악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย23

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2561 17:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย23
แบบอักษร

​악마 ปีศาจเขียน​




เมียมาเฟีย๒๓




เสียงพูดคุยในบ้าน ทั้งเสียงหัวเราะ และต่อว่า แต่ส่วนมากจะมีแต่เสียงหัวเราะของคนที่ถูกว่ามากกว่า


"พี่ชานยอล จะหัวเราะอะไรนักหนา ที่พี่โดนมามันอันตรายมากเลยนะ มันไม่น่าหัวเราะเลยด้วยซ้ำ" จุนไคพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิดที่พี่ชายตรงหน้าเล่าเรื่องที่เพิ่งจะเข้าโรงพยาบาลมาด้วยความขบขัน ทั้งๆที่เล่ามามันมีแต่เรื่องอันตรายทั้งนั้น 


"ก็พี่ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว แค่โดนยิงเอง" 


"แค่?  พี่ใช้คำว่าแค่เนี่ยนะ  พี่" เขาอยากจะบ้าตาย ถูกยิงอาการสาหัสแต่มาบอกว่าแค่ถูกยิง นี่เขารู้จักกับคนประสาทประเพศไหนกันนะ ถึงไม่มีอาการทุกข์ร้อนอะไรเลยกับเรื่องที่เกิดขึ้น ถ้าเป็นเขาโดนป่านนี้ไม่ตายก็นอนร้องไห้หาพ่อไม่กล้าออกไปไหนอีก แต่นี่อะไร เพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลมา ก็ออกมาเที่ยวเล่นเพื่อหาเรื่องสนุกๆทำเพราะบอกว่าเบื่อ เจริญล่ะ 


"แล้วนี่ พี่ออกมาแบบนี้เจ้านายพี่ไม่ว่าเอาเหรอครับ เพิ่งจะไปสร้างปัญหาให้เขามา" ชานยอลถึงกับสะอึกกับคำของน้องชายต่างสายเลือด 


"ปัญหาเขามีไว้แก้ ไม่ต้องห่วง เจ้านายพี่ใจดี" แถไปเรื่อย ตอบเองแล้วด่าตัวเองไปด้วยในใจ เด็กน้อยมองอย่างจับผิดว่าที่คนตรงหน้าพูดมันจริงสักแค่ไหน


"ใจดีจริงเหรอ นั่นมันคฤหาสน์ของมาเฟียเลยนะพี่" เด็กน้อยไม่ค่อยจะมั่นใจในคำพูดของพี่ชาย


"เอาน่า พี่ไม่เป็นไรหรอก นี่ก็สายแล้ว พี่ว่าพี่กลับดีกว่า" ชานยอลมองนาฬิกาข้อมือแล้วพูดขึ้นมา เพราะนี่ก็ใกล้เวลาที่คนรักจะต้องไปที่บริษัทแล้วด้วย


"เดี๋ยวผมไปส่ง กลัวพี่เจอคู่อริเอา" เด็กน้อยรีบเสนอตัว เพราะกลัวว่าชานยอลจะปั่นจักรยานไปเจอคู่อริเข้าแล้วจะเกิดเรื่องอีก


"ถ้าเจอแล้วนายจะช่วยอะไรได้" ชานยอลถามยิ้มๆกับอาการขี้เป็นห่วงของเด็กน้อย


"ช่วยไม่ได้ แต่ชวนพี่วิ่งหนีได้ก็แล้วกัน" ชานยอลหัวเราะออกมาเสียงดังกับคำพูดของเด็กน้อย เออเนอะ เหมือนจะพากันไปตายมากกว่า


"ไม่ต้องหรอก พี่กลับเองได้ ไม่ต้องห่วง"


"แต่..."


