NAWAMA

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SOJU : ep.5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 224

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2562 21:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SOJU : ep.5
แบบอักษร


ติ้ง น่อง! ติ้ง ติ้ง!!

เสียงกดกริ้งหน้าห้องในตอนเช้าแผดเสียงดังจนฉันต้องตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวที่พุ่งชนทันที

"โอ๊ย.. แต่เช้า ใครวะ"

ฉันตัดสินใจลากสังขารตัวเองไปที่ประตูก่อนจะค่อยๆแงมดูผู้มาเยือน

แอดดด

"เอ๋~ ห้องนี่ใช่ห้องน้องมาเฟียหรือเปล่าครับเนี่ย"

"เฮ้อ!" ฉันถอนหายใจหนักๆทันทีที่ได้ยินเสียงผู้รบกวนและปล่อยมือจากประตู เปิดให้ผู้มาเยือนเดินตามเข้ามา ก่อนจะตอบคำถามนั้นกลับไป "ไม่ใช่"

"ฮ่าฮ่าฮ่า แล้วทำไมสภาพเป็นแบบนี้ ดูไม่ได้สุดๆ" เขาเดินตามฉันเข้ามาและทิ้งตัวนั้งบนโซฟาก่อนจะพิจารณาร่างฉันและวิจารณ์ทันที

"พี่รันมีอะไรถึงมาหาแต่เช้า" ฉันไม่สนใจคำพูดของเขา แต่เลือกที่ถามหาเหตุผลของการมา

"เมื่อคืนพี่รอนบอกพี่ว่าเรากลับมาด้วยสภาพที่แย่มากๆ นี่แอบไปกินเหล้ามาอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย"

"ไม่ได้แอบสักหน่อย ก็ไปกินปกติ พวกพี่นี่ตื่นตูมกันไปได้" ฉันตอบเขาแล้วก็เดินหายเข้าไปในครัว และกลับออกมาพร้อมน้ำสองแก้ว

"เฟีย พี่ไม่อยากให้เราทำตัวแบบนี่เลย รู้ว่าดูแลตัวเองได้แต่ยังไงเราก็เป็นผู้หญิง" แล้วอีกครั้งที่คนตรงหน้ามักจะบ่นเสมอเมื่อรู้ว่าฉันแอบไปทำตัวเสเพลมา

"พี่รันคะ ..."

"เฟียโตแล้วค่ะ ไม่ต้องห่วง" ฉันยังพูดไม่ทันจบเขาก็ต่อประโยคหลังแทนฉันทันที

"สภาพแย่มากนะเฟีย รีบไปอาบน้ำไปเดี๋ยวพาไปกินข้าว"

"หืม .. แน่ใจนะว่าไปได้" ฉันยืนพิงโต๊ะโทรทัศน์แล้วกอดอกถามเขา แหมคนตรงหน้าฉันนี่ก็ดาราวัยรุ่นชื่อดังคนนึงนะเนี่ย

ฟึ่บ

"ทำไมหล่ะ อย่างน้อยเป็นข่าวกับเฟียพี่ก็สบายใจกว่าเป็นข่าวกับคนอื่นนะ" พี่รันลุกขึ้นและเดอนเข้ามาประชิดฉันก่อนจะพูดพร้อมกับยิ้มนัยหน้าส่งมาให้ฉัน

"เอ่อ .. งั้นเฟียไปอาบน้ำก่อนนะพี่รันรอแปปนึง" เขาทำเพียงแค่พยักหน้ารับรู้กลับมาเท่านั้น

ความลูกคนเดียวแต่ไปสนิทสนมกับคนอื่นได้ไงก็เพราะแม่ฉันกับคุณหญิงอรุณีแม่ของพี่รันเป็นเพื่อนสนิท แต่ด้วยความที่แม่ต้องย้ายตามพ่อฉันไปจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันไปเกิดและโตที่เมืองกาญ และเพราะเป็นเพื่อนสนิทกันนี่แหล่ะทำให้การพบปะสังสรรค์ระหว่างกันเกิดขึ้นบ่อยครั้ง และพอฉันเริ่มโตแม่ก็ส่งฉันให้มาเรียนที่นี่โดยได้รับความช่วยเหลืออย่างดีจากเหล่าลูกๆของคุณหญิงอรุณี

"พี่รัน แล้ววันนี้ไม่ไปไหนเหรอ" ฉันแต่งตัวเสร็จแล้วก็ออกมาเจอกับอีกคนที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่เดิม

