ใบไม้ชนิดหนึ่ง
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

03 : รักวัยเรียนเหมือนจุดเทียนกลางสายฝน

ชื่อตอน : 03 : รักวัยเรียนเหมือนจุดเทียนกลางสายฝน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2561 23:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03 : รักวัยเรียนเหมือนจุดเทียนกลางสายฝน
แบบอักษร

​วาล์วเงียบไป เธอมองหน้าผู้ชายคนนี้อย่างไม่เชื่อหู ต้นเลิกคิ้วขึ้นสบตาเธออย่างตั้งใจ

"นายล้อเล่นใช่มะ?" วาล์วทำหน้าแหย มองเขาด้วยสายตารังเกียจ

"ไม่ๆ เราชอบวาล์วจริงๆ วาล์วน่ารักมาก ตรงเสปคเราทุกอย่าง" ต้นโน้มน้าวแล้วยิ้มหวาน

"เหรอ... แล้วนายจีบเพื่อนเราทำไมอ่ะ?" วาล์วเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เธอยืนกอดอกรอฟัง

"ก็เรารู้จักกวางก่อนอ่ะ ไม่รู้ว่าจะมีเพื่อนน่ารักขนาดนี้ จริงๆ เราชอบวาล์วตั้งแรกเจอแล้ว แต่เราไม่อยากทำลายความรู้สึกกวางเลยทนคบไปก่อน เห็นไหม เราใจดีออกนะ" เขาบอก พยายามส่งรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์แบบที่สาวๆ ชอบไปให้วาล์ว เผื่อเธอจะตกหลุมรักเขาบ้าง

"เหรอวะ..." ดวงตากลมโตกระตุกยิกๆ

"วาล์วว่าไง คบกับเราไหม? ถ้าวาล์วตกลงเราจะเลิกคุยกับกวางตอนนี้เลยก็ได้" ต้นขยับเข้ามาใกล้ เธอยืนนิ่งแต่เอ่ยเสียงเรียบกลับไปอย่างเย็นชา

"อยู่ให้ห่างๆ ฉัน"

"ทำไมล่ะ... เราไม่หล่อเหรอ ไม่ถูกใจวาล์วเหรอ?" ต้นถามแล้วก้าวมาใกล้ขึ้นอีก วาล์วพ่นลมหายใจออกมาอย่างรำคาญ เธออยากให้เขาหุบปากซะ เพราะเสียงเก๊กหล่อกับท่าทางขี้แอ็คของเขาจะทำให้เธอสติแตก

"เออ! พอดีฉันไม่มีรสนิยมชอบตัวเหี้ย เชิญไปหาคู่ผสมพันธุ์ไกลๆ ตีน แล้วก็อยู่ให้ห่างจากกวาง ถ้าฉันรู้ว่านายยังไปวุ่นวายกับกวาง หรือคนใกล้ตัวกวางอีกล่ะก็ ฉันจะเอากรรไกรตัดหำเล็กๆ ของนายมาปักในดินแทนเห็ดพวกนี้!" วาล์วตวาดลั่นจนต้นสะดุ้งเฮือก เธอเดินเข้าไปหาเขาด้วยใบหน้าโรคจิต ยิ้มร้ายๆ พร้อมกับหัวเราะหึหึในลำคอ ต้นกลืนน้ำลายดังอึก เขาถอยกรูดไปสะดุดบัวรดน้ำจนหงายหลังล้มลง

โครม!

