กระจ่างดาว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

If you love...16 ผลของการกระทำ

ชื่อตอน : If you love...16 ผลของการกระทำ

คำค้น : yaoi,jackjae,bnior,markbam,got7,mpreg,แจ็คแจ,บีเนียร์,มาร์คแบม,ท้อง,18+

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2561 11:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
If you love...16 ผลของการกระทำ
แบบอักษร

If you love...16

-ผลของการกระทำ-


'...นั่นแหละ หงุดหงิดชิบหายเวลายองแจยิ้มให้ลูกค้าผู้ชายคนอื่น แล้วไหนจะ...ผมชอบอยู่ใกล้ๆยองแจ อยากจูบ อยากกอด อยากหอม ฮึ่ย! เฮียแต่ผมไม่ได้เป็นเกย์นะ!! แต่มันอดใจไม่ไหวแล้วเวลาที่ยองแจเรียกผมว่าเฮียผมรู้สึกว่า...เหมือนผมลอยได้อ่ะมันรู้สึกมีความสุข อย่างน้อยก็มากกว่าตอนที่ไอ้เด็กพวกนี้เรียกว่าเฮียอ่ะ ใจผมสั่นเป็นบ้าเวลาได้อยู่ใกล้ๆหรือเวลาที่ผมได้...กอดตัวนุ่มนิ่มนั่น ผมเป็นห่วงเวลายองแจทำงานหนักแล้วกลับบ้านมาเหนื่อยๆผมอยากดูแลยองแจให้ดีกว่านี้...ตอนที่ยองแจบอกว่าชอบเฮียบี ขาผมมันไม่มีแรงเลยตอนที่พูดว่าชอบเฮียด้วยรอยยิ้มแบบนั้น...มันไม่โอเคเลย ผมอาจจะชอบ หรือ...ไม่รู้เว้ย!ไม่รู้แล้ว!!'


หงุดหงิดเวลาที่เห็นเค้ายิ้มให้คนอื่น


อยากจูบ


อยากกอด


อยากหอม


ใจเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล


รัก...งั้นเหรอ???


บ้าน่า...ไม่มีทางหรอก


"อ อ่าว เฮียมาร์คจะไปไหน???"บีไอทักขึ้นลั่นห้องหลังจากที่แจ็คสันกลับไปเฮียมาร์คที่แต่เดิมก็เป็นคนเงียบๆอยู่แล้วก็ยิ่งเงียบกว่าเดิมจนน่ากลัว


"กลับ"


"กลับกันง่ายๆแบบนี้อ่ะนะ ไอ้คยอม..."บีไอกัดฟันกรอดๆเมื่อหันไปทางเพื่อนรักก็ต้องยิ่งขบฟันเน้นขึ้นกว่าเดิมเมื่อหันไปเจอเพื่อนรักตัวสูงกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่กับสาวน้อยทรงโตคนหนึ่งเสียงครางอื้ออึงดังไปทั่วทั้งห้องนั่น


หึ่ม!!เกรงใจกันหน่อยป่ะล่ะ


"ขึ้นห้องไปเลยมึง!!"หมอนหนุนใบเล็กถูกเหวี่ยงออกไปหาร่างสูงที่กำลังบดเบียดร่างสูงเข้าหาคนใต้ร่างอย่างเมามันส์


"ชิ!!ไปข้างบนกันเถอะจ้ะ"ว่าที่คุณหมอหนุ่มบอกคนใต้ร่างก่อนจะพากันลุกขึ้นแล้วเดินออกไปหน้าตาเฉย


จะไม่หงุดหงิดแบบนี้นะถ้าวันนี้ในอ้อมแขนเค้ามีใครสักคนแต่...วันนี้อาหารอันโอชะของเค้าไปไหนกันหมดนะ


.

.

.

.


