NAWAMA

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SOJU : ep.6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 162

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2561 19:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SOJU : ep.6
แบบอักษร


ปึ้ก

"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง ขับรถดีๆ" ฉันปิดประตูรถและเอ่ยขอบคุณสารถีจำเป็น ส่วนเขาก็ลดกระจกมาตอบรับด้วยการยิ้มนิดๆ จากนั้นก็ขับรถออกไป

"เฟีย"

"อ้าว นี่ว่าจะโทรหาพอดี" ฉันหันไปตามเสียงเรียกก็เห็นเพื่อนตัวเองยืนหลบมุมรออยู่ก่อนแล้ว

"ขอโทษนะแกที่ฉันถือวิสาสะให้เบอร์แกกับเขาคนนั้นไป นี่ฉันคิดว่าเขาจะเป็นแกในอนาคต แต่ไม่คิดว่าแกจะเลือก ..." บีมรีบพูดละล่ำละลักบอกฉัน พร้อมกับฉุดให้เดินเข้าตึกของหอมันไปด้วยกัน

เพี๊ยะ!

"ก็บอกแล้วไงว่าว่าพี่รันเป็นแค่พี่น้อง มึงก็ไม่ฟัง"

"เฟีย แต่ยิ่งนับวันยิ่งรู้สึกว่าพี่รันเขาจะคิดกับแกมากกว่าที่แกคิดกับเขานะ" จริงอยู่ที่เห็นกันมาก็นาน แต่มีช่วงหลังๆนี่แหล่ะที่รู้สึกว่าฉันกับพี่รันเริ่มตัวติดกันมากขึ้น

"ไม่เอาและ แกมีอะไรก็พูดมาเลย" ฉันบอกปัดและเปลี่ยนเรื่อง ซึ่งเป็นเวลาพอดักับที่เรามาถึงหน้าห้อง

"เมื่อกี้เขามาอีกแล้ว มาหาแกที่นี่ พอเห็นว่าแกไม่อยู่ก็กลับไปคาดกับแกแค่แปปเดียวเองอีเฟีย" บีมมันเปิดประตูห้องพร้อมกับกระซิบบอกฉันไปด้วย

"ฟอร์ส .. ใช่ไหม"

"อืม แต่กูว่าเขาหน้าคุ้นจริงๆนั่นแหล่ะ เหมือนเคยเห็น แล้วกูอยากจะบอกว่ามึงตอแหลไม่เนียนเขารู้ว่ามึงอยู่กรุงเทพไม่ได้ไปต่างจังหวัด!" มันนั่งลงที่โซฟาแล้วก็บอกฉันเสียงเขียว

"แล้ว..."

"เฟียยยย!!! โอ๊ย โอเคกูเชียร์คนนี้มากกว่าพี่รัน เพราะมึงรู้ใช่ไหมว่าพี่รันเป็นใคร"

"อืม" ฉันพยักหน้าบอกกลายๆ รู้สิว่าพี่รันเป็นใคร รูปหล่อพ่อรวย พ่วงมาด้วยน้องชายนางเอกแถวหน้า แถมเจ้าตัวก็ดังระเบิดชนิดที่ว่าเป็นขวัญใจวัยรุ่นเบอร์ต้นๆเลยด้วย

"นั่นแหล่ะ! มันเสี่ยงกับชีวิตมึงนะจริงๆ" สีหน้ามันดูเป็นกังวลมากเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

"ทำไมหล่ะ คนเรามีสิทธิจะรักไม่ใช่เหรอ ฮ่าฮ่า"

"อีบ้า!!"

"ว่าแต่เขามาทำไม" ฉันกอดอกแล้วหันไปมองหน้าเพื่อนตัวเอง

"เขาอยากเจอมึง คงสนใจมึงจริงๆนั่นแหล่ะ ลองเปิดใจดูไหมไม่เสียหายนะ"

"แล้วถ้ามันเสียหายหล่ะ มึงจะทำไง" ฉันยังคงจ้องหน้ามันต่อ

"แหม นานๆจะมีผู้หน้าตาดีหลงเข้ามาเอาๆไปเถอะ!" อีบีม! มันก็ไม่ได้ห่วงฉันมากเลยจริงๆ

"งั้นเป็นพี่รันไม่ดีกว่สเหรอ อย่างน้อยกูก็สนิทกับเขามากกว่า แล้วฟอร์ส.. เป็นใครก็ไม่รู้"

