มนต์ระมิงค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

3 : 'บ้านอาจณรงค์' (50%)

ชื่อตอน : 3 : 'บ้านอาจณรงค์' (50%)

คำค้น : พะนอขวัญ,นายใบ้

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2561 12:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3 : 'บ้านอาจณรงค์' (50%)
แบบอักษร

3 : 'บ้านอาจณรงค์'


บ้านอาจณรงค์...จะมีคฤหาสน์ทรงยุโรปสีขาวหลังงามโดดเด่นเป็นสง่า โดยมีต้นไม้สูงอยู่รายล้อมตัวคฤหาสน์ และคฤหาสน์หลังดังกล่าวนี้ก็เป็นของเศรษฐีที่มีชื่อติดอันดับหนึ่งในห้าของประเทศทีเดียว ความร่ำรวยมั่งคั่งของตระกูลเกิดจากการทำมาค้าขายของบรรพบุรุษ กระทั่งมีการขยายไปดำเนินธุรกิจอื่น ๆ อีกมายมาย และสุดท้าย ตระกูลอาจณรงค์ก็ได้กลายมาเป็นเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ติดอันสามของประเทศอยู่ในปัจจุบัน

และแม้ผู้ที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังงามนี้จะมั่งคั่งร่ำรวยมีชีวิตอย่างสุขสบายแค่ไหน ทว่า เช้านี้ความขุ่นมัวก็กำลังกัดกินจิตใจของผู้ครอบครองนั้นคฤหาสน์หลังงามนี้อยู่ไม่น้อย เนื่องด้วย ทายาทคนเดียวของคฤหาสน์อาจณรงค์ได้หายตัวและติดต่อไม่ได้อยู่หลายวันแล้ว  

จนกระทั่งสตรีร่างระหงผู้ที่ร่วมเป็นเจ้าของคฤหาสน์หลังงามนี้ จะต้องลุกขึ้นมาอาละวาดอย่างอดรนทนไม่ไหวในที่สุด ​

"หลานชายรุ่งหายตัวไปหลายวัน แต่ไม่มีใครรู้เรื่องเลยสักคน นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน...!"

"ยังไม่ชินอีกหรือ คุณรุ่ง" เสียงห้าวของใครอีกคนดังขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้านกับอาการเดือดร้อนของสตรีตรงหน้า

หล่อนหันขวับกลับมามองเจ้าของเสียงห้าวนี้ทันที แล้วถามกลับ

"ชิน? ชินยังไงคะคุณอัศ"

คนถูกย้อนถาม แถมยังโดนจ้องด้วยแววตาขุ่นเคืองทำหน้าคล้ายลำบากใจที่จะพูด แต่สายตาผู้ถามยังจ้องเขม็งที่ตนอย่างหมายคาดคั้นจะเอาคำตอบเสียให้ได้ บุรุษวัยหกสิบ จึงจำต้องเอ่ยว่า "ก็ แหม จะให้พูดตรง ๆ"

รุ่งระวีจึงเดินตรงแล้วมาหยุดตรงหน้าบุรุษดังกล่าว ตวัดสองมือกอดอก พลางบอก "พูดถึงขนาดนี้ ก็พูดมาให้จบ ๆ ไปเลยค่ะคุณอัศ"

คุณอัศวิน อาจณรงค์ กระแอมไอสองสามทีก่อนจะบอกภรรยาที่ยังสาวยังสวยอยู่ตรงหน้าว่า  

"ก็ที่พ่อหลานชายยอดขมองอิ่มของคุณหายไป ก็เพราะคุณนั่นแหละ...รุ่ง"

"เพราะรุ่ง อย่างไรกันคะ เอะ! พูดมาดี ๆ นะคะคุณ" รุ่งระวีถามกลับด้วยอาการตาขวางจัด

"อ้าว! ก็ที่คุณเล่นนัดลูกสาวบ้านนั้นบ้านนี้ แล้วจะหลอกพาหลานชายคุณไปดูตัว เมื่อตารันเขารู้แกว เขาก็เตลิดเปิดเปิงไปเหมือนทุกครั้งน่ะสิ" 

รุ่งระวีเถียงไม่ออก จริงอย่างที่สามีตนว่า การนัดหมายสาว ๆ ของคนรู้จักบ้าง ของเพื่อนฝูงบ้างไว้ให้หลานชายยอดขมองอิ่มดูตัว อาจจะมีส่วนให้หลานชายของตนเร้นกายหายไปจากบ้านได้ ทว่า ครั้งนี้ 'ดรัน' ได้หายไปนานอย่างผิดปกติ จนตนก็ชักหวั่นใจว่าอาจจะเกิดเรื่องที่ไม่ดีกับหลานชายสุดที่รักคนนี้เข้า 