"ถ้านายไปส่งพี่ พี่ก็เป็นห่วงตอนนายกลับอีก" ชานยอลพูดทำให้เด็กน้อยเงียบลง สักพักจึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ชานยอลถอนหายใจออกมาเล็กน้อยที่จุนไคพูดรู้เรื่อง ไม่ดื้อที่จะไปส่งเขา ที่เขาไม่อยากให้เด็กน้อยไปส่งเป็นเพราะด้านนอกมีลูกน้องของมาเฟียอยู่กับห้าคน ถ้าเด็กน้อยเห็นคงตื่นกลัวแน่ นี่ดีนะที่คนพวกนั้นรู้จักที่จะดูอยู่ห่างๆ ไม่มีใครปั่นจักรยานมารบกวนเขาแถวๆนี้ ชานยอลลาคนที่บ้านของจุนไคแล้วปั่นจักรยานไปตามเส้นทางที่จะกลับโดยมีลูกน้องของมาเฟียคอยปั่นอยู่ห่างๆเพื่อดูแลความปลอดภัยของผู้เป็นนาย


"นี่ อาเต๋อ ผมว่าไม่ต้องตามผมมาก็ได้นะ แถวนี้ผมคุ้นเคยจะตาย ถ้าเกิดอะไรขึ้น ผมเอาตัวรอดได้" ชานยอลหันไปพูดกับลูกน้อยมาเฟียที่ปั่นจักรยานอยู่ไม่ไกลจากตัวเองมากนัก


"ผมไม่อยากให้อาเต๋อต้องทิ้งงานมาคอยตามผมแบบนี้เลย" ชานยอลพูดขึ้นอีกครั้งเสียงเบาๆแต่คนฟังก็ยังได้ยินอยู่ดี


"ไม่เป็นไรครับ ผมยอมทิ้งงาน เพื่อคอยดูแลคุณชานยอลได้อยู่แล้ว" อาเต๋อพูดขึ้นอย่างขันแข็งไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เขาจะต้องปกป้องผู้เป็นนายให้ด้าย ชานยอลยิ้มออกมาเจื่อนๆ ในใจตอนกลับไปว่าไม่ต้องตามหรอก ผมไม่ใช่นักโทษ มันทำอะไรไม่สะดวกเลย 


"ขอบคุณนะที่เป็นห่วงผม" ตอบได้แค่นี้จริง ซึ้งกับน้ำใจของลูกน้องมาเฟียมาก


"ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ" ชานยอลพยักหน้ารับยิ้มๆ เพราะไม่รู้จะพูดอะไร คนพวกนี้เป็นลูกน้องที่รู้ใจผู้เป็นนายจริงๆ ขนาดนายใหญ่ไม่ได้สั่งยังอุตส่าห์ตามเขาออกมาจากบ้านตั้งแต่เช้าแบบนี้ สิ้นปีคงได้โบนัสเยอะน่าดู ถ้ามาเฟียไม่ให้ เขานี่แหละจะเป็นคนให้เอง แต่เป็นเงินมาเฟียนะ


"อ้าว!!" ชานยอลร้องขึ้นเมื่อปั่นจักรยานมาถึงหน้าบ้าน แล้วเห็นรถของมาเฟียขับห่างออกไปพอดี


"ไหนบอกจะให้ไปด้วย แล้วทำไมถึงทิ้งกันแบบนี้ล่ะ" ชานยอลมองรถของคนรักที่ห่างออกไปจนลับตา เขาหันไปมองลูกน้องที่ยืนมองเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ


"ผมโดนทิ้งเหรออาเต๋อ" ชานยอลถาม


"คงไม่หรอกครับ" อาเต๋อแก้ตัวแทนผู้เป็นนาย


"แล้วทำไมไม่รอผมอ่ะ" ชานยอลงอแง


"อา...เดี๋ยวผมไปเองก็ได้นิเนาะ" แต่สักพักก็ฉีกยิ้มกว้างแล้วพูดออกมา อาเต๋อมองผู้เป็นนายแล้วส่ายหัวยิ้ม





ชานยอลเดินเข้ามาในบ้านแต่ต้องหยุดเท้าลงเมื่อได้ยินสำเนียงที่ไม่คุ้นหูดังมาจากที่ไหนสักแห่ง มันทำให้เขาอยากรู้มากจึงต้องเดินตามเสียงไป ชานยอลหยุดมองญาติคนรักที่กำลังคุยโทรศัพท์เป็นภาษาอิตาลี เจมส์หันมามองเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกแอบฟังอยู่ ชานยอลไม่ได้หลบเพราะสิ่งที่เจมส์คุยมันไม่ได้เป็นความลับอะไร เจมส์คุยสักพักแล้วกดวายสายเดินเข้ามาหาชานยอล


