ใบไม้ชนิดหนึ่ง
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 04 : สายรหัส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 933

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2561 04:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
04 : สายรหัส
แบบอักษร

​4 ปีหลังจากนั้น... (ปัจจุบัน)

ไง~ ฉันกวาง อดีตนักเรียน ม.6 จากโรงเรียนธัญญะวิทยา ตอนนี้เป็นนักศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยดีทรอยต์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ ชั้นปีที่ 4 ปีนี้เป็นปีการศึกษาสุดท้ายที่ฉันจะได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ หลังจากจบมัธยมชีวิตฉันก็ราบรื่นดี ชีวิตดี เพื่อนดี เกรดดีๆ เว้นแต่...

ที่ร้าน 'เรื่องเหล้า' ร้านเหล้านั่งชิลใกล้มหาวิทยาลัยดีทรอยต์

"ฉันรักมัน ฉันทุ่มเทให้ แต่ดูที่มันทำกับฉันสิวาล์ว! มันพาผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มานอนถึงในห้องเลย! ฮือออ" ฉันโวยวายเสียงดังหลังกรอกเบียร์เข้าปากไปหลายอึก น้ำตาไหลเต็มสองแก้มแดงๆ มันแดงจัดเพราะฤทธิ์เหล้า

"โอ้ยยยย... ฉันบอกกี่ครั้งแล้วเรื่องผู้ชายอ่ะ มีแฟนกี่ทีๆ ก็จบอย่างเงี้ย" วาล์วเอ่ยเสียงดุ เธอหยิบขวดเบียร์เปล่าที่ฉันทำล้มตั้งขึ้นมาใหม่

"มีแต่เธอที่ไม่ทิ้งฉัน รักนะเพื่อน" ฉันยิ้มหวานให้วาล์วแล้วทำท่าขอชนแก้ว

"ทิ้งลงที่ไหนกันล่ะ เฮ้อ จริงๆ เล้ย" วาล์วส่ายหน้าแต่ก็ชนแก้วแล้วดื่มจนหมดพร้อมๆ กับฉัน

4 ปีที่ศึกษาอยู่ที่นี่ฉันมีแฟนมาแล้ว 3 คนด้วยกัน แต่ละคนสร้างวีรกรรมเจ็บแสบทิ้งไว้ให้ฉันทั้งนั้น เริ่มจาก...

พี่ฟอร์ด รุ่นพี่ปี 2 ที่เข้ามาจีบฉันตั้งแต่ตอนรับน้อง เขาออกจะดุๆ ห่ามๆ หน่อยเพราะเป็นพี่ว้ากนี่นะ คนนี้มีเรื่องปวดหัวเยอะเพราะพี่เขาสังคมเยอะ และสาวติดก็เยอะด้วย คบไปได้ 6 เดือน สุดท้ายฉันก็จับได้ว่าเขาแอบคุยกับแฟนเก่าที่ต่างจังหวัดอยู่ตลอดเวลาที่คบกัน

ต่อมาก็โอม เพื่อนรุ่นเดียวกัน คณะรัฐศาสตร์ หมอนี่เด็กเรียน หน้าตาสะอาดสะอ้าน เราวาดฝันว่าจะเรียนจบพร้อมกันและเขาจะมาขอแต่งงาน คบไปได้ปีกว่าเขาก็เทฉันด้วยเหตุผลที่ว่า เราเข้ากันไม่ได้ เราต่างกันเกินไป (แม่ง!)

คนสุดท้ายชื่อกีต้าร์ คณะดนตรี เซียนกีต้าร์สมชื่อ เป็นนักดนตรีมือดีให้กับวงดนตรีชื่อดัง(ไม่ขอเอ่ยชื่อ) ล่าสุดเขาบอกฉันว่าจะไปเล่นดนตรีสดที่เขาใหญ่ แต่ฉันรู้มาว่าวงของเขาไม่ได้รับเชิญให้ไป แล้วก็เป็นดังคาด ฉันไปที่ห้องของเขาแล้วก็เจอตัวเหี้ยสองตัวกำลังคั่วกันอย่างเมามันส์