"ยัยโรคจิต!" เขาตะโกนด่าตอนพยายามลุกขึ้น แต่พื้นในโรงเพาะลื่นเกินไป ก้นของเขาเลยจ้ำเบ้าลงไปอีก

"สุญพันธ์ไปเลยดีไหม พวกสันดานสัตว์หาคู่ผสมพันธุ์ไปทั่ว หึหึ" วาล์วคว้าพลั่วขนาดพอดีมือมาถือไว้แสยะยิ้มเข้าไปหาต้นใกล้ๆ

"อย่ามายุ่งกับกู!" ต้นพรวดพราดออกไปจากโรงเพาะเห็ดอย่างรวดเร็วแทบไม่เห็นเงา พอเขาลับตาไปวาล์วก็โยนพลั่วลงแล้วปัดเศษดินออกจากมือ

"ยี๋" เธอทำท่าขนลุกที่รู้ว่าผู้ชายอย่างต้นคิดอะไรกับเธอ น่ารังเกียจจริงๆ แต่พอนึกได้ว่ากวางกำลังรออยู่ที่โรงอาหารอย่างมีความหวังจิตใจก็ห่อเหี่ยวขึ้นมา เธอจะบอกกวางยังไงดี กวางคงเสียใจมากถ้ารู้ความจริงเข้า

"สงสารเธอจริงๆ ว่ะ ยัยกวางเอ้ย..." วาล์วยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามคิดหาวิธีที่จะบอกกับเพื่อน ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจได้...


Kwang Talk

ฉันซื้อข้าวไข่ตุ๋นมาสองจานและนั่งรอวาล์วอยู่ที่โต๊ะหินอ่อน ไข่ตุ๋นเริ่มชืดแล้วแต่วาล์วก็ยังไม่กลับมาสักที ชักเป็นห่วงแล้วสิ... หรือฉันควรจะไปตามดีไหมนะ

5 นาทีต่อมาวาล์วก็เดินมาจากหลังโรงอาหารและนั่งลงฝั่งตรงข้ามฉัน สีหน้าเธอดูแปลกๆ พิกล

"เป็นไงบ้าง ต้นบอกอะไรเธอ?" ฉันจับมือวาล์ว ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

"อืม..." วาล์วเม้มปาก ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ต้นมันขอเลิกกับเธอ"

เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางหัว หูฉันอื้อไปสักพัก ในขณะที่กำลังสับสนและเจ็บแปร๊บที่ในอก ใจหนึ่งก็นึกขึ้นมาได้ว่าวาล์วอาจจะแกล้งอำอยู่

"ตลกมากวาล์ว เธอบอกเองว่าต้นไม่มีทางทิ้งฉัน" ฉันฝืนหัวเราะแห้งๆ แต่สีหน้าวาล์วไม่ได้ล้อเล่นเลยสักนิด

"ไม่ตลกเลย ฉันพูดจริง" วาล์วพูดไปก็จ้องตาฉันไป

"ทำไม..." ฉันถามเสียงค่อย จิตใจห่อเหี่ยวไปทันตา โลกสีชมพูของฉันแห้งเหี่ยวและเปลี่ยนเป็นสีเทา

"อีต้นมันเหี้ย มันรักใครไม่เป็นหรอก เธออย่าไปสนใจมันอีกเลยนะ ปล่อยเหี้ยมันลงน้ำไป" วาล์วพูดใส่อารมณ์เหมือนเธอโมโหอะไรมา คงจะโกรธแทนฉันล่ะมั้ง เธอมักจะหัวร้อนแทนทุกทีเวลามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับฉัน

"แล้ว... แล้วที่ผ่านมาล่ะ" ฉันพูดออกไป พอนึกถึงวันเก่าๆ ที่ต้นทำดีกับฉันก็สงสัยว่าเขารู้สึกแบบที่ฉันรู้สึกหรือเปล่า เวลารักใครฉันให้เขาเต็ม 100 ตลอด แต่สิ่งที่ได้กลับมาทำไมต้องเป็นฉันที่เจ็บ ทุกครั้งเลย...