"แอบดูคนอื่นคุยโทรศัพท์ ไม่มีมารยาท" เจมส์ว่าออกมา ชานยอลยักไหล่อย่างไม่สนกับคำพูดของคนตรงหน้า


"แอบบดูที่ไหน นายหันมาก็เห็นนิ แล้วอีกอย่างฉันไม่รู้เลยว่านายพูดภาษาอิตาลีอยู่" เจมส์หัวเราะหึในลำคอ ขนาดบอกว่าไม่รู้นะ ยังพูดถูกว่าเป็นภาษาอิตาลี


"ไม่รู้จริงๆ" เจมส์ประชด ชานยอลฉีกยิ้มกว้างยอมรับคำประชดของเจมส์


"แล้วนี่ไปไหนมา" เขาเห็นชานยอลปั่นจักรยานเข้ามาในบ้านพร้อมกับลูกน้องตั้งใจจะเดินเข้าไปถามแต่โทรศัพท์ของเขาดันดังขึ้นมาซะก่อน


"ขี้เผือกนะเรา" ชานยอลพูดยิ้มๆ แต่ได้รับสายตาหงุดหงิดจากเจมส์ส่งมาให้


"หยอกๆ ไปปั่นจักรยานเล่นมา แล้วนี่นายจะไปไหน แต่ตัวเอาซะหล่อน้อยเชียว" เจมส์จ้องชานยอลนิ่ง รู้สึกรำคาญชานยอลขึ้นมาอีกระดับ อัพเลเวลการกวนประสาทเขาขึ้นเรื่อยๆ


"เสือก" ชานยอลเบะปากออกมาเมื่อถูกด่าอย่างตรงๆไม่ได้อ้อมเหมือนที่เขาทำเลย


"อ้อมๆหน่อยก็ได้ ด่าตรงๆมันเจ็บ" 


"ไม่เอา กลัวหลง" จบคำพูดของเจมส์ทำให้ทั้งสองหัวเราะออกมาเสียงดัง ทำเอาคนในบ้านที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองด้วยความตกใจ 


"เนี่ยๆ ว่างๆไปเปิดคณะคาเฟ่ด้วยกันสิ เผลอๆรวยใครจะไปรู้" ชานยอลทั้งพูดทั้งหัวเราะ ทำให้เจมส์ที่หยุดหัวเราะไปก่อนแล้วมองชานยอลนิ่งๆ เขาเพิ่งจะรู้ว่าเวลาที่ชานยอลยิ้มหรือหัวเราะแล้วมันน่ารักดี


"บ้าน่า" เจมส์พูดขึ้นพร้อมกัยบสะบัดหัวแรงๆ ทำให้ชานยอลที่หัวเราะอยู่หยุดหัวเราะลงมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ


"นายเป็นอะไรหรือเปล่า อยู่ๆก็ตะโกนออกมา" 


"เปล่าๆ" เจมส์รีบปฏิเสธ ชานยอลมองอย่างจับผิด แต่ก็แค่ไหน เพราะเขาไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว


"สรุปนายจะไปไหน ออกไปข้างนอกหรือเปล่า ขอติดรถไปด้วยสิ นายไปที่ไหนฉันก็ลงที่นั่นแหละ เดี๋ยวจากนั้นหาทางไปเอง" ชานยอลพูดยาวออกมา พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้คนตรงหน้าใจกระตุกอีกครั้ง


"ฉะ ฉันว่าจะไปเดินเล่นในห้าง อยู่แต่บ้านมันเบื่อๆ" ชานยอลยิ้มกว้างเป็นสิบเท่า เมื่อคำตอบของคนตรงหน้าทำให้เขาพอใจมาก เพราะเขากะว่าจะไปถึงในตัวเมืองแล้วก็จะไปเที่ยวเล่นก่อนถึงจะแวะไปหาคนรักในบริษัท เพราะถ้าให้ลูกน้องของคนรักไปส่ง พวกนั้นต้องส่งเข้าถึงมือมาเฟียแน่ คงไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่น


"งั้นนายรอฉันก่อนนะ ฉันขึ้นไปเปลี่ยนชุดแปปเดียว" พูดจบชานยอลก็วิ่งเข้าไปในบ้าน เจมส์มองตามชานยอลจนลับตาแล้วรีบสะบัดหัวแรงๆอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเขาจะหลงรอยยิ้มของเมียญาติตัวเองเข้าให้แล้ว