ความรักเฮงซวย! โลกนี้แม่งไม่มีผู้ชายดีๆ เลยหรือไง

"ความรักแม่งแย่ ดื่มให้ลืมมันไป!" ฉันกระดกแอลกอฮอลอั้กๆ วาล์วนั่งมองแล้วส่ายหน้า

"ความรักมันไม่ได้แย่ แต่ผู้ชายต่างหากที่มันแย่"

"ทำไมฉันถึงต้องมาเจอกับคนพวกนี้ด้วยวะ ชาติก่อนฉันทำบุญมาไม่ดีเหรอ หรือไง วาล์วบอกฉันสิ บอกฉัน!" ฉันพูดเสียงอู้อี้ แล้วก็สูดน้ำมูกไปที

"จะไปรู้เหรอ เนื้อคู่เธออาจจะไม่เกิดก็ได้" วาล์วยักไหล่

"ฉันจะขึ้นคานเหรอ ไม่นะ..." ฉันเบ้ปาก น้ำหูน้ำตาไหลพราก

"น้อง! ช้างโปรนึงเด้ะ!" ฉันตะโกนสุดเสียงจนกลบเสียงเพลงในร้านเหล้า บ๋อยคนหนึ่งกำลังจะเดินเข้ามาแต่ก็ต้องหยุดชะงักไป

"ไม่ต้อง!" วาล์วยกมือห้ามเขาไว้แล้วพูดต่อว่า

"พอแล้ว เช็คบิลเลย"

"ฉันยังไม่กลับ ยังไม่กลับ! ฮือออ" ฉันงอแงเหมือนเด็กๆ สติหลุดลอยไปกับเสียงเพลง

"ถ้าไม่กลับฉันจะทิ้งไว้ที่นี่" วาล์วดุเสียงเข้ม ฉันเลยเบ้ปากไปหนึ่งที

"ชิ กลับก็ได้" ฉันบอก วาล์วจึงเข้ามาจับแขนให้ลุกขึ้นแล้วพาออกจากร้าน 'เรื่องเหล้า' ไป

วาล์วหอบฉันกลับมาที่คอนโด คืนนั้นฉันนอนตาบวมทั้งคืน หมอนเปียกไปหมด วาล์วจัดการเช็ดตัวแล้วก็ปิดไฟให้นอน เธอเป็นทั้งเพื่อน ทั้งรูมเมท แล้วก็แม่จำเป็นของฉัน


วันต่อมา

ที่มหาวิทยาลัยดีทรอยต์ ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

"วันนี้จับฉลากน้องรหัสนี่ ตื่นเต้นอ่ะ อยากได้สายรหัสสวยๆ" เสียงของบูมพูดขึ้นในห้องตอนกำลังรออาจารย์มาสอน เขาเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทของฉันกับวาล์ว อันที่จริงกลุ่มเราก็มีคนอื่นอีกนะ

"น้องมึงก็สวยทุกปีอ่ะ แบ่งให้กูบ้างดิ สายรหัสกูมีแต่ผู้ชาย" พาทีทำหน้าย่น เขานั่งเอามือเท้าคางแบบเซ็งๆ

"เอาของฉันไหมล่ะ สายฉันผู้ชายล้วน มีฉันคนเดียวเป็นผู้หญิง" วาล์วบอกกับพาที

"มีแต่สาวๆ เขาอยากได้น้องผู้ชายกัน มีแต่เธอน่ะ แปลกคน" พาทีหันมาขมวดคิ้วใส่

"ฉันไม่ชอบผู้ชาย" วาล์วเบะปากแล้วยักไหล่

"พวกฉันก็ผู้ชายนะเว้ย" บูมกับพาทีร้องขึ้นพร้อมกัน

"เว้นพวกนายไว้แล้วกัน เพื่อนเลิฟ" วาล์วยิ้มแฉ่งให้เพื่อน แล้วบูมก็หันมาทางฉันต่อ

"แต่เราชอบสายกวางอ่ะ สายนี้เขาน่ารัก โดยเฉพาะน้องชมพู่ อิอิ" บูมหัวเราะคิก เขาชอบพูดถึงน้องรหัสปี 2 ของฉันบ่อยๆ เธอน่ารัก ตัวเล็ก บูมเคยขอไลน์น้องจากฉัน แต่แอดไปครั้งแรกก็โดนบล็อกเพราะดันไปพูดจาโรคจิตใส่จนน้องกลัว

