มนต์ระมิงค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

4 : ยังนึกชื่อตอนไม่ออกกกกก ...(40%)

ชื่อตอน : 4 : ยังนึกชื่อตอนไม่ออกกกกก ...(40%)

คำค้น : พะนอขวัญ,นายใบ้

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2561 15:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4 : ยังนึกชื่อตอนไม่ออกกกกก ...(40%)
แบบอักษร

4 : ……………….


"ตั้งแต่กลับเข้ามาก็ยังเห็นยืนกันอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน ท่าทางจะมีเรื่องคุยกันยาวนะนั่น เอ่  มีเรื่องอะไรนะ?"

รุ่งระวีเอ่ยอย่างเคลือบแคลง ขณะยืนตรงหน้าต่างและมองดูชายหนุ่มสองคนที่กำลังยืนกอดอกคุยกันอยู่ตรงสนามหญ้าขจีตรงนั้น ตั้งแต่ตนได้กลับจากข้างนอก กระทั่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมจะเข้านอนแล้ว ทั้งสองก็ยังยืนกอดอกคุยกันด้วยท่าทางเคร่งเครียดอย่างไม่ท่าทีว่าจะขยับไปไหน  ซึ่งรุ่งระวีก็ชักจะหวั่นใจแล้วว่า ดรันและอาชาอาจจะมีเรื่องอะไรที่ปกปิดตนอยู่หรือเปล่า

"เรื่องงานที่บริษัทล่ะมั้ง คุณก็รู้ว่า ดรันเขาเพิ่งกลับจากเมืองนอกมาได้ไม่กี่เดือน..." คุณอัศวินที่นั่งอ่านหนังสือเล่มโปรดบนเตียงนอนส่งเสียงมา "...อีกไม่นานดรันเขาก็ต้องขึ้นมานั่งหัวเรือบริหารบริษัทแทนผมแล้ว เขายังต้องศึกษาระบบการทำงานของบริษัทให้มาก ๆ  นี่ก็คงกำลังไถ่ถามถึงเรื่องนี้จากอาชาอยู่ล่ะ เพราะอาชาเขามีประสบการณ์การทำงานมากกว่า" อธิบายค่อนข้างยาว เพื่อให้ภรรยาของตนไม่ต้องมัวแต่ครุ่นคิดอยู่กับเรื่องหลานชายคนเดียวให้มากนัก แต่... 

"ถ้าเป็นเรื่องงานจริง รุ่งคงไม่ห่วงหรอกนะคะ กลัวจะเป็นเรื่องผู้หญิงน่ะสิ!" ตอบแล้ว พลางหมุนตัวกลับมามองคนที่นั่งพิงหัวเตียงและกำลังอ่านหนังสืออยู่

"เอ้า ก็พวกเขาเป็นผู้ชายหนุ่ม ๆ  ถ้าจะคุยกันเรื่องสาว ๆ ก็ต้องมีบ้างเป็นเรื่องปกติออก  หรือจะให้พวกเขาคุยถึงแต่เรื่องของผู้ชายด้วยกัน" ปลายประโยคกระเซ้าคนที่ยืนตรงหน้าต่างอย่างอารมณ์ดี 

และก็จริง รุ่งระวีรีบตวัดมือทาบอก แล้วว่า "ตายแล้ว!..." ก่อนจะรีบเดินตรงไปทุบไหล่สามีเบา ๆ "พิลึกจริงคุณนี่ พูดจาน่าเกลียด ฟ้าจะได้ผ่าลงมากลางบ้านเราประไร!"

"พูดเรื่องงานก็หาเรื่องตั้งแง่ว่าพวกเขาจนได้ พูดเรื่องผู้หญิงคุณก็ออกอาการหวงหลานชายขึ้นมาอีก พอจะบอกว่าพูดถึงเรื่องผู้ชายด้วยกัน คุณก็ทำท่าพิลึกพิลั่นเสียอย่างนี้  ตกลงคุณจะให้พวกเขาพูดคุยกันแต่เรื่องอะไร ถึงจะถูกใจคุณ หึ?" คุณอัศวินยังคงหยอกเย้าภรรยาด้วยความอารมณ์ดีอยู่ 

"ยอกย้อนเก่งจริงเชียว คุณนี่!" ว่าพลางส่งค้อนวงใหญ่ให้อีกฝ่าย ก่อนจะเดินกลับไปยังหน้าต่างของห้องนอนบานเดิม เพื่อจะแอบมองดูชายหนุ่มทั้งสองอยู่ห่าง ๆ 

"เอาน่า พวกเขาโต ๆ กันแล้ว ปล่อย ๆ พวกเขาไปบ้างเถอะ"

"แต่ถ้าเป็นเรื่องผู้หญิงของดรัน อย่างไรก็ต้องให้รุ่งรับรู้ด้วย อย่าลอบไปทำอะไรลับหลังโดยที่ไม่ผู้ใหญ่รู้กันเชียว นายอาชาก็อีกคน ขืนแอบไปทำอะไรที่นอกลู่นอกทางตามคำสั่งของตารัน รุ่งจะบอกนมแม้นบิดหูให้ขาดเลยทีเดียว!"