"ไม่เอาไม่ร้อง ผู้ชายมันก็ส้นตีนแบบนี้แหละ คนที่รักเราจริงก็มีแต่พ่อเท่านั้น" วาล์วดึงฉันเข้าไปกอดแล้วลูบหัวเบาๆ

"อือ... ขอบใจนะ" ฉันซุกวาล์ว เสื้อนักเรียนเธอเปียกน้ำตาฉันเป็นจุดๆ เพราะแบบนี้ไงฉันถึงรักวาล์วมาก เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอไม่เคยเบื่อหรือรำคาญเลยสักครั้ง เธอเป็นคนเข้มแข็งมาก บางทีฉันก็อยากเข้มแข็งแบบวาล์วบ้าง แต่พอเจอเรื่องแบบนี้ทีไรเป็นต้องอ่อนแอลงทุกที :(


2 สัปดาห์ผ่านไป

อาทิตย์หน้าก็จะสอบไฟนอล ฉันจำต้องลืมเรื่องต้นไปก่อนเพื่ออ่านหนังสือ ถึงมันจะผ่านมาสักพักแต่พอเห็นหน้าเขาหรือเดินผ่านกันในโรงเรัยนฉันก็จะหวนนึกถึงแล้วก็ทำใจไม่ได้ทุกที แต่ฉันต้องดึงสติกลับมาเพราะยังมีเรื่องมหา'ลัยให้เครียดอีก

"อย่าร้องเลยน่า เด็กคนนั้นไม่เห็นจะดีตรงไหน ไว้เราไปหาคนหล่อๆ ในมหา'ลัยเอาก็ได้" เสียงปุ้ยเพื่อนร่วมชั้นพูดขึ้นในห้องเรียนตอนฉันกับวาล์วเดินเข้าไปพอดี พอหันไปมองก็เห็นปุ้ยกำลังปลอบอ๋อมแอ๋มที่นั่งฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะหลังห้อง

"เป็นอะไรกันอ่ะ?" วาล์วถามขึ้นปุ้ยเลยหันมาตอบเรา

"อ๋อมแอ๋มไปบอกชอบน้องคนนึงแล้วโดนปฏิเสธมาน่ะสิ"

"บอกว่าอย่าบอกใครไง!" อ๋อมแอ๋มเงยหน้ามาตวาดใส่ปุ้ยทันที ตาเธอบวมไปหมดเพราะร้องไห้อย่างหนัก

"โทษที..." ปุ้ยทำหน้าจ๋อย

"อย่าร้องไปเลย ผู้ชายมันแย่อย่างนี้แหละ" วาล์วเน้นตรงคำว่าแย่ อ๋อมแอ๋มนั่งสะอื้นฮึกๆ มองหน้าเรา

"ฉันไม่ได้เสียใจที่โดนปฏิเสธ เพราะฉันรู้ว่าน้องเขาคงไม่สนใจยัยอ้วนอย่างฉัน แต่ฉันเสียใจที่น้องเขาพูดจาดูถูกฉันต่อหน้าคนเยอะแยะ" อ๋อมแอ๋มพูดไปสะอื้นไป เธอใช้มืออวบๆ ปาดน้ำตาบนแก้ม

"น้องคนนั้นพูดว่าไง?" ฉันถามพร้อมกับนั่งลงข้างปุ้ยเพื่อฟังอ๋อมแอ๋มเล่าอย่างตั้งใจ

"เขาบอกว่า หน้าตาอย่างพี่ควรเอาเวลาไปตั้งใจเรียนสอบเข้ามหา'ลัยให้ได้ดีกว่าไหม แล้วน้องเขาก็ยื่นกล่องช็อกโกแลตที่ฉันให้คืนมาแล้วบอกว่า กลัวกินแล้วจะหุ่นเป็นแบบพี่ ฮือ... ฉันเห็นน้องเขาน่ารักดี แต่ทำไมใจร้ายขนาดนี้ก็ไม่รู้" พูดจบอ๋อมแอ๋มก็ปิดหน้าร้องไห้อีกครั้ง

"เด็กเวร มันพูดขนาดนี้เลยเหรอ? เกินไปนะ" ฉันตำหนิ ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

