ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 11: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] NC+18 ความจริงบางส่วน 100%

ชื่อตอน : HATE LOVE 11: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] NC+18 ความจริงบางส่วน 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.1k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2561 00:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 11: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] NC+18 ความจริงบางส่วน 100%
แบบอักษร


​HATE LOVE 11: ความจริงบางส่วน

"แล้วทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะ" ภาคย์ดีดตัวขึ้นนั่งบนเตียงนอนสีชมพูหวาน สายตาคมมองเจ้าของห้องราวกับพยายามจับสังเกต "จะเข้ามาในห้องของคู่หมั้นตัวเองแล้วมันผิดหรือยังไง?"


"ผิดค่ะ เพราะนี่เป็นห้องส่วนตัวของอุ่น ไม่ใช่ที่คอนโด" เสียงสูดหายใจของหญิงสาวดังขึ้น เธอพยายามกลั้นความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีออกไปให้พ้นจากสถานการณ์ตอนนี้ 


ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธออยากจะร้องไห้...


"ไออุ่น!? ร้องไห้อยู่หรอ?" เขาเอื้อมตัวคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงให้เธอลงมานั่งข้างๆเขา อินทุกรยังไม่ทันได้ตั้งหลักก็เซล้มไปตามแรง "พี่ถามทำไมไม่ตอบ"


"ไม่ได้ร้องไห้ค่ะ อุ่นแค่อินกันซีรี่ส์" อินทุกรขยับตัวเพื่อจัดท่านั่งให้สบายตัว "ขอบคุณนะคะที่อนุญาต แต่ถ้าพี่ภาคย์จะกลับแล้วอุ่นไม่ไปส่งนะคะ"


ฟึ่บ !!


ตุบ !!


ตึกตัก ๆ !!


ภาคย์จับตัวอินทุกรให้หันหน้ามาทางเขา ไม่นานก็พลักเธอให้นอนลงโดยที่ตัวเขายังคงให้สองแขนกางกั้นตัวเธอเอาไว้ เสียงหัวใจของอินทุกรเต้นแรงและเสียงดังมากจนเขาได้ยินมันเต็มสองหู และไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าตอนนี้อาการที่เธอแสดงออกมานั้นเป็นเพราะอะไร ใครเป็นคนกระตุ้นให้เธอรู้สึกแบบนี้ เพราะตอนที่สองสาวพี่น้องตอนคุยกันอยู่ด้านนอกเขาได้ยินทั้งหมด...


"พี่ภาคย์ จะทำอะไรคะ?"


"ไม่รู้สิ อุ่นน้ำหนักเท่าไหร่?" จู่ๆเขาก็ถามเรื่องนี้ขึ้นมา นี่มันเป็นเรื่องต้องห้ามสำหรับผู้หญิงเลยนะ


อินทุกรย่นคิ้วลง "สี่...สี่สิบเก้าค่ะ" ส่วนสูงของเธออยู่ที่หนึ่งร้อยหกสิบห้า...กับน้ำหนักตรงนี้ถือว่าสมส่วนแล้วนะ นี่เขาจะบอกว่าเธออ้วนแบบนั้นหรอ?


คนบ้า!!


"ตัวก็ไม่เบา ทำไมไม่ทำหูให้หนักเหมือนตัวบ้าง" ภาคย์ค่อยๆโน้มตัวลงทับร่างของเธอแล้วใช้มือขวาลูบปอยผมที่ปกปิดใบหน้าหวานหยดของเธอออก "พี่อยากจะบอก ในบ้านหลังนี้นอกจากพ่อของอุ่นและป้าจิตร ห้ามอุ่นเชื่อคำพูดจากลมปากของใครอีก"


"...."


"เป็นเด็กดี เชื่อฟังพี่อีกสักเรื่องจะได้ไหม?"


"ไม่รับปากค่ะ อุ่นเองก็มีเรื่องอยากจะถามพี่ภาคย์อีกสักเรื่อง" ไหนๆตอนนี้ได้โอกาสอยู่ตามลำพังแล้ว เรื่องที่อัดอั้นอยู่ภายในใจอยากจะระบายออกมาบางส่วนบ้าง "อุ่นรู้ว่าพี่ภาคย์ไม่เต็มใจ แต่ถ้าอุ่นไม่ได้กลับมาไทย พี่ภาคย์อยากจะสวมแหวนหมั้นให้ใครคะ?"


