หอหมื่นอักษร

จุดเริ่มต้นของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นด้วยความ 'เสน่หา' แล้วเเขาจะทำอย่างไร หากต้องการให้เธอมาเป็น 'ยาใจ' ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ตอนที่ 41 ในรถนอกรถ

ชื่อตอน : ตอนที่ 41 ในรถนอกรถ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2561 15:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 41 ในรถนอกรถ
แบบอักษร


ท่ามกลางความเงียบรถก็เลี้ยวโค้งแล้วโค้งเล่า จนในที่สุดรถก็หยุดลงริมเขื่อนแม่น้ำ และในตอนนี้ฝนก็ตกลงมาตั้งนานแล้ว เสียงฝนตกเปาะแปะตกลงมากระทบนอกหน้าต่างกระเซ็นขึ้นมาเป็นวง

คนขับแท็กซี่ก็คือเซียวอี้มองดูหลินเมิ่งที่กำลังน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด จู่ๆ ในใจก็มีความรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาเขาแกะหนวดที่ใช้ปลอมตัวกับหมวกออก ก็เผยให้เห็นถึงใบหน้าของเขา แน่นอนว่าหลินเมิ่งจำได้ เขาก็คือผู้ชายที่บังคับให้เธอร่วมมือแสดงละครในตึกของโรงพยาบาลวันนั้น

“เธอชอบเขาขนาดนี้เชียวเหรอ?!”

เซียวอี้ขยุ้มผมตัวเองเอาไว้กำหนึ่ง แล้วหันมามองหลินเมิ่งด้วยความอารมณ์ที่อึดอัด ผู้ชายคนนี้ถนัดในการปลอมตัว ก่อนหน้านี้เสียงทุ้มต่ำที่เหมือนผู้ชายวัยกลางคนนั้นก็เกิดจากการที่เขาดัดมันขึ้นมา แต่ตอนนี้เขาไม่อยากจะดัดอีกต่อไปแล้ว จึงกลับไปใช้เสียงของตัวเอง

หลินเมิ่งได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคยดังมาจากในรถ ในใจก็หวาดกลัวขึ้นมาทันที เธอเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาเลือนรางมองเห็นใบหน้าคุ้นเคยนั้น เธอเหมือนจะหดตัวลงไปตามสัญชาตญาณ ถอยไปข้างหลัง ใบหน้ามีน้ำตาสองสาย มองเขาด้วยความหวาดกลัว

เซียวอี้รู้สึกว่าท่าทางของเธอที่เป็นเช่นนี้ทั้งน่าสงสารทั้งน่าขำ เขาเลิกคิ้ว ทำท่าทีไม่พอใจ “กลัวอะไร?! ฉันไม่ใช่สัตว์ประหลาดสักหน่อย!”

“คุณ...”

หลินเมิ่งอยากจะถามว่าเขามาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร แต่ดูจากการแต่งตัวของเขา ก็เห็นชัดอยู่แล้วว่าไม่ได้มีอะไรแตกต่างไปจากคนขับรถเมื่อสักครู่ ก็เข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว หากว่าเป็นในยามปกติ เธอต้องกลัวแน่ๆ หลังจากนั้นก็หนีออกไป แต่ว่าตอนนี้ทั้งตัวเธอใจเธอก็ล้วนแต่มีความเสียใจ เป็นความเศร้าใจที่ถูกทอดทิ้ง เลยกลับไม่ได้กลัวเท่าไรแล้ว ถึงกระทั่งมีความคิดดูถูกตัวเองยอมที่จะเดินถอยหลัง แล้วแต่ผู้ชายคนนี้จะทำอะไรก็ช่างเขาเถอะ เพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็นเช่นนี้แล้ว จะแย่อีกก็คงไม่แย่ไปได้สักเท่าไร

เธอก้มหน้าลง ร้องไห้ออกมาโดยไร้เสียง มองดูน้ำตาใสๆ นั้นไหลไปตามใบหน้าที่ร้องไห้จนหน้าแดงก่ำ หยดแล้วหยดเล่าร่วงลงมา หญิงสาวคนนี้เสียใจเหมือนกับว่าทั้งโลกล้วนแต่ทอดทิ้งเธอ ทั้งยังเหมือนถูกโอบล้อมไปด้วยน้ำตาอย่างไรอย่างนั้น

เซียวอี้มองดูอยู่ ในใจรู้สึกแย่จริงๆ

“ฉันถามว่าเธอ...ชอบหรงหลิงนั้นขนาดนั้นเลยเหรอ?!”

หลินเมิ่งส่ายหน้าสุดชีวิต เหมือนจะส่ายให้คอหลุดออก หยดน้ำตากระเซ็นไปทั่ว คำพูดของเขา กลับบีบให้เธอยิ่งร้องไห้หนักขึ้น!

