หอหมื่นอักษร

จุดเริ่มต้นของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นด้วยความ 'เสน่หา' แล้วเเขาจะทำอย่างไร หากต้องการให้เธอมาเป็น 'ยาใจ' ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ตอนที่ 51 อยากไป

ชื่อตอน : ตอนที่ 51 อยากไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2561 15:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 51 อยากไป
แบบอักษร


หลินเมิ่งมือข้างหนึ่งดึงชายเสื้อ มือข้างหนึ่งปิดไว้ที่หน้าอกเล็กน้อย เธอเดินออกมาด้วยความกระอักกระอ่วน

เจียงเฉิงเฟิงช่วยซื้อเสื้อผ้าให้หลินเมิ่งด้วยความหวังดี แต่เขาเป็นผู้ชายแมนๆ คนหนึ่ง ไหนเลยจะสามารถไปเลือกซื้อเสื้อผ้าสตรีในซุปเปอร์มาเก็ต ร้านซุปเปอร์มาเก็ตร้านนั้นเปิดอยู่ใกล้บ้านเขา เขาไม่อยากจะต้องทนต่อสายตาที่มองอยู่ข้างหลังนั้นต่อไป ดังนั้นเขาจึงทำเพียงแค่ซื้อเสื้อเชิ้ตกับกางเกงขาสั้นให้หลินเมิ่ง

ในตอนนี้ข้างในเสื้อของหลินเมิ่งนั้นว่างเปล่า ดูอึดอัด และก็ดูไม่เป็นตัวของตัวเอง มองดูใบหน้าของชายหนุ่มสองคนที่เหมือนกัน ในตอนนั้นหน้าก็แดงขึ้นมา ก็ยิ่งรีบเอามือมาปิดหน้าอกตัวเองอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง จริงๆ แล้ว เธอกลับคิดมากไปแล้ว เจียงเฉิงเฟิงจงใจซื้อเสื้อผ้าไซส์ใหญ่ให้เธอ เธอใส่แล้วทำให้มองดูหุ่นของเธอออกเลยแม้แต่น้อย สามารถปิดบังเรื่องจริงที่เธอไม่ใส่เสื้อในได้

“ฉันอาบเสร็จแล้วค่ะ!”

เสียงของเธอไม่รู้ว่าเปลี่ยนไปแหบแห้งตั้งแต่เมื่อไร ในลำคอแห้งผาก อยากจะดื่มน้ำมาก ในสมองก็รู้สึกวิงเวียน บางทีอาจจะเป็นเพราะเธออยู่ในห้องน้ำนานเกินไป

เจียงเฉิงเฟิงยิ้มเล็กน้อย สีหน้าดูอบอุ่น เขายื่นมือไปชี้ที่โซฟาข้างหนึ่ง “นั่งสิครับ!”

หลินเมิ่งเดินเข้าไปสองสามก้าว แต่ไม่ได้นั่งลงตามที่เจียงเฉิงเฟิงแนะนำ แต่กลับพูดขึ้นมาเสียงตะกุกตะกัก “ฉันอยากกลับแล้วค่ะ!”

เจียงเฉิงเฟิงอึ้ง เจียงโพ่ล่างร้อนใจขึ้นมาเล็กน้อย

เจียงเฉิงเฟิงหรี่ตา มองตัวเธอที่ทั้งตัวเผยให้เห็นถึงความนุ่มนวลอมชมพู ผ่านไปครึ่งนาทีเต็มๆ ถึงจะถามขึ้นว่า “คุณแน่ใจว่าคุณจะกลับบ้านหรือ?” เขาจำได้ไม่ลืมถึงตอนก่อนหน้านี้ที่เขาแนะนำให้เธอกลับบ้าน ท่าทางหน้าตาที่ดูวิตกกังวลของเธอนั้น!