บีมต้องหน้าฉันนิ่งๆอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ ฉันรู้ว่าพวกเพื่อนๆไม่มีใครชอบพี่รันสักคน มันบอกกันว่าเป็นห่วงฉันเพราะพี่รันดูเป็นผู้ชายลั้นลาเกินไป แถมดูไม่ได้จริงจังกับใครมาก พวกเพื่อนก็เลยกลัวว่าฉันจะช้ำใจหนักเหมือนครั้งที่เคยไปแอบรักเพื่อนสมัยวัยเด็ก แล้วยิ่งมาเห็นว่าพี่รันมีทีท่าว่าสนิทกับฉันมากขึ้น พวกมันก็ยิ่งกังวล

ตื้ดดดด ตื้ดดดด

ในระหว่างที่สงครามประสาทของฉันกับเพื่อนกำลังเริ่มขึ้น อยู่ๆก็มีคนโทรเข้ามาขัดจังหวะซะก่อน

"ใคร?" บีมเพื่อนรักส่งสายตาจิกถามกลับมาทันทีที่ได้ยิน

"เฮ้อ แกต้องไม่เชื่อแน่ๆ" ฉันบอกมันและยื่ยโทรศัพท์ไปให้มันดู

"รับสิ เขาคงคิดถึงมึงมาก" พอเห็นว่าใครโทรมาจากวายตาจิกกัดก็เปลี่ยนเป็นสายตาปิติยินดีทันที

"ค่ะ.."

"รับช้าไม่พอแต่เสียงยังห้วนอีกนะ" น้ำเสียงสดใสร่าเริงตอบกลับมาทันทีที่ฉันรับสาย

"ฉันคิดว่าเราก็ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นโทรหากันได้ตลอดนะ" พอฉันพูดจบ อีเพื่อนทรยศก็ส่งคำด่ามาทางสายตาทันที

"ฮ่าฮ่าฮ่า คิดถึงนี่นา อยากเจอเราด้วยนะ"

"..." ตรงประเด็นจนน่าตกใจ และดูเหมือนฉันจะตกใจมากไปจนเพื่อนจับสังเกตได้ มันเลยฉวยเอาโทรศัพท์ฉันไปกดสปิกเกอร์โฟนทันที

"เย็นเฟียว่างหรือเปล่าครับ พี่จะชวนไปกินข้าว .. เอ๊ะ! ไม่ได้อยู่กรุงเทพนี่เนอะ กลับเมื่อไหร่หล่ะครับ" ผู้ชายเขาก็ตอแหลกันเป็นสินะ

"นัดที่ไหนคะ เดี๋ยวบีมจะได้พาเพื่อนไป" หมดกัน มันคือเพื่อนทรยศของแท้

"อ้าว เฟียกลับมาแล้วเหรอ ทำไมไม่บอกพี่หล่ะครับ"

"ฉันขอเหตุผลที่ฉันต้องไปเจอคุณได้ไหมคะ" ฉันตัดปัญหาทั้งหมดด้วยการถามเขากลับไปตรงๆ โดยไม่แก้ตัวอะไรอีก

"พี่บอกเหตุผลของพี่ไปหมดแล้วนะ ... พี่สนใจเรา อยากศึกษากันให้มากกว่านี้" จากน้ำเสียงล้อเล่นในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังทันทีเมื่อเขาพูดจุดประสงค์ยองตัวเอง

"โอ๊ะ!" พอได้ยินแบบนั้น เพื่อนทรยศก็เอามือทาบอกทำหน้าตกใจสุดขีด

"แค่ขอโอกาสให้เราได้รู้จักมห้มากกว่านี้ แล้วถ้าเราเข้ากันไม่ได้จริงๆพี่ก็ยอมรับผลของมัน นะครับ" น้ำเสียงเขาเริ่มเว้าวอนทันที

"ฉันว่าแกยอมไปเจอเขาเถอะ" บีมแตะไหล่ฉันและกระซิบให้ได้ยินแค่สองคน

"งั้นบอกมาแล้วกันค่ะว่าจะให้ไปเจอที่ไหน" พอได้ฉันตอบ เขาก็ทำเสียงร่าเริงขึ้นมาทันที พร้อมกับบอกสถานที่ที่ให้ฉันไปเจอทันที

พอพูดคุยเรื่องทั่วไปสักพัก เขาก็ขอตัววางสายไปโดยไม่บอกเหตุผล ซึ่งมันก็ดีแล้วเพราะฉันก็ไม่ค่อยอยากเสวนากับเท่าไหร่นัก ยอมรับตรงๆว่ามันประหม่าพอสมควรที่ต้องคุยกับคนแปลกหน้าเชิงชู้สาวแบบนี้

