ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

ออกเดินทางกับความไม่แน่ใจ

ชื่อตอน : ออกเดินทางกับความไม่แน่ใจ

คำค้น : นิยายวาย กำลังภายใน ย้อนยุค ฮาเร็ม ชาย แฟยตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2561 18:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ออกเดินทางกับความไม่แน่ใจ
แบบอักษร

หลังจากที่สามแสบตัวป่วนเจอกันโดยบังเอิญหรือเพราะสวรรค์เห็นใจ..อันนี้ก็ไม่ทราบ...

จึงชักชวนกันไปซื้อเสื้อผ้าเปลี่ยนใหม่แทนชุดเก่าที่สภาพไม่จืด..ไปถึงร้านขายเสื้อผ้าเถ้าแก่ยังมองตั้งแต่หัวจรดเท้า...พอเห็นเงินถุงใหญ่ก็ทำตาโตวิ่งเข้ามาต้อนรับอย่างดี..

...ชิ...คนพวกดูคนแต่ภายนอก..


แดนดินบอกให้หาโรงเตี๊ยมพักค้างแรมหนึ่งคืนก่อน..เพราะใกล้จะมืดแล้ว พรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางมุ่งสู่เมืองเหิงเย่ว์เริ่มต้นชีวิตใหม่หลังจากย้อนเวลา 

"เหี๊ย...น่านมึงจะส่องอีกนานไหม...ห่า...สัส..สายตามึงเนี่ย...แม่งหื่น.." 

"หุบปากเลยมึงกูกำลังสำรวจตรวจรู...เฮ้ย!ตรวจดูว่าร่างที่กูมาอยู่หน้าตารูปร่าง...แม่งน่าแดกวะ..เชี่ยลองกูได้เป็นผัว..กูจะกระแทกทุกวันเลยมึง" 

สายนทีถึงกับส่ายหน้ามองไอ้เพื่อนบ้า ยืนส่องตัวเองในชุดวันเกิด ยังไม่น่าอายเท่าใช้มือลูบไปลูบมาตามร่างกาย อะไรที่ห้อยก็จับมาผลิกดูอย่างละเอียดอยู่หน้ากระจกเต็มตัว บวกกับสายตาและน้ำลายที่หกหยดแหมะ หมดกันเดือนโรงเรียนใครมาเห็นคงวิ่งหนีป่าราบ นั้นหน้าด้านไม่อายใคร..ก้มลงดูรูก้นแล้ว

"ไอ้น่าน...น้อยๆหน่อยมึง ถ้าจะแหกดูขนาดนั้น. มึงเอามันซะดีกว่า กูโคตรสงสารน้องลู่ของมึงเลยวะ...แม่งเจอโรคจิตอย่างมึงเข้าสิงเนี่ย"

น่านนทีหันมาใส่ชุดใหม่ที่ซื้อมาหลังอาบน้ำเสร็จเลิกสนใจน่านฟ้า...จะว่าไปร่างของเทียนหยางหลิว รูปร่างเล็กสมกับที่เป็นเคะ..ผมเป็นลอนสีน้ำตาลนุ่มนิ่ม..ผิวก็เนียนลื่น..เสียอย่างเดียวอารมณ์ร้อน..จึงตกอยู่ในสภาพนี้ รักอย่างน่ามืดตามัว..

."ไอ้ดิน..มึง..เป็นไงบ้างวะ..มึงก็โดนเหมือนพวกกูใช่ป่ะ"

นทีหันไปถามแดนดินที่กำลังใช้มีดซอยผมตัวเองให้เข้ารูปอยู่ หลังจากที่ก่อนหน้านี้ได้ตัดซอยให้พวกผมสองคนเรียบร้อย

"เอ่อ..เป็นอนุเสนาบดีฝ่ายขวา..วะ..จับกูขังห้องเก็บฟืน..เพราะเฟิงหนิงหลินไปตบอนุคนใหม่ที่แม่งกำลังม่ออยู่วะ....หึ...สวยตรงไหนวะ..ทาหน้าขาวเป็นตูดลิงบาบู..ปากแดงเหมือนเพิ่งไปแดกตับไต ไส้ พุง มา"