หลินเมิ่งยังเด็กจริงๆ เธอกัดริมฝีปาก แล้วพูดอธิบายเสียงต่ำๆ “ฉัน...ฉันอยากจะไปบ้านเพื่อนสนิท เธอ...จะให้ฉันอยู่ด้วย รบกวนพวกคุณ ฉันรู้สึกเกรงใจเกินไปค่ะ!”

เจียงโพ่ล่างรีบตอบกลับไป “จะเป็นไปได้ยังไง ไม่ได้รบกวนสักนิด จริงๆ ไม่ได้รบกวนสักนิดเลย!”

เจียงเฉิงเฟิงถลึงตาใส่เจียงโพ่ล่างอย่างแรง ในใจแอบคิดว่า ไม่ใช่เพราะแกที่สร้างปัญหาเหรอ หากว่าไม่ใช่แก คืนนี้เธอก็จะได้อยู่ที่นี่ จะมาเปลี่ยนใจอยากจะจากไปได้อย่างไร

“หลินเมิ่ง เรื่องก่อนหน้านี้ ขอโทษจริงๆ ผมไม่คิดว่าน้องชายผมจะกลับมา ตอนนั้นที่พังประตูเข้าไป ก็เพราะเป็นห่วงคุณ เกรงว่าคุณจะเจออันตราย ดังนั้นก็เลยพรวดพราดเข้าไป หากว่าคุณคิดจะไปอยู่บ้านเพื่อนเพราะสาเหตุนี้ ถ้าอย่างนั้นก็เท่ากับไม่ยอมรับคำขอโทษของพวกเรา ในใจยังคงตำหนิพวกเราอยู่!”

“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงคะ?!” หลินเมิ่งเบิกตากว้าง ลูกตาสีดำขลับขยับด้วยความกระวนกระวายหมดหนทาง มันเป็นเพราะเรื่องนี้จริงๆ ดังนั้นเธอจึงอยากจะไป แต่เจียงเฉิงเฟิงอุดทางไปของเธอไปแล้ว แล้วเธอยังจะสามารถทำแบบเดียวกับที่เขาพูดได้อีกหรือ! หากว่าเป็นเช่นนี้จริงๆ เธอยังจะนับว่าเป็นคนได้อีกหรือ! เพราะถึงอย่างไรเจียงเฉิงเฟิงก็เป็นคนช่วยเธอไว้!

เจียงเฉิงเฟิงยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ทั้งหมดล้วนแต่อยู่ในการควบคุมของเขา

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีครับ!” เขายืนขึ้นมา ร่างสูงใหญ่ราวกับยืดตรงด้วยความผ่อนคลายอย่างไรอย่างนั้น เปิดเผยให้เห็นถึงพลังที่เต็มเปี่ยมและความแข็งแรงมั่นคง “ในเมื่อคุณยอมรับแล้ว ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ก็พักที่นี่ให้สบายใจเถอะครับ”

“ใช่ๆ!” เจียงโพ่ล่างที่อยู่อีกฝั่งพยักหน้าอีกครั้งราวกับโขลกกระเทียม ถึงแม้ว่าจะมีความหล่อเหล่า แต่เพราะข้อจำกัดทางอายุทำให้ใบหน้าที่ดูออกถึงความไม่เป็นผู้ใหญ่นั้นยากจะปิดบังถึงความดีใจและความร้อนใจเอาไว้ได้

หลินเมิ่งยังคงลังเลเล็กน้อย แต่เจียงเฉิงเฟิงกลับไม่ให้โอกาสเธออีกแล้ว

“หิวแล้วใช่ไหมครับ คุณนั่งก่อนนะ เดี๋ยวผมจะไปทำอะไรมาให้ทาน”

พูดจบ ก็เดินเข้าครัวไป

เจียงโพ่ล่างในใจแอบชมพี่ชาย แต่ปากกลับตะโกนออกมาเพื่อสมทบ “พี่ ผมก็หิวแล้ว พี่ทำเผื่อผมด้วยนะ!”