"มึงต้องไปกับกู!" ฉันชี้หน้าบอกเพื่อนทรยศ ไม่ใช่เชิงขอร้องแต่เป็นเชิงคำสั่ง

"ได้ไงหล่ะ! เขาอยากเจอมึงคนเดียว เดทหน่ะเดท! เข้าใจไหม"

"ไม่!!" ฉันจ้องหน้ามันอย่างเอาเรื่อง ใครจะบ้าไปเจอผู้ชายแปลกหน้าสองต่อสอง

"อย่างน้อยก็ต้องรออยู่หน้าร้านไม่ก็โต๊ะข้างๆ" ฉันจ้องหน้าและบอกทางเลือกให้เพื่อน

"มันจะอะไรนักหนาฮะอีเฟีย!" มันกอดอกและมองหน้าฉันอย่างจนใจ "เออๆ" และมันก็รับปากด้วยความจำใจ

"ดี!" พอพูดจบฉันก็เดินไปแต่งตัวทันที เพื่อเป็นการหนีไม่ให้เพื่อนมันปฏิเสธได้อีกครั้ง


@Restaurant Dutch

"แกว่าเขาจะมาหรือยัง" เมื่อมาถึงหน้าร้าน ฉันก็หันไปถามเพื่อนทันที โดยยังไม่ยอมเข้าไปเพราะฉันให้เพื่อนรออยู่แถวนี้ก่อน

"เพื่อนจะรู้ไหมคะ เข้าไปเถอะ!" มันบอกฉันแบบปัดรำคาญพร้อมกับผลักฉันเบาๆให้เข้าไปในร้าน

"มึงงง" ฉันยังฝืนตัวเองโดยยังไม่ยอมเข้าไป ไม่อยากเข้าไป

"นั่น! ใช่หรือเปล่าวะเฟีย ออร่าฟุ้งมากคร้า ขนาดใส่แว่น" เรายื้อยุดกันสักพัก อีบีมก็หยุดและชี้นิ้วเข้าไปในร้าน ซึ่งมีผู้ชายผิวขาวจัดนั่งอยู่ตรงมุมนึงของร้าน ที่ตอนนี้ยกมือขึ้นมองนาฬิกาไปพรางมองมาทางหน้าร้านไปพราง

"เข้าไปเถอะเฟีย เปิดโอกาสให้ตัวเองหน่อย"

สิ้นคำของเพื่อนฉันก็ค่อยเดอนเข้ามาในร้าน พอใกล้โต๊ะมากขึ้น คนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วก็ฉีกยิ้มหวานส่งกลับมา

"จะกินอะไรสั่งเลยนะ .. พี่ไม่รู้ว่าเราชอบกินอะไร" พอฉันนั่งเขาก็ยื่นเมนูมาให้ฉันด้วยรอยยิ้ม

"วันนี้ว่างหรือคะถึงนัดกินข้าวได้" ฉันพลิกเมนูดูพร้อมกับถามเขาโดยไม่ได้เงยหน้าไปมอง

"ถ้าสำหรับเฟียพี่ว่างเสมอแหล่ะ" อีกครั้งที่เขาทำให้ลมหายใจสะดุดจนฉันต้องเงยหน้าไปมองเขาตรงๆ

"ขอถามได้ไหมคะว่าคุณเป็นใคร"

"ฮึ พี่ชื่อฟอร์สนะครับ เป็นคนที่สนใจน้อง อยากรู้จักน้องและก็ .."

"นั่นไม่ใช่คำตอบที่อยากรู้นะคะ!" ฉันแว่วเสียงเขียวแทรกเขาทันทีที่เขาตอบไม่ตรงคำถามฉัน

"เราสนิทกันให้มากกว่านี้ก่อนดีไหม แล้วสักวันเฟียก็รู้เองว่าพี่เป็นใคร ถ้าเฟียเลือกที่จะสนใจพี่" เขาเอื้อมมือเขามากุมมือฉันไว้ พร้อมกับจ้องเข้ามาในนัยตาฉัน

เพี๊ยะ!