นทีพยักหน้าเข้าใจ....ในเมื่อชะตากรรมของพวกมันคล้ายกันอย่างกับก๊อปกันมา

"ของกูนี่..ตอนที่มาเข้าร่างลู่หนิงเทียน แม่งกำลังจะโดนโบยเลยคุณมึง.....ไอ้อ๋องชาเย็นแม่งหูเบาชิบหาย...ไม่ได้ไต่สวนสักนิด...เอาแต่นั่งจิบชามองกูโดนบรรดาเมียของมันยำเละ..เหี้ยกูอยากจะชกหน้าหล่อๆของมันชิปหาย"

น่านฟ้าที่สวมเสื้อผ้าเสร็จหลังจากสำรวจน้องลู่ของมันเนียบร้อยแล้ว...ทำมือทำไม้ชกลมหวดซ้ายหวดขวา พอเพื่อนอยู่ในร่างน้องลู่มันไม่ได้ดูน่ากลัวสักนิดมันน่ารักเหมือนแมวขนพองที่กำลังขู่ 

"ของพวกมึงอ่ะ..น้องๆ..กูเนี่ยกำลังโดนคนรุมด่าจนหัวใจวายตาย..ก่อนออกมากูนี้บู๊แบบเฉินหลงเลยมึง..แต่สะใจว่ะ~กู...บีบกล่องดวงใจไอ้แม่ทัพที่ชื่อ..มู่....มูมู่...อะไรเนี่ยหละเกือบแตก..จุกหน้าเขียวเลยมึง...นึกภาพแล้วขำวะ....แต่แม่งใหญ่จนกูอิจฉา...ฮ่า..ฮ่า...ฮ่า"

"มึงยังมีหน้ามาชม..อดีตผัวอีกนะว่าใหญ่..อ๊ะ~อย่างนี้รูน้องเทียนไม่กลวงไปแล้วเหรอวะ....ไหนมึงให้กูดูหน่อย...ปาดนี้ขี้ไม่ต้องเบ่งแล้วกูว่า"

น่านฟ้ายิ้มทะเล้น...วิ่งเข้าหาสายนทีพยายามดึงกางเกงอีกคนออกเพื่อจะดูอย่างที่บอก สายนทีไม่น้อยหน้า จึงการเป็นการเล่นมวยปล้ำไปในบัดดล

ท่ามกลางความวุ่นวาย แดนดินหลังจากตัดผมเสร็จถีบน่านฟ้าและสายนทีออกจากกันกลิ้งไปคนละมุม...ก็มานั่งที่โต๊ะ

"พวกเราจะเอาไงต่อดี..มึงว่าพวกเราต้องติดอยู่ที่นี้อีกนานแค่ไหนวะ. แล้วร่างของพวกเราที่อยู่ที่นู้นแม่งจะเน่าก่อนมีคนมาเจอไหม"

"เอ่อ..นั้นดิ..กูว่าปานนี้คงจะบวมอืดแล้ว"

น่านฟ้าเดินมานั่งอีกฝั่งตามด้วยสานนทีที่เดินมานั้งข้างแดนดิน

"ปากนะมึงไอ้น่าน....ไม่แน่พวกเราอาจจะแค่ฝันแบบในนิยายไงมึง..แบบเวลาในโลกนั้นหยุดนิ่ง...พอเราจากที่นี้ไปแล้วกลับร่างเก่าได้..เชื่อ..กูอ่านมาหลายเรื่องหละ แม่งกับโลกเดิมเกือบทุกเรื่อง"

"งั้นเราคงต้องหาที่อยู่ก่อนและทำกิจการสักอย่างแต่ทางที่ดี กูว่าต้องออกจากที่นี้ให้เร็วที่สุดดีกว่า...ถึงแม้ว่าพวกเราจะเป็นอนุที่ถูกหย่าไม่มีคนสนใจ..แต่ระวังไว้ไม่เสียหาย..อีกอย่างลางสังหรณ์ของกูบอกว่า..ความวุ่นวายเพิ่งจะเริ่ม"