"แบม เดี๋ยวสิ...ไปคุยกันหน่อย"มาร์คที่มายืนรออีกคนที่ด้านหลังร้านอยู่นานเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นร่างบางที่ตัวเองยืนรอเดินออกมาด้านหลังร้านอย่างที่คาดเอาไว้


"คุณมาร์ค!!"ตาเรียวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินเข้าร้านไปแต่ก็ถูกอีกคนคว้าเอาไว้ได้ซะก่อน


"จะไปไหนล่ะบอกว่าคุยกันก่อนไง"


"..."


"เรื่องวันนั้นน่ะ..."


"ผมบอกแล้วไงครับว่าอย่าพูดถึงเรื่องนี้อีก...ผมอาย"แบมแบมพูดแทรกขึ้นมาเมื่อรู้ว่าอีกคนตั้งใจจะพูดเรื่องอะไร


"ฉันขอโทษวันนั้นฉันไม่รู้ตัว..."ร่างสูงสลดไปไม่น้อยเมื่อเห็นว่าขอบตาของอีกคนมีน้ำตาคลออยู่เต็มสองหน่วย


มาร์คนึกโทษตัวเองในใจแต่ก็นั่นแหละ...เคยย้ำนักย้ำหนาว่าเวลาเค้าเมาอย่าให้ใครมายุ่งเด็ดขาดเพราะเค้ารู้ตัวว่าเวลาเมาเค้าจะไม่ได้สติและทำอะไรไม่ทันยั้งคิด


"ผมยกโทษให้แต่บอกแล้วไงครับว่าอย่าพูดเรื่องนี้อีก..."


"แต่นายยังโกรธฉันอยู่ บอกมาสิว่าทำยังไงนายถึงจะหายโกรธ"มาร์คถามร่างบางหลายวันมานี้อีกคนเอาแต่หลบหน้าเค้าทำไมเค้าจะไม่รู้เรียกให้ไปหาก็บ่ายเบี่ยงบอกว่ามีงานให้คนอื่นขึ้นมาแทน


"อย่ายุ่งกับผมอีก...ทำได้มั้ยครับ แล้วผมจะหายโกรธ"ฟันซี่เล็กขบเข้าหาปากอวบอิ่มอย่างลืมตัวทำให้มีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อยแต่เพื่อปกปิดความอ่อนแอของตัวเองแบมแบมกลับยืนนิ่งพยายามไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมาทั้งที่น้ำตามันเอ่อเกือบจะล้นขอบตาแดงนั่นอยู่เต็มที่แล้ว


"...แต่นายเป็นเมียฉันแล้วนะแบม!"คนตัวสูงเผลอหลุดตะคอกคนตัวเล็กออกมาจะไม่ให้ยุ่งน่ะเหรอ ทำไม่ได้หรอกแค่ตลอดหลายวันที่คนตัวเล็กเอาแต่หลบหน้ากันเค้าก็หงุดหงิดใจจะแย่อยู่แล้ว


"คุณ!...ฮึก"


ไม่ไหวแล้วแบมแบมกลั้นน้ำตาไม่อยู่แล้วร่างบางทรุดนั่งลงกับพื้นโดยไม่สนใจว่าเสื้อผ้าจะเปื้อน ตอนนี้เค้าตกอยู่ในสภาพอย่างคืนวันนั้นคืนที่คนตัวสูงเข้ามาช่วยเค้าจากพวกอันตพาลวันนั้นเค้าร้องไห้เพราะพวกนั้นแต่ในวันนี้เค้ากลับเป็นคนทำให้ร้องไห้ซะเอง ทั้งๆที่คิดว่าลืมเรื่องวันนั้นไปหมดแล้วแท้ๆแต่คนตรงหน้ากลับยิ่งตอกย้ำเหตุการณ์วันนั้นลงไปในใจดวงน้อยๆของแบมแบมเข้าไปอีก ถึงแม้ในวันนั้นแบมแบมก็มีส่วนที่ทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้นแต่เค้าก็ไม่อยากจะคิดถึงมันอีก