"มันใช่ไหมเนี่ย!" ฉันตีมือเขาและชักมือตัวเองกลับ พร้อมกับบ่นเขาเสียงไม่ดังนัก

"โอ๊ย~ ฮ่าฮ่าฮ่า ล้อเล่นแค่นี้เอง" ฉันหันไปมองค้อนเขาแวบนึง และหันไปเรียกบริกรให้มารับออเดอร์

"รับอะไรเพิ่มไหมคะ" ฉันหันไปถามเขาอีกครั้งเมื่อบริกรมาถึง แต่เขาก็ทำเพียงแค่ส่ายหน้ายิ้มๆ พร้อมกับหันไปเร่งอาหารที่บริกรแทน

เมื่อบริกรจากไปแล้ว เขาก็หันมาจ้องหน้านิ่งๆ พร้อมรอยยิ้มบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก

"เฟีย .. พี่ขอโอกาสให้ตัวเองได้ไหม" อยู่ๆเขาก็พูดเสียงจริงจังขึ้นมา

"ขอโอกาส?"

"อื้ม พี่อยู่คนเดียวบางทีมันเหงามากเลยนะ อยากมีใครสักคนให้ดูแลและเขาก็ดูแลพี่เหมือนกัน"

"สมัยนี้เขาขอเป็นแฟนกันแบบนี้เลยเหรอคะ ไม่คิดจะศึกษาอะไรหน่อยเลยเหรอคะ" ฉันจ้องหน้าเขาด้วยความสงสัย อะไรมันจะหลงใหลขนาดนี้

"หึหึ งั้นพี่ขอจองตำแหน่งข้างกายเฟียเป็นอันดับหนึ่งได้ไหม" เขาหัวเราะในลำคอนิดๆและเงยหน้ามาจ้องตาฉันด้วยสายตาที่สื่อความหมายบางอย่าง แล้วยังสีหน้าที่ไม่มีการล้อเล่นนั่นอีก

"ก็ .. ก็ไม่รู้สิคะ" อยู่ๆสายตาที่เขามองมามันก็ทำให้หน้าฉันร้อนผ่าวขึ้นมาจนรู้สึกได้ จนต้องก้มหน้าและตอบเขาอ้อมแอ้ม

"ฮึฮึ กินเถอะ แก้มแดงแบบนี้พี่ใจไม่ดีเลย" เขายื่มมือมาบีบแก้มฉันเบาๆ พอช้อนตาขึ้นไปมองเขาก็ยิ้มหวานกระชากใจส่งกลับมาให้ฉันได้อายมากขึ้นไปอีก

"พรุ่งนี้พี่ต้องไปทำงานต่างจังหวัดนะ โทรหาแล้วรับสายพี่ด้วยหล่ะ" เมื่อเรากินกันไปสักพัก อยู่ๆเขาก็พูดขึ้นมาเสียงนิ่งๆ จนฉันต้องมองเขาอีกครั้ง ก็เห็นว่าอีกฝ่ายอิ่มเรียบร้อยแล้ว

"มะ มองอะไรคะ"

"ก็มองว่าคนตรงหน้าทำไมน่ารักขนาดนี้ .. ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก" เป็นการตอบคำถามพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เขินจนมือเกะกะไปหมด

"อย่าล้อเล่นแบบนี้สิคะ ฉ้นว่ามันเร็วเกินไปที่เราจะพูดเรื่องนี้" ฉันบอกเขาเสียงแผ่วเบาและสั่นนิดๆ จนตัวเองก็สัมผัสได้ จากนั้นก็วางอุปกรณ์กินข้าวลงเงียบๆ

"แล้วคืนนี้ไปไหนกับเพื่อนหรือเปล่า พี่ไปดูแลได้นะ"

"คงกลับคอนโดค่ะ ไม่มีโปรแกรมไปไหน"

พอได้ยินคำตอบของฉัน เขาก็โครงศีรษะเล็กน้อยทำท่าเข้าใจ จากนั้นก็ลุกขี้นยืนพร้อมกับหยิบหมวกขึ้นมาใส่ ฉันตัดสินใจลุกตามเขาไปโดยไม่ถามอะไร แม้ใจจะสงสัยก็ตามว่าทำไมน้องทำตัวแปลกๆแบบนี้ หลบใคร

พอมาถึงหน้าร้าน เขาก็หยุดนิดหน่อยและหันมามองฉันที่เดินตามหลังออกเงียบๆ

"เพื่อนอยู่ไหนหล่ะ โทรหาได้แล้ว" เขาบอกฉันด้วยรอยยิ้ม แต่ฉันนี่สิอ้าปากช็อคไปแล้ว เขารู้!

