หอหมื่นอักษร

จุดเริ่มต้นของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นด้วยความ 'เสน่หา' แล้วเเขาจะทำอย่างไร หากต้องการให้เธอมาเป็น 'ยาใจ' ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ตอนที่ 46 ผจญภัย

ชื่อตอน : ตอนที่ 46 ผจญภัย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2561 16:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 46 ผจญภัย
แบบอักษร


ใบหน้าของชายสองคน อยู่ตรงหน้าหลินเมิ่ง ล้วนแต่แดงด้วยแฝงความเมามายเอาไว้ แววตาที่ดูเบลอๆ กลิ่นเหล้าเหม็นๆ แรงๆ ทำให้หลินเมิ่งขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความสะอิดสะเอียน เธอลุกขึ้น แล้วเดินออกไป ที่ให้หลบฝนมีมากมาย เธอไม่ใช่ว่าจะขาดที่นี่ไม่ได้!

แต่เพียงแค่เธอขยับตัว ชายทั้งสองคนนั้นก็ขยับตาม! และก็ไม่เข้าใจว่าผู้ชายที่เมาเหล้าจะไปเอาการกระทำที่รวดเร็วเช่นนั้นมาจากไหน นึกไม่ถึงว่าเขาวิ่งตามมาพร้อมๆ กันอย่างรวดเร็วแล้วขวางหลินเมิ่งเอาไว้ มองดูใบหน้านั้นที่สวยกว่านักแสดงหญิงแนวหน้า แล้วหัวเราะฮี่ๆ ดังขึ้นพร้อมๆ กัน ใบหน้าแดงๆ นั้นก็ผุดความต้องการขึ้นมา

ใบหน้าหลินเมิ่งเปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีเขียว ดวงตาทั้งคู่ที่ดำขลับเผยให้เห็นถึงความตกใจกลัว! เธอที่ตกใจเกินขีด คิดก็ไม่คิดจึงกัดริมฝีปาก หันกายจะวิ่งไปฝั่งตรงกันข้าม แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่ผู้ชายอีกสองคนก็มายังด้านข้าง ขวางทางที่เธอไป ผู้ชายสี่คนนี้ ยืนล้อมครึ่งแทบจะอุดทางของหลินเมิ่งไว้ทั้งหมด

ชายสองคนที่มาถึงในตอนหลัง ใบหน้าแสดงให้เห็นถึงอาการตกใจในความงามยิ่งกว่าสองคนก่อนหน้านี้เสียอีก!

ฝน ยังคงตกลงมาซู่ๆ ซ่าๆ...

ท่ามกลางอากาศชื้นๆ เสียงลมหายใจที่มีกลิ่นเหล้าเหม็นๆ ที่หนักหน่วงลอยออกมา แล้วค่อยๆเปลี่ยนไปหนักหนาขึ้นมา แต่ละคนพ่นลมหายใจใส่กัน ผู้ชายสี่คนนี้ที่ดื่มเหล้าล้วนแต่ยืนไม่นิ่ง แต่กลับล้อมหลินเมิ่งไว้ด้วยความเข้าใจกันอย่างดีเยี่ยม!

หลินเมิ่งเริ่มกัดฟันเสียงดัง”กรอดๆ” ด้วยความผิดหวัง เธอกลัวขึ้นมาแล้ว!

“พวกแก…จะทำอะไร?!”

ชายสี่คนมองหน้ากัน แล้วมองมายังตัวเธอพร้อมๆ กัน จ้องเธอตาไม่กะพริบ สายตานั้นที่ดูร้อนรุ่มและมีความรุกราน ราวกับจะถอดเสื้อผ้าของเธอออก!

หลินเมิ่งตัวสั่นด้วยความหมดแรง ขาอ่อนจนเหมือนจะล้มลง จึงกัดปากอย่างรุนแรงทันทีให้ความเจ็บปวดนั้นบีบบังคับร่างกายของตัวเองที่เกร็งแน่น ค่อยๆ กำมือขึ้นเป็นหมัด เธอรวบรวมแรงเท้า แล้วพุ่งตัวไปข้างนอก กะว่าจะลอดผ่านช่องระหว่างผู้ชายสองคนนั้นไป แต่ว่าเท้าของชายคนหนึ่งขยับเลื่อนเข้ามาทางด้านข้าง ปิดทางที่เธอจะไปนั้นไว้พอดี จริงๆ แล้วความหมายนั้นค่อนข้างชัดเจน!

