนเกิดลักยิ้มน่ามอง  ฟันขาวที่มีเขี้ยวสองข้างเวลายิ้ม..หน้าอกที่มีกล้ามเนื้อแน่นนูนแถมมันยังเด้งได้อีกด้วย..

ไล่สายตามาถึงหน้าท้องที่มือของแดนดินไปลูบมาแล้ว..กล้ามท้องแปดลูก..ต่ำกว่านั้นกลุ่มขนนิ่มที่ลูบผ่านอยู่เหนือส่วนงอกย้อยที่ห้อยโตงเตง...

ถึงกับทำแดนดินไปไม่เป็น..ไอ้ที่ยาวๆ..กำไม่รอบ...เมื่อกี๊นี้..

แดนดินคว้ามีดสั้นที่ซื้อมาแล้วซ่อนไว้ใต้โต๊ะออกมาทันทีแล้วพุ่งเข้าหาเจ้าชีเปลือยร่างใหญ่ที่ยังส่งยิ้มหล่อมาให้..

ทั้งที่แดนดินก็เก่งในระดับหนึ่งเรื่องการต่อสู้และความเร็วก็ไม่ต่างกับสายนทีที่ยังช้ากว่าเจ้ายักษ์ชีเปลือยที่คว้าข้อมือที่มีมีดของเขาไว้แล้วพลิกจนมีดหยุดจากมือ ดึงร่างของแดนดินเข้าไปโอบไว้ทั้งตัว

เจ้าโตงเตงนั้นอยู่แถวหน้าท้องของแดนดิน..พอมาอยู่ในอ้อมแขนแดนดินรู้สึกตัวเล็กจ้อยมาก..หน้าของตนซุกอยูากับหน้าอกของอีกคนเท่านั้น

"อันตรายนะ..ที่รัก...ตัวเจ้าเล็กนิดเดียว..ข้าจะปกป้องเจ้าเองรวมถึงเพื่อนสองคนของเจ้าด้วย"

"นี้..ปล่อย..เจ้าเป็นใคร"

"ข้า..เหรอก็..ว่าที่สามีในอนาคตของเจ้านะสิที่รัก...มามะขอจูบที"

"......."

แดนดินโดนเจ้าร่างยักษ์ฉกริมฝีปาก..ปากที่กำลังจะอ้าด่า..ดันถูกอีกฝ่ายส่งลิ้นเข้ามาภายใน..จับล็อคคอเอียงรับองศาของร่างใหญ่..ยิ่งบดจูบได้มากขึ้น..แดนดินทั้งหยิกทั้งข่วนแต่เจ้ายักษ์ถึกไม่ยอมปล่อยกับช้อนอุ้มเข้าวงแขนกลายบนว่าแดนดินถูกอุ้มเหมือนเด็กน้อยอยู่ในอ้อมแขนเจ้ายักษ์ด้วยมือเดียวอีกมือกดหัวของแดนดินให้รับจูบอย่างไม่มีช่องว่าง

"อืม.."

เจ้ายักษ์ยามปล่อยปากที่บวมเจ่อขึ้นมาอย่างอ้อยอิ่ง..ไม่วาย..ใช้ลิ้นเลียน้ำลายที่เลอะมุมปากจองแดนดินที่ยังหอบหายใจ..หัวซุกกับศอกคอของร่างใหญ่

"ข้าสัญญาว่าตัวข้าจะมีเพียงเจ้าและจะปกป้องไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..เจ้าสาวของข้า"

.......

เฮือก!!!!!

แดนดินสะดุ้งตื่นเหงื่อแตกพลัก..

"ฝันเหรอวะเนี่ย...ฝันบ้าอะไรแบบนี้นะ"

มือยกขึ้นแตะที่ริมฝีปากของตนเองยังมีความรู้สึกว่ามันบวมนิดหน่อย..รู้สึกแสบๆด้วย

"นี้เราฝันแล้วกัดปากตัวเองเหรอเนี่ย"

แดนดินถอนหายใจมองเจ้าจ๋อตัวน้อยที่นอนหลับม้วนเป็นก้อนกลมอยู่ในตะกร้าข้างตัวนอน

"ฝันเท่านั่นเอง....นอนต่อดีกว่า.."

แดนดินก้มไปจุ๊บเจ้าจ๋อ น้อยที่หัวของมันก่อนจะนอนหลับต่อ..

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น