สามหนุ่มเริ่มเครียดนิดหน่อย...เพราะถ้าแดนดินบอกว่าสังหรณ์ใจเรื่องไหนมักไม่พลาด..แต่ไม่วายปากหมาของสายนทีก็ทำงาน

"โห้..มึงไอ้ดินคร๊าบ....เป็นครั้งแรกเลยนะที่พวกกูได้ยินคุณมึงพูดประโยคยาวๆ..เชี่ยน่านกูว่าจัดงานฉลองให้ไอ้ดินเถอะมึง"

น่านและนทีแท๊กมือกันหัวเราะคิกคักก่อนจะโดนแดนดินโบกไปคนละทีจนหัวทิ่ม

"นอนได้แล้วพวกมึงพรุ่งนี้เดินทางแต่เช้า...เห็นเถ้าแก่บอกว่ารถม้าที่จะไปเมืองเหิงเย่ว์จะออกประมาณตีห้า..ไปแยกย้าย" 

แดนดินถีบสองตัวออกจากห้องปิดประตูดับตะเกียงพอหัวถึงหมอนก็หลับลงทันที

 "กูว่าแดนดินแม่งโคตรสตองเลยวะ..น่านว่าจะมีใครคิดถึงพวกเราไหมวะ"

"มึงว่าใครจะคิดถึง นอกจากพ่อบุญธรรมของพวกเราที่ส่งเสียเลี้ยงดู..ส่งเรียนสูงโรงเรียนดีๆ..ถึงแม้กูจะไม่เคยเห็นหน้า..แล้วพ่อบุญธรรมของมึงอ่ะไอ้นทีเคยเอาหน้ามาให้มึงดูบ้างไหมวะ"

"ไม่วะ..มีแต่ลูกน้องที่มาเจอกู..กูว่าของไอ้แดนดินแม่งคงเหมือนกันมีแต่ให้ลูกน้องมารับไปเรียนทำอาหาร..เอาเถอะมึงเข้านอน..ไว้ทุกอย่างเข้าที่เจ้าทาง ค่อยหาวิธีกลับไปโลกนู้นอีกที..กู๊ดไนท์เหี้ยน่าน"

เหลือผมที่ยังต้องเดินไปอีกหน่อยเพื่อเข้าห้องตนเองเหมือนกัน..เอาวะพรุ่งนี้ก็มาคิดกันใหม่วันนี้นอนเอาแรงก่อนแล้วกัน..กู๊ดไนท์ไอ้สองแสบ"

......

จวนจ้าวชินอ๋องหยางหลิว 

.ในห้องทรงอักษรยังคงจุดตะเกียงเอาไว้เพราะเจ้าของตำหนักยังคงไม่นอนเพราะคิดถึงเรื่องเมื่อเช้า.   

.ลู่หนิงเทียน..สายตาที่เห็นก่อนที่จะออกจากจวน..คำพูดคำจาแปลกๆ...ไม่เหมือนลู่หนิงเทียนคนเก่าที่อ่อนแอ...ขี้ขลาด..ไม่สู้คน..ดูจืดชืดจนน่าเบื่อ...

.แต่ตอนนี้กลับพูดจาฉะฉาน แววตาที่บกบอกว่าไม่กลัวใคร วาจาเฉียดเฉียนที่เอ่ยออกมาอย่าไม่กลัวเกรง น่าแปลกแววที่เคยส่งมาให้กระอักกระอ่วมใจมันหายไปหรือเพียงความว่างเปล่าเหมือนไม่รู้จักกัน..หรือมีอะไรที่ข้าไม่รู้....ก็แค่อนุคนหนึ่งข้าจำเป็นต้องใส่ใจไปทำไมกัน

"ท่านอ๋อง..เถ้าแก่โรงรับจำนำต้าเชินมาขอพบ..เรื่องด่วนพะยะค่ะ"

"ให้เข้ามาได้"

ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมก้าวเข้ามาภายในห้องพร้อมกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินคุ้นตา

"ถวายพระพรท่านอ๋องหยางหลิว..ข้าน้อยกุ้นจื่อนำของชิ้นนี้มาคืนพระองค์พะยะค่ะ.