แต่ทำไมตั้งแต่เกิดเรื่องมาร์คถึงได้ตามเค้าไปซะทุกที่เค้าเองก็ได้แค่หลบหน้าจะทำอะไรมากก็ไม่ได้เพราะอีกคนเป็นคนรับเค้าเข้าทำงานแต่จนแล้วจนรอดการกระทำของอีกฝ่ายก็ทำให้เค้าเองก็เริ่มกลัวใจตัวเองเหมือนกัน แม้ว่าเค้าจะยังไม่ได้เป็นของอีกคนโดยสมบูรณ์แต่การที่มาร์คเรียกเค้าว่า...เมีย...มันถูกต้องแล้วเหรอ


"ฉันขอโทษ...ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดทำร้ายจิตใจนาย"ร่างสูงนั่งลงข้างๆอีกคนพลางลูบไหล่เบาๆเป็นการปลอบที่ดีที่สุดสำหรับคนที่ไม่เคยปลอบใครอย่างมาร์ค


"เลิกยุ่งกับผมสักที...ฮือ...ผมเกลียดคุณ"มาร์คถึงกับหน้าเสีย ใจก็เต้นหนักผิดปกติแค่เพราะน้ำเสียงและสายตาที่แบมแบมสื่อออกมามันแสดงออกว่าอีกคนไม่ได้โกหก


นี่เค้าโดนเกลียดจริงๆแล้วเหรอ


"ไม่ว่าฉันจะทำยังไงนายก็ยังจะเกลียดฉันเหมือนเดิมสินะ..."ถึงน้ำเสียงจะดูหนักแน่นแต่มันกลับไร้น้ำหนักเมื่อคิดไปถึงคำขอของอีกคน


"ครับ ไม่ว่าคุณจะทำยังไงผมก็ยังจะรู้สึกเหมือนเดิม...และจะยิ่งเกลียดคุณเรื่อยๆ"ตาเรียวแต้มสีแดงก่ำตวัดมองร่างสูงของมาร์คที่ทรุดลงนั่งข้างๆเค้า


"..งั้นนายคงต้องเกลียดฉันเพิ่มอีกหน่อยแล้วล่ะ"


!?


ร่างบางของแบมแบมถูกอุ้มขึ้นจากพื้นโดยอีกคนไม่ว่าแบมแบมจะร้องโวยวายหรือใช้มือน้อยๆทุบไปที่หน้าอกกว้างของมาร์คสักแค่ไหนขายาวๆของมาร์คก็ทำเพียงแค่ก้าวตรงไปที่ลานจอดรถเรื่อยๆไม่ได้สนว่านี่เป็นเวลาทำงานของแบมแบมเพราะเค้ารับอีกคนเข้าทำงานเค้าถือว่าแบมแบมเป็นคนของเค้า...ที่นี่มีที่จอดรถสำหรับของทุกคนโดยที่แจ็คสันเป็นคนออกไอเดียเพราะขี้เกียจแย่งที่จอดรถกันเอง


ร่างบางของแบมแบมถูกผลักเข้าไปตรงเบาะข้างคนขับตามด้วยร่างสูงของมาร์คที่ทาบทับเข้ามาทันที แววตาแบมแบมสั่นไหวราวกับลูกแกะที่เป็นอาหารอันโอชะของหมาป่า ยิ่งสายตาเว้าวอนยิ่งทำให้มาร์คอดใจไว้ไม่อยู่หน้าคมซุกเข้าหาซอกคอหอมเย้ายวนของอีกคนอย่างรุนแรง 


ราวกับหมาป่าที่กำลังขย้ำลูกแกะตัวน้อย


ริมฝีปากหนาดึงดูดเนื้อบริเวณซอกคอของอีกคนเบาและหนักสลับกันอย่างไม่ให้อีกคนตั้งตัวยิ่งขบเม้มหนักขึ้นเท่าไหร่ร่างกายของแบมแบมก็ยิ่งตอบสนองมากขึ้นเท่านั้น ริมฝีปากอวบอิ่มขบเข้าหากันอย่างขัดใจแบมแบมอยากที่จะห้ามตัวเองให้ได้ดีกว่านี้แต่เพราะความวาบหวามที่อีกคนมอบให้กลับทำให้แบมแบมหลุดครางออกมา