เซียวอี้กลั้นความไม่สบายใจเอาไว้ข้างใน แล้วหันหน้ามา ยื่นมือออกมาตามสัญชาตญาณ หยิบเอาซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าซองหนึ่ง แล้วดึงออกมามวนหนึ่ง จากนั้นจึงควักไฟแช็คออกมา กำลังจะจุด ก็เห็นเธอจากกระจกมองหลัง คนตัวเล็กที่ดูสะอาดสะอ้านเหมือนกับคริสตัล ก็ชะงักท่าทางการจุดบุหรี่ แล้วจึงค่อยๆ วางไฟแช็คลง

เขาเงยหน้าขึ้นมองนอกหน้าต่าง ข้างนอกฝนกำลังตกหนัก ส่วนหญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะหลังคนนี้ก็กำลังกลั้นน้ำตาให้ไหลออกมาเงียบๆ อยู่อย่างนั้น ยังไม่รู้ว่าจะร้องจนถึงเมื่อไหร่ คิดไปคิดมาก็หยิบเอาร่มออกมา แล้วเปิดประตูรถ ทันใดนั้นอากาศชื้นๆ ก็พัดเข้ามาจากนอกหน้าต่างรถ ทำให้บรรยากาศในตัวรถที่ดูอึดอัดนั้นมีความสดชื่นเข้ามาไม่น้อย

“ฉันว่า เธออย่ากลั้นเอาไว้ดีกว่า ร้องออกมาเถอะ ร้องไห้สักยก อะไรๆ มันก็จะผ่านไปแล้ว!”

พูดไป เขาก็หยิบเอาร่ม แล้วเดินออกจากประตูรถไป

เสียงประตูปิดดัง “ปัง” ในรถก็เหลือเพียงหลินเมิ่ง ให้พื้นที่เธอได้อยู่คนเดียว

เขากางร่มอยู่นอกรถ ตอนนี้สามารถจุดบุหรี่ได้โดยไม่ต้องคิดอะไรแล้ว เขาสูดหายใจเข้าลึกทีหนึ่ง แล้วค่อยๆพ่นออกมา ทันใดควันบุหรี่สีขาวก็ค่อยๆ ลอยออกมาท่ามกลางม่านฝนนั้น สะท้อนให้เห็นถึงใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลานั้นดูไม่สมจริงขึ้นมา

แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ในรถเริ่มที่จะมีเสียงสะอื้นเบาๆ ดังออกมา หลังจากนั้นก็ดังขึ้นมาทีละนิด แล้วหลังจากนั้นอีกฟูมฟายเสียงดัง เขาใช้ปากคีบบุหรี่ เอียงหัวเล็กน้อย มองหญิงสาวในรถที่ร้องไห้ฟูมฟาย ร่างกายที่ผอมบาง ขดตัวแน่น ราวกับลูกแมวที่ถูกทอดทิ้งอย่างไรอย่างนั้น เธอฝังหน้าอยู่ในดอกลิลลี่ป่าสีขาว ภายใต้สีขาวและสีเขียวที่สะท้อนอยู่นั้น เห็นแต่เพียงผมสีดำประกาย ที่ปิดบังใบหน้าไปเกินครึ่ง ความเศร้าโศกเหมือนตกตะกอนมานานหลายศตวรรษ ดวงตาที่เหมือนพูดได้คู่นั้น ตอนนี้คงจะต้องเสียน้ำตาไม่หยุดสินะ!

หรงหลิง…หรงหลิง…

ในปากค่อยๆ เอ่ยชื่อนั้นออกมา เซียวอี้พ่นควันบุหรี่ออกมาอีกด้วยความเย้ยหยัน

คิดไม่ถึงว่าความสนใจครั้งคราวที่เสนอออกไปว่าจะเลี้ยงหญิงสาวเป็นกิ๊ก คิดไม่ถึงว่าจะเป็นผู้หญิงของหรงหลิง! ได้รู้ข่าวนี้ เขาก็รู้สึกแปลกใจมาก มีหรงหลิงที่โดดเด่นเช่นนั้นเป็นคู่นอน ก็ไม่แปลกใจที่จะต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย แต่กลับมองเขาด้วยความโกรธเคือง ทั้งยังปฏิเสธข้อเสนอของเขาแบบไม่มีความเกรงใจ

เพียงแต่เธอกับหรงหลิง จะมีอนาคตไปได้อย่างไร?! ไม่พูดในส่วนที่เธอถูกพ่อของตัวเองส่งมาเป็นของเล่นโดยมีเงื่อนไขนั่นก่อน  ถึงแม้ไม่นับเงื่อนไขเบื้องต้นนั้น เธอที่ไร้เดียงสาเช่นนี้ ไหนเลยจะเอาผู้ชายที่เย่อหยิ่งทะนงตนอย่างหรงหลิงอยู่กันเล่า! ก็เหมือนกับเขาเองก็ไม่ยอมให้ผู้หญิงคนไหนมาผูกมัดได้เช่นกัน ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกดีกับหลินเมิ่ง แต่เงื่อนไขที่เสนอก็เพียงคิดอยากให้เธอมาเป็นกิ๊ก เพียงแต่อนุญาตให้เธอรอคอยเขาเมตตาอย่างว่านอนสอนง่ายถึงจะดี!