"ตบไหม ต้องสั่งสอนให้เลือดชั่วมันล้างปากซะบ้าง" วาล์วเดือดดาลขึ้นมาอีก เธอดูแค้นมาก

"น้องคนนั้นเป็นใครอ่ะ?" ฉันถามอ๋อมแอ๋ม เธอก็ตอบเสียงอู้อี้กลับมา

"น้องเสือ ม.3/7 เด็กที่ชอบเตะบอลบ่อยๆ หลังเลิกเรียนอ่ะ ฉันไปดูน้องที่สนามบอลทุกวันเลยนะ ฮือ..."

ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วพึมพำออกมาว่า

"เดี๋ยวได้เห็นดีกันแน่ ไอ้เสือ"


4 โมงเย็น

ที่สนามฟุตบอลโรงเรียน

ฉันกับวาล์วเดินมาที่สนามบอล กลุ่มน้องเสือกำลังเตะบอลกันอยู่จริงๆ สักพักลูกบอลก็กลิ้งออกมานอกสนาม พุ่งตรงมาทางฉันก่อนหยุดลงที่ปลายเท้า

"เตะกลับมาให้หน่อยดิ" เด็กคนหนึ่งตะโกนข้ามมา ฉันถือบอลไว้ในมือแล้วบอกกลับไป

"ให้เสือมาเอา"

ทั้งสนามเงียบไป ทั้งหมดหันไปมองทางเด็กคนหนึ่งที่ขาวที่สุดในกลุ่ม น้องเสือยืนอยู่ในสนามไม่ยอมมาเอา ฟ็อกซ์เลยเดินเข้าไปผลักเขาแรงๆ

"มึงไปดิ"

"มึงไปเอาให้กูดิ"

"ไม่ พี่กวางบอกให้มึงเป็นคนไปเอา"

เด็กสองคนผลักกันไปมา สักพักน้องเสือก็เป็นฝ่ายเดินออกมาเอง เขาทำหน้าย่นเหมือนถูกส่งไปตาย

"โยนมา" เขาหยุดอยู่ห่างจากฉันไป 1 เมตร

"มาตรงนี้" ฉันพยักหน้า

"เฮ้อ..." น้องเสือเกาต้นคอ เขาไม่ยอมมองหน้าฉันเลย

"ทำไมพูดแบบนั้นกับอ๋อมแอ๋ม?" ฉันเปิดประเด็นขึ้นมา น้องเสือชะงักแล้วเอียงคอทำหน้างง

"อ๋อมแอ๋มที่มาบอกชอบนายวันนี้ไง ทำเป็นลืม" วาล์วบอก

"อ๋อ... แล้วไง" เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ไม่ได้รู้สึกผิดหรือเสียใจเลย

"เสือพูดแรงไปป้ะ ไม่เห็นต้องดูถูกเพื่อนพี่ขนาดนั้น ถ้าไม่ได้ชอบก็ปฏิเสธไปดีๆ สิ คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหน คนอื่นเขาก็เสียใจเป็นนะ" ฉันทำเสียงดุ น้องเสือมองฉันด้วยแววตาเรียบเฉย

"ใช่ไง ใครๆ ก็เสียใจเป็นทั้งนั้น ผมเองก็เสียใจเป็นไม่เห็นพี่จะแคร์" เขาพูดกลับมา ดวงตาคู่นั้นจ้องฉันนิ่ง

"ก็ใช่... แต่พี่ก็ไม่ได้พูดจารุนแรงใส่นี่"

"ผมมีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธด้วยวิธีการใดก็ได้กับคนที่ผมไม่ได้ชอบ ทีพี่ยังปฏิเสธผมด้วยการโกหกเลย" พูดจบเขาก็เดินตรงเข้ามาคว้าลูกบอลไปก่อนโยนไปให้ฟ็อกซ์ในสนาม จากนั้นเขาก็คว้ากระเป๋านักเรียนแบนๆ เดินไปทางอื่น