เค้าเกลียดเสียงตัวเอง 


เกลียดเสียงยามที่ลิ้นหนากวาดชิมไปทั่วโพลงปากเค้าราวกับพยายามทำตัวเป็นเจ้าของ 


เกลียดเสียงครางหนักๆของอีกคนที่ครางอยู่ข้างๆใบหูของเค้า


เกลียดเสียงยามที่นิ้วยาวนั่นกวาดสำรวจช่องทางด้านล่างอย่างช่ำชอง


เกลียดเสียงของอีกคนที่ย้ำสถานะของแบมแบมในตอนนี้


"อึก...อื้ออ"


เกลียดเสียงตัวเองยามครางอะไรน่าอายออกไปรวมไปถึงเกลียดเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังลั่นไปทั่วทั้งรถ


น้ำตาของแบมแบมไหลลงมาเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้นับตั้งแต่ที่อีกคนแทรกกายของตัวเองเข้ามาภายในลำตัวจังหวะหนักหน่วงและที่มีแต่จะเร็วขึ้นๆเรียกเสียงครางและหอบให้ทั้งสองคนได้เป็นอย่างดี น้ำอุ่นๆด้านหลังยิ่งย้ำบาดแผลของแบมแบมให้ลึกกว่าเดิม


เกลียดทุกอย่างที่มาจากคนที่ชื่อ...มาร์ค...


แต่เกลียดที่สุดก็คงจะเป็นเสียงหัวใจตัวเองที่เผลอไปเต้นแรงยามที่ได้สบตาคมคู่นั้น


เค้าเกลียด!!!


"ยังเกลียดฉันอยู่รึเปล่า"เสียงทุ้มหนักเอ่ยถามในขณะที่ร่างทั้งสองยังสอดผสานอย่างแนบแน่น ความอบอุ่นภายในตัวของมาร์คคงพอช่วยให้อารมณ์ของอีกคนสงบลงไปได้


"ผม...อึก...เกลียดคุณ"


มาร์คเลือกแล้ว...และมาร์คยอมรับผลของการกระทำ





คฤหาสน์ต้วน 

​"อื้อ..."แบมแบมรู้สึกตัวหลังจากหมดสติไปจากกิจกรรมอันหนักหน่วงที่ร่างสูงที่กำลังอุ้มเค้าตอนนี้มอบให้เมื่อชั่วโมงที่แล้ว ยามที่ลืมตามองเห็นลำคอขาวของอีกคนมีรอยจ้ำแดงที่คงมีประดับอยู่บนตัวเค้าเหมือนกันก็ยิ่งรู้สึกถึงความน่าอายที่ตอบสนองอะไรแบบนั้นออกไป


"คุณมาร์คมีอะไรให้ป้าช่วยมั้ยคะ?"เสียงของหญิงวัยกลางคนทำให้ร่างบางต้องข่มตาหลับลงไปก่อนจะซุกหน้าเข้าอกแกร่งนั่นอย่างขอไปที มันน่าอายนะที่ถูกอีกคนอุ้มเข้ามาในบ้านแถมยังมาเจอคนที่แก่กว่าอีกแบมแบมไม่มั่นใจว่าตนเองอยู่ในสภาพดีแค่ไหน


"ไม่เป็นไรครับแม่เหรียญ"


"งั้นเดี๋ยวป้าไปเปิดห้องให้นะคะ"


"ไม่ต้องครับผมจะให้เค้านอนในห้องผม"


"แต่คุณแม่ของคุณ..."คนสูงวัยกว่ากล่าวเสียงหนักใจ


"แม่เหรียญกลับไปนอนเถอะครับดึกแล้ว วันนี้ผมไปส่งไม่ได้นะครับ"


"ค่ะ"คนสูงวัยกว่ารับคำก่อนจะเดินไปจัดการประตูบ้าน


"ป ปล่อยผม"มือเล็กกำสาบเสื้อของอีกคนแน่นริมฝีปากอวบอิ่มก็ร้องให้ปล่อยลงมือก็กระตุกเสื้อเค้าไปด้วย


"นึกว่าจะแกล้งหลับต่อซะอีก จะให้แม่เหรียญเห็นนายในสภาพที่มีจ้ำแดงทั่วทั้งตัวเนี่ยนะ...แน่ใจเหรอ???"