"อื้ม วันนี้ว่าง .. ไปเลยไหม" พี่รันพูดจบก็ลุกขึ้นมาทันที

"เฟีย .. คราวหน้าสัญญาได้ไหมว่าถ้าไปกินอีกจะบอกพี่" พอเดินไปถึงประตู อยู่ๆเขาก็หยุดและหันมาพูดกับฉันเสียงจริงจัง

"เอ่อ .. บอกก็ได้ค่ะแต่ให้ไปด้วยไม่ได้นะ"

"ทำไมหล่ะ พี่เป็นไม้กันหมาให้เราได้นะจะไม่สนหน่อยเหรอ" จากหน้าตาจริงจังก็เปลี่ยนเป็นล้อเลียนทันที มีอะไรที่ทำให้ความสนุกของเขาลดลงบ้างไหมเนี่ย

"ปล่อยให้น้องมีคนเข้ามาจีบบ้างเห้อออ" ฉันพูดพร้อมกับดันอีกคนให้ออกไปข้างนอกทันที เพราะตอนนี้ฉันเริ่มจะหิวมากแล้วจริงๆ

"ฮ่าฮ่าฮ่า ทำไมพูดแบบนั้นเล่า เรายังเด็กเกินไปที่จะมีแฟนนะ"

"พี่รันคะ เฟีย23นะ แล้วตอนนี้ก็เรียนจบแล้วด้วย" ฉันหันไปบอกคนที่ยืนรอลิฟอยู่ด้วยกันข้างๆ

"ขอมือหน่อย ..." แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ได้สนใจคำพูดของฉันเลยสักนิด แต่กลับยื่นมือเขาออกมาตรงหน้าฉัน "เดี๋ยวเกิดวูบหรือเบลอจนหลงทางไง เร็ว! ขอมือหน่อย"

"เฟียไม่ใช่หมานะ!" ปากบ่นแต่ก็ยื่นมือไปกุมมือพี่รันไว้ .. แต่ความรู้สึกมันก็ต่างจากการที่ฉันโดนเขาคนนั้นจับมือไว้เมื่อวานโดยสิ้นเชิง

ตึ้ง!

"มือกร้านไปนะเราหน่ะ ถ้าครีมบ้างนะ" เขาจับมือฉันแล้วก็ถูๆมือฉันไปมา แล้ววิจารณ์ ...

"เฮ้อ" ถอนหายใจหนักๆแล้วก็จะชักมือกลับแต่อีกฝ่ายก็ยังยื้อไว้อยู่ดี

"มือเย็นมากเลยต้องให้ความอบอุ่น" เขาถูๆบีบๆนวดๆมือฉันพร้อมกับเดินออกไปจากคอนโด

ตื้ดดด ตื้ดดดด

"พี่รันปล่อยก่อน เฟียจะรับโทรศัพท์" ฉันชักมือกลับและทำท่าจะหยิบโทรศัพท์ แต่เขาก็ยังแกล้งด้วยการบีบมือแน่นขึ้น

ฉันเบื่อจะโวยวายก็เลยปล่อยให้อีกฝ่ายจับไว้แล้วใช้อีกมือควานโทรศัพท์ในกระเป๋าแทน

"ว่าไงบีม"

"เฟียมึงอยู่ไหนอ่ะ กลับบ้านเหรอ" มันถามฉ้นออกมาด้วยเสียงร้อนรนนิดๆ

"อยู่คอนโดสิ จะกลับบ้านตอนนี้ได้ไง .. มีไรเปล่า" ฉันถาม และเป็นจังหวะเดียวกับมือตัวเองเป็นอิสระแล้วยัดตัวเองลงไปในรถพอดี

"ก็แฟนมึงเนี่ย เขามาหามึงที่หอกู แล้วก็มาถามว่ามึงกลับบ้านเหรอ บ้านมึงอยู่ที่ไหน"

"อะไรนะ!!" ฉันตะโกนด้วยความตกใจจนคนข้างๆหันมามองด้วยความสงสัย

"บีมมันมีปัญหานิดหน่อยนะ" ฉันหันไปยิ้มกลบเกลื่อนให้พี่รัน

"มึงอยู่กับใครเนี่ย อย่าบอกนะว่าพี่รัน.."