"อ้าว ไปไหนอ่ะ?" ฟ็อกซ์ตะโกนไล่หลังแต่เสือทำเป็นไม่ได้ยิน เขาเดินต่อไปถึงประตูโรงเรียนแล้วก็ออกไป

"มันเป็นไรอ่ะพี่?" ฟ็อกซ์หันมาหาฉันแบบหน้าเหวอๆ ฉันเลยยักไหล่แล้วส่ายหน้า

"ไปเหอะ" ฉันบอกวาล์วก่อนเดินออกจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้านพร้อมกัน


วันปัจฉิม

วันสุดท้ายของการเป็นนักเรียน ม.6 มาถึงในที่สุด 'โรงเรียนมัธยมธัญญะวิทยา' จะเป็นสถานที่แห่งความทรงจำของฉัน

ชุดนักเรียนของฉันเต็มไปด้วยสติกเกอร์รูปหัวใจ และปากกาเมจิกที่เขียนด้วยลายมือ

"ยินดีด้วยนะกวาง วาล์ว มหา'ลัยพวกเธอติดอันดับดีที่สุดของประเทศเลย" ปุ้ยบอกเรายิ้มๆ ฉันกับวาล์วสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกันล่ะ

"ขอบใจนะปุ้ย เธอก็ได้เป็นหมอสมใจเลยนี่" ฉันตอบปุ้ยไป เธอยิ้มหน้าบาน

"อื้อ ป๊ากับแม่ดีใจมากเลย"

"คอยดูนะ เข้ามหา'ลัยไปฉันจะผอม" อ๋อมแอ๋มพูดขึ้นบ้าง

"ได้ข่าวว่า ม.เธอของกินรอบ ม.เลยไม่ใช่เหรอ ฮ่าๆ" ปุ้ยแกล้งหยอก อ๋อมแอ๋มสอบติดมหา'ลัยชื่อดังแถวบางแสน ได้ยินมาว่าที่นั่นอาหารอร่อยเยอะแยะเลยล่ะ

ระหว่างที่ฉันกำลังคุยกับเพื่อนๆ อยู่นั้น รุ่นน้องหลายคนก็เอาดอกไม้และของขวัญมาให้พี่ ม.6 กันวุ่นวาย แล้วทันใดนั้นเอง

"กวางๆ" วาล์วเอาศอกกระทุ้งฉันเบาๆ พอหันไปมองก็เห็นว่าน้องเสือกำลังเดินมาทางนี้พร้อมกับกุหลาบสีขาว 1 ดอก

"ยินดีด้วยนะพี่" เขาพูดเสียงเบา หน้าตาเขาดูเศร้ามาก

"ขอบใจนะ หลังจากนี้ก็ตั้งใจเรียนล่ะ" ฉันรับดอกไม้มาแล้วบอกเขา เสือพยักหน้า สายตาเขาก้มมองพื้นอยู่ตลอด

"สุดท้าย... พี่ก็ไม่เลือกผมอยู่ดี" น้องเสือพูดเสียงค่อย ฉันเห็นว่าเขาแอบเม้มปากบ่อยๆ

ฉันพูดไม่ออกเลยยืนมองเขาเงียบๆ สุดท้ายน้องเสือก็หันหลังและเดินฝ่าฝูงนักเรียนออกไปจนลับตา

ถามว่าฉันเสียใจไหม ฉันเสียใจนะ แต่ความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้ ฉันไม่ได้ชอบเขา เราไม่ใช่คู่กัน และหลังจากนี้ไปเราคงลืมกัน ต่างคนต่างมีทางของตัวเอง และฉันเชื่อว่าสักวันน้องเสือจะหาคนที่ใช่ของตัวเองเจอ โชคดีนะ ไอ้น้องชาย :)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}