ดังนั้น หลังจากที่รู้ที่มาที่ไป เขาจึงมารับเธอ คิดไม่ถึงเลยว่า เธอจะร้องไห้เสียใจขนาดนี้ เด็กโง่คนนี้ จริงๆ แล้วยังเด็กเกินไป อ่อนเกินไป ไหนเลยจะเป็นคู่ต่อสู้ของหรงหลิงไปได้ เขาเพียงแค่แสดงความอ่อนโยนนั้นออกมาเล็กน้อย แม่เด็กโง่ก็ตกหลุมลงไปแล้ว อีกอย่างก็อาจจะเป็นเพราะหรงหลิงเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ?!

เด็กนักเรียนมอปลายตอนนี้ล้วนแต่ทำอะไรกัน?! หากเป็นเด็กสาวปกติ ก็เกรงว่าล้วนแต่กำลังเรียนหนักกันอยู่สินะ ไม่ก็คนที่โตเป็นผู้ใหญ่เร็วหน่อยก็ยังคงมีความรักในแบบบริสุทธิ์อยู่  อย่างมากก็แค่จับมือก็นับว่ามีรสชาติแล้ว หากว่าจูบปากกัน ก็น่าจะเป็นอะไรที่เยอะที่สุดแล้ว ส่วนเธอ กลับต้องใช้ร่างกายในการแลกเปลี่ยน ผ่านประสบการณ์ระหว่างชายหญิงก่อนเวลา ความใกล้ชิดเช่นนั้น คนอื่นๆ จะสู้ได้อย่างไร ก็ไม่แปลกที่หรงหลิงจะเข้าไปอยู่ในใจเธอ

เด็กสาวที่ไหนแต่ไรมาก็ใช้ชีวิตอยู่แต่โรงเรียนกับบ้าน ประสบการณ์ในครั้งนี้เกรงว่าจะเป็นสิ่งที่เลวร้ายครั้งแรกในชีวิตของเธอ กลัวแต่เพียงว่าตอนนี้เธอคงจะถูกกลืนกินมาหมดทั้งตัวแม้แต่กระดูกก็ไม่เหลือ!  เพราะดูเธอแล้วทำให้เกิดความปรารถนาที่จะขย้ำเอาเสียมาก!

เซียวอี้อัดควันบุหรี่มวนหนึ่งเข้าปอดไปเรียบร้อยแล้ว ก็จุดขึ้นมาอีกมวน

ท่ามกลางฝนที่ตกนั้น มีเพียงรถแท็กซี่สีเหลืองคนเดียวที่จอดอยู่ข้างเขื่อนกั้นแม่น้ำ ในรถเป็นเด็กสาวที่ขดตัวร้องไห้ฟูมฟายอยู่ นอกรถคือชายหนุ่มท่าทางเคร่งขรึมเยือกเย็นกางร่มสีดำยืนพิงหน้ารถสูบบุหรี่อยู่เงียบๆ ไฟสีแดงตรงหัวบุหรี่เป็นประกายอยู่ท่ามกลางฝนในค่ำคืนที่มืดมิด กอปรกับใบหน้าของเขาที่ปรากฏอยู่วับๆ แวมๆ มีความโดดเดี่ยวในความเย็นชานั้นอยู่

ฝนตกหนักมาก จนกลบเสียงทุกสิ่งอย่าง! ดังนั้นภาพเหตุการณ์นี้จึงให้ความรู้สึกสงบนิ่ง!

เซียวอี้สูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า จนข้างเท้าเขาเต็มไปด้วยก้นบุหรี่เป็นกอง บุหรี่พวกนี้จริงๆ แล้วไม่ดี ไม่ดีทั้งต่อตัวเองและต่อผู้อื่น เซียวอี้ล้วนแต่รู้เรื่องพวกนี้ดี แต่ผู้ชายกลับเคยชินแล้วกับการใช้บุหรี่เพื่อติดต่อเจรจากับบุคคลอื่น จากตัวตนของเซียวอี้ในเส้นทางสายสีดำนี้ การสูบบุหรี่เลยยิ่งจำเป็น เพียงแต่ในวันปกติเขาก็ไม่ได้สูบมากเหมือนกับในวันนี้...วันนี้...อาจจะเป็นเพราะความหงุดหงิดละมั้ง!