"..."


"แม่เหรียญครับ"


"คุณมาร์ค!!"คนตัวเล็กเรียกชื่อเค้าเสียงดุหลังจากอีกคนทำท่าจะหันกลับไปเรียกคนสูงวัยกว่าจริงๆ


"ว่าไง?"


"คุณมัน!!...จะพาไปไหนก็ไปสิครับ"แบมแบมพูดขณะที่ตัวเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออาจจะเพราะเขินหรืออาจจะเพราะว่าบนลำตัวมีรอยจ้ำแดงเยอะอยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้วเลยทำให้ร่างกายของอีกคนแดงก่ำไปหมด


"ก็แค่นั้น..."ร่างสูงยักไหล่นิดๆก่อนจะพาร่างบางที่อ่อนปวกเปียกไปทั่งตัวมุ่งสู่ชั้นสามของตัวบ้านที่เป็นพื้นที่ห้องนอนของเค้า


"แล้วจะไปไหน"คนตัวสูงขมวดคิ้วเมื่อร่างบางที่เค้ากดให้นอนกับเตียงทำท่าจะลุกขึ้น


"ผมจะกลับบ้าน"ร่างบางที่นั่งตอบอยู่บนเตียงแอบยู่หน้าเล็กน้อยความเจ็บเสียดตรงช่องทางจากกิจกรรมอันหนักหน่วงที่อีกคนมอบให้ทำเอาร่างบางทรมานทุกช่วงจังหวะที่ขยับตัว สุดท้ายก็ขอแค่ให้ได้ต่อล้อต่อเถียงคนตัวสูงสักหน่อยตามความดื้อรั้นของตัวเอง


"คิดว่าฉันพานายมาที่นี่เพื่อให้นายร้องกลับบ้านงั้นเหรอ"


"ผมจะกลับบ้าน"ริมฝีปากอวบอิ่มขยับพูดรับกับใบหน้าเชิดรั้นทำเอามาร์คอยากจับอีกคนมาฟัดให้หายดื้อ


"คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านนายสิ"


"คุณจะบ้ารึไงคุณมาร์ค!!ผมจะกลับบ้าน!!"ร่างเล็กเริ่มโวยวายใส่อีกคนกำปั้นน้อยๆรัวใส่อกหนาของอีกคนโดยไม่เว้นช่องไฟทำให้มาร์คต้องกระเถิบตัวออกห่างก่อนความคิดในหัวผุดขึ้นตอนที่อยู่ใต้ร่างเค้าก็น่ารักดีอยู่หรอก เสียงกระเส่า แก้มแดงๆมันก็ดี เสียงครางร้องเรียกชื่อเค้าก็โอเคแต่นี่คนเดียวกันแน่เหรอทำไมกลายร่างเป็นเด็กดื้อเถียงเค้าคอเป็นเอ็นราวกับเป็นคนละคนกันแบบนี้ล่ะ


"อ่ะ ค คุณมาร์ค จะทำอะไรน่ะ"ดวงตาเรียวเบิกขึ้นเล็กน้อยยามที่โดนร่างสูงจับกดลงกับเตียงก่อนที่ร่างสูงจะนั่งค่อมอยู่เหนือเอวเค้าน้ำหนักที่กดลงตรงกลางตัวเค้าโดยที่ไม่ได้ผ่อนแรงสักนิดทำเอาแบมแบมจุกจนแทบร้องแต่ก็ยังรักษาฟอร์มตัวเองเอาไว้


