ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แม่ครู

คำค้น : สนองสวาท, ลูกหนี้, เจ้าหนี้, ซาดิสต์, ของเล่น, มุมลับ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2561 18:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แม่ครู
แบบอักษร

            วลปรางถูกพาตัวออกจากห้องใหญ่ไปยังเรือนด้านหลัง ที่มีชายฉกรรจ์สามสี่คนเดินวนไปเวียนมาอยู่รอบ ๆ ราวกับว่าเรือนหลังนี้มีของสำคัญที่ต้องปกปักรักษาเอาไว้

            “สมจิตร นายให้พาเด็กนี่มาให้เธอจัดการ” นายเชนพูดกับหญิงสูงวัย อายุราวสี่สิบปลาย ๆ เห็นจะได้ พูดเสร็จก็เดินจากไป ปล่อยนวลปรางให้อยู่ในบ้านกับคนที่ชื่อสมจิตรแทน

            “ชื่ออะไรล่ะเธอน่ะ?” สมจิตรเอ่ยถาม ในขณะที่เดินตรงเข้ามาหานวลปราง เชยหน้าของเด็กสาวขึ้นมองเต็มตา

            “ปะ..ปรางจ้ะ นวลปราง” สาวน้อยตอบกลับ เสียงตะกุกตะกัก แววตาหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

            “อืม หน้าตาสวยดีนี่”

            “ป้าจ๋า...ป้าช่วยหนูด้วยเถอะนะ เขาไปจับตัวหนูมา หนูไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย เรื่องเงินที่พ่อหนูยืมไป หนูจะพยายามหามาใช้คืน แต่หนูต้องออกไปข้างนอกให้ได้ก่อน ป้าช่วยหนูหน่อยนะ” นวลปรางเอ่ยบอกหญิงสูงวัยด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง ผู้หญิงด้วยกันน่าจะเข้าใจกันได้และมีเมตตามากกว่าผู้ชายที่เพิ่งเดินจากไป

            “ฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอก ไม่เห็นเหรอ คนของนายเดินกันให้เต็มบ้านไปหมด ขอเตือนไว้เลยนะ ว่าอย่าคิดหนี จะเดือดร้อนหนักเปล่า ๆ อันที่จริงนายเขาไม่ได้เป็นคนใจร้ายอะไร ออกจะใจดีด้วยซ้ำ ถ้าเธอเอาใจนายดี ๆ ทำให้นายถูกใจได้ จะขออะไร นายก็ให้ทั้งนั้นแหละ”

            “แต่หนูไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ป้าพาหนูออกปะ....” นวลปรางกำลังจะบอกว่าให้ช่วยพาเธอออกไปจะง่ายกว่า แต่ก็พูดยังไม่ทันจบประโยค สมจิตรก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

            “ฉันจะสอนให้อยู่นี่ไง”

            สมจิตรเดินวนไปรอบ ๆ ตัวนวลปรางจ้องมองอย่างพิจารณา และคิดวางแผนอยู่ในหัวว่าต้องทำอะไรกับเธอบ้าง

            “ก่อนอื่นเธอไปอาบน้ำอาบท่าให้ตัวหอม ๆ เสียก่อน แล้วฉันจะหาเสื้อผ้าใหม่ให้ใส่”

            “ทำไมต้องอาบน้ำด้วยจ๊ะป้า แล้วทำไมหนูต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย เอาใจนายของป้านี่หมายถึงอะไรกันแน่ หนูไม่เอานะ หนูไม่ทำอะไรทั้งนั้น หนูอยากออกไปจากที่นี่ ป้าช่วยหนูเถอะนะ” นวลปรางตกใจกับสิ่งที่ได้ยินจนเกือบเสียสติ รีบเข้าไปจับแขนของสมจิตรเขย่าขอความเมตตา พูดเร็วรัวจนลิ้นแทบพันกัน แต่นอกจากผู้ที่เป็นความหวังจะไม่ได้ยินดียินร้ายกับคำพูดของเธอแล้ว ยังส่งเสียงเรียกใครมาอีกก็หารู้ไม่

