ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

ชื่อตอน : เพื่อนใหม่

คำค้น : นิยายวาย กำลังภายใน ย้อนยุค ฮาเร็ม ชาย แฟยตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2562 16:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนใหม่
แบบอักษร

การเดินทางเป็นไปได้ด้วยดีล่วงเข้าวันที่สาม

"น่าเบื่อจริง..กูจะเฉาตายคาเตียงแล้ว...ง่าาา"

สายนที บ่นงึมงำเลื้อยไปเลื้อยมาบนเตียงนอน  แดนดินกำลังนั่งเขียนตำราอาหารบันทึกจำพวกวัตถุดิบที่ไม่เคยเห็น.....น่านฟ้า  กำลังจะไปอาบน้ำ

"ไปอาบน้ำด้วยกันไหมอ่ะ..เนี่ยดึกมากแล้วพวกนั้นคงเข้านอนหมดแล้วด้วย".

.สามคน  นึกถึงวันที่เข้าไปอาบน้ำวันแรก...

ในห้องน้ำที่มองจากภายนอกนั้นไม่ใหญ่นักแต่ด้วยพลังเวทของที่นี่  เมื่อก้าวเข้าไปด้านในกว้างขวาง..

ด้านหน้าทางเข้ามีชั้นเก็บเสื้อผ้าเป็นล็อคๆ .ด้านข้างมีถังขนาดเท่ากระป๋องสังฆทานพร้อมขันหนึ่งใบ....อีกด้านมีประตูกั้นห้องอาบน้ำด้วยประตูอีกบาน  แยกสองห้องออกจากกัน..ดูคล้ายออนเซ็นของญี่ปุ่น.

."มึง..คงไม่มี...เมอร์เทิลจอมคร่ำครวญ..ออกมาร้องโหยหวน..หรอกใช่ไหม....โอ๊ย"

แดนดินดีดหน้าผากน่านฟ้า...จนต้องลูบหน้าผากที่เริ่มแดงขึ้นมานิดหน่อย

"มึงนี้นะ..กลัวผีแต่ชอบดูหนังผี..มึงแหกตาดูนี้จีนโบราณ..ไอ้หอยหลอด"

"มึงก็พูดไป....ไม่แน่นะ...อาจจะมีจูออนค่อยๆ เลื้อยออกมาจากอ่างอาบน้ำ..ครืด..ครืด..มาหามึงงงงง"

"ไอ้เหี๊ยมึง..ไอ้ดินดูปากมัน...ดูมัน..."

น่านฟ้าเต้นเล้าๆ ฟ้องแดนดิน สองคนแหย่กันไปแหย่กันมา..ดูวุ่นวายเสียงดังและแล้วแดนดินก็

"หูกระจง ควรปลูกให้ห่างจากตัวบ้าน"

สองคนหยุดกึก..มองหน้ากันงงๆ .

."เอ่อ..กูว่าอาบน้ำดีกว่าวะ..ปะ...ไอ้น่าน"

สายนที  คว้ามือน่านฟ้าเดินเข้าห้องน้ำตามด้วยแดนดิน  ที่เดินยิ้มมุมปากตามเข้ามา.

.มุกพี่โน๊ต..ใช้ได้ผลทุกที...หึ..หึ....

ควันขาวลอยคลุ้งไปทั่ว ตรงกลางมีสระสี่เหลี่ยมขนาดประมาณสิบเมตรคูณสิบเมตร..ควันขาวลอยอ้อยอิงในอากาศ

"ว๊าว..กว้างมากเลยมึง.."

ทั้งสามก้าวลงไปในอ่างที่น้ำร้อนกำลังอุ่นสบาย....ขณะที่กำลังแช่อย่างเพลินๆ นั้น...เสียงเปิดประตูตามด้วยเสียงคุยดังๆของบุรุษหลายคน

ที่กำลังเดินเข้ามา....เหล่าชายหนุ่มและไม่หนุ่มต่างเปลือยด้านบนอวดกัน..ด้านล่างพันด้วยผ้ายาวหนึ่งศอกสีขาว  กำลังเดินจับกลุ่มคุยกันเข้ามา  แต่ทันทีที่หันมาเห็นสามหนุ่มกำลังอาบน้ำ..พลันเกิดความเงียบขึ้นกะทันหัน

ภาพที่ทุกคนเห็นคือหนุ่มหน้าสวยกำลังอาบน้ำ  ควันที่ลอยรอบเหมือนเมฆบนฟ้าที่กำลังโอบล้อมเหล่านางฟ้าจากสวรรค์  ที่กำลังเล่นน้ำหยอกล้อกันไปมา ทั้งหมดยื่นมองอย่างโง่งม..