"เอ่อ ..." ฉันอึ้งสักพักแล้วก็เริ่มหันซ้ายหันขวามองหาเพื่อนทรยศ

"โทรหาเขาสิ แล้วบอกว่าจะไปรอที่รถ" คนตรงหน้าชี้มาที่กระเป๋าฉัน และบอกเป็นนัย ก่อนจะทำท่านึกอะไรบางอย่าง "เอารถมาใช่ไหม"

"ค่ะ เอารถเพื่อนมา"

"งั้นก็โทรบอกเลยเดี๋ยวพี่เดินไปส่งครับ" พูดจบ เจ้าตัวก็ยื่นมาจับมือฉันไปกุมไว้ก่อนจะออกดึงเล็กน้อยเมื่อฉันทำท่าจะขัดขืน แต่สุดท้ายคนแพ้ก็เป็นอยู่ดี ก็เลยต้องจำใจปล่อยให้เขากุมมือพาเดินไปลานจอดรถของห้างฯ

ฉันถือสายรอเพื่อนรักสักพักก็ไม่มีทีท่าว่าจะรับสาย จนเดินมาใกล้กับรถถึงได้รู้ว่ามันมานอนรอฉันอยู่ในรถเรียบร้อยแล้ว เอากับมันสิ! นี่ถ้าฉันโดนเขาฉุดไปใครจะช่วย มาก็เหมือนไม่มา เพื่อนทรยศ!

"มาก็เหมือนไม่มา" อยู่ๆคนข้างๆก็พูดขึ้นมานิ่งๆ เมื่อมองเข้าไปในรถแล้วเห็นว่าใครอยู่ข้างใน

"ขะ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง" ฉันดึงมือออกมาเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่กล้ามองหน้าเขาอยู่ดี

ก๊อกก๊อกก๊อก!

อีกฝ่ายไม่ได้จากไปอย่างที่ใจฉันคิด หากแต่เขาเดินไปเคาะกระจกรถเพื่อปลุกคนข้างในแทนฉัน สุดท้ายก็ได้ผลเพราะอีข้างในรนรานตื่นขึ้นมา พอเห็นว่าเป็นใครก็รีบเปิดประตูออกมาทันที

"อุ้ย!! เผื่อหลับไปนิดหน่อย ขอโทษน๊า" อีบีมรีบเดินมาจับมือฉันแล้วขอโทษดเวยสีหน้ารู้สึกผิดจริงๆ ซึ่งฉันก็จับสังเกตได้ว่ามันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ เลยพยักหน้าส่งๆกลับไปเพื่อไม่ให้มันคิดมาก

"พี่ฝากเฟียด้วยนะบีม.." เขาเอื้อมมือมาดึงมือบีมออกจากมือฉัน "ไว้พี่จะโทรนะครับ รับสายกันด้วยนะ" แล้วหันมาพูดกับฉันพร้อมกับรอยยิ้มทรงเสน่ห์ของเขา จากนั้นเขาก็ผละจากไป

"วี๊ดดดด มือนุ่มมากมึงงงง กลิ่นตัวก็ห๊อมหอมมมม" พอคล้องหลังผู้ชายได้ไม่เท่าไหร่เพื่อนสาวก็หวีดผู้ชนิดเผาขนทันที

"เวอร์มากอ่ะ ไป! ขึ้นรถ"

หมับ!

"เดี๋ยวเฟียแกไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง" แต่ก่อนที่จะเดินขึ้นรถ อีคุณเพื่อนก็คว้าแขนฉันไว้ได้ก่อน พร้อมกับชี้หน้าถามอย่างจับผิด

"รู้สึก? รู้สึกอะไรไม่มี๊~" ฉันบอกมันพร้อมกับเก็งหน้าให้นิ่งที่สุดไม่ให้มันจับพิรุธได้

"อย่า-มา-เสียง-สูง! รู้สึกใช่ไหม! ใช่แน่ๆ เพราะตอนนี้หน้ามึงแดงมากคร้าชะนี~"

"อีบีม!! ขึ้นรถ! ไม่พูดด้วยแล้วไปเร็วๆ!!" ฉันโวยวายใส่เพื่อนทันที พร้อมกับรีบขึ้นรถหนีมันที่ตอนนี้ยืนหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังอย่างชอบใจ

คงถูกใจเพื่อนมากสินะ เชียร์ให้ฉันขนาดนี้! แต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาดูแปลกๆ หรือว่าคนเราชอบใครแล้วเขารุกหนักกันขนาดนี้

------------------------------------------------------------

อีพี่เขารักแรกพบกับน้องจริงๆนะคะ ไม่ได้มีแผนการอะไรเลยนะจริงๆ เชื่อสายตาพี่เขาเนอะ! (ยิ้มเขิน/ปิ๊ง!!)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น