หอหมื่นอักษร

จุดเริ่มต้นของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นด้วยความ 'เสน่หา' แล้วเเขาจะทำอย่างไร หากต้องการให้เธอมาเป็น 'ยาใจ' ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ตอนที่ 47 มูลเหตุเดิม

ชื่อตอน : ตอนที่ 47 มูลเหตุเดิม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2561 16:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 47 มูลเหตุเดิม
แบบอักษร

คุณเคยมีประสบการณ์จำผู้หญิงในรูปถ่ายใบหนึ่งได้ไม่ลืมเลือนเช่นนี้มาก่อนหรือไม่?! ถึงกระทั่งว่า ผู้หญิงคนนี้นั้นในความเป็นจริงแล้วคุณไม่เคยพบเธอมาก่อน!

สำหรับเจียงเฉิงเฟิงแล้ว แน่นอนว่าหลินเมิ่งนั้นคือความพิเศษ เขาอายุยี่สิบเจ็ดปี พบผู้หญิงมาก็ไม่น้อย มากมายหลายรูปแบบ มีครบทุกสไตล์ รวมถึงประเภทน่ารักสดใส แต่หลินเมิ่งผู้หญิงคนนี้ แน่นอนว่าได้ครอบครองพื้นที่มุมหนึ่งของในใจเขาไปแล้ว

หากว่าไม่ใช่เพราะเปิดลิ้นชักของน้องชายแท้ๆ ด้วยความไม่ตั้งใจ แล้วไปเห็นรูปนั้นเข้า บางทีอาจจะเป็นเพราะชีวิตเขาน่าจะอยู่ท่ามกลางภูมิใจ ไหลไปตามลมตามน้ำ เหมือนกับชื่อเจียงเฉิงเฟิงที่พ่อเขาเป็นคนตั้งใจ กล้าหาญไม่กลัวอันตราย มีแต่ความรุ่งเรือง!

แต่พอเจอผู้หญิงที่อยู่ในรูปนี้ เขาก็ถูกลากดึงเอาไว้ด้วยสิ่งที่มองไม่เห็น

เธอที่อยู่ในรูปนั้น แต่งตัวด้วยชุดนักเรียน ยังเป็นเด็กไร้เดียงสา ใส่เสื้อขนสัตว์สีขาวครีม ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนสีฟ้า แต่กลับเป็นความมีตัวตนบนโลกใบนี้ที่ดูสะอาดที่สุด ข้างๆ เธอมีนักเรียนหญิงยืนอยู่อีกสองคน การแต่งตัวไม่ได้แตกต่างอะไรกับเธอมาก แต่ทำไม เห็นเธอแล้วต้องมองข้ามคนที่อยู่รอบๆ ไปโดยอัตโนมัติ

เธอที่อยู่ในรูป ผมยาวเกินไหล่ ปล่อยยาวสยาย ดูน่าหลงใหลเป็นพิเศษ นี่น่าจะเป็นรูปที่แอบถ่ายมา เธอเอียงหน้าอยู่เล็กน้อย มุมปากแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มนิดๆ น่าจะกำลังพูดคุยอะไรอยู่กับผู้หญิงข้างๆ แม้แต่ขนตาก็ยังก้มต่ำลงเล็กน้อย ไม่ได้มองเห็นกล้องแม้แต่น้อย แต่ว่าลักษณะที่ก้มหน้าลงเล็กน้อยนั้น กลับเข้าไปอยู่ในใจคนเต็มๆ ทำให้ใจเต้นแรงขึ้นมาทันใด

ส่วนเธอก็เป็นเพียงนักเรียนชั้นม.6 อายุเพียงแค่ 18 ปี!