"ไม่มี ถ้าพ่อไม่บังคับ" เขาตอบโดยไม่ลังเล อินทุกรรู้สึกจุกอยู่ข้างในและพูดอะไรต่อไม่ได้ "แต่คงไม่มีใครที่เขาจะบังคับพี่ได้"


นี่ควรจะดีใจกับคำพูดของเขาหรือเปล่านะ โอกาสของเธอที่จะได้เป็นเจ้าหญิงของเขาก็คงมีอยู่แม้จะน้อยนิดก็ตาม อินทุกรไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองมากจนเกินไปเพราะกลัวว่าจะผิดหวัง เขาเคยคบกับอัญชนาและที่รั้งตัวเองเพื่อที่จะหาเรื่องให้อยู่ต่อก็คงเพราะความรู้สึกที่มีต่ออัญชนาไม่ใช่เพราะเธอ


"มองหน้าแบบนี้แสดงว่าคิดอะไรอยู่ล่ะสิ" ภาคย์มองตากลมก็อ่านความคิดของเธอออก มือของเขายังคงลูบวนอยู่ที่แก้มเนียนไปมาช้าๆ ตอนนี้เขารู้แล้ว...ทุกอย่างที่ภาคิณพยายามยัดเยียดให้เขาทำ ทุกอย่างเป็นเพราะอะไร "พูดสิ!"


"พี่ภาคย์รักพี่ชะเอม ทำไมถึงมาให้ความหวังอุ่นแบบนี้ล่ะคะ"


"เคยได้ยินพี่พูดแล้วหรือยังไง?" คนใต้ร่างส่ายหน้าเบาๆ ใบหน้าคมคายเคลื่อนเข้าไปหาเธอช้าๆ กระซิบเบาที่ข้างใบหู "ไม่เคยได้ยิน ความหมายมันก็เป็นแบบนั้น"


ริมฝีปากเคลื่อนประกบเข้าหาคนตัวเล็ก ทุกอย่างที่กระทำลงไปล้วนหาเหตุผลไม่ได้แต่มันเป็นความรู้สึก อินทุกรหลับตาลงตอบรับรสจูบของเขาด้วยความอ่อนหวาน เธอไม่ได้รู้สึกกลัวเพราะคนบนร่างกำลังปฏิบัติต่อเธอจนทำให้ลืมสิ้นทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้น อันที่จริงก็ไม่ใช่เพราะเขาเสียทีเดียวนักหรอกเป็นเพราะเธอด้วยต่างหาก ภาคย์สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเล็กพลันควานหาความหวานจากเธอ เนิ่นนานเสียจนไม่อยากจะให้เวลานี้ผ่านไปเลยจริงๆ


"อื้มม" ร่างสูงส่งเสียคำรามในลำคอออกมาด้วยความพอใจ มือของเขาเลื่อนลงสอดเข้าไปใต้เสื้อของอินทุกร หญิงสาวได้สติจึงพยายามใช้สองแขนดันตัวของเขา ภาคย์ถอนริมฝีออกแล้วมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม


"ตอนนั้นมันเจ็บมากค่ะ อุ่นกลัว" 


"ไม่ต้องกลัว" เสียงทุ้มแผ่วเบากระซิบบอกเธออีกครั้ง "อุ่นจะไม่เจ็บแบบนั้นอีก พี่สัญญา"


"อุ่นยังไม่ได้อาบน้ำ แล้วอุ่นก็...." หญิงสาวพยายามบ่ายเบี่ยง เพราะความรู้สึกในคืนนั้นหวนกลับมาให้เธอได้คิด  เขาใช้สายตาที่ไม่สามารถคาดเดาความปารถนาได้มองเธอพร้อมจูบเบาๆอีกครั้ง 


"มีข้ออ้างอะไรอีกไหม?" อินทุกรได้ยินน้ำเสียงนั้นแลวก็รู้ทันทีว่ายังไงคืนนี้เขาไม่ยอมปล่อยเธอง่ายๆแน่ เธอส่ายหัวไปมาช้าๆให้คำตอบแก่เขาด้วยความจำยอมในที่สุด "อีกไม่กี่วันก็วันงานแล้วแล้ว เตรียมตัวไว้จะดีกว่า"


พึ่บ !!