"ทำแบบที่ทำบนรถ"มาร์คตอบหน้านิ่ง นั่นยิ่งทำให้ร่างบางดิ้นพล่านๆแต่พอหน้าคมเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้ร่างบางก็ยอมหยุดนิ่งพลางหลับตาปี๋


"ม ไม่เอานะคุณมาร์ค ผ ผม ผมกลัวแล้ว"แบมแบมยกมือไหว้อีกคนตัวก็สั่นเทาด้วยความกลัวเมื่อรับรู้ถึงลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดต้นคอของตัวเอง แค่ที่ทำบนรถเค้าก็แทบแย่แล้วพื้นที่แคบๆไม่ได้มีอุปสรรคสำหรับคนอย่างมาร์คเลย แบมแบมแทบไม่ได้นับด้วยซ้ำว่าทำไปกี่ครั้งเพราะพอเสร็จอีกคนก็จับเค้าเปลี่ยนท่าแล้วต่อทันทีแถมยังปล่อยเข้ามาในตัวเค้าหมดในทุกครั้งอีกด้วย


ร่างหนายกยิ้มอย่างพอใจ ท่าทางกลัวราวแกะน้อยที่หวาดกลัวหมาป่าอย่างเค้ามันยิ่งปลุกความต้องการ


ท่าทางแบบนี้ยิ่งน่าขย้ำไม่รู้รึไง


แก๊ก!!


"ตามาร์ค!!"เสียงแหลมที่คุ้นหูดังแหวกอากาศมาถึงสองคนที่อยู่บนเตียง ร่างสูงไม่ได้มีท่าทางตกใจแต่อย่างใดแต่ท่าทางที่แสดงออกเหมือนกับรออยู่แล้วอย่างนั้นแหละต่างกับร่างบางที่ลุกขึ้นนั่งหลบอยู่ด้านหลังมาร์คพร้อมกับผ้าห่มผืนหนาจนดูเหมือนคนตัวเล็กจมอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างไรอย่างนั้น


"อะไรกันมาร์ค แล้วนี่ใคร"


"แบมแบมครับ..."


"..."


"เมียผมเอง"


"ตามาร์ค!!/คุณมาร์ค!!"ทั้งคุณนายต้วนและแบมแบมประสานเสียงกันอย่างอัตโนมัติ สำหรับคุณนายต้วนคงคิดว่าใครสั่งสอนให้ลูกชายตัวดีของเธอป่าวประกาศออกมาหน้าตายแบบนั้นแต่สำหรับแบมแบมคงไม่คิดว่ามาร์คจะกล้าบอกว่าตัวเองเป็นเมียได้เต็มปากเต็มคำขนาดนั้น


"ม ไม่ใช่นะครับคุณนาย ผม..."คนตัวเล็กตั้งท่าจะแก้ข่าวแต่สมองกลับประมวลคำพูดไม่ถูก สภาพเค้าตอนนี้ใครมาเห็นว่าเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นจะให้แก้ตัวยังไงก็คงจะไม่ขึ้น


"ยังไงมาร์ค เค้าบอกว่าไม่ใช่แล้วไง?"


"เมียครับแม่ ดูนี่นะครับ"


"อ่ะ อื้มมมม อื้อออ"ร่างบางตกอยู่ในความช็อคเพียงชั่วครู่มือเล็กก็ทั้งตีทั้งตะกรุยหน้าอกกว้างของอีกคนเมื่ออยู่ๆมาร์คก็ดึงร่างบางไปประกบจูบอย่างรวดเร็วถึงแม้จะไร้การรุกล้ำแต่เพราะกระทันหันถึงทำให้คนตัวเล็กไม่ทันได้ตั้งตัว


"ม มาร์ค"


"ยังไม่เชื่อเหรอครับ?"