"ปล่อยให้ตารันเขาคิดเองเถอะน่า" คุณอัศวินวางหนังสือลง คราวนี้ใช้น้ำเสียงจริงจังขึ้น

รุ่งระวีจึงหันตัวกลับ แล้วเอียงคอถาม "เรื่องไหนล่ะคะ?"

"ก็เรื่องคู่ครอง  ให้ตารันเขาได้ไตร่ตรองเอง"

รุ่งระวีรีบส่ายหน้า ปฏิเสธท่าเดียว "ไม่ล่ะค่ะ ขืนตารันไปคว้าผู้หญิงไม่ดีไม่มีตระกูลมา รุ่งไม่ขอรับนะคะ เรื่องแบบนี้ต้องให้ผู้ใหญ่อย่างเรา ๆ ช่วยดูด้วย"

"ยุคสมัยนี้แล้ว ปีสองพันห้าร้อยหกแล้วนะคุณ เมืองนอกเมืองนาก็เคยไปอยู่ เคยไปเห็นมากับตาแล้ว ทำตัวให้หัวสมัยใหม่ได้แล้ว"

"เอะ! คุณอัศนี่ว่ารุ่งแรงไปแล้วนะคะ!"  รุ่งระวีรีบเอ็ดเสียงเขียว ก่อนจะตัดบทเอง  "ช่างเถอะ ถึงคุณจะค่อนขอดรุ่งอย่างไร รุ่งก็ไม่สนใจหรอก อย่าลืมว่าเราสองคนมีตารันคนเดียว ก็อยากให้เขาได้รับแต่สิ่งที่ดี ๆ โดยเฉพาะเรื่องคู่ครอง อีก อย่าง พี่สาวรุ่ง ก็น้องสะใภ้คุณนั่นแหละ ก่อนจะขึ้นเครื่องบินวันนั้น ยังหันมาสั่งเราทั้งสองนักหนาว่าให้ช่วยดูแลลูกชายคนนี้ให้ดีด้วย คุณก็น่าจะจำได้ นั่นคำสั่งเสียสุดท้ายของพี่สาวรุ่งเชียวนะคะ รุ่งก็ต้องทำตามอย่างเคร่งครัดสิ"

"เรื่องของบุพเพสันนิววาส คุณห้ามได้หรือ?" จู่ ๆ คุณอัศวินก็ถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

ทำให้รุ่งระวีได้แต่สบตาปริบ ๆ กลับอย่างเถียงไม่ออก คุณอัศวินจึงรีบเอ่ยต่อ "ถ้าหากมันเป็นเรื่องของโชคชะตา ตารันเขามีโชคชะตาผูกกับใครบางคนเอาไว้แล้ว ถึงเวลาที่เขาต้องเจอ ต้องรัก... คุณห้ามเรื่องพวกนี้ได้หรือ"

รุ่งระตีตวัดมือกอดเม้มรีมฝีปากแนบแน่นเริ่มรู้สึกหวั่น ๆ ใจกับเรื่องทำนองนี้อยู่ หากมันเป็นเรื่องของโชคชะตาฟ้าลิขิตแล้วไซร้ ตนสามารถเข้าไปกะเกณฑ์มันได้หรือไม่  เมื่อจนด้วยถ้อยคำจะโต้กลับ รุ่งระวีจึงสะบัดตัวหนีสามีอย่างแง่งอนเสีย

และนั่นก็เป็นกิริยาที่รุ่งระวีมักจะทำทุกครั้งเวลาสามีพูดเรื่องไม่ถูกใจขึ้น ตั้งแต่แต่งงานกันใหม่ ๆ จนมาถึงตอนนี้  ก็ยังคงเป็นอยู่เสมอ คุณอัศวินถอนหายใจยาว วางหนังสือลงข้างตัว ลุกจากเตียงแล้วเดินตรงไปหาภรรยาผู้แสนแง่งอน ก่อนจะวางสองมือหนาลงตรงหัวไหล่ทั้งสองข้าง  พร้อมกับทอดสายตามองเจ้าของหัวไหล่อย่างหลงใหล  เพราะไม่ว่าผ่านไปกี่ปี ๆ รุ่งระวีก็ยังคงสาวและสวยอยู่เสมอ อาจจะเป็นเพราะอีกฝ่ายไม่มีบุตร จึงทำให้รูปร่างไม่ได้แตกต่างไปจากสมัยสาว ๆ เลย 