."พ่อบ้านประจำจวนรับมาแล้วส่งให้ท่านอ๋องอีกที  เมื่อเปิดกล่อง ภายในคือกำไลหยกขาวนวลเหมือนน้ำนม..ของดีที่ราคาสูง..ตนเคยมอบให้กับอนุลู่นี่

"ทำไมถึงไปอยู่ในมือของเจ้าได้"

"เรียนท่านอ๋องเมื่อเย็นมีคุณชายท่านหนึ่งหน้าตาดี ผิวขาว ผมตัดสั้นสีเงิน..มาขายที่โรงจำนำในราคาหนึ่งแสนตำลึง..ข้าน้อยเห็นว่าเป็นหยกชั้นเลิศจึงรับไว้..แต่พอมาดูที่ตัวกล่องกลับมีตราของวังอ๋อง ข้าน้อยจึงนำมามอบคืนให้ท่านอ๋องพะยะค่ะ..

"หยางหลิววางกำไลกลับเข้ากล่องเดิมแล้วจึงเรียกให้พ่อบ้านนำเงินมาคืนเถ้าแก่กุ้นจือ

"ขอบใจ เถ้าแก่กุ้นที่เอาคืน แล้วคุณชายท่านนั้นได้บอกหรือไม่ว่าชื่ออะไรและจะไปที่ไหน"

ถึงแม้จะสงสัยว่าท่านอ๋องอยากรู้ไปทำไมแต่ไม่กล้าเอ่ยถาม จึงตอบไปตามตรงว่ามิได้ถามชื่อแต่เห็นคุณชายท่านนั้น ถามถึงรถม้าที่จะไปเมืองเหิงเยว์ชายแดนระหว่างสองแคว้น..หลังจากนั้นจึงลากลับออกมา.....

ท่านอ๋องหยิบกำไลขึ้นมา เมื่อครั้งหนึ่งเคยประทานให้กับอนุลู่...ไม่คิดว่าจะกล้าเอาไปขายอย่างไม่ใยดีเช่นนี้.

."หม่าชิง.."

เงาดำสายหนึ่งปรากฏตังคุกเข่าเบื้องหน้าท่านอ๋องเหมือนภูติผี

"จับตาดูลู่หนิงเทียน แล้วมารายงานข้า..จนกว่าข้าจะเปลี่ยนแปลงคำสั่งอีกครั้ง"

"พะยะค่ะท่านอ๋อง"

ลู่หนิงเทียนเจ้าตอนนี้ใช่คนเดิมหรือไม่ ........

............

จวนเสนาบดีไป่ชุนเค่อ

ในเวลานี้เจ้าของจวนกำลังทำกิจกรรมเข้าจัวหวะกับอนุคนใหม่

"อ๊ะ~~ท่านพี่..แรงๆ..น้องจะไปแล้ว...อืม"

ไป๋ชุนเค่อเร่งความเร็วถี่ยิบ สะโพกของอนุคนใหม่ลอยสูงจากเตียงตามแรงกระแทกหนักหน่วง..พายุอารมณ์ร้อนแรงโหมกระหน่ำเมื่อหยาดน้ำกำลังจะหลั่งไป่ชุนเค่อก็ดึงออกมาสาดกระจายด้านนอก  สองร่างหอบหายใจหนักอนุหลินแอบเสียดายหากปล่อยในตัวเขาต้องตั้งท้องแน่นอนแต่ที่ท่านเสนาบดีกลั้นไม่ยอมหลั่งใน..ไม่ว่าจะกับเมียคนไหนก็ตาม

"เจ้าออกไปได้แล้ว..หลินเยี่ย.."