รุ่งระวีตวัดมือกอดอกเมื่อเถียงไม่ออก จึงใช้กิริยาค้อนปะหลับประเหลือกใส่สามีที่นั่งทอดตัวอย่างสบายบนโซฟาสีทอง และยังหัวเราะร่วนกับกิริยาอย่างนี้ของหล่อน แต่สุดท้ายรุ่งระวีก็ยังไม่ยอมแพ้ จึงว่าอย่างตั้งข้อสังเกตอีก 

"แต่ครั้งนี้ ตารันหายตัวนานเกินไปแล้วนะคุณ ทุกครั้งที่หายไป สองวันสามวัน อย่างมากก็แค่สามวัน ก็กลับมาแล้ว แต่นี่..." 

"ห้าวันแล้วก็ยังไม่กลับ" สามีต่อให้ยิ้ม ๆ 

"ใช่ แล้วมันนานเกินกว่าทุกครั้งมั้ยล่ะคะ คุณอัศ" 

อัศวินส่ายหน้าแทนคำตอบแรก และจากนั้นดูเหมือนตนและภรรยาจึงได้ยินที่เสียงตะโกนบอกต่อกันเป็นทอด ๆ อยู่ภายนอกคฤหาสน์หลังนี้ว่า

"คุณหนูกลับมาแล้ว! คุณหนูกลับมาแล้ว!"

ไม่นานชายร่างสูงค่อนข้าง ดูโทรมไปกว่าทุกครั้งก็ปรากฏตัวขึ้น เขากำลังเดินเข้ามายังห้องโถงโอ่อ่าของคฤหาสน์ และทันทีที่รุ่งระวีเห็นร่างของคนที่ทำให้ตัวเองทุกข์ร้อนใจมาหลายวัน ก็หมายใจว่าจะวิ่งเข้าไปกอดพ่อหลานชายตัวดีให้หายคิดถึง แต่ก็ไม่ทัน เพราะดันมีร่างอ้วนกลมของหญิงชราวัยหกสิบปี ชิงตัดหน้าเข้าไปกอดตัวชายหนุ่มเสียก่อน พลางรีบลูบเนื้อลูบตัวร่างสูงใหญ่นั้นอย่างรักใคร่ 

"คุณหนูรัน! คุณหนูของนมกลับมาแล้ว!" หญิงวัยหกสิบปีเอ่ยด้วยน้ำเสียงยินดี ก่อนจะเงยหน้ามองสภาพของคุณหนูของตนด้วยความไม่ชอบใจนัก แล้วถามออกมาว่า  "ทำไม  คุณหนูถึงได้โทรมอย่างนี้ล่ะคะ"

"ไม่เอาน่านมแม้น..." เสียงทุ้มนั้นบอกอย่างไม่ชอบใจ พร้อมกับบิดใบหน้าเข้มด้วยหนวดเคราหนีมืออูม ๆ จากอีกฝ่ายที่พยายามจับใบหน้าคมเข้มของตนตรึงไว้กับที่ เพื่อจะส่งสายตาตรวจจับหาสิ่งผิดปกติตามใบหน้าและร่างกายตนตาม 

ชายหนุ่มรีบหลบตาหนีผู้สูงวัยกว่าซ่อนพิรุธ ไม่ได้เป็นเด็ดขาดที่จะให้แม่นมของตนรู้ว่า ตนได้รับบาดเจ็บมา ไม่อย่างนั้น...ต้องเป็นเรื่องใหญ่ไปอีกแน่ ๆ 

"ไม่เอาอย่างไร ก็นมแม้นกอดคุณหนูมาตลอด ไม่อยากให้นมกอดอีกแล้ว" เสียงของผู้สูงวัยเอ่ยอย่างตะบึงตะบอน แฝงความน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด

ชายหนุ่มถอนใจ แล้วรีบอธิบาย "ไม่ใช่ ฉันหมายถึง หยุดเรียกฉันว่า คุณหนูเสียที เรียกคุณรันเฉย ๆ ก็พอ" 

"แหม นมก็เรียกแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้วนี่คะ คุณหนู"

"ฉันโตแล้ว อายุจะสามสิบอีกไม่กี่วันแล้ว จะมีลูกมีเมียวันนี้ วันพรุ่งนี้ก็ได้แล้ว หยุดเรียกว่าคุณหนูเถอะน่า" ชายหนุ่มบอกอีกอย่างเหนื่อยหน่าย แต่ไม่ทันที่นมแม้นจะว่าอะไร เสียงของใครอีกคนก็ดังแทรกขึ้น