สักพักชานยอลก็เดินออกมาพร้อมกับหลินหลินที่อยู่ในชุดที่พร้อมจะออกจากบ้าน


"หลินหลินจะออกไปเที่ยวด้วย นายคงไม่ว่าอะไรนะ" ชานยอลพูดพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆส่งไปให้เจมส์ เพราะไม่รู้ว่าเจมส์จะอยากให้เด็กสาวนั่งรถไปด้วยหรือเปล่า เมื่อวานยิ่งมีเรื่องอยู่ด้วย


"ได้สิ" ชานยอลเป้าลมออกมาจากปากอย่างโล่งออกเมื่อเจมส์ไม่มีท่าทีที่จะปฏิเสธเด็กสาวที่จะนั่งรถไปด้วย แถมยังยิ้มกว้างอย่างยินดีซะอีก


"ถ้างั้นหลินหลินนั่งหน้ากับเจมส์นะ เดี๋ยวผมจะนั่งด้านหลังเอง" 


"เห็นฉันเป็นคนขับรถหรือไง" เจมส์แขวะออกมา แต่ชานยอลหรือจะสนใจ เปิดประตูรถด้านหลังเข้าไปนั่งทันที เจมส์กัดฟันตัวเองด้วยความหมั่นไส้ชานยอล


"เชิญครับสาวน้อย" เจมส์หันมาเปิดประตูรถให้กับเด็กสาวที่ยืนอยู่ หลินหลินยิ้มรับก่อนจะก้าวเข้าไปนั่ง จากนั้นเจมส์ก็เดินเข้ามาที่ฝั่งคนขับ


"นายจะไปห้างแถวไหนน่ะ" เมื่อรถขับเคลื่อนออกจากบ้าน ชานยอลจึงถามออกมา 


"ห้างแถวๆบริษัทสามีนาย" คำตอบของเจมส์ทำให้ชานยอลใบหน้าแดงก่ำ เพราะบางครั้งมันก็อาจจะตรงเกินไป แต่ก็ถูกใจอยู่เหมือนกัน เมื่อคำพูดของเจมส์ทำให้เด็กสาวข้างๆหน้าซีดขึ้นเล็กน้อย


"ทำไมต้องยิ้ม" เจมส์ว่าเมื่อเห็นคนนั่งเบาะหลังเอาแต่นั่งยิ้ม มันทำให้คนเห็นรู้สึกระคายลูกกระตา


"เปล่า...แต่ก็ดีเหมือนกัน ฉันนัดพี่ชายเอาไว้ที่ห้างแถวนั้นพอดี" ชานยอลปฏิเสธกับคำพูดของเจมส์ แต่ก็ดีที่เจมส์จะไปที่ห้างแห่งนั้นเพราะเขานัดพี่ชายเอาไว้ที่นั่นพอดี


"นายมีคนรู้จักที่นี่ด้วยเหรอ" คำถามของเจมส์ทำให้ชานยอลมองอย่างเคืองๆ แต่ชานยอลไม่ตอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นแก้เบื่อแทน ไม่นานรถยนต์คันหรูก็ขับมาจอดในห้องสรรพสินค้าชื่อดังของฮ่องกง


"พี่ชานยอลคะ หลินหลินขอไปกับพี่นะคะ" หลินหลินที่ก้าวลงมาจากรถเอ่ยถามอย่างเกรงใจ ชานยอลยิ้มออกมาก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ เด็กสาวยิ้มกว้างรีบเดินไปพร้อมกัน ส่วนเจมส์แค่มองตามทั้งสองแล้วเดินแยกไปอีกทาง


"พี่ชานยอลมีพี่ชายอยู่ที่ฮ่องกงด้วยเหรอคะ" เด็กสาวถามขึ้น เพราะเท่าที่เธอได้ยินคนในบ้านพูดมา ชานยอลไม่ใช่คนฮ่องกงแต่เป็นคนเกาหลี


