ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

26>>แม่เลี้ยงจัดให้

ชื่อตอน : 26>>แม่เลี้ยงจัดให้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ย. 2561 16:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
26>>แม่เลี้ยงจัดให้
แบบอักษร

หนูดีและคอสโม่มีช่วงเวลาอยู่ด้วยกันเพียงแค่ตอนที่คอสโม่ป่วยเท่านั้น หลังจากนั้นคอสโม่ก็เดินทางไปอเมริกาทันที หนูดีมีท่าทางหงอยเหงาในวันแรกเท่านั้น เมื่อเธอคิดได้ว่าชีวิตของเธอมีมินตราอยู่เธอก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้วล่ะ มินตราสามารถช่วยเธอได้ หนูดีจึงเปลี่ยนเป็นคนใหม่ เธอตื่นเช้าและขยันเรียน อยากเห็นหน้าและได้ยินเสียงคอสโม่ก็พึ่งพาแอพพิเคชั่น โทรศัพท์หาโดยใช้การโทรแบบวิดิโอคอล

มันช่วยได้เยอะเลยล่ะแต่ถ้าอยากหื่นนี่สิเป็นปัญหา

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“ฉันเข้าไปนะหนูดี” มินตราส่งเสียงบอกก่อนจะเปิดประตูเข้ามา

“ท้องโตขึ้นทุกวันแล้วเธอนี่ก็ขยันเดินจริงๆ เลยนะ”

หนูดีบ่นอุบขณะที่เดินเร็วมาช่วยประคองมินตราที่ตั้งครรภ์ได้หกเดือนแล้ว ท้องก็ใหญ่โตขึ้นทุกวัน ทำให้ต้องระมัดระวังเรื่องการเดินไปไหนมาไหน เคลื่อนไหวตัวก็ลำบาก น้ำหนักตรงท้องไม่ใช่น้อยๆ ตาหนูน้องน้อยของหนูดีคงเป็นเด็กที่สมบูรณ์มาก

“ต้องมาสิจ๊ะฉันจะเอาของรางวัลสุดพิเศษมาให้เธอ”

“รางวัลเกี่ยวกันอะไรเนี่ย”

“ผลการเรียนของเธอดีวันดีคืนฉันและปาป๊าพึ่งพอใจ ปาป๊าจะซื้อรถคันใหม่ให้เธอในขณะที่ฉัน......” มินตราเว้นวรรคแล้วยกเอาซองกระดาษสีขาวส่งให้หนูดี

“ตั๋วเครื่องบินและตั๋วร่องเรือสำราญสำหรับสองคน นี่อย่าบอกนะว่าเธอจะให้ฉันไปอเมริกาและไปเที่ยวกับคอสโม่”

“ถูกต้องจ๊ะ”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” หนูดีกรี๊ดร้องแล้วกระโดนไปมาด้วยความดีใจ รู้สึกว่าที่ตัวเองทุ่มเทไปกับการเรียนและการรอคอยมันไม่สูญเปล่าเลย เป็นของขวัญที่ถูกใจมากกว่ารถคันหรูซะอีก หนูดีไม่ต้องการสิ่งของราคาแพงเหมือนเมื่อก่อน ที่เธอต้องการตอนนี้คือเวลาที่จะได้อยู่กับคอสโม่

และมินตราก็มอบมันให้กับเธอโดยไม่เกรงกลัวอนาคิน.....ปลื้มมมมมม!!!

“รักที่ที่สุดเลยมินตราเป็นของรางวัลที่มีค่ามากที่สุดในโลกเลยล่ะ”

“เอาล่ะอย่ามันแต่ดีใจอยู่เลย เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าโดยด่วน เธอต้องเดินทางวันนี้นะ”

“แล้วเรื่องเอกสารล่ะ”

“เรียบร้อยแล้วจ๊ะเรียบร้อยก่อนจะได้ตั๋วมาแล้วซะอีก”

“พระเจ้าเธอนี่มันโคตรสุดยอดเลยมินตรา”

“ขอบใจที่ชม มาจ๊ะเดี๋ยวฉันช่วยเธอเลือกเสื้อผ้านะ”

“โอเค”

สองสาวช่วยกันเลือกเสื้อผ้าและจัดแจงใส่กระเป๋าในเวลาอันรวดเร็ว จากนั้นมินตราก็เรียกสาวใช้ให้มายกกระเป๋าไปไว้ที่รถ รอคอยหนูดีแต่งตัวเสร็จ และออกเดินทาง มินตราไม่ได้มาส่งหนูดีที่สนามบิน เธอส่งที่หน้ามุขของบ้าน กอดและอวยพรให้หนูดีปลอดภัยกับการเดินทางและขอให้มีความสุขกับช่วงเวลาที่แสนหวาน

มินตรามองตามท้ายรถจนสุดลับสายตาเธอมอบสิ่งที่ดีมากที่สุดให้หนูดี ตอนนี้หนูดีเดินทางไปแล้วเธอก็หมดห่วง จะเหลือก็แต่อนาคินนี่ล่ะ เขาคงว้าวุ่นใจและโมโหมาก แต่มินตราก็คิดว่าเธอจัดการได้

อนาคินกลับมาบ้านทันมื้อค่ำพอดี.........