ขณะที่มัวแต่ชื่นชมหลงใหลรูปร่างของภรรยาอยู่นั้น จู่ ๆ คุณอัศวินก็ได้นึกถึงเรื่องแปลกอยู่เรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงถามอีกฝ่ายว่า

"ว่าแต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมค่อนข้างแปลกใจอยู่"

"คะ?" เมื่อระงับความขุ่นมัวได้ ก็ถามกลับสามีอย่างสั้น ๆ ในขณะที่สายตายังมองดูสองหนุ่มที่ยืนสนทนาบนสนามหญ้าอย่างไม่คลาดคลา

"ก็ เรื่องคุณผกาเพื่อนรักของคุณไง"

รุ่งระวีทำหน้าสงสัยหนัก พลางหันกลับมาสบตากับสามี "ทำไม? มีอะไรกับยัยผกาหรือคะ" 

"เพื่อนคุณคนนี้ก็มีลูกสาวแถมสะสวยอยู่ไม่น้อย  ทำไมผมถึงไม่เคยเห็นคุณพยายามจะให้ตารันได้รู้จักกับลูกสาวเพื่อนคนนี้ของคุณเลย ดูผิดปกติออก คุณมองข้ามลูกสาวเพื่อนรักอันดับหนึ่งของคุณไปได้ยังไงกัน" 

รุ่งระวีเบิกดวงตาขึ้นเล็กน้อย แล้วเผลอทำหน้าสยดสยองขึ้น 

"อ้าว! ทำไมหน้าอย่างนั้น" คุณอัศวิถาม แล้วกลั้วหัวเราะอย่างขบขันกับท่าทางแปลกประหลาดของภรรยาผู้ยังสะสวยอยู่ไม่สร่าง  

"แม้เพื่อนรักของรุ่งและสามีจะเป็นคนดี แต่กับลูกสาวนั้นไม่ไหวค่ะ รุ่งเคยเจอมากับตัวหลายครั้งแล้ว ทั้งกิริยา วาจาหยาบกระด้าง ผิดพ่อผิดแม่เหลือเกินค่ะ"

"หืม?" ถามสั้น ๆ แล้วเลิกคิ้วด้วยความสงสัย 

"ก็ เพื่อนรักของรุ่งคนนี้ ไม่รู้ว่าทำกรรมอะไรมา ตัวเองและสามีต่างมีนิสัยใจคอดีด้วยกันทั้งคู่ แต่ดันมีลูกสาวที่มีนิสัยตรงกันข้ามกับพ่อแม่ทุกประการ จัดว่าแย่ทีเดียวค่ะ นี่คือเหตุผลที่รุ่งได้มองข้ามลูกสาวเพื่อนรักคนนี้ไป ไม่ขอเข้าไปทาบทามให้หลานชายเราเด็ดขาด!" 

คุณอัศวินพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะถามอย่างสนใจอีกเล็กน้อยว่า "ว่าแต่ ลูกสาวเพื่อนคนนี้ของคุณอายุเท่าไหร่แล้วนะ"

รุ่งระวีทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยประกอบ แล้วตอบว่า "อื่ม ...ถ้านับไม่ผิด น่าจะสิบเก้าย่างแล้วค่ะ" 

"อ้อ..." รับคำสั้น ๆ เพียงเท่านี้   ก็ไม่ได้ถามไถ่อะไรอีก ได้แต่ส่งสายยืนมองสองหนุ่มคุยกันตรงนั้นเป็นเพื่อนภรรยาต่ออีกสักพัก  จากนั้นจึงชักชวนภรรยาสุดที่รักเข้านอนเสีย ด้วยเหตุผลที่ว่า พรุ่งนี้ตนมีประชุมกับกรรมการของบริษัทตั้งแต่เช้า

.

.​

ครั้งที่แล้ว ที่ถามว่าสนุกมั้ย คือเรื่องของเรื่องรู้สึกว่าช่วงสามสี่วันที่ผ่านมาตัวเองรู้สึกเนือย ๆ เรื่อย ๆ เขียนไม่ค่อยออก พลังลดลงยังไม่ก็ไม่รู้ เลยอยากได้คอมเม้นต์ยืนยันว่า 'เรามาถูกทางแล้วใช่มะ จะได้มีพลังงานปั่นต่อไปปปปปป ...' ถถถถถถถถ  นาน ๆ เค้าจะเป็นอย่างนี้ทีนึงงงง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น