ร่างกายของเธอโอนอ่อนไปตามแต่ที่ใจของเขาต้อง ตอนนี้บนกายสาวไม่หลงเหลืออะไรปกปิดไว้ ภาคย์ถอดกางเกงของตัวเองออกจนหมดแล้วก้มลงใช้สันจมูกสูดดมกลิ่นกายของเธอ หากว่าเขากลืนกินเธอได้ก็คงจะทำไปแล้ว ริมฝีปากหยักพรมจูบไปทั่วหน้าท้องแบนก่อนจะไต่ขึ้นมาลิ้มรสยอดบัวคู่งาม


“อื้ม!” เสียงครางฮึมในลำคอของเขากำลังบอกถึงความหวาน ลิ้นร้อนตวัดเลยยอดถันราวกับจะกลืนกินเสียให้ได้ ร่างเล็กสั่นกระเส่าไปด้วยความเสียวซ่าน เนื้อนวลขาวแดงระเรื่อไปทั้งตัว


ความอบอุ่นจากลมหายใจของเขาค่อยๆเคลื่อนลงสู่ด้านล่างอีกครั้ง มือหนาสองข้างจับขาเรียวแยกออก ตาคมมองสักพักก็เริ่มใช้ลิ้นเลียชิมน้ำหวานที่ออกมาตามร่อง


“พี่ภาคย์ อะ อื้ออ”


ยิ่งได้ยิงเสียงของเธอเขาก็เร่งจังหวะของลิ้นให้เร็วขึ้น ร่างบางบิดเร่าจนที่นอนยับยู่ยี่ไปเสียหมด ปลายเท้าจิกเกร็งจนภาคย์รู้สึกถึงความบีบแน่นตรงช่วงหัวไหล่ของเขา


“อึก! ฮึก! อ่า!!!”


กายสาวกระตุกเกร็งพร้อมกับปลดปล่อยของเหลวใสออกมา หญิงสาวพ่นลมหายใจหอบๆได้ไม่นานริมฝีปากของเธอก็ถูกช่วงชิงโดยเขาอีกครั้ง ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้ามาหยอกล้อกับลิ้นของเธออย่างชำนาญอยู่นานกว่าจะผละออก ตอนนี้แกนกายกำลังพร้อมได้ที่ เขารู้ดีว่าตัวเธอยังไม่พร้อมหากว่าไม่ป้องกันจึงเอื้อมมือหยิบสิ่งที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาใช้ เมื่อสวมเกราะป้องกันเสร็จแล้วก็ใช้มันรูดถูไปรอบๆร่องรักของเธอจากนั้นจึงค่อยๆดันมันเข้าไป


“กรี๊ดดด อึกก อุ่นเจ็บ อื้อ พี่ภาคย์ ฮึก”


“อาห์ เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว อื้มม”


“พี่ภาคย์ อะ โกหก อื้อ อุ่นเจ็บ อ๊ะ อาาา”


ภาคย์ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะดันตัวตนของเขาเข้าไปด้านในกายเธอได้ ความรู้สึกในคืนนั้นคงเปป็นแบบนี้ เขาแช่อยู่สักพักก่อนจะเริ่มขยับตัวช้าๆ แรกๆความเจ็บแม้จะไม่เท่าในคืนนั้นกำลังเล่นงานอินทุกรอย่างหนักเขาจึงกดริมฝีปากลงไปเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ


ฮ้า !!


ทั้งสองสูดโกยอากาศเข้าปอด ภาคย์ขยับสะโพกรัวถี่ๆเข้าออก ความเจ็บค่อยๆเสียวซ่าน เสียงใสครวญครางสลับกับเสียงเข้มของเขาจนจับคำไม่ได้


“โอววว ไออุ่น อื้มม หาย หายเจ็บหรือยัง ซี้ดด”


“อะ อ๊าาา” อินทุกรส่งเสียงบอกแทนความรู้สึกที่เกิดขึ้น


ช่องรักของเจ้าหล่อนตอดรัดจนชายหนุ่มรู้สึกทรมาน ความคับแน่นภายกำลังเร่งรัดให้เขาปลดปล่อยไวขึ้น แต่ใช่ว่าจะยอมเสียเมื่อไหร่ เขาผ่อนจังหวะลงช้าเพื่อให้เวลาความสุขของทั้งคู่ยังดำเนินไปได้นานๆ


“อ่ะ พี่ภาคย์คะ อุ่นร้อน อาาา อุ่นไม่ไหวแล้ว”


“ซี้ดดด อีกนิดนะ อาห์ เด็กดี อีกนิดเดียว อื้ม”


พั่บ พั่บ พั่บ !!