"คุณมาร์ค!!"ร่างบางร้องเสียงหลงเมื่อมาร์คทำท่าจะหันมาทำอะไรแผงๆอีกครั้ง


"พอแล้วๆแม่เชื่อแล้ว"แวบนึงมาร์คแอบเห็นแม่ของตนแอบหลุดยิ้มให้กับคนตัวเล็กที่คลานหนีเค้าไปอีกฝั่งของเตียงราวกับเด็กน้อยที่ตื่นกลัว คุณนายต้วนถึงกับยกมือทาบอกเพราะไม่คิดว่าลูกชายของตนเองจะใช้วิธีแผงๆอย่างนี้พิสูจน์สถานะของอีกคนและก็ไม่คิดว่าลูกชายตนเองจะกล้ายอมรับง่ายๆ ถึงแม้ตอนที่แม่นมเหรียญจะไปบอกข่าวถึงที่ห้องเธอก็พอจะทำใจมาบ้างแต่พอมาเห็นเข้าจริงๆเธอก็อดจะหวั่นใจไม่ได้


"มาร์ค...ไปคุยกับแม่หน่อยมั้ย"ไม่มีเสียงตอบรับจากร่างสูงเพียงแต่การที่ร่างสูงยอมลุกลงจากเตียงมายืนอยู่ข้างๆเธอนั่นถือว่าเป็นการตอบรับจากคุณลูกชายตัวดี


เพราะทุกอย่างมาร์คเลือกแล้ว


...และมาร์คยอมรับผลที่ตนเองเลือก








"ไอ้ลูกชาย แกเป็นอะไรวันนี้พ่อเห็นแกไม่ค่อยมีสมาธิประชุมเท่าไหร่เลย"คุณชายอิมถามลูกชายตัวเองที่วันนี้ทั้งวันเอาแต่เหม่อลอยถึงแม้จะไม่ได้กระทบถึงวาระการประชุมแต่นั่นก็ทำให้คนเป็นพ่อเกิดความสงสัยไม่น้อยเลย ไม่บ่อยเท่าไหร่ที่ลูกชายจะเป็นแบบนี้...อาการหนักถึงขั้นเหม่อลอยบางทีก็ยิ้มอยู่คนเดียว


"คิดถึงเมียน่ะพ่อ"แจบอมที่กำลังปลดเนคไทตอบคนเป็นพ่อด้วยท่าทางสบายๆ


"อ๋อเมีย!! ห้ะ!!เมีย...แกมีเมียตั้งแต่เมื่อไหร่"คุณชายอิมแทบจะพ่นชาผลไม้ของโปรดออกมาเมื่อได้ยินอย่างนั้น


"ก่อนมาเนี่ยแหละครับ"


"กูจะเป็นลม"


"เห้ยพ่ออย่าเพิ่งเป็นลม ไม่อยากเห็นว่าที่ลูกสะใภ้รึไง"ร่างสูงเดินมานั่งลงใกล้ๆคนเป็นพ่อที่ทำท่าหลับคาโซฟามือหนาล้วงเอาโทรศัพท์เครื่องบางออกมาโชว์ให้คนเป็นพ่อดู


"ไอ้อยากมันก็อยาก...แกมีเมียแล้วจริงดิ"


"ก็จริงดิพ่อ"


"พวกผู้หญิงหน้าอกตู้มๆชอบดันนมใส่หน้าแกนี่ไม่นับนะ"


"พ่อนิ!!ไม่นับเด้...คนนี้เมียแน่นอน ลูกสะใภ้พ่อร้อยเปอร์เซ็นต์"


"ไหนๆขอพ่อดูหน้าหน่อย"


"นี่ๆ เป็นไงผมตาถึงป่ะ"นิ้วเรียวปลดลอคหน้าจอก่อนที่รูปภาพของจินยองที่เจ้าของเครื่องตั้งเป็นภาพหน้าจอจะปรากฏขึ้น ภาพที่อีกคนนอนอยู่บนเตียงหลับตาพริ้มแถมเหมือนจะอมยิ้มน้อยๆ


"ไม่มีรูปอื่นเหรอวะ"เท่านั้นอีกคนก็เข้าไปที่แกลอรี่ก่อนรูปในอิริยาบทต่างๆจะปรากฏขึ้นทั้งตอนทำงาน ตอนกำลังทานข้าวและอีกหลายๆรูป


"แกอย่ามาตลก นี่ผู้ชายไม่ใช่รึไง...อยากทำพ่ออกแตกตายรึไง"


"พ่อไม่ใช่ผีเสื้อสมุทรซักหน่อยอกแตกตายไม่ได้หรอกน่า"


ผลัวะ!!!


