โนเนจัง
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

น้ำหวาน...กับผู้กุมความลับทั้งสอง !

ชื่อตอน : น้ำหวาน...กับผู้กุมความลับทั้งสอง !

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 61.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2561 15:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น้ำหวาน...กับผู้กุมความลับทั้งสอง !
แบบอักษร

ฉันรีบโดดขึ้นเตียง ขวานหามือถือก่อนจะรีบโทรกลับหาน้ำหวาน ...น้ำหวานไม่รับ ฉันจึงกดโทรใหม่อยู่อย่างนั้นหลายๆครั้ง...

คุณเซ็นวางโทรศัพท์และเดินมาหาฉัน ....

"น้ำหวานจับได้ว่า ไอ้ที...พาผู้หญิงคนอื่นเข้าห้อง" ฉันหันไปมองตามเสียงคุณเซ็น

"แล้วตอนนี้น้ำหวานอยู่ไหนคะ ฉันโทรไม่รับเลย" คุณเซ็นถอนหายใจยาวๆ จับไหล่ฉัน

"น้ำหวาน กรีดข้อมือ ฆ่าตัวตาย" .........!!!!!!!!!.......

"ไม่จริง... คุณอย่าโกหกฉัน ไม่จริงเพื่อนฉันไม่ใช่คนใจเสาะขนาดนั้น!!" ฉันสั่นไปทั้งตัว รู้สึกเสียใจที่ปัดสายน้ำหวานทิ้งเมื่อกี้

"ตอนนี้น้ำหวานอยู่โรงพยาบาล รีบแต่งตัวไปกันเถอะ" ฉันไม่รอช้าวิ่งไปใส่เสื้อผ้า คว้ากระเป๋าออกมา

คุณเซ็นบึ่งรถมาที่โรงพยาบาลตามที่พี่ทีบอกไว้... ฉันร้องไห้ไม่หยุด น้ำหวานไม่น่าทำแบบนี้ มันไม่ใช่น้ำหวานที่ฉันรู้จัก

พอมาถึง ฉันก็เห็นพี่ที ยืนร้องไห้อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน รวมถึงพ่อกับแม่น้ำหวานด้วย

"พ่อกับแม่คะ น้ำหวานเป็นไงบ้างคะ ฮือๆ " แม่น้ำหวานหันมากอดฉันทันที ก่อนจะปล่อยโฮ ออกมา

"หมอกำลังช่วยชีวิตอยู่ แม่ไม่คิดเลยว่าน้ำหวานจะอ่อนแอ แบบนี้ " ฉันก็ไม่คิด...น้ำหวานเป็นสาวแกร่ง เข้มแข็ง ปกป้องฉันอยู่ตลอด

พี่ทียืนร้องไห้กับคุณเซ็น ฉันตัดสินใจเดินไปถามพี่ทีให้แน่ใจ ว่าเรื่องเกิดขึ้นได้ยังไง

"พี่ที...พีี่ทำแบบนั้นกับน้ำหวานจริงๆหรอคะ? " พี่ทีน้ำตาไหล สะอื้นไห้ต่อหน้าฉัน คุณเซ็นพยายามตบบ่าปลอบใจเพื่อนตัวเองอยู่ข้างๆ

"พี่ ไม่ได้ตั้งใจ... พี่เหมือนไม่มีสติ อยู่ๆพี่ก็ต้องการมาก และผู้หญิงคนนั้นก็เข้ามา" ฉันเอามือป้องปากร้องไห้ออกมา สงสารน้ำหวานจับใจ !

"พี่ทีรู้มั้ย...มันรักพี่มาก น้ำหวานสาวเปรี้ยวแข็งแกร่งคนนั้น ถึงมันไม่ได้แสดงออกว่ามันอ่อนแอ แต่มันอ่อนแอมากนะพี่... ฉันเสียใจที่ไม่รับโทรศัพท์มัน ฮือ ถ้าฉันรับโทรศัพท์มัน ฉันอาจจะบึ่งรถไปตบผู้หญิงคนนั้นกับมันก็ได้ ! อย่างน้อยมันก็ได้ปลดปล่อยความโกรธของมัน ไม่ต้องอึดอัดเก็บคนเดียวจนทำตัวเองแบบนี้"

"พี่ขอโทษ พี่ไม่ทำอีกแล้ว พี่พอแล้ว" พี่ทีสะอื้นหนักกว่าเดิมเมื่อฉันพูดถึงน้ำหวาน ...แตงโมวิ่งเข้ามากอดฉันร้องไห้ พี่เอสเดินไปยืนข้างพี่ทีอีกคน ฉันไม่มีอารมณ์มาสงสัยเรื่องแตงโมกับพี่เอส ฉันเป็นห่วงแต่น้ำหวาน ห่วงจนไม่อยากคิดเรื่องอื่นแล้ว

"แก..ฉันลืมมือถือไว้ในรถพี่เอส ฉันโทรกลับหามันไม่ทันแก ฮือ" ฉันหันมองแตงโมที่น้ำตานองหน้าไม่ต่างจากฉัน ... เราสองคนกอดกันแน่น ร้องไห้ใส่กันอยู่อย่างนั้น