เสียงเนื้อกระทบกันเป็นช่วงๆสร้างความเร้าใจให้คนที่กำลังคุมเกมส์ในตอนนี้เป็นอย่างมาก เมื่อใกล้ถึงฝั่งก็เร่งจังหวะอีกครั้ง สองมือรั้งสะโพกกลมสวยแล้วเลยผมที่กำลังปกปิดใบหน้าให้การมองเห็นชัดเจนขึ้น


“อ๊ะ อ๊า”


“ไออุ่น โอวว ไออุ่น อึก อาห์”


ปับ ปับ ปับ !!!


กรี๊ดดด/ อาหห์


ภาคย์ล้มตัวนอนทับร่างเล็กแล้วค่อยๆถอนตัวตนของเขาออกจากกายของเธอก่อนจะถอดเกราะป้องกันทิ้งถังขยะเสีย อินทุกรหายใจหอบได้ไม่นานร่างของเธอก็ถูกเขาอุ้มขึ้นมา "ไปอาบกันเถอะ"


"อุ่นอาบเองได้ค่ะ พี่ภาคย์ปล่อยอุ่นลงนะคะ" เธอห้ามอะไรเขาฟังเสียที่ไหน ในที่สุดแล้วก็ต้องปล่อยให้เขาทำตามใจจนได้และตัวเธอเองก็เหนื่อยมากแล้ว หลังจากที่ชำระร่างกายจนสะอาดเขาก็พาเธอกลับมายังเตียงนอนอีกครั้ง พอหัวถึงหมอนได้เขาก็สอดแขนรองศีรษะเธอเอาไว้


อินทุกรพลิกตัวหันหน้าเข้าซบแผงอกแกร่ง มือเล็กเลื่อนสัมผัสตามลอนกล้ามเรียงสวยจนมาหยุดเอาไว้บนหน้าอกของเขา "อุ่นรักพี่ภาคย์นะคะ"


"...."


เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับอินทุกรจึงเงยหน้าขึ้นมอง เขาหลับไปแล้ว...สิ่งที่เธอพูดไปเมื่อสักครู่นี้ก็คงไร้ความหมายเมื่อคนฟังไม่ได้​ยิน หญิงสาวถอนหายใจเบาๆก่อนจะหรี่ตาลงช้าๆแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด


เวลาล่วงไปจนเกือบตีห้า... 


อินทุกรค่อยๆขยับตัวตามแรงเคลื่อนไหว ตาหวานค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นก็มองเห็นภาคย์กำลังแต่งตัวอยู่ข้างๆเธอ หญิงสาวดึงผ้าห่มผืนใหญ่ขึ้นมาปิดคลุมกายเอาไว้แล้วเอ่ยปากถามเขาทันที "จะกลับแล้วหรอคะ?"


ภาคย์หันหน้ามาหาเธอในขณะที่กำลังติดกระดุมเสื้อเม็ดสุดท้าย "พี่มีประชุมตอนแปดโมง อุ่นพักผ่อนอยู่ที่บ้านนี่แหละ ตอนเย็นพี่จะมารับกลับ"


"ค่ะ" เธอรับคำของเขาแล้วหลับตาลงอีกครั้ง ภาคย์นั่งลงข้างๆ เขามองใบหน้าสวยหวานที่กำลังหลับไหลไม่นานก็เดินออกจากห้องนี้ไปด้วยความเงียบที่สุด 


#####


​โรงแรม Voruntiana....

สิบนาฬิกา....


หลังจากการประชุมหุ้นส่วนเสร็จสิ้นภาคย์และธกฤตก็เดินกลับมายังห้องทำงานของตนเองทันที ทั้งอัญชนาที่เข้าร่วมประชุมวันนี้ก็เดินตามมาติดด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด


ปึง !!


"คุณอัญชนา เข้าไม่ได้นะครับ!!" ธกฤตยกมือขั้นขวางเอาไว้


"ทำไม แกมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันไอ้ขี้ข้า!!"