"ฉันยังไงก็ได้ ไม่เกี่ยงอยู่ละ" ฉันบอกเพื่อนไป สายรหัสฉันมีแค่ฉันกับชมพู่ เพราะเด็กปี 3 ดันซิ่วออกไปแล้ว แต่เห็นว่าวันนี้จะมีการจับสายรหัสของน้องปี 1 ที่เข้ามาใหม่ สายฉันก็จะไม่ได้มีแค่เราสองคนอีกต่อไป

ไลน์~ (ชมพู่)

เสียงไลน์จากโทรศัพท์ของฉันเอง

ชมพู่ : พี่กวาง วันนี้มาเทคน้องด้วยน๊า สายเราจะไม่เหงาแย้ววว >.<

K. : โอเค วันนี้พี่เลิก 6 โมง เดี๋ยวเสร็จแล้วจะตามไปนะ

ชมพู่ : ค่ะ ขอให้ได้น้องผู้ชายหล่อๆ อิอิ สาธุ

K. : จะเต๊าะน้องเหรอ555

ชมพู่ : ก็ขอนิดนึงงงง555

K. : ถ้าได้ผู้หญิงก็ไม่เป็นไรเนาะ

ชมพู่ : หนูไปเต๊าะสายอื่นแทนก็ได้ -.,-

K. : 5555 ไอ้เด็กคนนี้

ฉันปิดไลน์ จังหวะนั้นอาจารย์ก็เดินเข้าห้องมาพอดี พวกเราเลยเลิกคุยกันไป


1 ทุ่ม

ฉันมาที่ลานเกียร์ ซึ่งเป็นสถานที่รับน้องของคณะเรา มีเด็กปี 1 หลายร้อยคนนั่งเรียงแถวอยู่กลางสนาม และพี่ๆ หลายชั้นปียืนอยู่รอบๆ เพื่อรอเวลาเข้าไปเทค

ฉันมาที่นี่พร้อมกับวาล์ว บูม แล้วก็พาที จริงๆ เราเลิกเรียนตั้งแต่ 6 โมงแล้วแต่แวะไปซื้อขนมมาเทคน้องอยู่เลยมาช้าไปหน่อย ฉันกับวาล์วซื้อโดนัทมากล่องใหญ่ ส่วนบูมซื้อขนมกรุบกรอบแบบแพคมา 3 แพค พิซซ่าสองถาด และช็อกโกแลตรูปหัวใจกล่องใหญ่ (หมอนี่เป็นป๋าบุญทุ่มอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวกระเป๋าฉีก) ส่วนพาที ไม่มีอะไรติดมือมาเลยเพราะเขาได้น้องผู้ชาย(อีกแล้ว)

"พี่กวาง หนูกำลังมองหาอยู่เลย" ชมพู่วิ่งดุ๊กๆ มาหาฉัน บูมยิ้มกว้างทันทีที่เห็นเธอ เขาทำท่าโบกมือทักทายแต่ชมพู่เมินเลยหดมือกลับแทบไม่ทัน

"โทษที พี่ไปซื้อของมาน่ะ" ฉันบอกแล้วชูถุงขนมให้ดู

"อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ" ชมพู่ยิ้มน่ารัก

"พี่ก็ซื้อขนมมาให้ชมพู่ด้วย อ่ะ หัวใจของพี่ กินให้หมดนะ" บูมเข้ามาแทรกกลางแล้วยื่นกล่องช็อกโกแลตรูปหัวใจให้น้องรหัสฉัน ชมพู่หน้าแหย เธอยืนนิ่งไม่รับของ

"กลับมานี่เลยมึง กูแดกให้" พาทีเข้ามาลากคอบูมออกไปแล้วคว้าช็อกโกแลตเข้าปาก

"ไอ้เชี่ยยยยย ของกู!" บูมร้องเสียงดัง แล้วสองหนุ่มก็ฟาดฟันกันด้วยถุงขนม

"พวกนายเพิ่งจะ 3 ขวบกันรึไง!" วาล์วตะโกนทับ พยายามห้ามมวยเอาไว้

"แล้วเราได้น้องคนไหนอ่ะ?" ฉันเปลี่ยนเรื่องคุย ชมพู่เลยละสายตาจากสองคนนั้นมาที่ฉันแทน