รูปที่ถูกแอบถ่ายนั้นเป็นรูปตอนที่เธอเพิ่งจะเข้าเรียนชั้นม.6 ไม่นานเท่าไร

ด้วยยึดถือหลักการที่ว่าพี่ชายคนโตเปรียบเสมือนพ่อ ในเมื่อน้องชายของตัวเองแอบซ่อนรูปภาพเช่นนี้ไว้ เขาก็จำต้องดูแลและให้คำแนะนำ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้เป็นน้องชายเดินเข้าสู่หนทางของความรักก่อนวัยอันควรซึ่งส่งจะผลกระทบต่อการเรียนและอนาคต หลังจากนั้นถึงได้รู้ว่าน้องชายของเขาก็เพียงแค่แอบชื่นชมผู้หญิงคนนี้ รูปภาพที่คล้ายๆ กันนี้ โดยทั่วไปผู้ชายที่มีความชอบพอต่อหญิงสาวคนนี้อยู่บ้างก็ล้วนแต่แอบเก็บรูปเธอเอาไว้

หลังจากนั้นก็ได้รู้ว่าเธอชื่อหลินเมิ่ง ตัวและชื่อของเธอมีความสวยอย่างหนึ่งที่เหมือนกับความฝันที่ไม่เป็นความจริงอย่างไรอย่างนั้น เพียงแต่ต่อมาจากการพูดคุยกับน้องชายอย่างต่อเนื่องทำให้ได้รู้ว่า เด็กสาวที่เพิ่งเข้ามาเรียนก็แย่งตำแหน่งดาวประจำห้องและดาวประจำโรงเรียนคนนี้ไม่ค่อยน่าคบหา ตัวเธอเหมือนจะสูงส่งจนเกินไป โดยรวมก็คือ เป็นประเภทเหมือนจะทำให้คนอื่นกลัว ไม่อยากจะเข้าใกล้!

ตอนนั้น เขามีความแปลกใจอยู่บ้าง เพียงแค่ดูจากในรูป รู้สึกว่านั่นคือเด็กสาวที่เผยให้เห็นถึงสัมผัสอบอุ่นอยู่บางๆ นิสัยน่าจะอ่อนโยนน่ารัก อย่างไรก็คิดไปได้ยากว่าเธอจะเป็นเด็กสาวที่แสร้งทำเป็นสูงส่ง มองไม่เห็นคนอื่น! หากว่าเป็นผู้หญิงเช่นนี้ก็จะทำลายรูปลักษณ์ที่งดงามนั้นของเธอไป!

บางทีความประทับใจครั้งแรกที่ประทับใจเกินไป ถึงแม้ว่าจะไม่ชอบนิสัยของเธอ แต่ตอนที่น้องชายของตัวเองทนไม่ได้พูดถึงเธอขึ้นมาอีกนั้น เขากลับอดไม่ได้ที่จะตั้งใจฟัง มีบางครั้ง ตอนที่ไม่ได้ตั้งใจ ในสมองก็ถึงขั้นมีภาพใบหน้าของหญิงสาวในรูปนั้นลอยเข้ามา!

จะอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าจะได้พบเธอในชีวิตจริง ทั้งยังในสถานการณ์เช่นนี้!

ถึงแม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่น่าเวทนาเช่นนี้ ถึงแม้ผมเผ้าของเธอในตอนนี้จะเเปียกม่อลอกม่อแลกตกลงมา ถึงแม้ว่าใบหน้าขาวนุ่มนั้นจะสกปรกมอมแมม แต่ก็ยังคงไม่อาจปิดบังความงามของเธอไปได้

ถึงแม้ว่าตัวเธอจะอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ แต่กลับยังคงสวยกว่าในรูปอยู่นัก

ในที่สุดก็เห็นดวงตาของเธอชัด ภายใต้ดวงตาสีฟ้าอมเขียวนั้น ลูกตาดำสองลูกนั้นน่าหลงใหลมัวเมาเสียยิ่งกว่าเหล้าชั้นดี เต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่เปื้อนหน้า ดึงหัวใจของเขาให้เจ็บปวดอยู่จางๆ

ตอนนี้เสื้อผ้าของเธอดูยุ่งเหยิง เพราะถูกผู้ชายสี่คนเมื่อครู่นั้นดึงจนขาด หลินเมิ่งยื่นมือไปดึงเสื้อผ้าของตัวเอง มือน้อยๆ ของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง มือขาวนั้นราวกับถ้าสั่นอีกนิดก็จะหักลงอย่างไรอย่างนั้น เขามองดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงยื่นมือออกไปอย่างเผลอไผล ตั้งใจจะดึงชายเสื้อที่อยู่ตรงขาอ่อนนั้นขึ้นไปให้เธอ

แต่กลับช้าไป!