“หนูดีไปไหนนะทำไมไม่เห็นหน้าเลยหรือยังอาบน้ำไม่เสร็จ” อนาคินมานั่งที่โต๊ะอาหารประจำที่ของตัวเอง มินตรานั่งอยู่ข้างๆ หญิงสาวหันไปยิ้มกับสามี ขณะที่มือของเธอเอื้อมไปวางเบาๆ ที่ต้นแขนของเขาก่อนที่เธอจะตอบคำถามนั้น

“หนูดีเดินทางไปอเมริกาค่ะ”

“ห๊ะ.....ไปอเมริกาไปทำไมแล้วทำไมปาป๊าไม่รู้” อนาคินหันมาถามเสียงดัง ดวงตาของเขาคุกรุ่นด้วยเปลวเพลิงขนาดย่อม ทางด้านมินตราใบหน้าของเธอก็ยังคงมีรอยยิ้มหวานแต่งเติมไม่ขาดหาย

“แหม่ปาป๊าขาถ้าบอกก็ไม่ได้ไปน่ะสิคะ อีกอย่างหนูดีก็หยุดซัมเมอร์ยาวซะขนาดนี้ อยู่บ้านเบื่อแย่เลย หนูดีดูหงอยๆ เหมือนลูกหมาถูกทิ้ง มินตราสงสารในฐานะแม่เลี้ยงก็เลยจองตั๋วเครื่องบินให้ซะเลย อ้อจริงสิ! มินตราจองทริปร่องเรือสำราญให้หนูดีด้วยค่ะ”

“แล้วคอสโม่ล่ะอย่าบอกนะว่ามันไปด้วย”

“ถ้าคอสโม่ไม่ไปด้วยใครจะดูแลหนูดีกันล่ะคะปาป๊าขา”

“มินตราทำไมหนูเจ้าเล่ห์แบบนี้” 

ไม่ใช่ครั้งแรกที่อนาคินตามเกมส์ของเมียไม่ทัน แต่มันหลายครั้งแล้ว และเพราะว่าเขารักเธอมากแม้นึกอยากจับเมียมาตีก้นแรงๆ อนาคินก็ได้แค่คิดแต่ไม่กล้าทำ สุดท้ายแล้วเขาทำอะไรเธอไม่ได้เขาก็ต้องยอมแต่โดยดี

“เจ้าเล่ห์ที่ไหนกันคะแบบมินตราเนี่ยน่ารักใสๆ ต่างหาก ปาป๊ากล่าวหามินตราเหมือนต้องการนอนนอกห้องเลยนะคะ”

“ไม่มีทาง!”

“ปาป๊าจะขัดขวางการท่องเที่ยวของหนูดีกับคอสโม่เหรอคะ”

“ไม่ใช่! ปาป๊าหมายถึงปาป๊าไม่มีทางนอนนอกห้องโดยไม่มีเมียนอนด้วยเด็ดขาด”

“น่ารักที่สุดเลยค่ะ” 

มินตราชมแล้วก็ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะประทับริมฝีปากและจมูกลงบนใบหน้าหล่อเหลา อนาคินยังคงมีท่าทางฮึดฮัดอยู่ แต่อีกเดี๋ยวอนาคินก็จะหายจากอาการนั้นด้วยความจำยอมโดยไม่อาจขัดเมียได้

ตอนนี้อำนาจของเขาอยู่ในมือของมินตราเรียบร้อยแล้ว!!!!

“แล้วหนูดีจะกลับเมื่อไหร่ครับ”

“ก็ประมาณกลางเดือนค่ะ” มินตราให้หนูดีไปเพียงแค่สิบห้าวันเท่านั้น หนักกลับคือกลางเดือนไม่นับรวมกับวันเดินทางไปและกลับ

“ทำไมไปนานจัง”

“นานอะไรกันคะปาป๊าแค่สิบห้าวันเอง”

“ปาป๊าก็คิดถึงลูกนี่”

“คิดถึงหรือหวงลูกสาวกันแน่คะคุณอนาคิน” มินตราพูดอย่างรู้ทัน อนาคินชะงักมือที่กำลังยกช้อนตักอาหารเข้าปาก เขากระแอมเบาๆ ในลำคอ

“ก็ต้องมีบ้างสิครับที่เป็นห่วงและหวง”

“อย่างหลังมากกว่าค่ะ”

“กินข้าวดีกว่าเดี๋ยวจะได้ขึ้นห้องไปอาบน้ำกับเมียกับลูก” 

อนาคินเฉไฉชวนเปลี่ยนเรื่องทันที เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้วก็คงต้องยอม เดี๋ยวหากเขาเรื่องมากไม่ยอม มีหวังเมียงอนแล้วไล่เขาไปนอนนอกห้องน่ะยุ่งเลย

อนาคินไม่ได้กลัวเมียแต่เขาเกรงใจเธอในฐานะของเมีย อีกอย่างเธอก็ตั้งท้องเจ้าตัวน้อยด้วย อารมณ์อ่อนไหวและแปรปรวนมากเหลือเกิน อะไรที่ยอมได้ก็ต้องยอมกันไปก่อน โดยหารู้ไม่ว่า ไม่ว่าเมียสุดที่รักจะท้องหรือไม่ท้องและไม่ว่าเธอจะอยู่ในโหมดไหน อนาคินก็พร้อมยินดีที่จะตามอกตามใจเมียและยอมให้กับเธอ

>>>>>>>>>>


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น