ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เป็นหนี้ต้องชดใช้

ชื่อตอน : เป็นหนี้ต้องชดใช้

คำค้น : สนองสวาท, ลูกหนี้, เจ้าหนี้, ซาดิสต์, ของเล่น, มุมลับ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2561 19:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เป็นหนี้ต้องชดใช้
แบบอักษร

            านศพที่เรียบง่ายเสร็จสิ้นลงท่ามกลางน้ำตาของคนในบ้าน หัวหน้าครอบครัวจากไป ปล่อยอีกสามชีวิตคือ นางชิ้น ผู้เป็นแม่วัยสี่สิบห้าปี นวลปรางวัยยี่สิบปี ลูกสาวคนโต และนวลทิพย์ ลูกสาวคนเล็กวัยสิบสองขวบ ให้ต้องอยู่เผชิญโชคชะตากันเพียงลำพัง

            ขณะนี้บ้านไม้หลังเล็ก ต้องสะเทือนไปทั้งเรือน เมื่อชายฉกรรจ์ห้าคนบุกขึ้นมารื้อข้าวของกระจุยกระจาย

            “อย่า..ออกไปจากบ้านฉัน” เสียงจากนางชิ้นที่ตะโกนใส่ชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึงทั้งห้า พร้อมกับความพยายามจะเข้าไปดึงร่างของพวกมันออกมา เพื่อปกป้องข้าวของของตน การส่งลูกน้องมาทวงหนี้ หลังจากงานศพเสร็จสิ้นลงหนึ่งวัน นับเป็นความปรานีจากนายจอมทัพ

            “หยุดนะ พวกแกทำบ้าอะไรเนี่ย ฉันจะไปแจ้งตำรวจ” เสียงจากนวลปรางดังขึ้นอีกคนเมื่อเข้าบ้านมา แล้วพบว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น น้ำเสียงที่ส่งออกไปแข็งกร้าวเด็ดเดี่ยว สองมือของเธอโอบกอดน้องสาวที่เพิ่งไปรับจากโรงเรียนมาเอาไว้แน่น

            แต่คำพูดของสองสาวเจ้าของบ้านดูเหมือนว่าจะไม่เข้าหูของชายฉกรรจ์ทั้งห้าแม้แต่น้อย

            “บอกให้หยุดยังไงเล่า พวกมึงจะมาทำอย่างนี้ในบ้านกูไม่ได้ กูบอกให้ออกไป” นางชิ้นไม่ได้พูดเปล่า ยังวิ่งไปคว้าขวดเหล้าที่อยู่แถวนั้นไปตีหัวหนึ่งในชายฉกรรจ์เข้าจนแตกอีกด้วย

            โป๊ะ**!**  เสียงแตกของขวดดังขึ้นเมื่อกระแทกเข้าที่หัวของนายเชนอย่างแรง แตกทั้งขวดแตกทั้งหัว ส่งผลให้นายเชนหันมาตอบโต้คนที่ทำร้ายเขาจนล้มลงไปกองอยู่กับพื้น

            “แม่**!!**...” เสียงเรียกจากสองสาวน้อยที่พากันวิ่งเข้าไปหาแม่ของตน

            “พอโว้ย รื้อมาทั้งบ้านแล้ว ไม่เห็นจะมีอะไรมีค่าสักอย่าง เอาลูกสาวมันไปให้นายเลย กูจะได้ไปทำแผลด้วย เจ็บโว้ย” เสียงนายเชนดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก ในขณะที่ยกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดแผลห้ามเลือดที่หัวไปด้วย

            ลูกน้องทั้งสี่คนจึงได้กรูกันเข้ามาจับตัวลูกสาวทั้งสองคนของบ้านเอาไว้

            “เอานังนั่นไปคนเดียวก็พอ ส่วนนังนั่นตัวเล็กเท่าเมี่ยงอย่างนั้น พวกเอ็งจะเอาไปเลี้ยงต่อหรือไงวะ” นายเชนบอกลูกน้อง พร้อมกับชี้ไปที่นวลปราง

            “อย่านะ อย่าเอาลูกกูไป” / “ปล่อยนะ ปล่อยฉันสิ ปล่อย” / “ปล่อยพี่สาวของหนูนะ ปล่อยสิ” เสียงจากสามสาวดังขึ้นพร้อมกัน นางชิ้นและนวลทิพย์พยายามเข้าไปทุบตีชายฉกรรจ์ที่จับกุมตัวนวลปรางเอาไว้

            “ใครเป็นหนี้ก็ต้องจ่ายสิวะ ถ้าแกหาเงินมาใช้หนี้ได้ ก็ค่อยไปเอาตัวลูกสาวคืน หนี้ก็ไม่ได้มากอะไร แค่ห้าแสนเท่านั้นเอง” นายเชนพูดเสียงดังฟังชัด