หน้าอกที่สวยงามดั่งแกะสลัก มีส่วนโค้งส่วนเว้าได้สัดส่วนได้เปิดเผยต่อสายตาของเขาเรียบร้อยแล้ว!

เธอรีบเอาเสื้อสีขาวตัวเล็กๆ นั้นมาห่อตัวเอาไว้ แต่เสื้อตัวนั้นมีความบางเนื่องจากต้องการจะได้สัมผัสอากาศที่เย็นสบายในฤดูร้อน โดยปกติแล้วถ้าใส่อยู่บนตัว แน่นอนว่าจะรู้สึกสบาย แต่พอถูกฝนตกใส่ห่าใหญ่ เสื้อผ้าจึงบางโปร่งแสง ทั้งยังเปียกชุ่ม ราวกับชุดนอนที่กึ่งโปร่งแสงอย่างไรอย่างนั้น ทำให้ร่างกายเธอที่มีสัดส่วนได้รูปนั้นนูนเด่นออกมาจนเห็นได้ชัด เพื่อเป็นการทดสอบจิตใจของผู้ชาย

เจียงเฉิงเฟิงเดิมทีช่วยเธอเพราะความสงสาร แต่พอดึงเสื้อผ้าเธอออกแล้ว ถึงได้ค้นพบด้วยความกระอักกระอ่วนว่าตัวเขาได้เห็นทั้งสิ่งที่ควรเห็นและไม่ควรเห็นไปหมดแล้ว

ในการต่อสู้เมื่อสักครู่นี้ หลินเมิ่งได้ออกแรงกำลังจนหมดสิ้นแล้ว ดังนั้นตอนนี้มือเท้าเธอล้วนแต่ไม่มั่นคง ดังนั้นถึงได้ปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นกระทำตามใจด้วยความเกียจคร้าน แน่นอนว่าสาเหตุที่เธอยอมให้ผู้ชายคนนี้จัดการก็เพราะว่าชุดเครื่องแบบของผู้ชายคนนี้! บนชุดสูทสีดำขลับสั่งตัดพิเศษที่มีสีทองกับสีแดงควบคู่กัน เหรียญตราสัญลักษณ์สีสันสดใสที่ทำให้เห็นก็รู้ว่าเป็นคนในเครื่องแบบ

เมื่อสักครู่คนๆ นี้บอกว่าเป็นตำรวจ เธอถึงได้วางใจลง!

ฝนตกลงมาค่อนข้างหนัก เจียงเฉิงเฟิงมองหญิงสาวตัวเล็กน่ารัก ใบหน้าขาวซีดดั่งกระดาษ ก็รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เหมาะสมจะพูดคุย ในตอนนั้นจึงยื่นมือออกมา ประคองหลินเมิ่งขึ้นมา แล้วสังเกตหยาบๆ ก็เห็นว่าเท้าคู่นั้นของเธอเปลือยเปล่า ทันใดดวงตาหล่อเหลาดั่งดวงดาวของเขาก็หรี่ลง

“รองเท้าของคุณล่ะ?”

เขาถาม

หลินเมิ่งพูดไม่ออก ด้วยไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

เจียงเฉิงเฟิงสังเกตไปทั่วก็ไม่เห็นรองเท้าของหญิงสาว คิ้วยาวนั้นก็ขมวดขึ้นมาเล็กน้อย

“ตามผมมา!”

