my angel

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.28 บทเรียนบทที่ 1

ชื่อตอน : EP.28 บทเรียนบทที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2558 19:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.28 บทเรียนบทที่ 1
แบบอักษร

         

 

 

 

 

          "มึง" ผลัวะ ดรีฟพุ่งเข้าหาหมอก้างในทันทีเมื่อเห็นว่าหมอก้างตั้งใจหาเรื่อง

 

 

          "ว้าย คุณดรีฟหยุดนะค่ะ อย่ามีเรื่องกันเลย" เลขาสาวของต่อต้านรีบเข้ามาห้ามทัพในทันทีเมื่อเห็นว่าดรีฟเริ่มลงมือ แต่คนที่โดนต่อยกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

 

 

          "มีอะไรกัน เสียงดังไปถึงข้างใน" ต่อต้านเปิดประตูห้องออกมาเพราะได้ยินเสียงเหมือนคนทะเลาะกันดังไปถึงข้างใน

 

 

          "พอดีพี่แวะมารับต่อกลับบ้านนะ แต่ไม่นึกว่าจะเจอเพื่อนเก่าที่นี่เราก็เลยทักทายกันนิดหน่อย" หมอก้างบอกกับต่อต้านและเดินเข้าไปหาต่อต้านเพราะต้องการยั่วโมโหดรีฟ

 

 

          "แค่ทักทายแน่หรอ" ต่อต้านหันไปถามเลขาของตนเพราะความรู้สึกของต่อต้านมันบอกว่าต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ ๆ

 

 

          "เออ คือ" เลขาสาวก้มหน้าแทบจะติดพื้นเพราะไม่รู้ว่าจะตอบต่อต้านว่าอย่างไรดี

 

 

          "บอกความจริงมาไม่ต้องกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น" ต่อต้านขึ้นเสียงใส่เลขาของตนอย่างโมโหเมื่อเห็นเจ้าหล่อนเอาแต่ก้มหน้า

 

 

          "คุณดรีฟต้อยคุณหมอก้างค่ะ" เลขาสาวของต่อต้านรู้ว่าต่อต้านเริ่มโมโหแล้วจึงบอกต่อต้านออกไปเพราะเลขาสาวรู้ดีว่าหากปล่อยให้ต่อต้านโมโหไปมากกว่านี้ไม่ใช่แค่ชายหนุ่มทั้งสองที่มาหาต่อต้านจะเดือดร้อน อาจจะเป็นเธอด้วยก็ได้

 

 

          "เพราะอะไร" ต่อต้านหันไปถามหมอก้างเพราะรู้ว่าคนที่ก่อเรื่องคงไม่ใช่ดรีฟแน่ ๆ

 

 

          "พี่ก็แค่พูดลอย  ๆ ว่าไม่คิดว่าต่อจะมีหมามาเฝ้าหน้าห้องด้วย ก็แค่นั้น" หมอก้างบอกอย่างไม่รู้ไม่ชี้

 

 

          "มึง ขอโทษหมอก้างเดี๋ยวนี้" เมื่อต่อต้านได้คำตอบจากหมอก้างจึงหันไปหาดรีฟและบอกให้ดรีฟขอโทษหมอก้างไม่ใช่ว่าเข้าข้างหมอก้างจนไม่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด แต่หมอก้างเป็นฝ่ายที่เจ็บตัว

 

 

          "แต่มันว่ากู" ดรีฟเถียงขึ้นมาทันทีเมื่อต่อต้านบอกให้ดรีฟขอโทษหมอก้าง

 

 

          "กูไม่ได้เอยชื่อมึงก็อย่าเดือดร้อนนักเลย หรือว่ามึงเป็นอย่างที่กูพูดจริง ๆ" หมอก้างพูดด้วยใบหน้าสะใจเล็ก ๆ ที่ดรีฟมาติดกับดักตน

 

 