"ธกฤต ปล่อยให้อัญชนาเข้ามา" ภาคย์กล่าวด้วยนำเสียงนิ่งเรียบ


"ภาคย์อธิบายมาเดี๋ยวนี้นะ!! ลดจำนวนหุ้นของเอมได้ยังไง เอมถือหุ้นของโรงแรมรวมกับของแม่แล้วสี่สิบเปอร์เซ็นต์โดยที่ไม่มีเอกสารยินยอมเลยสักฉบับ"


ภาคย์ยกยิ้มมุมปากแล้วนั่งลงอย่างสบายบนเก้าอี้นวม "ตอนเธอกับแม่ของเธอได้สิทธิ์ก็ไม่มีเอกสารยืนยันเหมือกัน แล้วมันจะผิดตรงไหนที่ฉันจะเอาส่วนของแม่เธอให้ไออุ่น"


"แต่ไออุ่นไม่มีสิทธิ์ที่จะได้หุ้นส่วนนี้!!" เสียงแหลมกล่าวกระแทกอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ


ภาคย์เปลี่ยนสีหน้าในทันที ตอนนี้เขาดูนิ่งและน่ากลัวกว่าปกติอยู่อีกมาก  เขาประสานมือแล้ววางบนโต๊ะทำงานพร้อมแววตาที่แข็งกร้าวจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าราวกับจะฆ่าให้ตายเสียตอนนี้ "ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อไออุ่นอุ่นเป็นลูก 'แท้ๆ' ของอาอ้นและกำลังจะเป็นคู่หมั้นของฉัน เธอต่างหากที่อธิบายว่าทำไมไออุ่นถึงไม่มีสิทธิ์"


อัญชนากำมือจนสั่นไปทั้งตัว ตั้งแต่ภาคย์เข้ามาบริหารงานที่นี่ก็ทำทุกอย่างวุ่นวายไปหมดสำหรับเธอ "ก็หุ้นส่วนนี้คุณพ่อเป็นคนยกให้แม่ ถ้าภาคย์จะเปลี่ยนผู้ถือหุ้นก้ต้องให้แม่เซ็นยินยอมยกหุ้นให้ไออุ่น"


"แต่กรรมการใหญ่ตอนนี้คือฉัน ฉันจะทำอะไรโดยไม่บอกใครก็ได้และแม่เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการบริหารงานที่นี่ ฉะนั้นเปลี่ยนให้เป็นของไออุ่นถือว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว"


อัญชนาตวัดสายตามองด้วยความโกรธ ไม่นานใบหน้าโฉบเฉี่ยวก็เปลี่ยนเป็นยกยิ้มขึ้นมาดูร้ายกาจชอบกล เธอนั่งไขว่ห้างลงตรงหน้าเขาพลางเชิดหน้าไปด้วย "แหม ดูเป็นห่วงเป็นใยน้องสาวของเอมเหลือเกินนะ แต่ก็อย่างว่าแหละ...เมื่อคืนก็อย่าคิดว่าไม่มีใครรู้ว่าภาคย์เข้าไปทำอะไรในห้องของไออุ่น ลองถ้าคุณพ่อรู้เรื่องนี้คงจะไม่พอใจแน่ๆ ภาคย์เองก็เก่งนะที่ทำให้เด็กดีอย่างไออุ่นมาใจแตกเสียได้"


สีหน้าของภาคย์นิ่งขรึมลงยิ่งดูน่ากลัวกว่าเดิม ธกฤตเห็นท่าไม่ดีก็พยายามเอ่ยปากห้ามอัญชนาแต่ว่าเจ้านายของเขาก็ยกมือห้ามเอาไว้ "อยากจะพล่ามอะไรก็เชิญ และเธอก็อย่าคิดว่าไม่มีใครรู้เพราะความลับมันไม่มีในโลก ฉันจะขอเตือนอะไรเอาไว้อย่างนะ อย่าล้ำเส้นไออุ่น! ถ้าเธอไม่ฟังก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน"  


อัญชนาชะงักไสักพักเมื่อได้เห็นสายตาที่คมกริบมองแบบเชือดเฉือนมาที่เธอ ภาคย์ไม่เคยมองเธอแบบนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเธอแต่งงานกับปวันเลยทำให้เขาไม่พอใจและพยายามเรียกร้องความสนใจจากเธอ ใช่! ทั้งภาคย์และปวันต่างหลงรักเธอ อัญชนาคิดว่าตัวเองคือศูนย์กลางของทุกสิ่งและที่ภาคย์เข้าหาอินทุกรก็เพื่อที่จะประชดเธอเท่านั้น


"ถ้าภาคย์จะประชดเอมแบบนี้ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ เดี๋ยวเอมจะ...."