ค่ำคืนมืดมิดเช่นนี้ เวลาดึกเช่นนี้ เดิมทีบนถนนก็ไม่มีใคร แม้แต่คนที่เดินข้ามถนน ก็ช่างน้อยจนน่าสงสาร สถานที่ที่เหมาะสมบวกกับคนที่เป็นใจ ราวกับว่าเหมาะเพื่อให้พวกเขาทำเรื่องเลวๆโดยเฉพาะ และสาวสวยคนนี้ที่ส่งมาถึงที่ให้ฟรีๆ มองดูก็รู้แล้วว่านุ่มนวลยิ่งนัก สำหรับพวกผู้ชายเหล่านี้ที่เป็นโสดมาเป็นเวลานาน นานๆ จะได้ลิ้มลองรสชาติของผู้หญิงแล้วนั้น เด็กสาวหน้าตาดีดั่งหยกคนนี้ ดูเซ็กซี่น่าหลงใหลยิ่งกว่าเทพธิดาเสียอีก!

เพื่อให้ได้ผู้หญิงคนนี้มา ไม่ว่าจะจริยธรรมคุณธรรม กฎหมายการลงโทษใดๆ ก็สามารถโยนทิ้งไปได้จนหมด!

ลมหายใจของความเป็นชาย แรงขึ้นทีละนิดๆ ระหว่างที่มันกระเพื่อมขึ้นลงนั้น ความปรารถนาก็ค่อยๆ เพิ่มสูงขึ้น ในตาของผู้ชายพวกนี้ ล้วนแต่ได้แผดเผาขึ้นมาเป็นไฟราคะที่โหมแรง! ตอนนี้พวกเขากำลังรอ อดทน เพียงเพราะยังต้องการโอกาส ทั้งยังอาจจะต้องการให้ใครคนใดคนหนึ่งลงมือก่อนก็เท่านั้น

เสียงลมหายใจยิ่งรุนแรงขึ้น กลิ่นเหล้าที่หายใจออกมายิ่งทำให้หลินเมิ่งยากจะอดกลั้น สัญชาตญาณของอันตรายที่แผ่ออกมา หลังจากที่เธอถอยไปข้างหลังครึ่งก้าวแล้ว ก็กัดริมฝีปาก ยื่นขาออกมา เหมือนกับลูกกระสุนที่พุ่งออกไป

พอเธอขยับ ผู้ชายทั้งสี่คนนั้นก็ขยับทันที!

ผู้ชายทั้งสี่คนนี้ถึงแม้จะเมาเหล้า แต่ภายใต้การเร่งปฏิกิริยาของความปรารถนาและแอลกอฮอล์นั้น แรงของการกระทำนั้นยังคงน่าตกใจ หลินเมิ่งวิ่งออกไปยังไม่ถึงสิบก้าว ก็ถูกชายหน้าเหลี่ยมตัวใหญ่คนหนึ่งดึงผมเอาไว้!

“โอ๊ย...”

หลินเมิ่งร้องออกมาด้วยความเจ็บ เพราะผมนั้นเป็นส่วนที่อ่อนแอของผู้หญิง!

ทางด้านชายตัวโตนั้นไม่ได้เป็นคนประเภทที่อ่อนโยนกับผู้หญิง จึงยิ่งดึงผมเธอไว้ไม่ปล่อย แล้วเดินก้าวยาวๆ เข้ามาข้างหน้า มือบีบไหล่ของหลินเมิ่ง หลินเมิ่งหดไหล่ลงเป็นการต่อต้าน เป็นการเอาตัวรอดชั่วคราว เธอยื่นมือไปดึงผมตัวเอง อยากจะดึงเอาผมที่อยู่ในมือชายตัวโตคนนั้นกลับมา เธอรู้สึกว่าทั้งหนังศีรษะของเธอใกล้จะถูกชายตัวโตคนนั้นดึงร่วงลงมาแล้ว!

ชายตัวโตหัวเราะฮี่ๆ ด้วยความหยาบคาย แรงของเขานั้นมากจนน่าตกใจ ไม่เพียงแต่ดึงผมหลินเมิ่งไว้ไม่ปล่อย แต่อีกมือก็ยิ่งเอาชนะด้วยการดึงไหล่ของหลินเมิ่งเอาไว้ ในตอนนี้ ชายอีกสามคนก็เดินตามเข้ามา ทั้งสามคนลงมือพร้อมๆ กัน คนที่ดึงมือก็ดึงมือ คนที่ยึดไหล่ก็ยึดไหล่ คนที่กอดเอวก็กอดเอว...