          "หยุดเดี๋ยวนี้ทั้งคู่นั่นแหละรำคาญ ไม่มีอะไรทำกันรึไงมายืนทะเลาะกันเป็นเด็กปัญญาอ่อนอยู่ได้ ส่วนมึงลืมไปรึเปล่าว่าตอนนี้มึงอยู่ในฐานะอะไร มึงเป็นแค่คนใช้ของกู แต่หมอก้างไม่ใช่" ต่อต้านพูดอย่างเหลืออดและเริ่มโมโหที่ต้องมายืนฟังเรื่องไร้สาระอยู่นานสองนาน

 

 

          "แล้วมันเป็นอะไร เป็นเทวดารึไงกูถึงแตะต้องมันไม่ได้" ดรีฟพูดอย่างเหลืออดเพราะรู้สึกได้ว่าต่อต้านเข้าข้างหมอก้าง

 

 

          "คงใช่มั้งถ้าหมอก้างเป็นเทวดามึงก็คงเป็นหมาวัด กูจะบอกให้มึงรู้ไว้ตรงนี้เลยนะว่าหมอก้างเป็นคนสำคัญของกูหวังว่าสมองที่มีอยู่น้อยนิดของมึงคงคิดออกนะว่าสถานะของมึงกับหมอก้างมันต่างกัน และใครสำคัญกว่าใคร และอีกอย่างกูไม่เคยเห็นคนใช้บ้านไหนทำกิริยาต่ำ ๆ แบบนี้มาก่อน สงสัยว่ากูคงต้องสั่งสอนมึงใหม่ว่าไม่ควรทำกิริยาอย่างนี้ไม่ว่าจะเป็นแขกคนไหนของกู ขอโทษหมอก้างเดี๋ยวนี้" ต่อต้านพูดและมองหน้าดรีฟเพื่อบอกให้ดรีฟรู้ว่าต่อต้านพูดจริง

 

 

          "ขอโทษ" ดรีฟยอมพูดออกมาในที่สุดเพราะคิดว่าถ้าต่อต้านโกรธดรีฟในตอนนี้ดรีฟยิ่งจะเข้าหน้าต่อต้านไม่ติด

 

 

          "เป็นคนรับใช้เวลาเขาขอโทษเจ้านายคงไม่ทำแค่พูดหรอกมั้ง เขาต้องไหว้ด้วยสิมันถึงจะเป็นการแสดงให้เห็นว่ามึงสำนึกผิดจริง ๆ" ต่อต้านยังคงอยากสั่งสอนดรีฟต่ออีกสักนิด เพราะปกติแล้วดรีฟมักจะมีคนคอยเอาใจอยู่เสมอทำเป็นแต่ออกคำสั่งทำให้ดรีฟกลายเป็นคนที่ไม่คอยแคร์ความรู้สึกใครนอกจากตัวเอง ต่อต้านต้องการให้ดรีฟรู้จักขอโทษคนอื่นบ้าง ไม่อย่างนั้นชีวิตนี้ดรีฟคงหาคนที่จริงใจด้วยยาก

 

 

          "มันจะมากไปแล้วนะ" ดรีฟพูดและมองต่อต้านอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

 

 

          "มากไปเหรอ ให้ทำแค่นี้มึงบอกว่ามันมากไป แล้วแต่ล่ะกันว่าจะทำหรือไม่ทำ แต่ถ้าไม่ทำมึงก็ไสหัวไป โอกาสที่มึงได้กูขอคืน" ต่อต้านเริ่มโมโหดรีฟอีกรอบหลังจากเมื่อกี้เริ่มอารมณ์ดีที่ได้แกล้งดรีฟเพราะคำว่ามากไปของดรีฟมันยังเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ดรีฟทำกับต่อต้านเลยสักนิด

 

 

          "กูต้องคุกเข่าด้วยไหม" ดรีฟถามต่อต้านอย่างประชดประชัน

 

 