            “ห้าแสน**!**..” เสียงอุทานจากสามสาวดังขึ้นพร้อมกันด้วยสีหน้าท่าทางตกใจ นางชิ้นถึงกับหมดแรงขาอ่อนทรุดตัวลงนั่งกับพื้น 

            “ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก ก็ผัวแกเข้าไปเล่นพนันในบ่อน เป็นหนี้อยู่ห้าแสน ถ้าแกหาเงินได้ ก็ค่อยไปเอาลูกสาวของแกคืน” นายเชนนั่งลงบีบคางนางชิ้นเอาไว้แน่น บังคับให้ฟังทุกถ้อยคำที่พูดออกไป ก่อนจะลุกขึ้นเดินนำออกจากบ้านไปเมื่อพูดจบประโยค โดยมีลูกน้องอีกสี่คนเดินตาม และแน่นอนว่าพวกมันต้องพานวลปรางออกไปกับพวกมันด้วย

            ความพยายามดิ้นรนขัดขืนจากหญิงสาวตัวเล็ก ๆ ไม่อาจต้านทานแรงจากชายฉกรรจ์เหล่านั้นได้ สุดท้ายลูกสาวคนโตของบ้าน ต้องถูกจับขึ้นรถตู้พามากับพวกมันด้วยจนได้

            ถตู้เลี้ยวเข้ามาในอาณาบริเวณพื้นที่กว้างขวางนับร้อยไร่ที่กั้นแนวเขตด้วยรั้วลวดหนาม ถนนลาดยางทอดยาวเข้าไปสู่บ้านหลังใหญ่ นวลปรางมองความอลังการเหล่านั้นเมื่อรถตู้เคลื่อนผ่านด้วยความหวาดกลัวในอำนาจและบารมีของคนที่ชายฉกรรจ์เหล่านี้เรียกว่านาย ทั้งนี้ก็เพราะบ่อยครั้งที่เธอมักจะได้ยินคำพูดที่ว่า..คนรวยทำอะไรก็ได้

            นวลปรางนั่งตัวเกร็งเมื่อรถตู้เคลื่อนผ่านกำแพงบ้านเข้ามา ประตูรั้วขนาดใหญ่สมกับตัวบ้านปิดลง ราวกับจะปิดกั้นชีวิตของนวลปรางออกจากอิสรภาพที่เธอเคยมี

            “ลงมาได้แล้ว” นายเชนที่มือยังคงจับหัวตัวเองห้ามเลือดเอาไว้เอ่ยเสียงแข็งบอกนวลปราง เมื่อเปิดประตูรถตู้ออก แล้วเห็นหญิงสาวยังคงนั่งนิ่งจ้องมองไปยังตัวบ้านหลังใหญ่ที่เฉพาะตัวบ้านก็คงกินพื้นที่ไปเกือบไร่

            “.............” ไม่มีเสียงตอบกลับจากสาวร่างเล็ก ที่นั่งส่ายหัว หันมามองที่นายเชนด้วยแววตาหวาดกลัวและซุกตัวแนบชิดอยู่กับผนังรถอีกฝั่ง จนนายเชนต้องสั่งลูกน้องให้จัดการพาตัวลงมา

            “พวกมึง เอาลงมาซิ”

            แล้วหญิงสาวตัวเล็ก ๆ ก็ถูกหิ้วลงมาจากรถ พาเข้าบ้านไปพบกับผู้เป็นนาย เจ้าของบ้านชายที่ใคร ๆ ก็เกรงขาม

            อมทัพ ที่กำลังนั่งฟังผู้จัดการบ่อนเข้ามารายงานความเป็นไปของบ่อนสำหรับหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ส่งสายตาคมดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองไปยังกลุ่มคนที่เดินเข้ามาในบ้าน จนมาหยุดอยู่ที่สาวน้อยร่างบางที่ลูกน้องของเขาจับตัวเข้ามาด้วย ใบหน้าเรียวใสจัดว่าสวย ความขาวนวลก็ต้องใจชายหนุ่มเป็นอย่างยิ่ง ถึงแม้ว่าอกเอวจะยังมองไม่ออกนัก เพราะถูกบดบังเอาไว้ด้วยเสื้อยืดตัวโคร่ง

            “ลูกสาวของนายรวยครับ ผมพามาเป็นตัวประกัน สำหรับเงินที่มันติดเราอยู่ครับนาย” นายเชนอธิบายอย่างรู้ใจเจ้านายของตน โดยไม่ต้องให้เอ่ยถาม

            “เอาตัวไปให้สมจิตร แล้วแกก็ไปทำแผลซะ” ไม่มีการถามให้มากความ จอมทัพสั่งลูกน้องเสียงเรียบ ก่อนจะหันกลับไปสนใจที่ผู้จัดการบ่อนเช่นเดิม โดยไม่คิดจะรับรู้ถึงการดิ้นรนขัดขืน หรือขอร้องอ้อนวอนจากหญิงสาวร่างเล็ก 

ความคิดเห็น