"จะร่างหนังสือให้ไออุ่นเซ็นยินยอมคืนหุ้นอย่างนั้นล่ะสิ ฉันว่าเธอตื่นได้แล้วนะอัญชนา!! ทุกอย่างในที่นี่จะไม่มีผลอะไรเลยถ้าไม่ใช่คำสั่งที่มาจากฉันโดยตรง แต่ถ้าเธอจะแบ่งส่วนของเธอไปให้แม่ของเธออันนั้นฉันไม่ห้ามหรอกนะ" ภาคย์หันไปบอกให้ธกฤตนำกล่องสีดำที่วางบนโต๊ะมาให้แก่เขา เมื่อได้รับมาแล้วก็ส่งมันให้แก่อัญชนา "ฉันว่าเธอเอาเวลาที่จะมาห่วงเรื่องหุ้นบ้าๆนี่กลับไปหาสามีดีกว่านะ ในภาพกับเด็กคนนี้ดูเขามีความสุขมากกว่าอยู่กับเธอ"


อัญชนามองภาพถ่ายในมือก็สั่นไปทั้งตัว รูปพวกนั้นเป็นรูปที่ปวันกำลังนั่งทางก๋วยเตี๋ยวนักศึกษาสาวคนหนึ่งซึ่งใบหน้ายิ้มแย้มขนาดนั้นเธอไม่เคยได้เห็นเลย 


มันเป็นใคร !! หญิงสาวเริ่มหายใจฟึดฟัดด้วยความโกรธ มือกำรูปภาพจนยับไม่เหลือเค้าเดิม ร่างเพรียวเดินกระแทกอารมณ์ออกไปโดยไม่ได้หันกลับมาอีกครั้ง 


กล้าดียังไงถึงได้คิดจะมีเมียน้อย! ปวันไม่มีสิทธิ์นอกใจเธอหรือไม่ว่าจะใครก็ช่าง...


เธอต้องเป็นคนสำคัญที่สุดของทุกๆคน....


ภาคย์แสยะยิ้มแล้วเอนหลังแนบติดกับเก้าอี้นวมของเขา ธกฤตเดินเข้ามาข้างๆเจ้านาย "ทำแบบนี้ดีแล้วหรอครับคุณภาคย์"


ภาคย์เหลือบมองเล็กน้อย "ทำไม!? แกสงสารผู้ผู้หญิงแบบนั้นหรือยังไง? จะตามไปดามใจฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ"


"ผมสงสารสามีของคุณอัญชนาต่างหากล่ะครับ อีกอย่างผมก็ไม่อยากโชคร้ายแบบผู้ชายคนนั้นด้วย" ธกฤตก้มลงเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายบนโต๊ะของเจ้านาย "คุณภาคย์ทำไมไม่จัดการทีเดียวให้จบไปเลยล่ะครับ ปล่อยไว้แบบนี้คุณอัศนัยกับคุณไออุ่นจะยิ่งลำบาก"


"ยังก่อน ฉันยังหาหลักฐานชิ้นสำคัญไม่ได้ แค่อันที่ให้อาอ้นไปนั่นยังไม่พอรอกนะ" ภาคย์ถอนหายใจราวกับคนที่กำลังอับจนหนทาง "หลักฐานที่จะดีดคนพวกนั้นออกไปได้โดยไม่ต้องกลับมาอีก"


######


​บ้านรัตนโยธิน....

ภาคย์ขับรถกลับบ้านตั้งแต่ช่วงบ่ายเพราะวันนี้เขาสะสางงานใหญ่ไปจนหมดแล้ว พอลงจากรถเท่านั้นแหละภิชญ์ก็ยืนหน้ามุ่ยกอดอกรอรับเขาอยู่แล้ว "เมื่อคืนพี่ภาคย์ไม่กลับบ้าน หายไปกับน้องไออุ่นใช่ไหม? พี่ก็รู้ว่าผมจริงจังทำไมต้องขัดขวางกันอยู่เรื่อย"


"ไร้สาระว่ะ" ภาคย์เดินผ่านทำทีไม่สนใจ มีหรือที่ภิชญ์ที่จะยอม หมู่นี้พี่ชายเขาแปลกไปมากเพราะถ้าเป็นเมื่อก่อนถ้าเขาถูกใจผู้หญิงคนไหนของภาคย์แค่เอ่ยปากบอกพี่ชายของเขาก็ไม่ขัดขวางอยู่แล้ว


แต่นี่อะไร? 