          "ถ้าได้ก็ดี" ต่อต้านตอบเพราะถ้าดรีฟจะทำอย่างที่พูดต่อต้านก็ไม่ได้ว่าอะไรแค่คิดว่าคนอย่างดรีฟไม่ลงทุนทำขนาดนั้นหรอกแค่ให้ขอโทษคนอื่นดรีฟคงรู้สึกว่าตัวเองเสียศักดิ์ศรีมากแล้ว

 

 

          "ขอโทษ" ถึงจะไม่พอใจแต่ดรีฟก็ยอมยกมือไหว้ขอโทษหมอก้างเพราะเห็นแก่ต่อต้าน

 

 

          "ถึงจะดูหยาบไปหน่อยแต่ก็ไม่เป็นไรเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เรากลับบ้านกันดีกว่านะได้เวลาเลิกงานพอดี" หมอก้างพูดออกมาอย่างพอใจก่อนหันไปชวนต่อต้านกลับบ้าน

 

 

          "มึงช่วยเขาไปเอากระเป๋าในห้องมาให้กูหน่อย แล้วก็ตามไปที่รถนะให้ไวด้วยล่ะอย่าให้กูรอนาน" ไปกันเถอะ ต่อต้านหันไปสั่งดรีฟก่อนจะเดินออกไปกับหมอก้างโดยไม่สนใจดรีฟเลยสักนิด

 

 

          "วันนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า พี่จะได้โทรสั่งให้แม่บ้านเตรียมไว้ให้" หมอก้างถามดรีฟในระหว่างที่อยู่ในลิฟต์

 

 

          "อืม ยำมะม่วง ยำลูกชิ้นปลา ยำปลากรอบ บล็อกโคลี่ผัดกุ้ง แล้วก็บัวลอยน้ำขิง" ต่อต้านบอกเมนูที่ตนอยากกินในทันที เพราะสองสามวันนี้ต่อต้านรู้สึกว่าตัวเองจะเจริญอาหารมากกว่าแต่ก่อน

 

 

          "วันนี้กินเยอะจังเลยนะ สงสัยเจ้าตัวเล็กคงต้องการพลังงานในการแผลงฤทธิ์ใช่ไหม" หมอก้างแซวต่อต้านอย่างอารมณ์ดี

 

 

          "คงงั้น มั้ง" ต่อต้านตอบและยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี

 

 

          "แล้วนี่จะพามันกลับบ้านด้วยจริง ๆ เหรอ ไม่กลัวมีปัญหากับพ่อหรือยังไง" หมอก้างถามต่อต้านเพราะรู้นิสัยการันต์ดีว่าคงไม่ยอมง่าย ๆ แน่

 

 

          "เขาคงไม่มีปัญหาหรอกครับ ผมอุสาห์หาคนมารองมือรองเท้าให้หวังว่าเขาคงไม่ปฏิเสธความหวังดีของผมหรอกใช่ไหมครับ" ต่อต้านยิ้มออกมา ถึงแม้จะมาอยู่กับการันต์ได้ไม่นานแต่ก็พอรู้นิสัยของการันต์อยู่บ้างต่อต้านถึงจะส่งดรีฟไปให้การันต์จัดการ

 

 

          "ทำแบบนั้นไม่เป็นห่วงมันเหรอ" หมอก้างถามดรีฟอีกครั้งเพื่อความแน่ใจเพราะถ้าดรีฟไปอยู่กับการันต์สภาพดรีฟคงดูไม่จืดแน่ ๆ

 

 

          "ไม่หรอก คนอย่างดรีฟสมควรได้รับบทเรียน" ต่อต้านพูดก่อนจะเดินนำหมอก้างไปที่รถ

 

 

 

 

พยายามแต่งโหด ๆ แล้วน๊า

ช่วงนี้อาจจะมาช้าบ้างอะไรบ้างหวังว่าจะยังรอกันอยู่น๊า

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกเม้มต์ นะค่ะ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น