"ตาย! หลานน้า  มะ... เมื่อกี้ว่าอะไรนะลูก..." เสียงแหลมนั้นอุทานอย่างดีใจ แล้วจึงเข้าไปดึงตัวอ้วนกลมของแม่นม ออกไปจากตัวหลานรัก ก่อนจะรีบเบียดร่างระหงของตนเข้าไปแทนที่ พลางถามชายหนุ่มด้วยแววตาเจิดจ้าอีกว่า 

"มีลูกมีเมีย? แสดงว่า! รันเริ่มมีความคิดอยากแต่งงานแวบ ๆ เข้ามาในหัวแล้วใช่มั้ย ไป... ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าล้างตาโกนหนวดเครา แล้วไปบ้านหนูดาวกัน น้าจะพาไปดูตัวหนู..."

ดรันทำหน้าแย่เสียยิ่งกว่าโดนแม่นมของตนเรียกว่า คุณหนู  เขารีบปฏิเสธทันที "พอเลย ๆ ครับ คุณน้าผมจะไม่ไปดูสาวคนไหนอีกแล้วทั้งนั้น..." เขาเอ่ยพลางหลุบมองคุณน้าของตน แล้วก็นึกไปถึงใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งขึ้นมา...

 ทั้งนี้ทั้งนั้น เหมือนเขาจะได้พบหญิงสาวที่ถูกตาต้องใจแล้ว โดยที่เขาจะไม่ไปแสวงหาจากที่ใดอีก 

"ไม่ดู? …ก็เมื่อกี้รันบอกว่าจะมีลูกมีเมียได้แล้วนี่"

ดรันถอนหายใจอีกพรืด รีบว่าด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายใจ "ไม่ใช่ ผมก็แค่เปรียบเทียบให้นมแม้นฟังว่า ไม่ควรเรียกผมว่าคุณหนูอีกต่อไป ผมโตแล้ว"

"ก็ได้ ๆ" รุ่งระวียอมตอบรับไปก่อน  ก่อนจะพิจารณาสภาพของชายหนุ่มอีกครั้งด้วยแววตาสนเท่ห์นัก "ทำไมถึงได้โทรมแบบนี้ละรัน ผมเผ้า หนวดเครา...อี๋! อย่างกับไม่ได้สระ ได้โกนมาหลายวัน"

"อย่าว่าแต่สระแต่โกนเลย..." เขาเอ่ยแล้วทำหน้ายิ้ม ๆ "...แม้แต่น้ำห้าวันมาแล้วก็ยังไม่ได้อาบ"

เท่านั้นเองรุ่งระวีก็ดีดตัวออกห่างจากร่างหลานรัก เผลอทำหน้าขยะแขยงใส่ "ตายจริง! แล้วไปทำอะไรมาเล่า น้ำท่าถึงไม่ได้อาบ!

"มีเรื่องนิดหน่อย..." เขาอ้อมแอ้มตอบ ไม่อยากตอบตรง ๆ ว่าโดนโจรมันเอาไม้ฟาดหัวจนสลบ แล้วจับตัวโยนลงเรือของใครก็ไม่รู้ ก่อนที่พวกมันจะพากันถีบหัวเรือส่งไปตามแม่น้ำ 

ดรันเริ่มเห็นนมแม้นและคุณน้าต่างส่งสายตาไปมามองกันด้วยความสงสัยหนัก เขาจึงรีบปดเพื่อเปลี่ยนเรื่อง "ไม่มีเรื่องอะไรทั้งนั้นหรอกครับ  ผมก็แค่ไปนอนบ้านเพื่อนมา"

"เพื่อนคนไหน? เอะ! มีรายชื่ออยู่ในสมุดบันทึกรายชื่อเพื่อนรันของน้ามั้ย ถ้าไม่มี รันช่วยเพิ่มให้น้าโดยด่วน ทั้งที่อยู่และ อ้อ ถ้าบ้านเขามีเบอร์โทรศัพท์ก็เขียนลงไปพร้อมกันด้วย  เกิดครั้งหน้า รันหายตัวไปน้าจะได้โทรไปถามหาให้ครบทุกคน" ว่าอย่างยืดยาวจบแล้ว รุ่งระวีก็รีบหมุนตัวเดินจากไปที่ไหนสักแห่ง  

ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนนิ่งอึ้ง ก่อนจะส่งสายไปทางคุณลุงที่นั่งส่ายหน้าเป็นระยะ ๆ กับการมะรุมมะตุ้มตัวเขาของคุณน้าและแม่นม  จากนั้นดรันก็เห็นผู้เป็นลุงยักไหล่หนาขึ้นทำนองว่า อีกฝ่ายไม่สามารถช่วยเหลืออะไรเขาได้จริง ๆ แล้วก็รีบลุกจากโซฟาและเดินหนีหายไปเสีย 