            “เด็ก ๆ” เสียงจากสมจิตร เรียกให้ผู้หญิงร่างใหญ่เดินออกมาสามคน

            “พาไปอาบน้ำขัดตัวให้เรียบร้อย”

            “ค่ะ แม่ครู”

            พูดกันเอง ตอบกันเอง โดยไม่มีใครคิดจะสนใจถามนวลปรางสักคำว่าเธอเต็มใจหรือไม่ สามสาวร่างใหญ่รับคำสมจิตรที่พวกเธอเรียกกันว่าแม่ครูเสร็จ ก็เดินมาจับหญิงสาวที่กำลังหวาดกลัวและตื่นตระหนกทั้งดึงทั้งลากเข้าไปด้านใน

            หนึ่งคนผสมน้ำในอ่าง เตรียมเครื่องหอมและอุปกรณ์ขัดผิวไว้พร้อมสรรพ อีกสองคนกำลังจัดการปลดเปลื้องชุดที่รุ่มร่ามบนเรือนร่างของนวลปรางออกจนหมดสิ้น ก่อนจะพาสาวร่างเล็กลงไปนอนแช่อยู่ในน้ำแร่ที่หยดน้ำมันหอมระเหยลงไปด้วย ใยบวบ ฟองน้ำ เตรียมมาพร้อมสรรพ ก่อนที่เด็ก ๆ ของแม่ครูทั้งสามคนจะลงมือลงแรงกับเรือนร่างบอบบางอย่างไม่สนใจการปัดป้องใด ๆ จากเจ้าของร่าง สุดท้ายนวลปรางจึงไม่ต่างจากตุ๊กตาที่ถูกจับขัดจับถูตรงไหนก็ได้  

            นวลปรางที่อยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว ถูกพามาทิ้งเอาไว้ที่ห้องหนึ่ง มีเตียงนอนอยู่กลางห้อง มีโต๊ะมีตู้ เหมือนห้องนอนธรรมดาห้องหนึ่ง เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าเป็นห้องนอนของใคร แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอจะต้องมาหาคำตอบในตอนนี้ สิ่งที่เธอต้องทำคือการพาตัวเองออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด หญิงสาวเดินไปคนละทางกับที่ผู้หญิงร่างใหญ่เดินออกไป ประตูหลังห้องเป็นความหวังของเธอ นวลปรางกระชับเสื้อคลุมอาบน้ำ รัดเชือกเอาไว้แน่น แล้ววิ่งไปแง้มประตูหลังดู แต่แล้วก็ต้องรีบปิดประตูกลับเหมือนเดิม เพราะด้านนอกมีชายฉกรรจ์ยืนหน้าถมึงทึงเฝ้าอยู่

            “อย่าเสียเวลาเลย เพราะความพยายามของเธอมันจะเสียเปล่า” เสียงที่ดังขึ้นบอกคนที่กำลังคิดหาทางหนีอย่างรู้ทัน

            สมจิตรหรือแม่ครูที่ผู้หญิงในบ้านหลังนี้เรียกกันเดินเข้ามาในห้อง โดยมีผู้หญิงร่างใหญ่สี่คนเดินตามเข้ามา สามในสี่นั้นเป็นคนเดิมกับที่พานวลปรางไปขัดสีฉวีวรรณมานั่นเอง พร้อมกับรถเข็นสแตนเลสที่มีชั้นวางของได้สองชั้น ชั้นล่างมีกะละมังใส่น้ำใบเล็ก ส่วนชั้นบนมีผ้าคลุมปิดไว้จนมองไม่เห็นว่ามีอะไรอยู่ในนั้น

            “หรือถ้าเธอเกิดบังเอิญหนีไปได้จริง ๆ คนในครอบครัวของเธอก็จะเดือดร้อนแทน เธออยากให้เป็นอย่างนั้นเหรอ” ประโยคของสมจิตรทำให้สาวร่างเล็กนิ่งคิดเป็นกังวล เธอไม่ต้องการให้แม่กับน้องสาวของเธอ ต้องเดือดร้อน

            นี่ฉันจะหนีก็ไม่ได้จริง ๆ หรือ?.....นวลปรางคิดแล้วก็ห่อเหี่ยวสิ้นหวัง

ความคิดเห็น