เขาลากหลินเมิ่งเดินไป

เพราะตัวตนเขาคือ “ตำรวจ” ดังนั้นหลินเมิ่งจึงได้ตามเขาไปด้วยความอุ่นใจ

ระบบการระบายน้ำของถนนนั้นแย่มาก ฝนที่ตกลงมาต่อเนื่องหลายวัน ทำให้น้ำบนถนนขังจนเป็นน้ำสกปรก เจียงเฉิงเฟิงมองเท้าขาวดั่งหยกที่อยู่ในน้ำสกปรกลึกข้างตื้นข้าง เดินโซซัดโซเซไปข้างหน้า คิ้วเขาก็ขมวดแน่นขึ้นมาทันใด เขารู้สึกว่าหากเขามองอยู่เฉยๆ โดยไม่ทำอะไร ก็จะถือว่าเป็นความรู้สึกผิดอย่างหนึ่ง!

 ดังนั้น เขาจึงพูดขึ้นมาเสียงต่ำว่า “ขอโทษนะครับ” เขาไม่ได้สนใจว่าเธอจะตกลงหรือไม่ ในขณะนั้นเขาก็ก้มตัวลง เอามือข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างก็สอดเข้าใต้สองเข่าของเธอ สองมือหมุนขยับเล็กน้อย แล้วอุ้มเธอขึ้นมาในแนวราบ

หลินเมิ่งร้องออกมาเสียงต่ำ ความรู้สึกที่มาโดยไม่รู้ตัว ทำให้เธอตกใจจนท้องไส้ปั่นป่วน

เจียงเฉิงเฟิงเองก็ไม่รอให้เธอพูด เขาพูดสำทับขึ้นมาทันทีว่า “ถนนเส้นนี้เศษหิน กระจกอะไรเยอะแยะ ระวังอย่าให้ตำเท้าเอา”

หลินเมิ่งอ้าปาก มองเจียงเฉิงเฟิงด้วยความแปลกใจ แล้วก็ค่อยๆ ปิดปากลง ในใจนึกขอบคุณขึ้นมาทันใด สองมือที่เหนื่อยล้า เกรงว่าไม่ทันระวังจะไปแตะต้องคนใจดีคนนี้ ดังนั้นจึงจับเอาไว้เบาๆ แล้ววางอยู่ตรงช่วงเอวของตัวเองด้วยความระมัดระวัง

สองข้างทางและตรงกลางถนนล้วนแต่มีรั้วกั้น เจียงเฉิงเฟิงเองก็ไม่อยากเดินอ้อมรั้วกั้นนั้นไปหาทางออก ดังนั้นตอนที่เข้าใกล้รั้วกั้นนั้นจึงเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้ววางหลินเมิ่งลง ส่วนตัวเขาเองกลับใช้มือข้างหนึ่งจับรั้วกั้นนั้นไว้ แล้วกระโดดข้ามไป เขากระโดดข้ามไปอย่างง่ายดาย หลินเมิ่งมองด้วยสองตาเบิกโต ด้วยความชื่นชมเป็นอย่างมาก!

ดวงตาของเธอสะอาดสวยงาม ใบหน้าน้อยๆ นั้นแทบจะแสดงความดีใจและความโกรธออกบนใบหน้าออกมาทั้งหมด เจียงเฉิงเฟิงเห็นท่าทางเธอเช่นนี้ มุมปากก็เหยียดขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นเผยให้เห็นถึงความขำขัน นี่คือเด็กสาวที่สามารถมองจนทะลุปรุโปร่งได้อย่างง่ายดาย ยากที่จะจินตนาการได้ว่าเป็นคนเดียวกับที่น้องชายตัวเองพูดว่าเป็นคนสูงส่งทะนงตัว ยากที่คนอื่นจะเข้าใจ!

เขาก้มตัวลง แล้วอุ้มเธอขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากนั้นก็เดินไปยังรถสุดที่รักของเขา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น