"น้องผู้ชายค่ะ ชื่อเสือ มาจากโรงเรียนธัญญะวิทยา น้องหล่อมากเลยพี่ แบบลุคแบดบอยอ่ะ เห็นว่าโดนเลือกไปเป็นเดือนของคณะด้วย งู้ยยยย >O<" ชมพู่บอกอย่างตื่นเต้น แต่หูฉันอื้อไปตั้งแต่ประโยคแรกแล้ว

น้องเสือ จากโรงเรียนธัญญะวิทยา... บ้าน่ะ คนชื่อเสือมีคนเดียวบนโลกรึไง ไม่มีทาง! โนเวย์!

"พี่กวาง!" เสียงชมพูเรียกดังๆ ทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก

"ฮะ?" ฉันหน้าเหวอไปเพราะมัวแต่คิดเรื่องน้องรหัสคนใหม่

"เหม่ออะไร ถึงเวลาเทคแล้ว ป้ะไปหาน้องกัน" พูดจบชมพู่ก็ลากฉันเข้าไปในแถวของน้องปี 1 ซึ่งคนอื่นๆ ก็ตามมาด้วยเหมือนกัน ตอนที่เดินตามชมพู่ไปหัวใจฉันเต้นตึกตัก หลากหลายความรู้สึกปนกันมั่วไปหมด ทั้งกลัว ทั้งตื่นเต้น แต่ไม่ใช่ดีใจแน่ๆ ไม่ใช่...

ตึกๆๆๆๆๆ

ฉันเอามือกุมหน้าอกไว้ กลืนน้ำลายดังอึกตอนที่ชมพู่ชี้ไปที่เด็กคนหนึ่ง ซึ่งนั่งอยู่ตรงกลางแถว

"มือเปียกจังพี่กวาง ตื่นเต้นเหรอ ^^" ชมพู่ถามเสียงใส ฉันเลยพยักหน้าไปแบบส่งๆ

"อือ"

"น้องเสือใช่ไหม? พี่เป็นพี่รหัสน้องนะ" ชมพู่นั่งลงข้างๆ น้องคนนั้น เขาผิวขาวมาก ใบหน้าสะอาดใสกว่าเด็กทั่วไป ดวงตาชั้นเดียว ทุกอย่างบนใบหน้าเขาเหมาะเจาะและลงตัว หรือพูดง่ายๆ คือ เขาหล่อมาก น่ารัก น่าเอ็นดูเหมือนบอยแบนด์สักวงในเกาหลี

"ใช่ครับ" น้องเสือคลี่ยิ้มหวานทำเอาชมพู่เขินจนแก้มแดง สักพักเขาก็เบนสายตามาทางฉัน

"พี่ชื่อชมพู่นะ อยู่ปี 2 ส่วนนั่น..." ชมพู่แนะนำตัวแล้วก็ชี้มาที่ฉัน

"กวาง" ฉันพูดขึ้นห้วนๆ แล้วกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ

ถึงจะดูแตกต่างไปบ้าง แต่ใบหน้ายังคงละม้ายคล้ายเสือคนนั้นอยู่ดี หรือดูอีกทีก็คือใช่ ใช่เขาจริงๆ!!

น้องเสือดูดีขึ้นมากเมื่อสลัดคราบเด็กอันธพาลออกไปจนหมด​ อย่างกับคนละคน...

"สวัสดีครับ" น้องเสือยกมือไหว้แล้วยิ้มให้ปกติไม่เหมือนคนเคยรู้จักกันมาก่อน

"ขาดเหลืออะไรก็บอกพี่นะ" ชมพู่บอกแล้วยิ้มเขินๆ เสือสบตาฉันนาน นานพอที่ฉันจะเป็นฝ่ายหลบไปซะเอง

"ดีใจที่ได้อยู่สายนี้นะครับ" เขายิ้มออกมาอีกครั้ง ดูปกติมาก อย่างกับว่าเขาจำฉันไม่ได้อย่างนั้นแหละ!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}