"อ้าว! ..พวกท่านมาอาบน้ำเหมือนกันเหรอ..มา..มาน้ำกำลังอุ่นเลย.."

น่านฟ้าลุกขึ้นยืนกวักมือหย่อยๆ ร่างกายด้านบนที่ขาวเนียน ลูกเกดสีชมพูที่ประดับอยู่ที่หน้าอกโผล่พ้นขอบอ่างไม้ขึ้นมา 

ดีที่ช่วงล่างไม่พ้นขอบอ่าง..และน่านฟ้าก็ต้องฉงนอีกรอบ เมื่อทุกคนพร้อมใจกันใช้ขันปิดที่กลางตัว

"นี้มึงคนโบราณนี้ขี้อายเนอะ..ดูดิเรียกให้อาบน้ำด้วยกันแม่งยืนเฉย..หน้าแดงกันอยู่หน้าประตู."

.แดนดินและสายนทีมองหน้ากันยิ้มๆ..พวกเขารู้ว่าทำไม..แต่ไม่บอกเจ้าโง่สายซึนอย่างน่านฟ้าหรอก.

."เอ่อ..เดี๋ยวพวกเราค่อยกลับมาอาบ..พวกเจ้าตามสบาย"

แล้วนั้นก็เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นถึงแม้จะไม่มีเรื่องน่าตื่นเต้นแต่กันไว้ดีกว่ามาตามแก้ที่หลัง...จึงตัดสินใจกันว่าอาบดึกๆ ดีกว่า..

เนื่องจากแดนดินและสายนทีจะซักแห้งจึงเหลือเพียงน้อง ฟ้าผู้รักความสะอาดยิ่งชีพที่ต่อให้หนาวขนาดไหนก็ต้องอาบน้ำ..

.....

ภายในห้องอาบน้ำที่มีควันขาวลอยเอื่อย..น่านฟ้ากำลังแช่น้ำขัดตัวอย่างสบายอารมณ์...สิ่งที่ชอบที่สุดทั้งแต่มาที่นี่..คืออ่างน้ำร้อนที่ไม่มีวันเย็นแถมยังกว้างมาก..เคยอยากไปอาบเอ็นเซ็นที่ญี่ปุ่นมานานแล้ว..ยังไม่ทันได้ไปก็ต้องมาติดอยู่ในโลกแฟนซีโบราณ

"เฮ้อ~สบายจัง...อาบน้ำคนเดียวนี้ดีจังเลย"

"จ๋อม.../...หือ..."

น้องลู่หรือน่านฟ้าหันไปตามเสียงของน้ำที่ดังจากอีกฝากในใจคิดถึงผี..ใช่ผี..แน่ๆเลย..ปรื้อ~~

"ใคร..อยู่ตรงนั้น..คนใช่ไหม"

ใจกลัวแสนกลัว..แต่คือมันก็ต้องพิสูจน์..มันค้างคาใจ..ร่างบางค่อยๆกระดิ๊บกระดิ๊บคลานเข้าไป...

"ฮือ..ฮือ..ไอ้ดิน..ไอ้น้ำ..(ชื่อเล่นนที)กูเจอเซอร์ไพรส์แล้วมึง...ขออย่าให้เป็นแบบที่กูคิดเลย"

ยิ่งคลานเข้าใกล้อีกฝั่งก็เห็นเงาตะคุ่ม ตะคุ่มนั่งอยู่ในน้ำ...มือขาวเอื้อมไปหมายจะจับดูว่าใช่คนหรือเปล่า

"อ่ะห์..เฮ้ยยยยยย"

ร่างของน่านฟ้าถลาตามแรงดึงรู้ตัวอีกทีก็ไปนั่งคร่อมอยู่บนตักของอีกคนแล้ว

"เจ้าต้องการอะไร..."