พูดจบก็ไม่ได้ดูสีหน้าของพี่ชาย เขาลุกขึ้นมาด้วยความดีใจ แล้วเชิญให้หลินเมิ่งนั่งลง หลินเมิ่งปฏิเสธไม่ได้ จึงนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเจียงโพ่ล่าง

นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงโพ่ล่างอยู่ใกล้กับหลินเมิ่งขนาดนี้ ดาวโรงเรียนที่ปกติแล้วสูงส่ง สวยจนไม่มีใครเทียบได้คนนี้ เขาได้แต่เพียงแอบมองอยู่ไกลๆ ยิ่งเขาได้มองเธอใกล้ๆ เช่นนี้ ยิ่งรู้สึกว่าเธอสวยเหมือนกับนางฟ้า ช่างเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เขาพบเจอมาในชีวิตนี้เลย

ใจเจ้ากรรมของเจียงโพ่ล่างเต้นอย่างรุนแรง หลังจากฝืนบังคับให้สงบลงแล้ว ก็ยิ้มอยากจะกระชับสัมพันธ์กับหลินเมิ่ง เพราะถึงอย่างไรโอกาสที่พระเจ้าประทานให้เช่นนี้ก็ไม่ได้มีมาก!

“ไฮ หลินเมิ่ง ช่างบังเอิญจริงๆ ที่มาเจอเธอที่นี่!”

หลินเมิ่งอึ้งเล็กน้อย

เจียงโพ่ล่างสำรวจปฏิกิริยาของเธอด้วยความระมัดระวัง พยายามเผยความเป็นมิตรในรอยยิ้มของเขา “พวกเราอยู่โรงเรียนเดียวกัน ฉันชื่อเจียงโพ่ล่าง เป็นรุ่นพี่เธอปีนึง!”

“หา?!” หลินเมิ่งตกใจเล็กน้อย แล้วนั่งตัวตรงขึ้นมาทันที แล้วตอบกลับไปด้วยความน่ารักและสุภาพ “สวัสดีค่ะ รุ่นพี่!”

เจียงโพ่ล่างได้ยินเข้าก็อึ้งขึ้นมา ปฏิกิริยาเช่นนี้ของหลินเมิ่งนั้นอยู่เหนือความคาดหมายของเขา นี่ใช่หลินเมิ่งที่พวกเพื่อนนักเรียนเล่าลือกันว่าเธอเป็นคนที่ไม่ใส่ใจใครเหรอ?! เหมือนจะไม่ค่อยถูกนะ เพราะท่าทางของเธอในตอนนี้ดูเป็นมิตรและน่ารักมาก!

เจียงโพ่ล่างโล่งใจ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งเริงร่าขึ้นมา!

“เมื่อก่อนฉันเคยเจอเธอ อยู่กับผู้หญิงอีกสองคน!”

“อ๋อ สองคนนั้นเป็นเพื่อนรักฉันเองค่ะ!”

“เหอๆ ทุกคนล้วนแต่พูดว่าพวกเธอสามคนเป็นกลุ่มสาวสวย!”

หลินเมิ่งหน้าแดง ไม่รู้ว่าควรจะพูดต่ออย่างไร ดูแล้วก็ยิ่งน่ารักเป็นเด็กสาวอ่อนโยน

คำพูดของเจียงโพ่ล่างก็ยิ่งเปิดกว้างมากขึ้น

“เธอชอบบาสเก็ตบอลไหม?”

หลินเมิ่งพยักหน้า “อืม ชอบค่ะ!”

“ถ้างั้นเล่นบาสเป็นไหม?”

หลินเมิ่งส่ายหน้า แต่สองตากลับมีประกายขึ้นมา “แต่ฉันชอบดูคนอื่นเล่น ฉันชอบซากุรางิ ฮานามิจิตัวละครในการ์ตูนสแลมดังก์!”

“เอ๊ะ?! จริงเหรอ ฉันก็ชอบซากุรางิ ฮานามิจิ!”