“ทำอะไร! ปล่อยฉัน!” หลินเมิ่งตกใจจนตะโกนร้องเสียงดังออกมา ในใจนั้นทั้งตกใจและหวาดกลัว บนใบหน้านั้นไม่มีสีเลือดเหลือแม้แต่น้อย

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!” เธอร้องตะโกนออกมาด้วยเสียงที่อ้างว้าง มือข้างหนึ่งที่หยาบหนาก็ยื่นเข้ามาอุดปากเธอเอาไว้ทันที ฝ่ามือผู้ชายคนนั้นเต็มไปด้วยคราบเหงื่อ ทั้งยังมีกลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่บอกไม่ถูก หลินเมิ่งรู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากจะอาเจียนออกมา

“อื้อ...อื้อๆ...” ถูกคนทั้งสี่คนออกแรงฉุด ดึงไปข้างหลังพร้อมกัน ลางสังหรณ์ไม่ดีก็ทำให้หลินเมิ่งตกใจจนน้ำตาไหลออกมา ความรู้สึกใกล้จะตาย ทำให้ร่างกายของเธอจู่ๆ ก็มีพลังลึกลับขึ้นมา เธอจึงดิ้นสุดแรง ทั้งมือและเท้า ทั้งถีบทั้งตี ร่างกายเล็กๆ นั้นขยับไปมาราวกับหางของปลาไหล ปากก็ร้องตะโกนอื้อๆ ออกมาไม่หยุด!

ผลจากการกระทำที่รุนแรงนี้ ทำให้ชายทั้งสี่คนล้วนแต่เหนื่อยล้า ขาที่ก้าวดึงหลินเมิ่งเข้าไปในซอยมืดนั้นก็ช้าลงเล็กน้อย

เจียงเฉิงเฟิงขับรถออดี้สุดรักพุ่งมาท่ามกลางสายฝน มองเห็นฉากเหตุการณ์นี้อยู่ไกลๆ จากความตระหนักรู้ของผู้รักษากฎหมาย ทำให้เขาเหยียบเร่งความเร็วไปโดยไม่ลังเล ทำให้ความเร็วรถไปดังพายุที่พุ่งเข้าใส่

ตามมาด้วยเสียงล้อที่เสียดทานกับพื้นจนแสบแก้วหูดัง “เอี๊ยด” น้ำฝนที่ขังอยู่บนถนนก็กระเซ็นขึ้นมาเป็นคลื่นสีเทาดำสองทาง เจียงเฉิงเฟิงไม่ได้สนใจอะไรมากมาย เขาผลักประตูรถเปิดออก แล้วกระโดดลงมาจากในรถ เอ่ยปากตะโกนเสียงดังออกมา

“ทำอะไร?! นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ!”

ท่ามกลางฝนที่ตกซู่ ในน้ำเสียงของคำพูดนี้ เหมือนฟ้าที่ร้องโครมในวันที่ท้องฟ้าสว่าง ทำให้พวกผู้ชายเหล่านั้นตกใจจนตัวสั่น แล้วปล่อยหลินเมิ่งออก จากนั้นก็รีบกรูกันเข้าไปในซอยมืดๆ นั้น รอจนตอนที่เจียงเฉิงเฟิงกระโดดข้ามรั้วสูงๆ มายังฟุตบาทอีกฝั่งหนึ่งอย่างว่องไว ชายทั้งสี่ก็หายไปไม่เหลือร่องรอยแล้ว เจียงเฉิงเฟิงผ่านหลินเมิ่งวิ่งตามเข้าไปในซอยมืดๆ นั้น  ก็พบกับถนนเล็กๆเส้นหนึ่งที่เชื่อมกับหลายทางโดยไม่รู้ว่าเชื่อมออกไปไหนได้บ้าง ทันใดก็ปวดหัวขึ้นมา ทำได้เพียงแค่ก่นด่าเสียงต่ำๆ ไปด้วยความโกรธ แล้วหันกายกลับ เดินไปทางหลินเมิ่ง

หลินเมิ่งถูกผู้ชายพวกนั้นทั้งโยนทั้งผลักด้วยความตกใจ ทั้งตัวเธอล้มกลิ้งอยู่บนพื้น สกปรกไปด้วยน้ำสกปรกบนพื้นนั้น ทั้งตัวดูน่าเวทนามาก!

เจียงเฉิงเฟิงเดินกลับมามองเห็นคนตัวขาวๆ สวยๆ ลุกขึ้นมาจากน้ำสกปรกนั้น ผมดำของเธอดูงดงามเป็นประกายราวกับสาหร่ายสีดำที่หยิบขึ้นมาจากน้ำ มันปิดบังใบหน้าขาวนุ่มที่เผยให้เห็นอยู่เล็กน้อยนั้นให้ความรู้สึกถึงความสวยพราวไปด้วยเสน่ห์น่าหลงใหล เขาเกือบจะมองจนลืมตัว จึงรีบเดินเข้าไปแล้วย่อตัวลงไปประคองหลินเมิ่งที่ลุกตัวขึ้นมาด้วยความยากเย็น

“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?!”

ดวงตาที่ก้มหน้าอยู่นั้น พอสบเข้ากับใบหน้าน้อยๆ ที่เงยขึ้นมาช้าๆ เขาก็ต้องช็อก ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเขาที่เหมือนกับถูกฟ้าผ่าเข้าให้อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย!

คือ...คือเธอ?!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น