"ผีเสื้อ อะไรนะ พูดให้รู้เรื่องนะเว้ยตัวอะไรพ่อไม่เห็นรู้จัก"คนเป็นพ่อประเคนฝ่ามือหนาใส่ลูกชายตัวกวนในฐานะที่พูดอะไรไม่รู้เรื่อง


"โธ่พ่อนิ!!เอาเป็นว่าคนนี้แหละเมียผม"


"ไม่ได้!!"


"ก็ผมจะเอาอ่ะ"


"ไม่ด๊ายยย"


"ไม่รู้อ่ะผมจะเอาคนนี้ถ้าไม่ใช่คนนี้ผมก็ไม่เอา"


"แกบ้าไปแล้วแจบอม ฉันมีลูกบ้าๆแบบแกได้ยังไงกันวะ"


"ถ้าไม่ใช่คนนี้พ่อเตรียมเห็นลูกพ่อแก่ตายคาคานได้เลย"


"ไอ้ลูกเพี้ยน!!"


"พ่อ!!"


"เอาเหอะ ตั้งแต่แกทำตัวเตล็ดแตร่ไปวันๆควงคนนั้นทีควงคนนี้ที...เห็นแกจริงจังกับใครได้สักทีฉันก็ดีใจ แต่แม่แกล่ะพ่อไม่รู้นะเว้ย"คนเป็นพ่อยกชาขึ้นจิบปากก็บ่นไปถึงอีกคนที่ไม่ได้มาด้วย


"เรื่องแม่ให้ผมจัดการเอง แม่อยากได้ลูกสะใภ้จะตาย...ต้องยอมง่ายๆแน่"


"ลูกสะใภ้ผู้หญิงน่ะพ่อไม่เถียง..."


"แต่ผมรักจินยองนะ แม่ต้องเข้าใจผมสิ"


"...อย่างนี้พ่อก็อดอุ้มหลานน่ะสิหรือแกจะรับเลี้ยงเด็ก"


"พ่อนิเต่าล้านปีมากอ่ะไม่รู้รึไงว่าเดี๋ยวนี้ผู้ชายเค้าก็ท้องได้นะ ท้องแบบธรรมชาติยังได้เลยพ่อ"


"จริงดิ...นี่โลกมันไปไกลขนาดนั้นแล้วเหรอวะ"


"พ่อนิแกแล้วแก่เลยนะเนี่ย"


"สงสัยจะจริงว่ะ"


คุณชายอิมบ่นเบาๆกับตัวเองรอยยิ้มของลูกชายยังปรากฏให้เค้าเห็นอย่างชัดเจน ในฐานะที่เค้าเป็นพ่อคนเค้าก็ดีใจที่ลูกชายได้เจอคนที่รักถึงเค้าจะไม่ได้ยอมรับความรักที่เกิดขึ้นในปัจจุบันแต่เพราะคนเป็นพ่อแม่ย่อมอยากเห็นลูกมีความสุข...เพราะฉะนั้นใครที่ทำให้ลูกเค้ามีความสุขคนคนนั้นย่อมได้รับการยอมรับจากเค้าเช่นกัน


"ถ้าลูกเราไม่ได้ชอบผู้หญิงคุณจะว่ายังไง"


(ลูกฉันต้องชอบผู้หญิงค่ะคุณ)


มือหนากำโทรศัพท์แน่นเมื่อคำตอบที่ได้รับมันมั่นคงซะยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด



----

กระจ่างดาว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น