“คิกๆ…ฉันชอบทีมโชโฮคุมากเลยล่ะ เช่นมิสึอิ ยังมีมิยางิ กอริลลาเองก็ไม่เลวเลยนะ รุคาว่า คาเอเดะดูแล้วหล่อมากแต่มีบางครั้งก็ดูเอ๋อๆ โดยเฉพาะตอนขี่รถยังจะหลับได้ คิกๆ ตลกมากเลยล่ะ…”

“ใช่ๆ แต่ว่ารุคาว่า คาเอเดะก็เล่นบาสได้ไม่เลวเลยนะ…”

ตะล่อมพูดเรื่องการ์ตูนดังระดับโลก ทำให้ทั้งสองคนพบในสิ่งที่ชอบเหมือนกัน ทันใดก็พูดคุยกันสนุกสนานไม่ทันรู้ตัวก็สนิทกันมากขึ้นไม่น้อย เจียงเฉิงเฟิงยกบะหมี่ที่ต้มเสร็จแล้วออกมามองเห็นคนสองคนที่พูดคุยกันอย่างสนุกสนานก็ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“กินข้าวได้แล้ว!”

บนโต๊ะกินข้าว มีเจียงเฉิงเฟิงเข้ามาร่วมด้วย สามคนกินกันไปพูดคุยกันไป บรรยากาศยังคงดูผ่อนคลายทั้งสนุกสนาน ถึงแม้ว่าหลินเมิ่งจะมีเพื่อนรักสองคน แต่จนใจที่ความสนใจแตกต่างกัน นี่เป็นครั้งแรกเลย ที่สามารถพูดเรื่องบาสเกตบอลกับคนอื่นได้เยอะขนาดนี้ เจียงเฉิงเฟิงกับเจียงโพ่ล่างโตมากับบาสเก็ตบอล เทคนิคล้วนแต่แพรวพราว จึงถือโอกาสแนะนำนักบาสเก็ตบอลและทีมนักบาสเก็ตบอลที่ผู้คนค่อนข้างชอบในลีก NBA แห่งอเมริกาให้หลินเมิ่งฟัง หลินเมิ่งฟังไปพยักหน้าไป ได้ประโยชน์ไม่น้อย

กินข้าวเสร็จ ด้วยความละเอียดระคอบเจียงเฉิงเฟิงก็ให้หลินเมิ่งกินยาลดไข้ แล้วรีบไล่ให้เธอไปนอน

หลินเมิ่งนอนห้องของเจียงเฉิงเฟิง ส่วนเจียงเฉิงเฟิงกับเจียงโพ่ล่างสองพี่น้องก็นอนเบียดกันในห้องของเจียงโพ่ล่าง

กลางดึก หลินเมิ่งตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกร้อน เนื้อตัวเธอล้วนแต่เปียกไปด้วยเหงื่อที่ขับออกมาเพราะความร้อน ทั้งตัวเหมือนกับแช่อยู่ในน้ำร้อนอย่างไรอย่างนั้น รู้สึกไม่สบายตัวเป็นอย่างมาก หลินเมิ่งหายใจถี่ เธอสามารถรับรู้ได้ว่าผมที่หน้าผากของเธอเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อจนแนบติดกับใบหน้า มีความรู้สึกกดดันจนหายใจไม่ออก!

เธออยากขยับจนกระทั่งอยากจะเปิดผ้าห่มออกแต่ว่ากลับไม่มีแรงแม้แต่น้อย ความรู้สึกกำลังเตือนเธอให้ขยับ ขยับไป เธอเองก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังขยับแต่ในความเป็นจริงแล้วเธอนอนอยู่ตรงนั้นราวกับเป็นศพ นิ่งไม่ขยับอยู่นาน มีเพียงหน้าที่แดงขึ้น เหงื่อเม็ดใหญ่บนใบหน้ากำลังไหลลงมา ทำให้ใบหน้าของเธอที่ผิดปกติไปจากเดิมนั้นแผ่ซ่านสีแดงสดที่ดูมีเสน่ห์ออกมา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น