"หึงน้องไออุ่นใช่ไหม? พี่ภาคย์รู้สึกใช่หรือเปล่า? พูดมาตรงๆเลยครับ หรือเรามาแข่งกันก็ได้จะได้รู้กันไปเลยว่าน้องไออุ่นจะเลือกใคร"


กึก...


ภาคย์หยุดเดินแล้วหันหน้าไปหาน้องชายของเขาด้วยใบหน้าที่สามารถเก็บซ่อนความรู้สึกได้อย่างแนบเนียน "ถ้าแกยังไม่หยุดพูดฉันจะไปบอกพ่อให้ส่งแกกลับอเมริกาตอนนี้ และถ้าแกจะแข่งกับฉันเรื่องนี้จริงๆ! ยังไงแกก็แพ้"


"อ้าว!! เดี๋ยวดิพี่ภาคย์" 


ภาคย์ไม่สนใจเสียงของน้องชายที่ตามไล่หลังมา เดินเข้าถึงตัวบ้านได้ก็เห็นภาคิณกำลังนั่งช่วยวาณิริณเตรียมของที่จะใช้ในวันงานหมั้นของภาคย์และอิทุกร เมื่อทั้งสองเห็นลูกชายคนโตปรากฏตัวขึ้นหลังจากที่หายหน้าหายตาไปทั้งคืน แถมตอนเช้าไม่ทันได้เจอเขาก็ออกไปทำงานเสียแล้ว


"ว่าไงล่ะไอ้เสือลูกพ่อ หายหน้าไปทั้งคืนเลย" ภาคิณพูดแซวเพราะที่ฟังจากภิชญ์ก็รู้ว่าภาคย์หายไปอยู่กับใคร "มานั่งตรงนี้สิ พ่อกับแม่กำลังจัดของชำร่วยให้แขกวันงานพอดี แล้วเจ้าภิชญ์ทำไมหน้างอขนาดนั้นล่ะหืม?"


ภิชญ์เดินเข้าไปนั่งข้างวาณิริณด้วยความไม่สบอารมณ์ "เซ็งครับ คนบางคนทำตัวเป็นแมวหวงก้าง จะเอายังไงก็ไม่พูด"


"ไปทะเลาะอะไรกันมาบ่ะทั้งสองคน แม่ล่ะระอาจริงๆ" วาณิริณส่ายหัวเบาๆ เพราะลูกชายทั้งสองของเธอมักจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากันเสมอ "ไออุ่นเป็นยังไงบ้างล่ะภาคย์ วันหลังพาน้องมาทานข้าวที่บ้านเราบ้างสิ"


"ได้ครับแม่ เอาเป็นวันที่ไออุ่นเลิกเร็วก็แล้วกันนะครับ" ภาคย์เดินถอดเสื้อสูทแล้วนั่งลงที่โซฟาอีกฝั่ง "แม่ครับ ผมขอคุยธุระกับพ่อตามลำพังก่อนได้ไหมครับ"


วาณิริณยิ้มแล้วพยักหน้า "จ้ะ งั้นแม่ไม่กวนแล้วนะ ภิชญ์...ช่วยแม่ถือของไปข้างบนหน่อยสิลูก ภิชญ์!!"


"ครับ ครับๆ ได้ครับ" ภิชญ์สะดุ้งเมื่อแม่ของเขาสะกิดเรียก เขาเดินแล้วสะบัดหน้าใส่ภาคย์เพื่อบอกว่าเขากำลังเคืองพี่ชายคนนี้อยู่


เมื่อได้อยู่กันตามลำพังกับภาคิณ...