เสียงที่ติดเย็นชา...ปากสีคล้ำที่เหยียดตรง..เหนือริมฝีปากมีหนวดที่ตัดแต่งอย่างดี จมูกโด่งเป็นชัน ดวงตาสีดำสนิทที่ไร้ก้นบึ้ง...จนเกือบจะโดนดูดหายเข้าไปในความมืดมิดนั้น..

หน้ากากหนังสีดำที่ปกปิดครึ่งหน้า...ไม่อาจลดความน่ามองได้แม้แต่น้อย

"..เจ้ามองข้าทำไม..."

น่านฟ้าที่ตะลึงกับความดูดี..มีสกุล...หล่อลากไส้ลากพุง..ยังทำหน้า...เอ๋อเหรอ...นั่งอยู่บนตักของอีกคน..สงสัยจะลืมถ้าตัวเองมีแค่ผ้าพันเอวปกปิดส่วนล่างเอาไว้

"คือว่า..ผม...ข้า...นึกว่า...คุณ..เอ่อ..ท่านเป็นผี.."

น่านฟ้าหน้าเจื่อน..ก้มหัวขอโทษคนตรงหน้าพร้อมกับยิ้มประจบ

"..หึ...ข้าไม่ใช่ อืม...หรืออาจจะหน้ากลัวกว่านั้น"

ถึงเสียงจะเย็นชาปากมิได้ยกยิ้ม..แต่น่านฟ้าก็เห็นนะว่าแววตามีประกายน้อยๆก่อนจะหายไป

"คือ..ข้าขอโทษ..ข้าไปดีกว่า..เอ่อปล่อยเอวข้าหน่อยได้ไหม.."

น่านฟ้าขยับยุกยิกเพื่อลงจากนั่งตักชายในหน้ากากที่ดูแล้วไม่ควรยุ่งอย่างยิ่ง..

ลางสังหู้วววว..บอกว่าเรื่องวุ่ยวายจะเข้าหา  ถ้ายังเจอกับบุรุษผู้นี้อีก

"จะรีบไปไหน....เจ้าไม่ได้คิดจะมา..ยั่วยวนข้าหรอกหรือ..รูปร่างแบบเจ้า..หน้าตาแบบนี้..ถึงไม่ใช่แบบที่ข้าชอบแต่ก็พอถูไถได้ชั่วครั้งชั่วคราว"

เดี๋ยวนะ..นี้คิดว่าคนอย่างไอ้น่านที่ผู้หญิงและผู้ชายตามเป็นพรวน จะมาอ่อยผู้ชายมีหนวดเนี่ยนะ...โอ้..พระเจ้าช่วยกล้วยทอด....

น่านฟ้าจิกเล็บไปที่แขนของคนในหน้ากากอย่างแรงแต่ดูจะไม่ทำให้สะดุ้งสะเทือน เพราะแขนที่โอบเอวอยู่ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

"..ชิ...คิดว่าตาลุงมีหนวดแบบท่าน..จะดึงดูดความสนใจของข้าได้หรือไง..อย่างท่านต่อให้นอนแก้ผ้าเปลือยกาย. ข้าลู่หนิงเทียน..ยังไม่อยากมองของเหี่ยวที่มีอายุการใช้งานมานานปีหรอก...แบร่~~"

ว่าแล้วก็ซิ่งนี้จากตักของลุงหนวดที่ยังตะลึงตาโตประมวลผลคำพูดของน่านฟ้าจนเผลอปล่อยให้ร่างบางวิ่งหนีออกจาห้องอาบน้ำ

"บ้า...บ้า..บ้า..คิดได้ไงวะว่ากูมาอ่อยผู้ชายด้วยกัน...ทุเรศ..อย่างเราต้องตัวเล็ก..ผิวขาว..นมมหาลัย..ไม่ใช่ตัวโต..กล้ามเป็นมัด..หน้าท้องแปดลูก..ไว้หนวดจิ้มมด..รมณ์เสีย"

บ่นไปก็ใช่เสื้อผ้าไปถอดผ้าเปียกออกกำลังจะใส่กางเกง..น่านฟ้าถูกกระชากหันหลัง..แผ่นหลังกระแทกกับประตูผู้ล็อคใส่เสื้อผ้าอย่างแรงจนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

"เหี้ย..เจ็บโว้ย..ปล่อยข้าลุงหนวด"

เสียงโวยวายพร้อมกับฉายาที่ตั้งให้คำเอาคนที่น่านฟ้าเรียกลุงหนวดคิ้วกระตุก

"..ปากดี..ฆ่าเจ้าให้ตาย...ง่ายเพียงนิดเดียว.."