ไป๋ชุนเค่อแทนที่จะสุขสมเหมือนทุกทีกลับหน้านิิ่วคิ้วขมวด ไล่หลินเยี่ยออกนอกห้องสร้างความขุ่นเคืองใจแก่อนุคนใหม่ยิ่งแต่ยังต้องรักษาน่ากากเมียที่น่ารักอ่อนหวานเชื่อฟัง..จึงใส่เสียผ้าแล้วเดินออกไป

"เหลียง..ให้คนทำความสะอาด..เอาผ้าปูไปเผาทิ้งด้วย"

ไป่ขุนเค่อเดินไปอาบน้ำขำระร่างกาย แช่น้ำอุ่นๆหัวพิงขอบอ่างหลับตาลง..ในสมองคิดถึงแต่ตอนที่กำลังทำรักกับอนุหลินแต่กับไปนึกถึงดวงหน้าของอีกคน..

ดวงหน้าที่ไร้ซึ่งเครื่องประทินโฉม ผมดำที่ตัดสั้น ผิวอมชมพู อกเปลือยเปล่าที่มีเม็ดลูกเกดสีชมพูเข้ม เอวคอดที่หลายครั้งเคยได้จับ...สายตาที่เปลี่ยนไปดูสุขุม น่าค้นหา .. ขณะที่กำลังจะปลดปล่อยดันเห็นเป็นเฟิงหนิงหลินที่กำลังครวณครางอยู่ใต้ร่างสายตาที่แสดงความไม่ยินยอม กระตุ้นให้เขาเกือบจะปล่อยใน..หึ..หึ..

"ให้คนจับตาดูเฟิงหนิงหลิน..อย่าให้คลาดสายตา"

"ขอรับท่านเสนาบดี"

เสียงตอบรับจากความว่างเปล่า..ทีาไม่มีแหล่งที่มส

ไป๋ชุนเค่อลุกขึ้นจากอ่างน้ำ ส่วนล่างแข็งแกร่งแกว่งไกว..ตามอารมณ์ที่กำลังปะทุอีกครั้ง

นี้แค่คิด..เจ้าอันตรายเกินไปแล้วเฟิงหนิงหลิน

.............

จวนแม่ทัพมู่เฟิงหลง

"ท่านแม่ทัพ..พวกข้าขอลา"

เหล่าทหารที่ฟื้นจากการโดนเทียนหยางหลิว ยำเละเมื่อตอนกลางวันต่างทยอยออกจากจวนเหลือเพียงท่านแม่ทัพที่ยังนั่งอยู่ แก่นกายยังปวดหนึบจากการโดนกระแทกอย่างแรง 

"เจ้ากล้ามาก..เทียนหยางหลิว"

มู่เฟิงหลงยังจำได้ดีกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากเทียนหยางหลิวฟุบสลบไป พอฟื้นขึ้นมาเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน สายตาก็เปลี่ยนเป็นเจ้าเลห์ขี้เล่น การต่อสู้ขบวนท่าต่างๆที่ไม่เคยเห็นมาก่อน คำพูดคำจาที่ฟังไม่ค่อยเข้าใจ..และความหน้าหนาก่อนบรรยายนั่นอีก

ข้าต้องเอาคืนเจ้าอย่างสาสม..บังอาจมาว่าของข้าพอใช้ได้.....

"นายกองซือหาคนฝีมือดีไปจับตาดูเทียนหยางหลิวทุกฝีก้าวอย่างให้คนรู้ตัว"

"ขอรับท่านแม่ทัพ"

อูย~แสบนักเทียนหยางหลิวที่กล้าทำร้ายลูกชายข้า..ฝากไว้ก่อนเถอะ..ข้าจะต้องเอาคืนเจ้าให้ได้

.......

สามแสบที่ตอนแรกนอนหลับอุดตุถึงกับฝันร้ายพร้อมกัน....




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น