ผู้หญิงคนนี้ ทำให้เขาเกิดความรู้สึกสงสาร

เสียงร้องของเธอที่อยู่ในรถอ่อนแรงลงมากแล้ว อาจจะเป็นเพราะผ่านจุดสูงที่สุดในการระบายอารมณ์ครั้งยิ่งใหญ่นั้นแล้ว เขาคิดไปคิดมา ก็ทิ้งบุหรี่มวนที่สูบไปเพียงครึ่งหนึ่งนั้น หันกายไป พับเก็บร่ม แล้วแทรกตัวเข้าไปในรถ ถึงรถแท็กซี่จะมีขนาดเล็ก แต่กลับมีของทุกอย่าง เขาหาผ้าขนหนูสะอาดออกมาได้ง่ายๆ แล้วเปิดประตูรถอีกครั้งเพื่อเข้าไปยังที่นั่งด้านหลัง

หลินเมิ่งตกใจขึ้นมา ดวงตาที่แดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้มานั้นจ้องเขาตาโต

เขาหัวเราะออกมาเผยให้เห็นถึงฟันขาวทั้งปาก เหมือนกับหมาป่าที่อยากจะขย้ำกระต่าย

“ร้องพอแล้วมั้ง?” เขาถามขึ้นมา แล้งก็ไม่มองเธอ เอาผ้าขนหนูรับน้ำฝนจนเปียกผ่านทางประตูที่เปิดอยู่นั้น แล้วเบี่ยงหน้าไปมองเธอ ดวงตาที่แดงก่ำจะไม่เหมือนกระต่ายไปได้อย่างไร! เขาเข้าไปใกล้ จนเธอตกใจแล้วห่อตัวไปข้างหลัง

“คุณ...คุณจะทำอะไร?” หญิงสาวร้องไห้จนเสียงแหบ ช่างน่าสงสารจับใจ

เขาเลิกคิ้ว หน้าตาดูชั่วร้าย “ทำไม ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วเหรอ?!”

พูดจบ ร่างกายแข็งแรงนั้นก็ขยับเข้าใกล้ร่างของหญิงสาว เธอจึงกอดลิลลี่ป่านั้นเอาไว้ด้วยความตกใจ เบิกสองตาที่เจ็บปวดนั้นมองเขา พูดตามความจริง ท่าทางของเธอในตอนนี้ดูน่าเวทนามาก ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ถึงแม้จะตกต่ำเช่นนี้แล้ว ก็ยังคงไม่อาจปิดกั้นความสวยของเธอได้ ดวงตาคู่นั้นที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตา ดำขลับราวกับน้ำพุโบราณในสองแอ่งน้ำ  ดำสนิทราวกับสามารถดูดกลืนวิญญาณของคนเข้าไปได้

เซียวอี้ขยับสายตาเล็กน้อย ทันใดนั้นก็เอาผ้าขนหนูเปียกๆ นั้นวางลงบนหน้าเธอเพื่อปิดบังดวงตาทั้งสองที่ทรงเสน่ห์ ฝ่ามือใหญ่นั้นจับผ้าเช็ดหน้า เช็ดใบหน้าน้อยๆ ให้เธออย่างหยาบคาย เช็ดจนเธอรู้สึกปวดที่แก้ม ร้อง “โอ๊ยๆ” ออกมา แต่ก็หลบผู้ชายเผด็จการคนนี้ไปไม่ได้

เช็ดหน้าแล้ว ก็ดูเธอสบายขึ้นมามากแล้ว เขามองเธออยู่ แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ หน้าตาดูจริงจัง พอเห็นขอบตาเธอมีน้ำตาเอ่อขึ้นมาอีก เขาจึงพูดขู่ออกไปทันทีว่า “ถ้าเธอกล้าร้องอีก ฉันจะจูบเธอ!”

ยังไม่ทันจะพูดจบ ก็มีน้ำตาไหลออกมาจากมุมตาของเธอสองหยด เขาหรี่ตาเล็กน้อย เกิดความโมโหขึ้นในใจ ก็แค่หรงหลิงคนเดียว เพียงแค่เวลาอาทิตย์เดียว มีค่าพอที่จะให้เธอเสียน้ำตามากมายขนาดนี้เชียวหรือ?! ผู้ชายทนไม่ได้ที่สุดกับการที่ผู้หญิงที่ตัวเองชอบนั้นร้องไห้ให้กับผู้ชายคนอื่นสินะ! เขาก้มหน้าลงไปอย่างไม่เกรงใจ ประกบปากของเธอ เขาเตือนเธอแล้ว นี่คือสิ่งที่เธอต้องรับผลที่ตามมา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น