น่านฟ้ามองแรงอย่างไม่ยอม..จะใช้เท้ายันอีกหน้าท้องของอีกคนแต่เหมือนจะรู้ทัน..ลุงหนวดถึงใช้ขาของตนแทรกเข้ามาระหว่างขาของน่านฟ้าสองมือถูกรวบเหนือหัวด้วยมือเดียว..น่านฟ้าดิ้นร้องโวยวาย

"หากยังไม่หุบปาก..ข้าจะฆ่าเจ้าซะ"

ปากแดงหุบฉับ...จ้องเขม็งไม่หลบสายตาที่เจือความกรุ่นโกรธ..เหมือนลุงหนวดจะพอใจยกยิ้มเพียงมุมปาก

"ปล่อยสิ.."

"ปล่อย..ข้าจะปล่อยคนที่หยาม..เรียกข้าว่าลุงหนวด..ผ่านการใช้งานมาจนเหี่ยวแห้ง..

หึ..หึ..เจ้าช่างกล้า..คนที่บังอาจล่วงเกินข้า ส่วนมากไม่เคยได้ตายอย่างสงบสักคน"

น่านฟ้ารู้สึกกลัวขึ้นมา ปากสั่นเล็กน้อย ไอ้แดน. ไอ้น้ำ. กูลามึงก่อนแล้วกัน..ไว้กูไปตั้งหม้อสุกี๊รอนะพวกมึง...ฮือ..ฮือ...กูตายแน่

"แล้วท่านจะเอายังไง...ก็เมื่อครู่..ท่านหาว่าข้ายั่วยวนท่าน..ท่านหยามเกลียดข้าก่อน..จะว่ามาข้าคนเดียวมันไม่ถูกต้อง"

"เอายังไงดี .เจ้าอยากจะตายแบบไหน..มีด..ดาบ..เชือก..หรือจมน้ำตายดี..ยาพิษจ้าก็มี"

"งื้อออ~~ไม่เอาสักอย่างได้ไหม..ขอเป็นอย่างอื่นแทน..หรือไม่..ตีข้า..ตบข้า..ทีสองทีแทนได้ป่ะ"

น่านฟ้าเหงื่อแตกพลั่ก..เจ็บสักหน่อยดีกว่าตายละวะ..ไม่น่าเลย..ไม่น่ามาอาบน้ำคนเดียว..ไม่น่าอยากรู้อยากเห็น..ไม่น่าปากไวเลยกู..รอดไปได้คราวนี้ต้องขอให้ไอ้น้ำเน่าช่วยสอนการต่อสู้บ้างแล้ว

......

ลุงหนวดมองร่างเล็กที่หลับตาแน่น...ตัวสั่นน้อยๆ..ผิวขาวที่เห็นตอนแรกพอโดนน้ำร้อนๆกลายเป็นสีขมพูน่ามอง แก้มแดงใสเหมือนเด็กน้อย ผมสีเงินยวง ผิวเรียบลื่น..ปากแดงที่เม้มแน่น

ถูกใจดวงตาของร่างบางที่ไม่เกรงกลัว..ดื้อดึง..บางครั้งก็ดูไร้เดียงสา....น่าค้นหา..

"เงยหน้าขึ้น"

"หะ..หา..เงยหน้า..อุ๊บ~~อือ~~"

ทันทีที่เงยหน้าปากเล็กก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนของลุงหนวด  มือที่ถูกปล่อยดันไหล่ของลุงหนวดไว้ ปากเม้มไม่ยอมให้อีกคนส่งลิ้นเข้ามา..

"เปิดปากหน่อยสิ..ข้ากำลังทำโทษเจ้าอยู่หรือว่าอยากตาย"

เสียงขู่พร้อมแววตาเอาจริง...ทำให้รู้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้พูดเล่น..