ต่อจากนั้น ชายหนุ่มจึงใช้เวลาอยู่นานจนกว่าจะงัดร่างของนมแม้ออกจากตัวได้ จากนั้นจึงรีบถามถึงเลขาฯคู่กายเขาว่า

"แล้วนายอาชาล่ะนมแม้น" อาชาที่ดรันหมายถึง ก็คือลูกชายของแม่นมของเขานั่นเอง

"อาชาก็ไปตระเวนหาตัวคุณหนูตามบ้านเพื่อน ๆ ของคุณหนูน่ะแหละค่ะ ตามคำสั่งของ..."

"น้าสั่งเอง..." รุ่งระวีเอ่ย และรีบเดินกลับมาอีกครั้ง พร้อมด้วยสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง ก่อนจะกางหน้าสมุดขึ้นมาเตรียมทำท่าจดอะไรลงไป พลางถามกลับเขาว่า "เอาล่ะ ชื่อเพื่อนคนไหนของรันที่ยังตกหล่น  บอกน้ามา น้าจะได้จดเพิ่ม  ไว้วันหลัง ถ้ารันหายไปจากบ้านอีก น้าจะได้โทรไปถามหรือไปตามหาได้"

ดรันถอนหายใจอีกพรืดที่ยาวกว่าเดิม คราวนี้เขาจะตัดบทอย่างจริง ๆ จัง ๆ เสียแล้ว "ผมขอขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าก่อน ...ตอนนี้เนื้อตัวผมเหม็นไปหมด คุณน้าและนมแม้นไม่ได้กลิ่นกันเลยหรือครับ"

 รุ่งระวีก็เหมือนนึกถึงสภาพตอนนี้ของหลานชายขึ้นมาได้ จะให้มายืนส่งกลิ่นเหม็นตลบไปทั่วแบบนี้ไม่ได้ จึงรีบไล่ชายหนุ่มขึ้นไปอาบน้ำ "ตายจริง!  งั้น ๆ รีบ ๆ ขึ้นไปอาบน้ำอาบท่า โกนหนวดเคราให้เรียบร้อยด้วยไป เสร็จแล้วจะได้ลงมาทานข้าวเย็นพร้อมกัน"

ดรันลอบยิ้ม แล้วจึงรีบหมุนตัวเดินขึ้นไปยังชั้นสองของคฤหาสน์หลังงาม

"นมแม้นว่า  คุณหนูมีอะไรแปลก ๆ อยู่นะคะคุณรุ่ง" แม่นมของชายหนุ่มแสดงความคิดเห็น ขณะส่งสายตามองตามหลังกว้างของชายหนุ่มไปอย่างสงสัยในพิรุธบางอย่าง แน่นอนว่าตนเลี้ยงคุณหนูมาตั้งแต่แบเบาะ ทำไมตนจะไม่รู้ถึงอาการแปลก ๆ นั้นได้ 

"นั่นน่ะสินมแม้น ฉันก็สงสัยอยู่..."  รุ่งระวีเอ่ยกลับไปบ้าง แล้วตวัดสองมือกอดอก "...เพื่อนคนไหนที่ตารันบอกว่าไปนอนค้างมาด้วย เท่าที่ให้อาชาไปตระเวนตามหาก็ครบทุกบ้านแล้วนะ"

"นั่นน่ะสิคะ นมก็สงสัยเหมือนกัน" 

"อ้อ! นมแม้น!"

เสียงทุ้มจากคนที่ได้ชะโงกหน้าลงมา ทำให้สตรีต่างวัยทั้งสองสะดุ้งขึ้น แล้วส่งสายตาขึ้นไปยังชั้นบนของคฤหาสน์ตาม

"ถ้านายอาชากลับมาแล้ว ช่วยบอกให้ขึ้นมาพบผมที่ห้องนอนด้วย ผมมีเรื่องด่วนอยู่หลายเรื่องที่ต้องให้อาชาจัดการ!"

ดรันตะโกนบอกแม่นมของตนแล้ว จะหมุนตัวเดินไปยังห้องนอน  แต่แล้วชายหนุ่มต้องกัดฟันน้อย ๆ  เมื่อแม่นมของตนก็รีบตอบรับมาว่า

"ค่า คุณหนูรัน!"

นมแม้นนะนมแม้น บอกกี่ครั้งว่าอย่าวเรียกตนเองว่า คุณหนู ... น่าเบื่อจริง ๆ !

.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น