ภาคย์ไม่รอช้าที่จะเข้าเรื่องของเขาทันที "เมื่อคืนที่ไปบ้านอาอ้นเหมือนผมจะเจออะไรบางอย่าง พ่อพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับแม่ของอัญชนาไหมครับ"


"เฮ่อ ในที่สุดภาคย์ก็เข้าใจสักที รู้แล้วใช่ไหมว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แม่ของไออุ่น" ภาคย์พยักหน้าช้าๆ ภาคิณยืดตัวเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือออกไปแตะไหล่ลูกชาย "ไอ้อ้นมันคงอึดอัดถึงได้ยอมบอกเรื่องนี้กับภาคย์ นิตแม่ของไออุ่นหายตัวไปในเดียวกับที่ผู้หญิงคนนั้นยื่นผลตรวจดีเอ็นเอของอัญชนาว่าเป็นลูกของไอ้อ้น หลังจากนั้นก็สวมรอยเปลี่ยนทั้งชื่อ ทำศัลยกรรมให้เหมือนนิตตัวจริงมากที่สุดแต่ก็ทำมาแล้วไม่เหมือนเลยนะ พ่อไม่เชื่อตามคำพูดพยานที่ผู้หญิงคนนั้นนำมาแล้วบอกว่านิตหายกับผู้ชายคนอื่น"


"ทำไมล่ะครับ"


ภาคิณถอนหายใจยาว "เพราะนิตรักไอ้อ้นมันมาก พ่อคิดอีกอย่างหนึ่งก็คือนิตตัวจริงอาจจะไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว เพราะถ้ายังอยู่พวกเราควรจะเจอตั้งแต่หลายสิบปีก่อน ไอ้อ้นแม้ว่าจะเสียใจแต่ก็ไม่อยากให้ไออุ่นขาดแม่เลยยอมให้ผู้หญิงคนนั้นเขามาอยู่ในบ้าน ในฐานะของนิตและแม่ของไออุ่น"


"เรื่องสำคัญแบบนี้อาอ้นทำไมไม่ยอมบอกให้ไออุ่นรู้ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องรู้อยู่ดี" ภาคย์คิดตามก็รู้สึกสับสนไปด้วย


"คนเป็นพ่อทำได้ทุกอย่าง ยิ่งไออุ่นเป็นเหมือนแก้วตาดวงใจแถมยังเป็นตัวแทนของนิตด้วย ไอ้อ้นมันยอมเก็บเรื่องนี้ไว้เพื่อให้คนภายนอกมองว่าไออุ่นอยู่ในครอบครัวที่ครบและสมบูรณ์แบบ แต่ก็อย่างว่า...มันไม่ได้ส่งผลดีกับไออุ่นเลยสักนิด พ่อถึงให้ภาคย์เข้าไปช่วยกันไออุ่นออกจากคนพวกนั้น ค่อยๆหาวิธีบอกน้องเพราะตอนนี้ไออุ่นเชื่อสนิทว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่แท้ๆ เฮ่อ...อย่างน้อยๆลองถ้าภาคย์ได้ทำอะไรบางอย่างที่กระทบต่อความเป็นอยู่ล่ะก็ คงไม่อยู่เฉยกันแน่"


ชายหนุ่มหลุบตาลงสักพักก็หันกลับไปมองหน้าพ่อของเขาอีกครั้ง "พ่อคงลืมบอกผมอีกเรื่อง ไม่เชื่อเรื่องผลดีเอ็นเอด้วยสินะครับ"


ภาคิณยิ้มรับคำลูกชาย อันที่จริงเรื่องเขาจะบอกไปตรงๆก่อนหน้านี้ก็ย่อมได้แต่เพราะกลัวว่าภาคย์จะไม่เชื่อถึงต้องให้รับรู้ด้วยตัวเอง แค่นี้เขาก็วางใจแล้ว....ภาคิณเองก็รักและเอ็นดูอินทุกรมากรวมทั้งอัศนัยที่เป็นเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมยากกันมานาน ตอนที่เขาลำบากจนถึงขีดสุดก็มีอัศนัยที่คอยช่วยเหลือมาโดยตลอด คราวนี้เพื่อนรักกำลังลำบากเขาจะทนอยู่เฉยได้ยังไง!


ภาคย์นี่แหละที่เป็นกำลังหลักให้เขาช่วยเพื่อนให้พ้นจากความทุกข์อันแสนยาวนานนี้ได้แน่ๆ


_________________________________100%___________________________________________


พี่ภาคย์คน 108 อารมณ์ อิอิ

เรื่องของน้องไออุ่นค่อยๆเฉลยไปทุกๆตอน ตอนละนิดๆหน่อยๆนะจ๊ะ

มันจะซับซ้อนนิดนึง รีดเดอร์คงไม่งงกันเนอะ

คอมเม้นท์ โหวต ให้ไรท์เป็นกำลังใจด้วยนะคะ

มาช้าแต่มาแน่นอนน๊าาา

เจอกันตอนต่อไปจ้าาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น