เอาวะ..เพื่อความอยู่รอดคิดว่าหมาแม่งเลียปากแล้วกัน

น่านฟ้ามองตอบอย่าไม่พอใจแต่ยอมคลายปากที่เม้มไว้..แล้วหลับตาลงอย่างยอมจำนน..สร้างความพอใจแก่ลุงหนวดเป็นอย่างมาก

ปากอุ่นทาบทับลงมาอีกครั้ง พร้อมกับส่งลิ้นอวบเข้ามาภายใน เกี่ยวตวัดลิ้นเล็กที่พยามหนี...หน้าถูกจับเอียงเพื่อรับจูบให้ถนัดมากขึ้น จนน่านฟ้าหายใจไม่ทันทุบไหล่ของอีกฝ่ายอย่างแรงแต่คงไม่สะดุ้งสะเทือน..ปากยังคงถูกลวนลามอย่างต่อเนื่อง

เข่าที่แทรกอยู่ระห่วางขา ยกสูงขึ้นมาจนจะถึงส่วนอ่อนไหว. น่านฟ้าตกใจเขย่งเท้าเพื่อหนีแต่ส่วนสูงที่ต่างกันก็ไม่อาจหนีพ้น  ส่วนนั้นแนบถูไถกับหน้าขาของอีกฝ่าย มือใหญ่บีบนวดอยู่ที่เอวบางจนน่านฟ้ารู้สึกจักกะจี้  

ก่อนที่ร่างเล็กจะน่ามืดเพราะจูบดูดดื่ม  ตาลุงหนวดก็ยอมปล่อย..แล้วซุกที่คอขาวแทน..น่าฟ้าถึงได้มีเวลาหอบอากาศเข้าปอด  ก่อนจะรู้สึกเจ็บที่คอขาวเพราะหนวดของอีกคนครูดกับเนื้อนิ่มจนเป็นรอยแดง

"เจ็บ..ปล่อย..พอแล้ว..นี้ลุงหนวดข้าบอกให้พอ..อ๊าห์!!"

ถึงกับร้องเสียหลง..เมื่ออีกคนจงใจใช้หนวดครูดกับลำคอแรงๆอย่างจงใจ

"ข้าไม่ใช่ลุงหนวด.."

"ข้าไม่รู้ชื่อท่านนี้.."

"เหยียนจวิ้น..ชื่อข้าจำไว้ให้ดี..ลู่หนิงเทียน"

และไม่มีทีถ้าว่าอีกคนจะหยุดลวนลามถึงมันจะเป็นการลงโทษก็เถอะ..แต่ที่น่าตกใจกว่า.

.ทำไมกูไม่ขยะแขยงวะเนี่ย..โฮกกกก.

.เพราะน้องลู่แน่ๆเลย...ฮือ..ฮือ..พี่น่านยังไม่อยากเสียเอกราชนะ..พี่น่านอยากมีเมีย..ไม่ได้อยากมีผัว

"นายท่าน..มีคนมาทางนี้ขอรับ"

อยู่ๆที่มีชายในหน้ากากอีกคน..โผล่มาจากอากาศเอ่ยเสียงเบาก้มคุกเข่าข้างเดียวอยู่ที่พื้น

น่านฟ้าอายก็จริงแต่โล่งใจมากกว่าที่รอดจากลุงหนวดเหยียนจวิ้น..ที่ปล่อยเขา..ร่างบางไหลกองลงไปนั่งกับแหมะกับพื้น

"อืม..เอาสิ่งนั้นมา"

คนที่คลุกเข่าอยู่  ยื่นบางอย่างออกมา กล่องสีดำอันเล็กๆถูกเปิดออก บางอย่างถูกหยิบออกมา

"โอ๊ย!! ลุงหนวดทำอะไร"

น่านฟ้าลูบที่ใบหูของตัวเอง สัมผัสกับต่างหูที่ถูกเจาะลงมาแบบไม่ให้ตั้งตัว..ร่างบางกำลังจะดึงออก แต่เสียงเย็นที่ก้มลงมาข่มขู่ข้างหูจนขนแขนลุกพรึบพรับ

"ห้ามเอาออกเด็ดขาด ถ้ากล้าถอดออกลู่เฟิงเทียนจะเหลือเพียงชื่อเท่านั้น"

"ไปเถอะ..อี่ซื่อ"

เหวินเจิ้นเดินออกไปตามด้วยคนที่ชื่อ..อี่ซื่อ..ที่ค้อมให้เจาเล็กน้อย. ปล่อยน่านฟ้าให้นั่งงงอยู่ตรงนั้น

"นี่..กูถูกตีตราจองหรือเปล่าวะเนี่ย"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น