"อืม แล้วตอนนี้หล่ะเขาอยู่ไหน"

"เฟีย มันมีกลิ่นแปลกๆแล้วนะมึงกับพี่รันเนี่ย"

"กลิ่นบ้าอะไร! มึงบอกมาก่อนว่าตอนนี่เขาอยู่ที่ไหน .. ออกรถสิพี่รันเฟียหิวแล้วนะ!" ฉันหันไปบ่นคนข้างๆที่ไม่ยอมออกรถสักทีมัวแต่ยื่นหน้ามาฟังอยู่นั่น

"งั้นกูก็เรียกพี่หน้าตี๋ว่าแฟนมึงไม่ได้แล้วสิเนอะ เพราะมึงคงเลือกแล้ว"

"บีม .. มึงพูดบ้าอะไรเนี่ย แล้วเมื่อไหร่จะตอบคำถามกูมิทราบ!" เรื่องฉ้นกับพี่รันเนี่ยก็อีก เพื่อนๆก็ล้อกันอยู่ได้ว่าฉันกับเขาเรากิ๊กกัน ฉันกับเขาแค่สนิทกันเหมือนพี่น้อง อีพวกนี้ก็คิดมาก

"เออๆ เขากลับไปแล้ว กูก็บอกว่าไม่รู้มึงไม่ได้บอกไว้ แล้วก็ยังไม่มีเวลาว่างนัดเจอกันช่วงนี้"

"งั้นแค่นี้ก่อนนะเดี๋ยวค่อยคุยกัน.."

ฉันวางสายจากเพื่อนไปสักพักแล้ว แต่ตอนนี้ในสมองก็ตีกันยุ่งไปหมด เขาต้องการอะไรจากฉัน จะแค่บอกว่าชอบเหรอ หน้าตาอย่างเขาไม่ต้องเสียเวลามาตื้อผู้หญิงด้วยซ้ำ แล้วเขาจะมายุ่งกับฉันทำไม

"มีไรเปล่า" พี่รันหันมาถามฉันแวบนึงและก็หันไปสนใจถนนตรงหน้าต่อ

"เปล่าค่ะ แค่ปวดหัวนิดหน่อย"

"ท่าทางจะหนักมากกว่าทุกครั้งใช่ไหมเนี่ยหืมม" ตาเขายังคงมองถนนแต่ก็เอื้อมมือมาจับหัวฉันแล้วโยกไปมาเบาๆ พร้อมกับยิ้มส่งมานิดหน่อย ฉันก็เลือกที่จะเงียบและเพียงแค่ยิ้มตอบกลับไปเท่านั้น

"พี่รัน เดี๋ยวเรากินข้าวกันเสร็จแล้วไปส่งเฟียที่หอบีมได้ไหม" ฉันหันไปถามคนข้าง

".. มีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

"ขอบคุณนะคะที่ไปส่ง" ฉันไม่ตอบคำถามเขาแต่เลือกที่จะบังคับแทนแล้วก็ส่งยิ้มหวานออดอ้อนกลับไป และก็ได้รอยยิ้มกลับมาแทน

ใครบอกว่าพี่รันเป็นพวกกวนไปเรื่อยไม่รู้จักโตแถมยังขี้แกล้งมากๆ แต่สำหรับคนข้างๆตอนนี้เขาก็คือพี่ชายใจดีที่พร้อมจะยืนข้างๆน้องเสมอ


Forst talk:

ตอนนี้ผมนัดกับเหล่าพี่ดารามากินข้าวเที่ยงด้วยกันหลังที่ผมชวดการไปเจอยัยจิ๋ว ใครบอกว่าผมจะเชื่อว่ากลับบ้านเพราะวันนี้มันวันพุธ แต่ก็เพราะไม่อยากให้อีกคนหนีไปก่อนผมจึงทำตัวว่านอนสอนง่ายแทน คิดว่าไปดักเจอที่หอแล้วจะเจอที่ไหนได้ .. เฮ้อ!

"เห้ย ไอ้รันมันมากับสาวที่ไหนวะนั่น" อยู่ๆ ภัทรมันก็พูดขึ้น ทำให้พวกเราทุกคนต้องหันไปมองทางหน้าร้าน

"ไอ้ฟอร์ส นั่นมันน้องที่มึงสนใจนี่หว่า" พีที่นั่งข้างผมพูดขึ้นมานิ่ง

พอผมเห็นว่าสองคนนั้นเดินใกล้เข้ามามากขึ้นผมก็หันหลังให้ทางหน้าประตูทันที

"อ่าวไหนว่าน้องเขาไม่อยู่ไปต่างจังหวัดไง" พี่กันหันมาถามผมเสียงจริงจัง

"เฮ้อ!" ผมถอนหายใจหนักๆและเลือกที่จะหยิบน้ำขึ้นมาดื่มแทนการพูดคุย

"ฟอร์สพี่ว่าถอยเถอะ เห็นๆอยู่ว่าดูเขาสนิทกัน" พี่ออยบอกกับผมด้วยเสียงเป็นกังวล

"ผมไม่ถอยครับ ยิ่งสนิทกับไอ้รันผมยิ่งต้องได้!" ผมหันไปตวัดสายตาตอบพี่ออย

"ฟอร์ส! นี่แกกำลังจะใช้ผู้หญิงเป็นเครื่องมือแก้แค้นนะเว้ย!" พี่กันกดเสียงให้ต่ำลงแล้วดุผมทันที