"น้ำหวาน ถ้าแกหายฉันจะไม่ทะเลาะกับแกแล้ว... ฉันจะไม่ว่าแกแรดแล้ว ขอให้แกปลอดภัย"

"หมอ ออกมาแล้ว!" ทุกคนรีบวิ่งเข้าไปถามไถ่คุณหมอทันที

"เป็นยังไงบ้างคะ" คุณหมอไม่ตอบ แต่คุณหมอกวาดตามองหาอะไรสักอย่างอยู่

"ญาติชื่อณีเวียและแตงโม รบกวนเข้ามาข้างในหน่อยครับ ญาติคนอื่นรอด้านนอกนะครับ" แม่น้ำหวานหันมาจับมือฉันทันที

"แม่ฝากดูน้ำหวานด้วยนะลูก.." ฉันพยักหน้ากับแตงโมก่อนจะตามหมอเข้าไปข้างใน ซึ่งมีเตียงเตียงนึงรูดม่านไว้อยู่ คุณหมอพยักหน้าให้ฉันเปิดมันออก ....

"น้ำหวาน !!"

น้ำหวานนั่งหน้าสวย กดโทรศัพท์อยู่บนเตียง ตรงข้อมือมีผ้าพันแผลพันอยู่ ....อะไรของมันวะ !!!

"อิเลว อะไรของมึงเนี่ย" แตงโมกอดอก บ่นน้ำหวานอย่างโมโห

"นี่แกด่าคนฆ่าตัวตายหมาดๆแบบนี้หรอแตง ฉันป่วยอยู่นะ" ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่นั่งลงบนเตียงข้างๆน้ำหวาน

"ทำไมทำแบบนี้ พี่ทีจะบ้าแล้ว พ่อแม่แกก็เสียใจ" น้ำหวานยิ้มที่มุมปาก มองตาฉัน

"อยากให้พี่ทีจำ จำจนตายว่าไม่ควรนอกใจฉัน ฉันก็เลยแกล้งกรีดไม่ลึก แกล้งสลบ "

"กูไม่น่าเสียน้ำตาให้มึงเลย..-_-" ฉันผลักหัวน้ำหวานจนเซ และรีบเช็ดน้ำตาที่ติดอยู่ที่แก้ม

"แกอะ ไม่รับโทรศัพท์ฉัน ว่าจะให้มาช่วยจัดการมันซะหน่อย ดันไม่รับกันทั้งคู่ ไม่รู้ทำบ้าอะไรกันอยู่ ฉันก็เลยเลือกใช้วิธีฉัน~"

"คราวหน้าทำอีกนะ เผื่อจะตายจริง" แตงโมยังด่าน้ำหวานไม่หยุด

"อย่ามาร้องไห้งอแงเหมือนวันนี้แล้วกัน" น้ำหวานเถียงแตงโมขึ้นมา

"วันนั้นกูจะหัวเราะ ปิดซอยจ้างโคโยตี้มาเต้นให้พี่ทีดู" น้ำหวานหน้าแดงแปร๊ด เหมือนจะกรี๊ดใส่แตงโม แต่ทำไม่ได้ มันโรงพยาบาล ฉันไม่สนใจสงครามขนาดย่อมของสองคนนี้ เลยจับข้อมือน้ำหวานขึ้นมาดูแผล

"แหวนสวยนะเพื่อนรัก" น้ำหวานยิ้มสวยให้ฉัน เมื่อทะเลาะกับแตงโมเสร็จ

"พอเลย เอาเรื่องตัวเองให้รอดก่อน แกจะโกหกต่องั้นหรอ?" น้ำหวานพยักหน้ารับ

"คงงั้น ฉันขอหมอนอนดูอาการคืนนึง ยังไงแกก็บอกทุกคนข้างนอกหน่อยแล้วกันว่าฉันปลอดภัยแล้ว" นี่ฉันต้องมาร่วมขบวนการโกหก กับน้ำหวานจริงๆหรอเนี่ย

"มึงไม่นึกถึง อกพ่ออกแม่เลยรึไง" แตงโมยังกอดอก ด่าน้ำหวานไม่หยุด

"พ่อแม่ฉันรู้ ว่าแผลไม่ลึก แต่สองคนนี้ตื่นเต้นตลอดตอนเห็นเลือดฉันออก แล้วนี่แตง แกพูดไม่เพราะเลย กูมึงอยู่นั่นล่ะ เชอะ" แตงโมเบะปากหมั่นไส้ แตงโมห่วงน้ำหวานมาก ไม่แปลกที่มันจะเซ็งเมื่อน้ำหวานเล่นอะไรไม่รู้เรื่อง

เราสองคนเดินออกมา แตงโมพยายามหยุดหน้าโมโหเอาไว้ กลัวพี่ทีจับได้

"เป็นยังไงบ้างน้อง ?!" พี่ทีวิ่งร้องไห้เข้ามาจับมือฉันกับแตงโมทันที ... ไม่ต้องบอกเลย สายตาพิฆาตสองคู่ข้างหลังจ้องจะกินหัวพี่ทีอยู่แล้ว

"มึงไม่ควรเอาโอกาสแบบนี้มาจับมือเมียคนอื่น"

คุณพระ แฟนใครกัน ทำไมดุจัง !

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น