"อือ...เขามาช่วยงานครินน่ะ เกี่ยวกับซอฟต์แวร์" ชานยอลตอบอย่างไม่ปิดบังเพราะมันไม่ใช่เรื่องที่จะต้องปิด เด็กสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้เข้าใจอะไรมาก เธอรู้แค่ว่าซอฟต์แวร์น่าจะเกี่ยวข้องกับพวกคอมพิวเตอร์


"นั่นมันหลินหลินนิ" เสียงที่ดังขึ้นไม่ไกลมากมัน ทำให้ชานยอลกับเด็กสาวหันไปมอง หลินหลินเห็นกลุ่มเด็กสาวที่วิ่งเข้ามาหา เธอรีบหลบหลังของชานยอลทันที


"อวี้หยวน ทะ เธอมีอะไรกับฉันอีก" หลินหลินถามอย่างกลัวๆ แต่กลุ่มเด็กสาวตรงหน้าเหมือนจะไม่สนใจในอาการของเด็กสาวเลยสักนิด


"รู้จักเหรอ" ชานยอลถามเด็กสาว


"นี่คงเป็นคนที่พ่อเธอขายให้สินะ น่าสมเพชจริงๆ ยัยลูกคุณหนูตกอับ" เหมือนหัวโจกของกลุ่มเป็นคนพูดขึ้น เพราะท่าทางของเธอดูจะเป็นผู้นำ หลินหลินกำชายเสื้อชานยอลแน่นพร้อมกับสะอื้นเบาๆอยู่ด้านหลัง


"ไม่คิดว่าจะมาเจอเธอเลยนะหลินหลิน ยังขี้กลัวเหมือนเดิม" เด็กสาวอีกคนพูดขึ้น


"นี่ นายน่ะ ระวังโดนยัยนี่หลอกเอาล่ะ พ่อยัยนี่ยิ่งติดหนี้อยู่ด้วย แต่เอ๋...ลูกเมียน้อยทำไมถึงได้ถูกพามาขัดดอกล่ะ" เด็กสาวอีกคนพูดขึ้น ยิ่งทำให้หลินหลินสะอื้นดังขึ้น


"ขัดดอกอะไรกัน พวกเธอเข้าใจผิดแล้ว หลินหลินไม่ได้ถูกพามาขัดดอกซะหน่อย ครอบครัวหลินหลินติดหนี้ก็จริง แต่หลินหลินก็ถูกพามาอยู่กับพี่ชายอย่างผม ติดหนี้ไม่เห็นจะต้องไปขัดดอกอะไรเลย หรือพวกเธอเคยถูกพาไปขัดดอกล่ะ ถึงรู้ว่าคนที่ถูกพาออกจากบ้านต้องไปขัดดอก" คำพูดของชานยอลทำให้กลุ่มเด็กสาวนิ่งด้วยความอึ้งเพราะไม่คิดว่าจะถูกว่าออกมาแบบนี้ คำพูดของชานยอลไม่ได้กระโชคโฮกฮากอะไร เพราะเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แสนจะธรรมดา แถมใบหน้ายังมีแต่รอยยิ้มอีกต่างหาก แต่กลุ่มเด็กสาวกลับรู้สึกว่าถูกด่าเข้าอย่างจัง


"นิ นี่ นายด่าพวกฉันเหรอ" หนึ่งในกลุ่มเด็กสาวโวยวายขึ้น


"เปล่าเลย ผมไม่ว่าใครเลย พวกเธอคิดไปเองแล้ว" ชานยอลว่ายิ้มๆ รอยยิ้มของชานยอลยิ่งทำให้กลุ่มเด็กสาวหน้าร้อนขึ้นมาด้วยความโกรธ


"กะ แก" กลุ่มเด็กสาวโวยวายพร้อมกับชี้หน้าชานยอล ชานยอลไม่สน เขาจับมือเด็กสาวเดินหนีออกไป หลินหลินก้มหน้ามองมือของชานยอลที่จับมือตัวเองเดินก่อนที่ใบหน้าจะขึ้นสีแดงด้วยความอายที่ถูกคนตัวสูงกว่าปกป้อง



1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ



เอาแล้ว...ชานยอลเอ่ย ทำเรื่องยุ่งยากให้ตัวเองในวันข้างหน้าแล้วไหมล่ะ สงสารคุณมาเฟียแล้วเด้อ...





ความคิดเห็น