"เฮ้อ ... ทิฐิล้วนๆเลยว่ะไอ้ฟอร์ส" ภัทรถอนหายใจหนักใส่ผมแล้วก็บ่นแบบไม่สนใจใครอีกเลย

"กินข้าวก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน" พีหันแตะแขนผมเพื่อบอกและจากนั้นทักคนก็เริ่มสนใจอาหารตรงหน้า

ผมเลือกที่จะหันไปมองทางที่สองคนนั้นกำลังนั่งกินข้าวกันอย่างร่าเริง ไม่สนใจใครคนอื่นเหมือนว่าตรงนั้นมีแค่เราสองคน เฮ้อ! ปล่อยง่ายๆก็ไม่ใช่ ณภัทร แล้วหล่ะ

ตุ้ดดดด ตุ้ดดดดด

ผมตัดสินใจโทรหาใครบางคนที่ผมพึ่งจะได้เบอร์เขามาจากเพื่อนเจ้าตัวสดๆร้อนๆ

"... สวัสดีค่ะ" กดรับเบอร์แปลกด้วยเสียงที่แข่งกระด้างไม่เป็นมิตรสุดๆ

"พี่ฟอร์ส นะเฟีย .. จำได้ไหม"

"คุณ!?" ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงบ่งบอกถึงอารมณ์ของคนได้ยินเป็นอย่างดีทีเดียว และดูเหมือนไอ้คนตรงข้ามมันก็จะสนใจด้วยเหมือนกัน

"พี่คิดถึง อยากเจอ .. กลับมากรุงเทพเมื่อไหร่ครับ" ผมเอ่ยเสียงที่คิดว่านุ่มนวลและดูใจดีที่สุดไป ซึ่งแน่นอนว่ามันขัดกับสีหน้าผมในตอนนี้

"ฉัน ... เดี๋ยวค่อยคุยได้ไหมคะ ตอนนี้ไม่ว่างจริงๆขอโทษด้วย" พูดจบเจ้าตัวก็ตัดสายผมทิ้งทันที และก็หันไปยิ้มให้กับไอ้คนตรงข้ามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ปึก!

พอโดนตัดสายอารมณ์เหวี่ยงก็เข้ามาแทนที่ทันที ผมเลยโยนโทรศัพท์ตัวเองไปบนโต๊ะไม่แรงนัก และการกระทำดังกล่าวมันก็เรียกความสนใจจากทุกคนบนโต๊ะอีกครั้ง

"ไอ้ฟอร์ส!!" พี่ออยที่ปกติจะนิ่งที่สุดเป็นคนแรงที่ดุผมด้วยความไม่พอใจ

"ขอโทษครับพี่"

"ข้าว่าเย็นนี้เอ็งควรไปต่อกับข้าว่ะ ไปให้สุด" พีหันมาบอกผม ไอ้นี่หายใจเข้าออกก็เป็นเหล้าไปซะหมด

"แล้วเมื่อกี้มึงโทรหาใคร อย่าบอกนะว่า.." พี่กันชี้หน้าผมอย่างไม่ค่อยเชื่อในความคิดตัวเอง

"อืม" ผมพยักหน้าตอบกลับไปเพื่อย้ำในความคิดเขา

"เชี่ยย ยังไงวะเนี่ย!"

"ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมสนใจคนนี้" ผมตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังเพื่อยืนยันในความคิด

"แค่มึงอ้าปากกูก็รู้แล้วว่ามึงคิดอะไร! แล้วกูเตือนมึงเลยนะว่าสิ่งที่มึงจะทำมันจะส่งผลเสียมาถึงมึงเอง" ภัทรชี้หน้าผมอย่างเอาเรื่อง

"รู้แล้วก็ดี สืบให้ด้วยแล้วกัน" ผมบอกมันแล้วก็ลงมือกินอาหารตรงหน้าแทน

"อยากทำอะไรก็ทำไปคนเดียว พี่ข้าไม่ยุ่ง" พี่ออยพูดมานิ่งๆ ผมก็ทำได้เพียงโคงศีรษะรับรู้กลับไป

ภารกิจต่อจากนี้คือการสร้างความบังเอิญที่ตั้งใจสินะ และผมก็จะไม่ปล่อยคนที่ผมหมายตาไปให้ใครง่ายๆเหมือนกัน

--------------------------------------------------------------

มาวันละนิดจิตแจ่มใสค่ะ ฝากติดตามกันด้วยนะคะ และหวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ 😘

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น